အခန်း (၃၄၁-၃၄၂)

အခန်း ၃၄၁ - မြှားနက်

အရေးကြုံလာချိန်တွင် ဟေးချင်းသည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် အားပြင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်​၏။

သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းသည် အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ကြီးမားသော စုပ်ယူမှုအားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဟေးချင်း၏မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုဝေဒနာများ ချက်ချင်းပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤတားမြစ်ထားသော လျှို့ဝှက်အစီအရင်သည် ပေးဆပ်မှုကြီးမားပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်ခက်ခဲကြောင်း ထင်ရှားလှ​၏။

သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဤနည်းလမ်းကို စောစီးစွာကတည်းက အသုံးပြုခဲ့မည်။

မကြာမီ ဟေးချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ရှိ အသားနှင့် သွေးများသည် လျင်မြန်စွာ ပိန်လှီခြောက်ကပ်သွားသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ၏ကိုယ်ထည်မှာ များစွာသေးသိမ်သွားသည်။

အသားနှင့် သွေး အမြောက်အမြားသည် သူ၏လက်သည်းများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး လုံးဝစုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရ​၏။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အသားအရေများ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိုးစုဘဝသို့ တစ်ဖန်ပြန်ရောက်သွားပြန်သည်။

နတ်ဘုရားပျက်စီးခြင်းနယ်မြေတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ပုံစံနှင့်မတူဘဲ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟေးချင်းသည် ရွှေနက်အဆီအနှစ်ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည့်အလား တစ်ကိုယ်လုံး မည်းနက်နေသည်။

ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် အလွန်အမင်း ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားသော အာနိသင်ကို ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့။

သူ၏ အသားနှင့်သွေးများကို စုပ်ယူကာ အရိုးစုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း မျက်နှာမှာမူ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ နဂိုအတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။

မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်နှာဖုံးတစ်ခြမ်းမှာလည်း ရှိမြဲအတိုင်း ရှိနေ​၏။

ဤအချက်ကို သတိပြုမိလိုက်သော လင်ချွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားပြီး တိတ်တဆိတ် သတိထားလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ထားသော လက်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။

ဟေးချင်း၏ လက်များတွင် အသားနှင့်သွေး မရှိတော့ဘဲ လက်ချောင်းအရိုးများသာ ကျန်တော့သော်လည်း လက်ချောင်းတိုင်းမှာ မှင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော အရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေ​၏။

ထို့နောက် သူသည် လက်ညှိုးကို မြှောက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုလက်ညှိုးမှ မြှားနက်တစ်စင်း ပစ်ထွက်သွား​၏။

လက်ချောင်းမှ မြှားထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ဟေးချင်း၏ နယ်ပယ်အတွင်း၌ လှိုင်းတွန့်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် မြှားနက်သည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြင့်တက်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများဖြင့် လင်ချွမ်ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာသည်။

ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခွင်တွင် လှိုင်းတွန့်များ ပြန့်နှံ့သွား​၏။

သေမင်းတမန် ပစ်လွှတ်လိုက်သော လှံတစ်စင်းကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မြှားနက်သည် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ဟေးချင်းနယ်ပယ်၏ အရှိန်မြှင့်တင်မှုကြောင့် ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် အထက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်​၏။

အစပိုင်းတွင် နားကွဲမတတ် ပြင်းရှသော အသံရှည်ကြီး တစ်ခု ကောင်းကင်ယံ၌ ဟိန်းထွက်လာသည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ ၎င်းသည် မူလအသံလှိုင်းထက် ကျော်လွန်သွားကာ ထိုထက်မက ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်များသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အသံတွင် စွမ်းအားရှိ​၏။ အထူးသဖြင့် သိုင်းပညာရှင်ကြီးများ ဖန်တီးလိုက်သော အသံများဖြစ်သည်။

ပင်လယ်ပြာလှိုင်းထသံစဉ်သံကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် အဝေးမှလူများကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေနိုင်ပြီး အနီးရှိလူများကို ခုခံကာကွယ်နိုင်​၏။

