အခန်း (၅၃၃-၅၃၄)

အပိုင်း(၅၃၃)

အောက်ပိုင်းခရိုင်တွင် ရက်ဒ်ကဲ့သို့သော ကလေးငယ်များစွာ ရှိကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ရုံဖြင့် ‘ဥမင်အမှတ် ၃၂’ တွင် မွေးဖွားလာသူများဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်း၍ ရနိုင်ပေသည်။

ထိုဥမင်ထဲတွင် အနီရောင်သတ္တုရိုင်းများ အမြောက်အမြား ရှိပြီး ယင်းမှာ အောက်ပိုင်းခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် တန်ဖိုးအနည်းဆုံး အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော သတ္တုရိုင်းများသည် တူးဖော်ရလွယ်ကူသော်လည်း အသုံးဝင်ပုံ အလွန်နည်းပါးလှပြီး၊ တစ်ခုတည်းသော လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ‘ယာယီစားသုံးရန်’ သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ‘ယာယီစားသုံးရန်’ ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်းမှာ စားသုံးပြီးပြီးချင်း ချက်ချင်း သေဆုံးခြင်းမရှိသောကြောင့်ပင်။ အမှန်စင်စစ် သတ္တုရိုင်းဟူသည်မှာ အစာအိမ်ထဲတွင် အလွယ်တကူ အစာကြေညက်နိုင်သော အရာမဟုတ်ဘဲ အစာအိမ်နှင့် အူလမ်းကြောင်းများကိုပင် အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် ကြိတ်ဝါးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် အနီရောင်သတ္တုရိုင်းမှာမူ ထူးခြားသည်။ ၎င်းသည် အစာအိမ်အက်ဆစ်နှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် အမှုန့်အဖြစ် အရည်ပျော်သွားတတ်သည်။ ထိုအမှုန့်များသည် အစာအိမ်နှင့် အူလမ်းကြောင်းထဲတွင် စုပုံနေသဖြင့် စားသုံးသူကို ဗိုက်ဝနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသော်လည်း၊ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အစာမကြေဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားစေတော့သည်။

အနီရောင်သတ္တုရိုင်းကို ရေရှည်စားသုံးခြင်းက မျိုးဆက်သစ်များ၏ အသားအရေကို နီမြန်းလာစေပြီး၊ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ‘ရက်ဒ်’ ဟူသော အမည်ကို သူမ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရက်ဒ်သည် လေးထပ်မြောက်မှ ရရှိလာသော ကြည်လင်သည့် ရေပြင်ကဲ့သို့ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် သတ္တုရိုင်းကို သတ်မှတ်ထားသော လဲလှယ်ရေးစခန်းသို့ ယူဆောင်လာသောအခါ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အပြာရောင်သတ္တုရိုင်းမျိုးမှာ ငါးထပ်၊ ခြောက်ထပ်နှင့် ခုနစ်ထပ်တို့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ ယင်းကျောက်တုံးတစ်တုံးမှ ထွက်ပေါ်သော စွမ်းအင်သည် ကားတစ်စီးကို တစ်သက်လုံး မောင်းနှင်နိုင်လောက်သည်အထိ ပြင်းထန်လှသည်။

သို့သော် ဤအချက်ကြောင့်ပင် ရက်ဒ်မှာ မေးခွန်းထုတ်မှုများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပင်ကိုယ်သိစိတ်က လည်ဆွဲကြောင့် ကာကွယ်မှုရခဲ့သည်ဟူသောအချက်ကို အသေအလဲ ဖုံးကွယ်ထားရန် ပြောနေသဖြင့်၊ ရက်ဒ်က သူမဘာသာ ကောက်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်းသာ ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူမ အံ့သြသွားရသည်မှာ ထိုလူများက သူမ၏စကားကို တကယ်ယုံကြည်သွားကြခြင်း (သို့မဟုတ် ယုံကြည်ချင်ဟန် ဆောင်လိုက်ကြခြင်း) ပင် ဖြစ်သည်။

"တော်သေးတာပေါ့၊ ငါက တော်တော်လေး ဥာဏ်ကောင်းလို့..."

