အခန်း (၃၃၁-၃၃၂)

အခန်း ၃၃၁- မင်းပြန်လာလိမ့်မယ်

မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ဒေါသကြောင့် စွမ်းအားများ အဆမတန် မြင့်တက်နေသော ဓားနတ်ဘုရား မှာ နေရာတင် ကြောင်အမ်းသွားရ​၏။

စုစည်းထားသော အရှိန်အဝါများလည်း တစ်စစီ လွင့်စင်သွားသည်။

ဓားနတ်ဘုရားသည် ထိုလူရိပ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူက ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ပုခုံးတွန့်ပြနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် ဘေးအန္တရာယ်မှ လက်မတင်လေး လွတ်မြောက်လာသော လင်ချွမ်သည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုနဂါးနှင့် လူရိပ်ကို ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲနေမိ​၏။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ဒေါသများ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာပြီး လင်ချွမ်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုလူရိပ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။

သူသည် အသာအယာ ဘေးသို့ရှောင်ကာ လင်ချွမ်​၏ လက်သီးကို အနည်းငယ်မျှ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ တိမ်းရှောင်လိုက်သည်။

၎င်းသည် "မင်းဘာသာမင်း လိုလိုလားလား လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ ငါနဲ့မဆိုင်ဘူး" ဆိုသည့် သဘောထားမျိုးပင်။

ဓားနတ်ဘုရားမှာ အဓိကအချက်ကို သဘောမပေါက်သေးသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းတိုး၍ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လင်ချွမ်... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

"စိတ်ပျက်စရာပဲ..."

လင်ချွမ်သည် ဓားနတ်ဘုရားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးနောက် ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်ပြောပြလိုက်​၏။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ထိုတံခါးဝထဲသို့ ခုန်ဝင်ခါနီး အချိန်လေးမှာပင် သူတို့နောက်မှ နဂါးသည် နောက်ထပ် အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

၎င်းသည် နယ်ပယ်နှင့်တူသော စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ အရေးကြီးသော ရွှေ့ပြောင်းမှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း။

သို့သော် ၎င်းရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်မှာ လင်ချွမ်​၏ ခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ဘဲ ပြန်လမ်းဖြစ်သည့် တံခါးကိုသာ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်ချွမ်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိတ်လန့်မှုများ စိတ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သို့သော် ထိုလူရိပ် ပြောခဲ့သည်များကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် လိမ်ညာနေပုံမရသလို၊ သူ့ကို လှည့်စားရန်လည်း အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

လက်ရှိအခြေအနေမှာ မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ များသည်။

ဤအတွေးများသည် သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

လင်ချွမ်သည် ချက်ချင်းပင် နဂါး၏ လှည့်ကွက်ကို ရိပ်မိသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ 'ရှစ်ပါး နဂါးကူးလက်ဝါး' ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ဓာတ်ကြီးငါးပါး မူလသို့ ပြန်လည်ခြင်း"

လက်ဝါးရိုက်ချက် ကျရောက်သွားသည်နှင့် လင်ချွမ်သည် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်​၏။

မဟာကောင်းကင်ဘုံ မသေမျိုး ကျင့်စဉ် နှင့် မူလဓာတ်ငါးပါး စုစည်းမှု တို့သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်လာသည်။

နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်စဉ်၏ တွန်းအားကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအားများသည် လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာပြီး လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာ​၏။

ဤကျင့်စဉ်နှစ်ခုမှာ ကွဲပြားသည်။

တစ်ခုက အတွင်းအားများကို လည်ပတ်စေပြီး ပြန်လည်အားဖြည့်ပေးကာ၊ အခြားတစ်ခုမှာ ပုံရိပ်ယောင်မှတစ်ဆင့် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို ဖန်တီးပေးခြင်း။

ကြီးမားသော ရွှေရောင်ပန်းငုံကြီးသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ခဏချင်း ပေါ်လာပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်ချွမ်သည် စွမ်းအားကို တဖြည်းဖြည်းချင်း မထုတ်ဘဲ အထွတ်အထိပ်အထိ ချက်ချင်း မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရေပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွား​၏။