ထို့ကြောင့် အသံသည် မကြားရသလောက် ဖြစ်သွားသော်လည်း လင်ချွမ်သည် လျှော့မတွက်ခဲ့ပေ။

မြှားနက်ကို မခုခံမီ သူ၏ကျောပြင်တွင် အေးစက်စက်ဖြစ်သွားပြီး အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သမုဒ္ဒရာတုန်ဟိန်း လက်ဝါး၏ ရှစ်ခုမြောက်လှိုင်းကို မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

မိုးခြိမ်းသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား​၏။

လင်ချွမ်နှင့် ဟေးချင်းတို့သည် နားလည်မှုရှိရှိဖြင့် သူတို့၏ နယ်ပယ်များကို တစ်ပြိုင်နက် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

ဟင်းလင်းပြင်၏ စုပ်ယူမှုကို သူတို့၏ အတွင်းအားနှင့် မူလစွမ်းအင်များဖြင့်သာ ခုခံထားကြသည်။

အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ၊ မည်သူမျှ သူတို့၏ နယ်ပယ်များ ပျက်စီးသွားသည်ကို မလိုလားကြသောကြောင့်။

ယခင်တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုများကြောင့် ဟင်းလင်းပြင် အစိတ်အပိုင်းအတော်များများမှာ ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်​၏။

ယခုတိုက်ကွက်မှာ ထိုထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားသည်။

အကယ်၍ နယ်ပယ်ကိုသာ ဆက်လက်ဖွင့်ထားပါက ၎င်းသည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားပေလိမ့်မည်။

"......"

တုန်ခါသံများသည် ဘာမျှမကျန်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် နက်မှောင်သော မြှားနက်သည် လက်ဝါးရိပ်ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။

ခဏချင်းတွင် လက်ဝါးရိပ်နောက်ကွယ်ရှိ လှိုင်းအဆင့်ဆင့်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့သည် လက်ဝါးပုံရိပ် ခုနစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လျက် ရှိနေ​၏။

မြှားနက်သည် စွမ်းအားများဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာရာ ပထမဆုံး လက်ဝါးပုံရိပ်မှာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် မခံဘဲ ချက်ချင်း ကြေမွသွားသည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ် လက်ဝါးပုံရိပ်များလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျက်စီးသွားသည်။

ခြောက်ခုမြောက် လက်ဝါးပုံရိပ်သို့ ရောက်သောအခါမှသာ မြှားနက်၏အရှိန်မှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွား​၏။

ထို့နောက် ခုနစ်ခု သို့မဟုတ် ရှစ်ခုမြောက် လှိုင်းများက ဆက်တိုက်ကျရောက်လာကာ မြှားနက်ကို အောင်မြင်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ မတိုးနိုင်အောင် တားဆီးထားလိုက်သည်။

နှစ်ဖက် စွမ်းအားပြိုင်ဆိုင်နေစဉ်အတွင်း ဟင်းလင်းပြင်ရှိ အက်ကြောင်းများသည် ပိုမိုပြန့်နှံ့လာသည်။

သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင်ပင် အနည်းဆုံး ဆယ်မီတာခန့်အထိ ပြန့်သွားပြီ။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပါက လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းရုံဖြင့် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းများကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများအတွင်း ဟင်းလင်းပြင်ကို ပြိုကျစေနိုင်သည်။

၎င်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ဤနယ်ပယ်များသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လင်ချွမ်နှင့် သူ၏ပြိုင်ဘက်တို့သည် ဟင်းလင်းပြင်၏ ကြံ့ခိုင်မှုတွင် ကန့်သတ်ချက်ရှိသည်ကို သဘောပေါက်လာကြသည်။

ပျက်စီးမှုသည် ကန့်သတ်ချက်သို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာမည်။

ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားပါက ဟင်းလင်းပြင်၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ ပြိုကျကာ စစ်မှန်သော ဟင်းလင်းပြင်ပေါ်ထွက်လာမည်။