ရက်ဒ်က သူမ၏ တစ်ပတ်စာ ရိက္ခာများကို ပွေ့ချီရင်း တဲဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"မဟုတ်ရင် အဲဒီလောဘကြီးတဲ့လူတွေက ငါ့လည်ဆွဲကို အတင်းလုယူကြမှာ သေချာတယ်..."

လင်းကျဲက ရက်ဒ်ကို လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါ အမှန်ပဲ၊ အောက်ပိုင်းခရိုင်မှာ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိတယ်လေ"

"အင်း... မဆိုးပါဘူး၊ မဆိုးပါဘူး... ဘော့စ်လင်လေးက မှတ်မိသားပဲ၊ ချီးကျူးဖို့ ထိုက်တန်တယ်"

ရက်ဒ်က လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် သူမ၏ အဘွားဖြစ်သူ၏ လေယူလေသိမ်းကို မသိမသာ လိုက်တုကာ လင်းကျဲကို ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံလာတတ်သည်။

လင်းကျဲသည် ရှားပါးအဆင့်ရှိသော ထိုရတနာကျောက်တုံးနှင့် လဲလှယ်လာသည့် သူမလက်ထဲမှ အစားအစာများကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ပတ်စာသာ ရရှိသဖြင့် ရက်ဒ်အနေဖြင့် အလိမ်ခံလိုက်ရသည်မှာ သိသာသော်လည်း၊ သူမမှာမူ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အစားအစာတစ်အိုးကို ချက်ပြုတ်နေလေတော့သည်။

"ဝါး... သိပ်မွှေးတာပဲ.."

နူးညံ့မွှေးကြိုင်သော ဂျုံမှုန့်များကို အနှစ်ဖြစ်အောင် ချက်ပြုတ်ထားပြီး အချို့နေရာများတွင် အနည်းငယ် တူးနေသော်လည်း၊ ယင်းမှာ အောက်ပိုင်းခရိုင်ရှိ တစ်ခုတည်းသော အကောင်းဆုံး အစားအစာပင် ဖြစ်သည်။

"ရော့... ဒါ ရှင့်အတွက်"

ရက်ဒ်က ပန်းကန်လုံးနှစ်လုံးထဲသို့ ဆန်ပြုတ်များ ခပ်ထည့်ပြီး လင်းကျဲကို တစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဘွားရဲ့ ပန်းကန်ကို သုံးလို့ရတယ်"

လင်းကျဲသည် အနားသတ်များ အက်ကွဲနေသော ပန်းကန်လုံးကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး ရက်ဒ်ချက်ထားသော ဆန်ပြုတ်ကို တစ်ဇွန်း သောက်လိုက်သည်။ တူးနံ့အပြင် မှိုတက်နေသည့် အနံ့ဆိုးကြီးက ပြင်းထန်လှပေသည်။ ယင်းမှာ အထက်ပိုင်းခရိုင်မှ လွှင့်ပစ်လိုက်သော မှိုတက်နေသည့် အစားအစာများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့သော စားသောက်မှုပုံစံနှင့် နေထိုင်မှု အခြေအနေများအောက်တွင် လူတစ်ဦးသည် အသက် ၃၀ ကျော်အထိ အသက်ရှည်နိုင်ခြင်းမှာပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။

ရက်ဒ်မှာမူ ခေါင်းငုံ့၍ အားပါးတရ စားသောက်နေပြီး စားနေစဉ် တစ်လျှောက်လုံး တံတွေးများပင် ကျနေရှာသည်။

ရက်ဒ်မှာ ဝဝတုပ်တုပ်လေး ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အစားအသောက်မှာ ထိုမျှအထိ မကြီးမားလှချေ။ သို့သော်လည်း ယခုရရှိထားသော အစားအစာ အနည်းငယ်မှာ လင်းကျဲနှင့် သူမအတွက် တစ်ပတ်ကြာ ခံမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် အရေးကြီးဆုံးကိစ္စမှာ သတ္တုရိုင်းများ ထပ်မံရှာဖွေရန်ပင် ဖြစ်သည်။

...

