အခန်း (၃၃၇-၃၃၈)

အခန်း ၃၃၇ - ဒါက တန်ရဲ့လား

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားသည် အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အကာအကွယ်အတားအဆီး၏ အစွန်းကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ထိုဝိညာဉ်အကာအကွယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် တုန်ခါသွားတော့​၏။

အကာအကွယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အချိုင့်အခွက်တစ်ခု ဖြစ်သွားစေသည်အထိ ဖိနှိပ်ပြီးနောက်မှသာ ထိုစွမ်းအားသည် လျော့ပါးပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ၎င်းသည် ဟေးချင်းကို ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုခဏ၌ သူ၏ နဖူးတစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ဟေးချင်းသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လင်ချွမ်သည် သူပြောသကဲ့သို့ အစွမ်းထက်နေလျှင်တောင် ဤမျှအထိ ကွာခြားချက် ကြီးမားမနေသင့်ပေ။

ထို့အပြင် ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုဆိုသည်မှာ ကဏ္ဍပေါင်းစုံနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု၏ ပြင်းအားသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ခုတည်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်မဟုတ်။

လင်းချွမ်းသည် သူပြောသကဲ့သို့ သိုင်းဘုရင်

အဆင့် အထက်မြင့်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိသွားခဲ့လျှင်တောင် သူ၏ အစွမ်းသည် ဤမျှအထိ ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

၎င်းအပြင် လင်ချွမ်​၏ ယခုတစ်ကြိမ် အစွမ်းသည် ကျင့်စဉ်အဆင့်တစ်ခုတည်းတွင်သာ ပေါ်လွင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် သိုင်းပညာ၏ ကျွမ်းကျင်နက်ရှိုင်းမှုတို့မှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ခဏတာမျှ ဟေးချင်းသည် တစ်ခုခုကို လျစ်လျူရှုမိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဘာလဲဆိုသည်ကိုမူ သူ အဖြေရှာမရခဲ့ပေ။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ လင်ချွမ်​၏ ပုံရိပ်သည် လေထဲတွင် လျှင်မြန်စွာ ဝဲပျံသွားသည်။

ခြေရာလက်ရာမချန်နိုင်သော သူ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ လင်ချွမ်သည် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ နောက်ကွယ်တွင် ပုံရိပ်ယောင် လေးခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူသည် ရေခဲကျောက်ဓား ကို အသုံးပြုကာ ဝူတန်းညစောင့်ဓားသိုင်း ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဓားရှည်ကို ဓားကောက်ကဲ့သို့ အသုံးပြုခြင်း၏ အားသာချက်မှာ နှစ်ဖက်လုံး ထက်မြက်နေခြင်းပင်။

အားနည်းချက်မှာမူ မိမိရော ရန်သူကိုပါ ထိခိုက်နိုင်ခြင်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လင်ချွမ်​၏ ဓားသိုင်းမှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူ ထုတ်ဖော်လိုက်သော ဓားအလင်းတန်းများသည် ဟေးချင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟေးချင်းသည် အရိုးဓားတစ်လက်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ ဓားသွားမှာ သေးသွယ်ပြီး လူ့ကျောရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရကာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဓားဖျားမှာ ထက်မြက်ပြီး အောက်ခြေမှာ ဝိုင်းစက်နေကာ ဓားနှောင့်တွင်သာ ကြောက်မက်ဖွယ် အစင်းကြောင်းများ ပါရှိနေ​၏။

ဓားရိုးကိုမူ ဦးခေါင်းခွံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

၎င်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါလှိုင်းများသည် လှိုင်းလုံးများမှ စင်ထွက်လာသော ရေမှုန်ရေမွှားများကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ဟေးချင်း၏ ဘေးတွင် ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် လက်သီးချက်များ ပြန်ရောက်လာခြင်း။

ဟေးချင်းပင်လျှင် ထိုရုပ်သေးရုပ်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ထိပ်တိုက် ရင်မဆိုင်ရဲပေ။

သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လက်သီးနှင့် လက်ဖဝါး ထိတွေ့မိသောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

နားကွဲမတတ် အသံလှိုင်း ပေါက်ကွဲမှုများကြောင့် လူတိုင်း ကြောင်အသွားကြ​၏။

ပန်းပဲဆရာ ကိုယ်တိုင်ပင် ထိခိုက်မှုအချို့ ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ရုပ်သေးရုပ်ဆိုသည်မှာ လူမဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့သည် အခွင့်အရေးတိုင်းကို အမိအရဖမ်းဆွဲကာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်းမှာ လင်ချွမ်​၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်တံဆိပ်တော်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မူလဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ဆသည် နှစ်ဆမျှ အာနိသင်ရှိစေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အလွန်ချွေတာစွာ အသုံးပြုကြသဖြင့် ကုန်ဆုံးမှု လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။

ထို့ကြောင့် အသံလှိုင်း ပေါက်ကွဲသံ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည့် ခဏကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လင်ချွမ်သည် ရုပ်သေးရုပ်ကို ထပ်မံစေခိုင်းပြီး အပေါ်စီးမှ ရန်သူ၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်​၏။

ပြင်းထန်သော လေဖိအားသည် ဟေးချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဝတ်ရုံပေါ်မှ အဝတ်စများသည် လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေသော်လည်း လက်သီး၏ ဖိအားအောက်တွင် ထိုအသံသည် ခဏချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဟေးချင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်တိမ်းစောင်းလိုက်သဖြင့် မျက်နှာသို့ ဦးတည်သော တိုက်ခိုက်မှုသည် ရင်ဘတ်ကိုသာ ထိမှန်သွားတော့သည်။

ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သံမှာ အုန်းခနဲ မြည်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

ရုပ်သေးရုပ်၏ အားအင်မှာ သာမန်လူထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်​၏။

လက်သီးချက်မှာ ရင်ဘတ်သို့ တည့်တည့်ကျရောက်သွားသဖြင့် ဟေးချင်း၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် နံရိုးအချို့ ကျိုးသွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် ရုပ်သေးရုပ်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထပ်မံလိုက်ပါလာပြီး ပုံရိပ်ယောင်များ ကျန်ရစ်သည်အထိ သံလက်သီးများဖြင့် မရပ်မနား ထိုးနှက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟေးချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် ဝဲလှည့်နေပြီး အလွန်ပင် ပေါ့ပါးသွက်လက်နေပုံရ​၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြိုလဲသွားနိုင်ပုံရသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနေနိုင်ခြင်းပင်။

ဒါကိုမြင်တော့ လင်ချွမ်က အမြန်လိုက်လံတိုက်ခိုက်ပြီး သူ၏ ရေခဲကျောက်ဓားကို ဓားသိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဓားချက်တိုင်းမှာ ခန့်မှန်းရခက်သော ထောင့်ချိုးများမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ဟေးချင်းသည် လင်ချွမ်​၏ ဓားကွက်များကို ကြိုတင်သိနေသကဲ့သို့ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း လိုက်လျောညီထွေ တုံ့ပြန်နေ​၏။

အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းခံရပြီးနောက် လင်ချွမ်ပင် ခဏတာ တွေဝေသွားမိသည်။

ထိုခဏ၌ပင် ဟေးချင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး လေထဲတွင် အနက်ရောင် အရိပ်ခြောက်ခုအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွား​၏။

အရိပ်တစ်ခုချင်းစီမှာ မိစ္ဆာလင်းနို့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

၎င်းကို အသုံးပြု၍ သူသည် ရုပ်သေးရုပ်၏ လက်သီးနှင့် လင်ချွမ်​၏ ဓားချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အခြားလင်းနို့တစ်ကောင်သည် အနက်ရောင် လက်သည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အောက်ခြေမှ အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ လင်ချွမ်​၏ မျက်နှာကို ကုတ်ဆွဲလိုက်သဖြင့် သွေးစို့သွားသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားစေ​၏။