"ဝုန်း"

မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံများ နေရာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အတွင်းအားများသည် အတားအဆီးမဲ့ စီးဆင်းသွားသည်။

၎င်းတို့သည် ဖြည်းညှင်းသော်လည်း ခိုင်မာသော တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်နေခြင်းပင်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အချို့သော သတ္တဝါများသည် လေလှိုင်းမှတစ်ဆင့် တုံ့ပြန်မှုကို ရယူကာ တည်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်သကဲ့သို့၊ လင်ချွမ်​၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း နဂါး၏ ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်မှာ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒီမှာပဲ"

ခဏမျှ အာရုံစိုက်ပြီးနောက် လင်ချွမ်​၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားသည်။

ဤအထူးနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ သူသည် ရွှေ့ပြောင်းခံထားရသော အထူးမြူတံခါးကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားလေ​၏။

ဤအချက်ကြောင့် လင်ချွမ်​၏ ခန့်မှန်းချက်အချို့မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ ဤနဂါးသည် အလွန်အစွမ်းထက်သော်လည်း အချို့သော စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာရမည်။

ထို့ကြောင့် မြူတံခါးကို ဖျက်ဆီး၍မရဘဲ ရွှေ့ပြောင်းရုံသာ တတ်နိုင်ခြင်း။

ဒုတိယအချက်မှာ နဂါးသည် ဉာဏ်ရည်ရှိသော်လည်း အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် အားနည်းချက် ရှိနေသေးသည်။

၎င်းသည် မြူတံခါးကို လင်ချွမ်နှင့် ဝေးရာသို့ ရွှေ့ရန်သိသော်လည်း မည်သို့ဝှက်ရမည်ကိုမူ မသိပေ။

တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ရွှေ့လိုက်ခြင်းသာ။

ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် နဂါးကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ မခက်ခဲလှကြောင်း သိနိုင်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် လင်ချွမ်သည် တစ်ဖက်လူ၏ အဆင့်ကို ခန့်မှန်းမိပြီးသား။

ဤနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခွန်အားမှာ သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်အထက်တွင် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုသို့ မတက်လှမ်းနိုင်မီတွင် သီအိုရီအရ သူ့မှာ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိပေ။

သို့သော် တကယ့်ရင်ဆိုင်မှုတွင် တစ်ဖက်လူ၏ ဉာဏ်ရည်အားနည်းချက်ကို သူသတိပြုမိသွားသည်။

"နယ်ပယ်သစ်ထဲကို ခြေတစ်ဖက်လှမ်းနိုင်မှ လာခဲ့ပါ" ဟု ဘာကြောင့် ပြောခဲ့သည်ကို လင်ချွမ်နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွား​၏။

သူသည် အသာအယာ သက်ပြင်းချရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို စည်းချက်ကျကျ လှုပ်ရှားလိုက်ပြန်သည်။

နယ်ပယ်၏ အာနိသင်ကို အသုံးပြု၍ နေရာအချို့ကို ရွှေ့ပြောင်းပြီးနောက် နဂါး၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားစွမ်းအင်များသည် အေးစက်သော ကျောက်ဓားတွင် စုစည်းလာသည်။

သူသည် ၎င်းကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော အအေးဓာတ်များနှင့် စွမ်းအားများ ပါဝင်လေ​၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်ချွမ်သည် ဓားကို ဓားကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ တုတ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ အသုံးပြုကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ခြင်းပင်။

"ဒုန်း"

ကြီးမားပြီး အက်ကွဲသော အသံကြီးသည် ရေအောက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ရိုက်ချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုက လင်ချွမ်ကိုပင် ယိမ်းထိုးသွားစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ်ဖက်ရန်သူမှာ ခန္ဓာကိုယ် တွန့်လိမ်နေစဉ် လင်ချွမ်သည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ တံခါးမှတစ်ဆင့် လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