သုံးရက်တိုင်တိုင် မနားမနေ ကြိုးစားပြီးနောက် ရက်ဒ်သည် မည်သူမှ မပိုင်ဆိုင်သေးသော အဖိုးတန်သတ္တုရိုင်းတစ်တုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယင်းကို တစ်ပတ်စာ ရိက္ခာနှင့် လဲလှယ်နိုင်ပေသည်။

မိုင်းတူးခြင်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ညဘက်တွင် ရက်ဒ်သည် အခြားသူများ လာမခိုးနိုင်စေရန် သတ္တုကြော၏ ဘေးတွင် အိပ်စက်ရသည်။ ထို့ပြင် အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး သတ္တုရိုင်း အလုခံရခြင်းမျိုး မဖြစ်အောင်လည်း ဂရုစိုက်ရသေးသည်။

"လူကြီးတွေက အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်တတ်ကြတယ်"

ရက်ဒ်က ကျောက်တုံးကို ဂရုတစိုက် ထုဆစ်နေရင်း လင်းကျဲကို ပြောလိုက်သည်။ လင်းကျဲမှာမူ ဘေးတွင် အသာအယာ ထိုင်ရင်း ရက်ဒ်ကို ကြည့်နေမိသည်။

ရက်ဒ်က ဆက်၍ ပွစိပွစိ ပြောနေပြန်သည်။

"ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မက လူကြီးမဖြစ်ချင်တာ... အဘွားက ပြောတယ်၊ လူတွေက ကြီးလာရင် လူဆိုးတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာတဲ့... ဟေ့... ရှင် ကျွန်မပြောတာကို နားထောင်နေရဲ့လား..."

"နားထောင်နေပါတယ်"

လင်းကျဲက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ရက်ဒ်မှာ စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အဘွားက ပြောသေးတယ်၊ လူသားမှာ အိပ်မက်ရှိရမယ်တဲ့... အဲဒါက လူနဲ့ တိရစ္ဆာန်ကြားက အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်ပဲတဲ့..."

"ဪ... ဒါနဲ့၊ ရှင့်မှာရော အိပ်မက်ရှိလား"

ရက်ဒ်က အလုပ်ကို ခဏရပ်၍ မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ နီနက်ရောင် မျက်လုံးလေးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များ၊ ဆင်ခြင်တုံတရားများနှင့် ကြည်လင်ပြတ်သားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဗီဇပြောင်းလဲနေသော အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများနှင့် လုံးဝမတူချေ။

"အင်း... ရှိမယ် ထင်တာပဲ"

လင်းကျဲ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဘာလဲ"

ရက်ဒ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ စာအုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်၊ သာမန်ဘဝလေးမှာ နေထိုင်ပြီး အခြားသူတွေရဲ့ ဘဝအတွက် လမ်းညွှန်မှုလေးတွေ ပေးနိုင်တဲ့သူပေါ့"

"စာအုပ်ဆိုင်... ပိုင်ရှင်ဆိုတာ ဘာလဲ"

ရက်ဒ်မှာ ထိုအိပ်မက်ကို ကြားပြီးနောက် အတွေးနက်သွားသည်။

"နင် အပေါ်ရောက်သွားတဲ့အခါ သိလာလိမ့်မယ်"

လင်းကျဲ၏ သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်သော စကားက ရက်ဒ်ကို အတော်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်... ရှင်လည်း ကျွန်မ အပေါ်ကို ရောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ် မဟုတ်လား"

လင်းကျဲက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အပေါ်က ကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ကျွန်မကို ထပ်ပြောပြပါဦး... အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အိမ်ဂေဟာပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာလေ"

ရက်ဒ်၏ သာယာလှသော အသံလေးမှာ လန်းဆန်းတက်ကြွနေပြီး၊ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ဤဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် ပွင့်လန်းလာသည့် ပန်းကလေးတစ်ပွင့်၏ တေးသံနှင့်ပင် တူလှသည်။