ထိုတိုက်ခိုက်မှု အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်အနေဖြင့် မိစ္ဆာလင်းနို့ နှစ်ကောင်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဟေးချင်းကတော့ သူရှုံးသည်ဟု မယူဆပေ။

သူဖန်တီးလိုက်သော ပုံတူပွားများကို အသုံးပြု၍ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ကာ သူ၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်မှာ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော လင်းနို့သုံးကောင်သည် အဝေးတစ်နေရာတွင် တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားသည်။

ဟေးချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။

အမှန်တကယ်တွင် လင်ချွမ်မှာလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အကြောင်းမှာ ဟေးချင်းသည် သူထင်ထားသကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ သိုင်းဘုရင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

တစ်ဖက်လူသည် သိုင်းဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်တွင်သာ ရှိနေပြီး နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည် ဆိုလျှင်ပင် ယခုအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှသည်။

လင်ချွမ်သည် တွေးလေလေ စိတ်မရှည်လေလေဖြစ်လာ​၏။

ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာပြီး ပြဿနာကို သူချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုခဏ၌ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ဖြန့်ကြက်ကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားမျှင်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် လူ၏ စိတ်အခြေအနေကို ကျဆင်းစေပြီး မကောင်းသော စိတ်ခံစားချက်များကို မီးထိုးပေးကာ စိတ်ဓာတ်ကျအောင် ပြုလုပ်နေခြင်း။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူသည် အမှန်တကယ် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော ရှေးဟောင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ပြီး ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

"ငါ သူ့ကို လျှော့တွက်မိသွားတာပဲ"

ဟု လင်ချွမ်တွေးလိုက်မိသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် ဟေးချင်းကို ကြည့်ကာ ပြန်လည်လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"နံရိုးနှစ်ချောင်းနဲ့ ပုံတူပွားတစ်ခုကို ပေးပြီး ငါ့မျက်နှာပေါ်က လက်မအနည်းငယ်ပဲရှိတဲ့ အမာရွတ်နဲ့ လဲရတာ တန်ရဲ့လား"

"..."

ဟေးချင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်​၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ရာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွား​၏။

သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ဓားရှည်ကို ညာလက်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

အေးစိမ့်သော ဓားအရှိန်အဝါသည် လေပြင်းများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ထိုလေလှိုင်းများကို အကာအကွယ်ယူကာ လင်ချွမ်​၏ ဓားကိုင်ထားသော ညာလက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားနယ်ပယ်၏ အနှစ်သာရများ ပါဝင်နေသော ထိုစွမ်းအားသည် ဟေးချင်းရှိရာနေရာသို့ တိတ်တဆိတ် စိမ့်ဝင်သွားပြီး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ လင်ချွမ်သည် စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်​၏။

စကားပုံရှိသည်မဟုတ်ပါလား။

"အပေးအယူ ဆိုတာ မျှတရမယ်" ဟူ၍။

အခန်း ၃၃၈ - မင်းကျေးဇူးကြောင့်ပဲ

ပြိုပျက်နေသော ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အနက်ရောင်မီးလျှံများ တဖျတ်ဖျတ်တောက်လောင်နေသည်။

၎င်း၏အနီးအနားရှိ အရာအားလုံးသည် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေ၏။

ထိုမီးလျှံများသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာခပ်သိမ်းကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အပူရှိန်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထိုဟင်းလင်းပြင်နှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်နေသော လင်ချွမ်သည် ထိုနေရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်တွန့်သွား​၏။

လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကပင် သူ၏နှလုံးသားထဲမှ ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုခဏ၌ လင်ချွမ်သည် နှစ်ခါပြန်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဗီဇအရ ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်​၏။

သူသည် နယ်ပယ်၏ အစွမ်းကို အသုံးပြု၍ ဘေးသို့ ကူးပြောင်းခြင်းလုပ်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင်...

ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ မီးပွားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာပြီး ထိုနေရာလွတ်ထဲတွင် စတင်တောက်လောင်တော့သည်။

သူ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အထိအခိုက်မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော ခဏက သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ခံစားလိုက်ရသော အထိအတွေ့က တစ်ဖက်လူကို အငိုက်မိသွားစေခဲ့​၏။

အပြန်အလှန် မတုံ့ပြန်ခြင်းသည် မယဉ်ကျေးရာရောက်ပေမည်။

ယခင်က ယုတ်မာသော နည်းပရိယာယ်များဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အတိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် သင်ခန်းစာရသွားခဲ့ပြီ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ယခင် လေနှင့်တိမ်တိုက်ဓားတိုက်ကွက်အတွင်းမှာပင် တူညီသော တန်ပြန်တိုက်စစ်ကို ဆင်နွှဲခဲ့သည်။

သူသည် သိုင်းနတ်ဘုရားနယ်ပယ်မှ ရရှိထားသော မသေမျိုးအငွေ့အသက်ကို အတွင်းအားထဲသို့ ပေါင်းစပ်ကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အောင်မြင်မှုက သူ့ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

မုန်တိုင်းများ ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် လေနှင့်

တိမ်တိုက်ဓား မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်များသည် အပြင်ဘက်သို့ ဝေ့ဝဲထွက်သွားပြီးနောက် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသော ဟေးချင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုတိုက်ကွက်သည် သိုင်းဘုရင်အဆင့် နည်းဗျူဟာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဟေးချင်းသည်လည်း ထိုအဆင့်နှင့် မဝေးလှပေ။

ထို့ကြောင့် ထိုမျှ အစွမ်းထက်သော်ငြားလည်း ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးကို သူတို့ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ယခင်က သူသည် လင်ချွမ်၏စကားကို မသိစိတ်က ယုံကြည်မိပြီး သူ့ကို အဆင့်မြင့်

သိုင်းဘုရင်တစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ မိမိတို့ဘက်က အသာစီးရမှုကို လက်လွတ်လိုက်ရခြင်းပင်။

ထို့နောက် ထိုအချိန်မှာပင် ရုပ်သေးရုပ်၏ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် သို့မဟုတ် နေရာရွှေ့ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သဖြင့် ဤဒဏ်ရာကို ရရှိသွားခြင်းပင်။

ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဟေးချင်း၏ မျက်နှာသည် အလွန်ပင် ဖြူလျော့နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်ဟန်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အမှန်တရားကို ခပ်ရေးရေးသဘောပေါက်သွားပြီး တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း... သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားပြီလား"

လင်ချွမ်က သူ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းကျေးဇူးကြောင့်ပေါ့၊ အဲဒီအဆင့်မြှင့်တင်တဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ"

"ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒဏ်ကတောင် ငါ့အသက်ကို မယူနိုင်ခဲ့ဘူး"

"ဒီတစ်ခေါက် မင်းကိုယ်တိုင် ငါ့အိမ်တံခါးဝအထိ လာပြီး တောင်တံခါးကို တိုက်ခိုက်တာသာ မဟုတ်ရင်၊ မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါ တကယ် စဉ်းစားနေတာ"

"......တောက်"

သူသည် အံကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

မိမိကိုယ်တိုင် မလိုက်ဖက်သော ကျောက်တုံးကို မလိုက်ရာမှ မိမိခြေထောက်ပေါ် ပြန်ကျလာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း 'အန္တရာယ်မကင်းရင် အကျိုးမရှိ' သကဲ့သို့ 'သားငယ်ကို မစတေးဘဲ ဝံပုလွေကို ဖမ်းလို့မရ' ပေ။

သူသည် လင်ချွမ်ကို လှည့်စားပြီး တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို ဖြေဖျောက်ခိုင်းရန် ထိုမျှကြီးမားသော ငါးစာကို ပစ်ပေးခဲ့ခြင်း။

ဤကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာကြီးတွင် လူအချို့သည် ထူးခြားဆန်းပြားသော စွန့်စားမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရတတ်သည်မှာ ဓမ္မတာပင်။

အကယ်၍ သင်က သတင်းအမှားတစ်ခု ပစ်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူက ထိုအကြောင်းကို ကြိုတင်သိရှိထားပါက ဤအခက်အခဲမှ လွတ်မြောက်ရန် စဉ်းစားနေစရာ မလိုတော့ပေ။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ရက်စက်ပါက ထိုရှေးဟောင်းနေရာကိုပါ အပြီးတိုင် မြှုပ်နှံပစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဟေးချင်းသည် သူခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိထားသော လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ခြင်းပင်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်လိုသည့်အပြင် ထိုလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို အလွယ်တကူ ပေးအပ်ခဲ့ရသည့် အခြားအကြောင်းရင်း နှစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

ပထမအချက်မှာ လင်ချွမ်​၏ နားလည်သဘောပေါက်မှု နယ်ပယ်ဖြစ်သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ဂုရုကြီးများ၊ နယ်ပယ်သခင်များ သို့မဟုတ် ထိပ်သီးပညာရှင်များအတွက်ပင် ခြေတစ်လှမ်းတိုးရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ သို့မဟုတ် နှစ် ၄၀၊ ၅၀ ခန့် ကြာတတ်သည်။

လိုအပ်သော အခြေအနေအားလုံးကို စုဆောင်းပြီး သက်ဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်မည်မျှကြာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ဒုတိယအချက်မှာ အကယ်၍ သူသာ လွတ်မြောက်သွားပါက သူတို့ကို သတ်ရန်မှာ မခက်ခဲပေ။

ဤနည်းဖြင့် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေသော်လည်း အားလုံး မေ့ပျောက်သွားကြမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ သိရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

တတိယအချက်မှာ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူ၏ အင်အားသည် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို ချိုးဖျက်ရန် မလုံလောက်ခဲ့လျှင်ပင် ဤလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ တိုးတက်မှုက ပိုမိုလွယ်ကူလာမည်။

တစ်ဖက်လူ စိတ်ပြောင်းသွားသည်နှင့် မိမိလွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးရှိသေးသည်။

ဤအမြဲတမ်း မှောင်မိုက်နေသော နေရာတွင် နေရခြင်းထက် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခု ပေးဆပ်ရခြင်းက ထိုက်တန်ပါသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တစ်ဖက်လူက တကယ်ပဲ သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်သွားပြီလား။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲလား။

ဆေးလုံးတွေကို သကြားလုံးလို စားနေရင်တောင် ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဒီအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

ဟေးချင်း တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေစဉ် လင်ချွမ်က သူ့ကိုကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်​၏။

တစ်ဖက်လူ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ မကြားရပေမယ့် ရရှိလိုက်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ မှန်းဆလို့မရနိုင်အောင် ပြင်းထန်နေခြင်း။

ဤကဲ့သို့ မိမိဖန်တီးသော အမှားဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ခံစားရခြင်းမှာ အကြီးမားဆုံးသော သင်ခန်းစာပင်။

လင်ချွမ်သည် အသာအယာ ရယ်မောရင်း သူ၏ ခံစားချက်များကို မဖုံးကွယ်တော့ပေ။

ယခုအခါ အင်အားချင်း သိသာသွားပြီဖြစ်ရာ ကစားပွဲ ဆက်ကစားနေစရာ မလိုတော့ဘဲ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် ချေမှုန်းပစ်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အားအင်များသည် သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာသည်။

ညာဘက်လက်မောင်းအတွင်းရှိ အတွင်းအားများ ဆုတ်ခွာသွားပြီး မူလစွမ်းအားများ ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်လာသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများသည် အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားသည်။