ဓားနတ်ဘုရားကို အခြေအနေများ ရှင်းပြပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် မြူတံခါးရှိခဲ့သော နေရာသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြူများမှာ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

အမှောင်ထုများသာ လှိုင်းထနေတော့​၏။

လင်ချွမ်​၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိပုံရသော ထိုလူရိပ်သည် လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်သည်။

မြူလွှာတစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရေအောက်မြင်ကွင်းကို ပြသလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မြူများ စုစည်းလာသည်နှင့် နဂါး၏ မျက်လုံးကြီးမှာ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာ​၏။

နဂါးသည် မြူတံခါးတစ်ဖက်မှနေ၍ လင်ချွမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဟူး..."

ထိုမြင်ကွင်းက အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော လင်ချွမ်ပင် ခဏတာ မှင်တက်သွားရသည်။

လင်ချွမ်သည် လက်ယမ်းပြကာ မြူတံခါးကို ဖျောက်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ခဏမျှ စဉ်းစားကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်​၏။

"မင်းရဲ့ တံဆိပ်ခတ်ထားတာကို ဖြုတ်ဖို့ဆိုရင် ခုနက ကောင်ကြီးကို သတ်ရမှာလား"

လူရိပ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ၏လက်ဝါးပေါ်တွင် စာသားများကို ဘာသာပြန်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

"တံဆိပ်ဖြည်ဖို့အတွက် သူ့ကိုသတ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့ရင်ဆိုင်ရမယ့် ကိစ္စတစ်ခုပဲ"

"သူတို့ကို သတ်ဖို့မလိုပါဘူး၊ ပြဿနာမပေးသရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် ငါ သိုင်းနတ်ဘုရား အထက်အဆင့်ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ရမှာပေါ့"

"ဒါနဲ့... မင်းမှာ ငါ့ဆီက အကူအညီတောင်းဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးဆိုပေမဲ့၊ ငါကတိဖျက်မှာကို တကယ်ပဲ မကြောက်ဘူးလား"

"ဘာကြိုတင်ကာကွယ်မှုမှ မလုပ်ဘူးလား"

လင်ချွမ်သည် စနောက်သော အမူအရာဖြင့် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ ဆီသုတ်ထားသကဲ့သို့ ချောမွတ်နေပြီး မည်သည့်

အမူအရာမျှ မရှိပေ။

ထိုအချက်က လင်ချွမ်ကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားစေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူရိပ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဝါးပေါ်တွင် စာသားများ ပေါ်လာသည်။

"မင်း ပြန်လာလိမ့်မယ်"

သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အက်ကွဲကြောင်းကြီးမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေသကဲ့သို့ ပို၍ပင် မြင့်တက်လာသည်။

သူ ဘာမှထပ်မပြောတော့သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လင်ချွမ်းလည်း ပုခုံးတွန့်ကာ ဓားနတ်ဘုရားကို ခေါ်ပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့တော့​၏။

လူရိပ်နှစ်ခုသည် ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားကြသည်။

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ သဲသောင်ပြင်များမှာ ပြန်လည် ပိတ်သွားကြသည်။

ထူးဆန်းသော အရိပ်စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ၎င်းအောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ပုန်းကွယ်နေပြန်သည်။

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း လင်ချွမ်သည် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမေးခဲ့သော မေးခွန်းမှာ အမှန်တကယ် စနောက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် လင်ချွမ်​၏ စိတ်ထဲရှိ မေးခွန်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ယုံကြည်မှုမှာ သူ့အား မကောင်းသော အတွေးများ တွေးမိစေ​၏။

သို့သော် ပြဿနာက ဘယ်မှာလဲဆိုသည်ကိုမူ သူ မသေချာသေးပေ။

လင်ချွမ်​၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ဓားနတ်ဘုရားက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို တကယ်ပဲ ကယ်ချင်တာလား"

"သူက အဲဒီ ဟေးချင်း လိုမျိုး ဖြစ်နေရင်ရော"

"ဒါမှမဟုတ် သူက မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေရင်ရော"