လင်းကျဲမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိပြီး အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ အပေါ်ကကမ္ဘာ အကြောင်းကို အလေးအနက် စတင်ဖော်ပြပေးလေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၅၃၄)

ရက်ဒ်၏ လက်ထဲတွင် အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ထွက်နေသော သတ္တုရိုင်းတစ်တုံး ရှိနေသည်။ အရည်အသွေး အလွန်မကောင်းသော်လည်း သတ်မှတ်ချက်နှင့်တော့ ကိုက်ညီနေဆဲပင်။

ရက်ဒ်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မူလက ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ထွားကြိုင်းသူဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဝတ်ထားသော အဝတ်များမှာပင် သူမအတွက် ချောင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာလေးမှာ ပိန်ကျသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ပို၍ သိသိသာသာ ကြီးမားလာသည်။

သူမ အစာမစားရသည်မှာ တစ်ပတ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ရက်ဒ်ကိုယ်တိုင် အချိန်ကို မမှတ်မိတော့ချေ။ အောက်ပိုင်းခရိုင်ရှိ လူအများစုမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။

"ဒီကျောက်တုံးလေးက သုံးရက်စာ အစားအစာနဲ့ လဲလို့ရတယ်"

ရက်ဒ်သည် သတ္တုရိုင်းကို မျက်နှာနှင့် အပြိုင်မြှောက်၍ ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျောက်တုံး၏ အရောင်က သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်မှာ အလွန်လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လင်းကျဲသည် ရက်ဒ်လက်ထဲမှ ကျောက်တုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူတို့ဘေးတွင် မရိုးမသားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသော စီမံခန့်ခွဲသူများကိုလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူများသည်လည်း ရက်ဒ်တို့ကဲ့သို့ပင် ညစ်ညမ်းနေသော အောက်ပိုင်းခရိုင်သားများသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ သူတို့၏ တစ်သက်တာတွင် အထက်ပိုင်းခရိုင်သို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးကြသူများပင်။

သို့သော် ယခုအခါ သူတို့သည် အထက်ပိုင်းခရိုင်၏ အစေအပါးများအဖြစ် ခံယူကာ အထက်မှ ရရှိသော အာဏာနှင့် လွှမ်းမိုးမှုများကို အသုံးချနေကြသည့် ‘စီမံခန့်ခွဲသူများ’ ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုလူများ၏ စောင့်ကြည့်နေမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်၊ ရက်ဒ်က အပြာရောင်ရတနာကို ကောက်ရခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို သူတို့ မယုံကြည်ကြကြောင်း လင်းကျဲ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူတို့သည် ရက်ဒ်ကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူမ လေးထပ်မြောက်မှ မည်သို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်သနည်းဟူသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိနိုင်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းကျဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ထိုလူများသည် ရက်ဒ်အနေဖြင့် ငတ်မွတ်နေလျှင်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာများသို့ မိုင်းတူးရန် မသွားသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်နေကြပုံရသည်။

"ဒါကို အစားအစာနဲ့ သွားလဲကြရအောင်..."

ရက်ဒ်က အားမရှိသော အသံဖြင့် ပြောရင်း ပြုံးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါပဲ ချက်ပေးမယ်... ငါက အထက်ပိုင်းခရိုင်က ဟင်းလျာတွေကို ချက်တတ်တယ်"

ရုတ်တရက် လင်းကျဲက ရက်ရက်ရောရော ဆိုလိုက်သည်။

သူတို့အတူတူ နေထိုင်လာသည်မှာ တစ်လကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် အမြဲတမ်း ဘာကိုမှ လက်ဖျားနှင့်ပင် မတို့သော သူဌေးသားလေးတစ်ဦးကဲ့သို့သာ နေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်လား... ဝမ်းသာလိုက်တာ..."

ရက်ဒ်မှာ လေထိုးသွင်းလိုက်သော ပူဖောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖောင်းကြွလာသည်။

"သိပ်ကောင်းတာပဲ... ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်က တစ်ဝက်လောက် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ပြီ..."