အဝေးမှ ကြည့်နေကြသော ဝူတန်ဂိုဏ်းသားများ၏ မျက်နှာများသည် ဖြူလျော့သွားကြသည်။

ထိုဖိအားကို အားတင်းကာ ခုခံနေရုံဖြင့် သူတို့၏ အတွင်းအားများမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကုန်ဆုံးနေ​၏။

အကယ်၍ လင်ချွမ်ကသာ ထိုဖိအားကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားပါက ဤဖိအားတစ်ခုတည်းနှင့်တင် တပည့်များစွာ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

ဟေးချင်းပင်လျှင် သိုင်းနတ်ဘုရားအစစ်အမှန်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အနည်းငယ်မျှ မောက်မာရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အာရုံစူးစိုက်ကာ တင်းမာနေသည်။

သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော အဝတ်စုတ်များသည် လေထဲတွင် ဝေ့ယမ်းနေ၏။

ဒဏ္ဍာရီလာ မယ်ဒူဆာ၏ ဆံပင်များကဲ့သို့ပင် ထူးဆန်းပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းနေသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ခုကြားတွင် အလင်းတန်းများ ဝေ့ဝဲနေ​၏။

ဟေးချင်း၏ လက်ဖဝါးသည် တံဆိပ်တစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်ရာ ရှုပ်ထွေးသော အမှတ်အသားတစ်ခုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ကာ လက်ဖဝါးကို အပေါ်သို့လှန်၍ စွမ်းအင်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လင်ချွမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သိုင်းနတ်ဘုရားနယ်ပယ်၏ အစွမ်းကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားသည် သက်ဆိုင်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ချက်ချင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေပြီး အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေ​၏။

ဟင်းလင်းပြင် ပြိုကွဲသွားသည်နှင့်အမျှ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ္ဘာကြီး ပေါ်ထွက်လာကာ အလင်းတိုင်၏ စွမ်းအင်အများစုကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော အလင်းတန်း စွမ်းအင်များသည်လည်း လက်သီးချက်၏ နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုများကြောင့် ပျက်ပြယ်သွား​၏။

"သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်း လက်ဝါး"

သူသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟစ်ကြွေးကာ အတွင်းအားကို လည်ပတ်စေလိုက်သည်။

လေထုထဲရှိ စိုထိုင်းဆများသည် အဖြူရောင် ဝဲဂယက်တစ်ခုအဖြစ် ပုံပေါ်လာပြီး စွမ်းအားလှိုင်း ခုနစ်ခုသည် လက်ဖဝါးထဲတွင် စုစည်းသွားကာ အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်​၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လှိုင်းလုံးကြီးများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာသည်။

ပြေးလွှားနေသော ဆင်ရိုင်းတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ဟိန်းဟောက်နေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံမှ အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာသည်။

ကျားနှင့် ဆင်တို့၏ အင်အားဆိုသည်မှာ ဤမျှသာ ရှိပေမည်။

မယိုင်လဲသော စိတ်ဆန္ဒနှင့်အတူ စွမ်းအားအားလုံး သက်ဆင်းလာသည်။

ဟေးချင်းသည် ရှောင်တိမ်းလိုသော်လည်း လင်ချွမ် တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှတ်ထားသော နယ်ပယ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အစွမ်းမဲ့နေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ လုပ်မှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီမှာ တကယ်ပဲ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မယ်"

ထိုသို့တွေးတောရင်း ဟေးချင်းသည် ရုတ်တရက် သူ၏ ညာလက်ကို နံရိုးကြားထဲသို့ ထိုးသွင်းကာ ကျိုးနေသော နံရိုးနှစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ ထိုအရိုးများသည် အရည်အဖြစ်သို့ အလိုအလျောက် အရည်ပျော်သွားသည်။

နည်းစနစ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ ထိုအရည်များ လည်ပတ်သွားတော့သည်။

ထူးခြားဆန်းပြားသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ကောင်းကင်ယံမှ သီးခြားခွဲထုတ်ထားသည့် ထူးခြားသော အကာအကွယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ​၏။