"မသိဘူး"

လင်ချွမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပြပေ။

သူက အသာအယာ ပြောလိုက်​၏။

"ကြည့်ရသေးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်နေ့မှာ ဒီကို ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အဝေးကြီး လိုသေးတာပဲ"

"ဟမ်၊ သိုင်းနတ်ဘုရား အထက်နယ်ပယ်ကို ချိုးဖောက်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးလေ"

လင်ချွမ်သည် အသာအယာ ရယ်မောရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူရိပ်နှစ်ခုသည် အဝေးသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံထွက်သွားကြလေတော့သည်။

အခန်း ၃၃၂ - ပဋိပက္ခ ပြန်လည်အစပြုခြင်း

မင်မင်းဆက်၏ မြောက်ဘက်ပိုင်း၊ ဖုန်းချီမြို့ အတွင်း၌ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပွားနေ​၏။

လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများသည် အော်ဟစ်ခြောက်ခြားကာ အတင်းအဓမ္မ ထွက်ပြေးနေကြသည်။

အထင်ကရ မိသားစုကြီးများမှ သားသမီး အနည်းငယ်သည်လည်း ၎င်းတို့၏ အစောင့်အရှောက်များ ခြံရံလျက် အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာနေကြ၏။

၎င်းတို့သည် မည်မျှပင် ထိတ်လန့်နေပါစေ၊ ထွက်ပြေးရင်း အဝေးသို့ လှမ်း၍ ကြည့်နေမိကြဆဲပင်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးကွက်တစ်ခုနှင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် အလောင်းတစ်ခု ရှိနေ​၏။

လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကပင် လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသော လူငယ်မျိုးနွယ်ဝင်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် အရှေ့မှနေ၍ အပေါ်သို့ မြှောက်တင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆောင့်ချခံရကာ သွေးစက်များ နေရာအနှံ့ စင်ထွက်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ အစောင့်အရှောက်များသည်လည်း ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် လူသတ်သမားသည် လူတိုင်းကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်​၏။

ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်ရုံဖြင့် သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွား၏။

ဤသွေးသံရဲရဲနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း ကျောချမ်းသွားကြသည်။

သေဆုံးသူကို သိရှိသူ အနည်းငယ်မှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

အကြောင်းမှာ ထိုသူသည် ဖုန်းချီမြို့ရှိ ဩဇာကြီးမားသော လျို မိသားစုဝင် တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ဘုရားရေ၊ အဲဒီလူက ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိလို့ ဒီလိုမျိုး သတ်ရဲရတာလဲ"

၎င်းမှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု မဟုတ်ဘဲ နေ့ခင်းကြောင်တောင် လူမြင်ကွင်းတွင် ဗြောင်ကျကျ သတ်ဖြတ်ခြင်းပင်။

အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှ၏။

မည်သူမျှ ထုတ်ဖော်မပြောရဲကြသော်လည်း လူတိုင်းက ရင်ထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်နေသနည်းဟု တိတ်တဆိတ် သိချင်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ သတိထားမိသည်မှာ...

ထိုသို့ လူသတ်မှုကို ကျူးလွန်ပြီးနောက် ထိုသူသည် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိသလို ထွက်ပြေးရန်လည်း မကြိုးစားပေ။

ယင်းအစား အာဏာပိုင်များ လာရောက်ဖမ်းဆီးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာပင် ရပ်နေခဲ့​၏။

သူသည် သံမျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသဖြင့် မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါကပင် ကိုယ်ခံပညာရှင်

အချို့ကို အနားမကပ်ရဲအောင် ပြုလုပ်ထားနိုင်စွမ်းရှိသည်။

အသတ်ခံလိုက်ရသည့် အင်အားကြီး မိသားစုဝင်များထက် မိမိတို့၏ အသက်က ပို၍ အရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။

မကြာမီ မြို့စောင့်ရဲမက်အချို့ အခင်းဖြစ်ရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လူသတ်သမားသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြရိပ်များ ချက်ချင်း ထင်ဟပ်သွားလေ​၏။

ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် ရဲမက်ခေါင်းဆောင်သည် ခါးမှ ဓားရှည်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် အဆင့် (၄) ဆင့် ဆရာတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ရင်း ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။

"ဘာလို့ လမ်းပေါ်မှာ အကြမ်းဖက်မှု ကျူးလွန်တာလဲ"

ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များကို လွင့်စင်စေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ပြားများပင် သန့်စင်သွားသော်လည်း ဖိအားမှာမူ အလွန်အမင်း တိုးမလာခဲ့ပေ။

"အပြင်ပန်းပဲ ရှိတာပဲ"

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

သူသည် ရဲမက်ခေါင်းဆောင်၏ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ လှောင်ရယ်လိုက်ကာ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် အေးစက်သွား​၏။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ ခဏချင်းအတွင်း ရဲမက်ခေါင်းဆောင်နှင့် အနီးကပ် ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ ညာလက်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရဲမက်ခေါင်းဆောင်၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ထိုသို့မြင်သော် ရဲမက်ခေါင်းဆောင်သည် မဆိုင်းမတွပင် သူ၏ ဓားရှည်ကို မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ၏ လက်မောင်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။

ဖုန်းချီမြို့ အာဏာပိုင်များ၏ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် ရဲမက်ခေါင်းဆောင်သည် အတော်အတန် အရည်အချင်းရှိသူပင်။

အဆင့် (၄) ဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အင်အားဖြင့် ဂိုဏ်းငယ်တစ်ခုတွင် အကြီးအကဲ ဖြစ်ရန်ပင် လုံလောက်သည်။

သို့သော် ဤဓားချက်သည် သူလိုချင်သော ရလဒ်ကို မရရှိခဲ့ပေ။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူသည် လက်မောင်းကို ပြန်မရုပ်သည့်အပြင် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ရယ်လိုက်သေးသည်။

သူ၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော ညာလက်သည် လမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဓားရှည်ကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်​၏။

ဓားသွားမှာ ထက်မြက်အေးစက်ပြီး သံကိုပင် ရွှံ့ကဲ့သို့ ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုထက်မြက်မှုသည် အကန့်အသတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဓားသည် ပြိုင်ဘက်၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားသို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း သွေးတစ်စက်မျှ မထွက်ခဲ့ပေ။

ဒဏ်ရာရမည့်အစား မီးပွင့်များသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော လက်သည် ရုတ်တရက် ဆုပ်လိုက်ရာ အနက်ရောင်သံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တန်ဖိုးကြီး ဓားရှည်မှာ ညည်းညူသံ မြည်ဟီးသွားသည်။

၎င်းသည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲမသွားသော်လည်း လက်ချောင်း သုံးချောင်းဖြင့် ညှစ်ထားသော နေရာမှ အတွင်းဘက်သို့ ရုတ်တရက် လိမ်ကောက်သွားခဲ့​၏။

သံမဏိသည် စက္ကူကဲ့သို့ပင် ချေမွခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

ထွက်ပေါ်လာသော ကျွီကျွီအသံကြောင့် နားပင် ကျိန်းသွားစေ​၏။

သို့သော် ဤအရာများထက် ပို၍ ထိတ်လန့်သွားသူများမှာ ကျန်ရှိနေသည့် ရဲမက်များပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထား ပြင်လိုက်ကြသည်။

အတွင်းအားများစွာသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင့်တက်လာပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ​၏။

အစောပိုင်းက ရဲမက်ခေါင်းဆောင်သည်လည်း ဓားကို ချလိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်မှ မိမိအား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချသည်ကို ခံလိုက်ရသည်။

"မင်း ဖမ်းဆီးတာကို ငြင်းဆန်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ဖုန်းချီမြို့ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ မင်မင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေကို စိန်ခေါ်တာပဲ"

"တစ်ခုခုမလုပ်ခင် သေချာစဉ်းစားပါ"

"တောက်..."