ရက်ဒ်မှာ လဲလှယ်ရေးစခန်းဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားတော့သည်။ လင်းကျဲက နောက်မှ လိုက်လာခဲ့ပြီး ရက်ဒ်နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေကြသော စီမံခန့်ခွဲသူများကိုလည်း မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုလူများသည် အချင်းချင်း စိတ်ပျက်စကား ပြောဆိုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရက်ဒ်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ကြသည်။

လင်းကျဲသည် ‘မေတ္တာ နှလုံးသား ပြောင်းလဲခြင်း’ ကို အသုံးပြု၍ အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏ ပုံရိပ်ကို အသက် ၂၀ အရွယ် ကြွက်သားသန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကျန်းမာသန်စွမ်းသည့် အရွယ်ရောက်ပြီးသူမှာ အောက်ပိုင်းခရိုင်တစ်ခုလုံး၏ အာဏာအထက်တန်းလွှာတွင် ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းကျဲက သူမဘေးတွင် ရပ်နေသဖြင့် ရက်ဒ်သည် အလိမ်အညာမခံရဘဲ တစ်ပတ်စာ အစားအစာ အပြည့်အဝ ရရှိခဲ့သည်။

"ဒီကျောက်တုံးလေး တစ်တုံးတည်းနဲ့တင် တစ်ပတ်စာ ရတာပဲ... အရင်တစ်ခါကတော့ ဟိုအပြာရောင်ရတနာကြီးကိုတောင် တစ်ပတ်စာပဲ ပေးကြတာ... သူတို့တွေက တကယ်ကို လူဆိုးတွေပဲ..."

ရက်ဒ်က နှုတ်ခမ်းစူ၍ ပွစိပွစိ ပြောဆိုလိုက်သည်။

လင်းကျဲမှာ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သော်လည်း ဘာမှ နှစ်သိမ့်စကား မဆိုခဲ့ချေ။ ယခုအခါ သူသည် စကားနည်းလာပြီး ရက်ဒ်နှင့် အိပ်မက်များအကြောင်း ပြောဆိုမှသာ စကားပြန်ပြောလေ့ ရှိတော့သည်။

သူတို့ ဥမင်အမှတ် ၃၂ ဆီသို့ လျှောက်လာကြစဉ်၊ လူများ နေထိုင်ရာ တဲများရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

...

လင်းကျဲသည် အောက်ပိုင်းခရိုင်တွင် တစ်လနီးပါး ကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ ဤနေရာရှိ လူများမှာ သူ့ကိုမြင်လျှင် ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်တတ်သော အသိမိတ်ဆွေများဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း လင်းကျဲသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏ပုံရိပ်ကို အမြဲတစေ ‘မေတ္တာ နှလုံးသား ပြောင်းလဲခြင်း’ ဖြင့် ပြင်ဆင်ထားလေ့ရှိသဖြင့် ထိုလူများမှာ သူ့ကို သိပ်ပြီး အမှတ်တရ မရှိကြချေ။

ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော တဲများရှိရာ အရပ်တွင် လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေကြသည်ကို လင်းကျဲ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အောက်ပိုင်းခရိုင်ရှိ လူတိုင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး မိုးလင်းမှ မိုးချုပ် တစ်နေ့လျှင် ၂၄ နာရီနီးပါး အလုပ်လုပ်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။

ရက်ဒ်သည် မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို မရေမရာ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရှေ့သို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။ သူမ လူအုပ်ကြီးအနား ရောက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“သူ ရောက်လာပြီ...”

ရက်ဒ်သည် ဗီဇအရ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်မိပြီး၊ မှိုတက်နေသော ဂျုံမှုန့်အိတ်ကို သူမ၏ ကျောနောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်ကာ အသက်ရှူသံများမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်လာသည်။

မျက်လုံးပေါင်းများစွာက ရက်ဒ်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး လူအုပ်ကြီးက သူမအတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ရာ၊ သူမနှင့် လင်းကျဲ နေထိုင်သော တဲလေး၏ ရှေ့တွင် အရပ်ရှည်ရှည် စီမံခန့်ခွဲသူ အချို့ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တဲအတွင်းရှိ အမှိုက်ပုံများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ တဲ၏ တစ်ဖက်မှာလည်း ဆုတ်ဖြဲခံထားရသည်။

အဓိက စီမံခန့်ခွဲသူမှာ ယခင်က ရက်ဒ်နောက်သို့ လိုက်နေခဲ့သောသူပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပိန်လှီသော်လည်း ကြီးမားသော အနက်ရောင် ခွေးကြီးနှစ်ကောင်ကို သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး ထိုခွေးများမှာ သူတို့၏ ထက်မြက်သော အစွယ်များကို ထုတ်ပြနေကြသည်။ ဤသတ္တဝါများသည်လည်း မီးခိုးရောင်မြူထု၏ ဝါးမြိုမှုကို ခံထားရပုံရပြီး သူတို့၏ မေးရိုးများမှ ပုပ်စော်နံသော တံတွေးများ စီးကျနေသည်။

ရက်ဒ်မှာ နောက်သို့ မဆုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

စီမံခန့်ခွဲသူ၏ ရွှေရောင် သားရဲမျက်လုံးများနှင့် စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်နှာတွင် ရူးသွပ်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ ရက်ဒ်ကလေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်သောအခါ သူက ယုတ်မာသော အပြုံးကို ပြလိုက်သည်။ သူ၏ မေးစေ့မှ အဆီပြန်နေသော နှာမောင်းလက်တံလေးများမှာ လှုပ်ခါနေပြီး သူ၏ သွားကြားများတွင် ပုပ်သိုးနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် အကြွင်းအကျန်များကို မြင်နေရသည်။

“ရက်ဒ်... ဟုတ်တယ်မလား”

စီမံခန့်ခွဲသူက ခြောက်ကပ်ကပ် အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဘာများ အလိုရှိလို့လဲဟင်”

ရက်ဒ်က ခေါင်းငုံ့ကာ မဝံ့မရဲ မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မေးတတ်သားပဲ... မင်းအဘွားက မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမထားပုံရတယ်”

စီမံခန့်ခွဲသူက ယုတ်မာစွာ ပြုံးရင်း သူ၏လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်ချောင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လည်ဆွဲတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရက်ဒ်သည် ထိုလည်ဆွဲကို မြင်သောအခါ မျက်သူငယ်များ ကျုံ့သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တံတွေးများကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချလိုက်မိသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းအဘွားက သူများပစ္စည်း မခိုးရဘူးဆိုတာကိုတော့ သင်ပေးဖို့ မေ့သွားပုံရတယ်”

“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး...”

ရက်ဒ်သည် ကြောက်လန့်နေသော ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ အတင်းငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“ဒါက ခိုးထားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အရင်က မိုင်းတူးရင်းနဲ့ အဘွားနဲ့ကျွန်မ ကောက်ရခဲ့တာပါ”

“ဟမ်...”

စီမံခန့်ခွဲသူက မယုံကြည်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

“အောက်ပိုင်းခရိုင်မှာ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း သိမ်းဆည်းထားတာကို တားမြစ်ထားတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား”

“ဂီး... ဂီး...”

အနက်ရောင် ခွေးနှစ်ကောင်က ရက်ဒ်ကို လောဘတကြီး ကြည့်ကာ မာန်ဖီနေကြသည်။

“ကျွန်မ...”

ရက်ဒ် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ချေ။

ခွေးနှစ်ကောင်က သူမကို ကျယ်လောင်စွာ ဟောင်လိုက်ပြီး ရက်ဒ်အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်ရန် အားခဲနေသဖြင့် ရက်ဒ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ခိုးမှုနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း သိမ်းဆည်းမှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်က ဘာလဲဆိုတာ မင်းမှတ်မိသင့်တယ် မဟုတ်လား...”

စီမံခန့်ခွဲသူက ရယ်မောရင်း သူ၏လက်ထဲမှ သံကြိုးကို လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ရက်ဒ်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် မရှင်းပြနိုင်သော ခွန်အားများဖြင့် လင်းကျဲ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

“ပြေး...”

***