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူသည် လှောင်ပြောင်သံ ရောနှောနေသော အေးစက်လှသော ရယ်သံတစ်ခုကို လွှတ်လိုက်သည်။

"မင်မင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေ...ငါက ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ"

"ဒါတွေက အလကား စကားတွေပဲ"

"ငါတို့လို ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိရတာလဲ"

"လင်ကျိုနန်းတော်...

"ရှန်းဝူဂိုဏ်းက လင်ရှောင် ဟာ ဘယ်တုန်းက ဒီလိုအရာတွေကို ဂရုစိုက်ခဲ့လို့လဲ"

လှောင်ပြောင်နေရင်းဖြင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။

၎င်းမှာ စကားမှားသွားသယောင်ပင်။

"..."

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ပရိသတ်အများစုမှာ ပြဿနာကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

ဤလူသည် တမင်တကာ လုပ်နေခြင်းပင်။

ရဲမက်တစ်ဦးမှာ ချက်ချင်း မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

"သေလိုက်တော့၊ မင်းတို့ ရှန်းဝူဂိုဏ်းက ခွေးတွေ"

ဓားသွားမှ ထက်မြက်ပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုသူ၏ ကျောဘက်သို့ သေစေနိုင်သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်​၏။

သို့သော် မြေပြင်မှ မီးခိုးရောင် အရှိန်အဝါတစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး ဓားအလင်းတန်းကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ချေဖျက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူသည် လှည့်၍ ရှေ့သို့ တိုးကာ ဓားကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"ဂျိန်း...ဂျိန်း...ဂျိန်း"

ကွဲအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားသည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားစေသည်မှာ လက်တစ်ဖက်သည် ရှေ့သို့ ထိုးထွက်လာပြီး ရဲမက်၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ခြင်းပင်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရဲမက်ကို လေထဲတွင် ဖမ်းထားနိုင်ပြီး အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရဲမက်၏ ခေါင်းပြတ်သွားနိုင်ပေသည်။

ထိုသို့မြင်သော် ကျန်သူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာ​၏။

ရဲမက်ခေါင်းဆောင်သည် ချက်ချင်းပင် ဖျောင်းဖျစပြုလာသည်။

"ခဏ စောင့်ပါဦး အကြီးအကဲ"

"မင်း ဘယ်လို အကြောင်းကြောင့် သတ်သတ်၊ ဒါဟာ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ကိုယ်တည်း ရန်ငြိုးပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အစိုးရ ရဲမက်တွေကို သတ်တာက မင်မင်းဆက်ကို ရန်စတာနဲ့ အတူတူပဲ"

"မင်း ကလဲ့စားချေချင်နေတာကို ငါသိပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ မဖြစ်အောင် ပြန်စဉ်းစားပေးပါ"

ဤနေရာတွင် ရဲမက်ခေါင်းဆောင်သည် ၎င်းတို့၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး အသံကို ပို၍ နှိမ့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ မင်းကို မတားနိုင်တာ သေချာပါတယ်"

"အခု ထွက်သွားတာက ပိုပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သလို မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူပြောခဲ့သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုများ သို့မဟုတ် မင်မင်းဆက်မှ ဖိအားများကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။

သို့သော် ရဲမက်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒမှတစ်ဆင့် သူတစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိသွားပုံရသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို မသတ်ခဲ့ပေ။

သူသည် ရဲမက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ပြီး အခြားတစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်​၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ရှန်းဝူဂိုဏ်းက လင်ရှောင်က ဘာလို့ ဒီလို အားနည်းတဲ့သူတွေကို အနိုင်ကျင့်ရမှာလဲ"

"သွားတော့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ညာခြေကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လေလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်ပြားကို ချေမွှကာ ရဲမက်အချို့ကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာမူ အတန်ငယ် သက်သာသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ထိုလူသည် အဝေးမှ ကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ လက်ခလယ် ထောင်ပြလိုက်​၏။

ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်ရုံဖြင့် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ခဏချင်းအတွင်း မြို့ထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။