ဤအခြေအနေတွင် အဆင့်မြင့်တိုက်ပွဲများ၏ ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကို ဆက်လက်ခံရပါက ကမ္ဘာကြီးကို ပျက်စီးစေမည်မဟုတ်သော်လည်း ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းများကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေမည်ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ သက်ရောက်မှု အတိုင်းအတာမှာလည်း ဆက်လက်ကြီးထွားလာမည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သေးငယ်သော ဟင်းလင်းပြင် ပျက်စီးမှုများသည် ပြင်ပကမ္ဘာကို မထိခိုက်စေပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စကြဝဠာ၏ သဘာဝနိယာမများ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ထိခိုက်သွားသော ဟင်းလင်းပြင်သည် သဘာဝတရား၏ စွမ်းအားဖြင့် အလိုအလျောက် ပြန်လည်ကျုံ့သွားပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ ဧရိယာအမြောက်အမြားသို့ ပြန့်နှံ့သွားပါက အလွန်ဒုက္ခများနိုင်သည်။

၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာများကို အချိန်အကြာကြီး ဝါးမြိုသွားမည်ဖြစ်ပြီး အထူးတားမြစ်နယ်မြေများပင် ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့်။

စွမ်းအားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှ မိမိ၏စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးမှသာ ဤအခြေအနေကို ကုစားနိုင်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကွင်းပြင်ရှိ လူနှစ်ဦးစလုံး၌ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် အစီအစဉ်မရှိကြပေ။

ဤနေရာသည် ဝူတန်တောင်၏ နယ်မြေဖြစ်သော်လည်း တိုက်ပွဲပြီးဆုံးမှသာ ထိုကိစ္စကို စဉ်းစားရမည်ဖြစ်​၏။

သို့သော် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေပါက နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများကြောင့် အက်ကြောင်းများ ပိုမိုကျယ်လာမည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟေးချင်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကြီးမားစွာ ထိခိုက်နိုင်ပေသည်။

ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် နှစ်ဦးသား အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်းပင် ဘေးဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

ဝူတန်တောင်မှ လူများသည် ကောင်းကင်ယံရှိ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပြိုကျကာ နက်မှောင်သော ဟင်းလင်းပြင်အပေါက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်ကာ မှင်တက်နေကြသည်။

လင်ယန်ရွှယ် နှင့် ယွဲ့ချင်းရိုတို့မှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားကြသည်။

ထိုစဉ် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဘေးတွင် လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာ​၏။

ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသည်နှင့် ယွဲ့ချင်းရိုသည် ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်တကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ"

"လင်ချွမ် ခက်ခက်ခဲခဲ တိုက်နေရပုံပဲ၊ ဆရာ သူ့ကို ကူညီပေးလို့ရမလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဓားနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါပြလိုက်​၏။

ထို့နောက် လေထဲရှိ အပေါက်ကြီးကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဤအဆင့်ရှိ တိုက်ပွဲတွင် သူ ပါဝင်ပတ်သက်ချင်လျှင်ပင် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

အကယ်၍ သူတို့ တက်သွားပါက အလဟဿ ဖြစ်ရုံသာမက လင်ချွမ်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ဓားနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွား​၏။

သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ဝင်မပါနိုင်ပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်ပြီး အသေခံလို့တော့ မဖြစ်ဘူး"

"လင်ချွမ်က အဲဒီ ဝိညာဉ်နက်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတယ်"

"သူတို့ရဲ့ နောက်ပိုင်းထောက်ခံသူတွေအနေနဲ့ ငါတို့က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရဘူး"

"အကယ်၍ ရန်သူက တိုက်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားရင် သူတို့က ဓားစာခံဖမ်းပြီး ခြိမ်းခြောက်ဖို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားလိမ့်မယ်"

"ဒါကြောင့် အခုချက်ချင်း ဝူတန်သိုင်းပညာရှင်တွေကို စုစည်းပါ"

"တိုက်ပွဲဝင်စစ်ကြောင်းကို ပြင်ဆင်ထား"

"ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်"

"အကြီးအကဲ ပြောတာမှန်ပါတယ်"

ဟု ဂိုဏ်းချုပ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ကိစ္စ၏ အရေးကြီးပုံကို နားလည်လိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ထည်မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး တောင်တံခါးဆီသို့ အပြင်းနှံ သွားတော့သည်။

စကားပြောစရာမလိုဘဲ ယင်ဟွိုက်ယွီ နှင့် အနီးနားရှိ အကြီးအကဲများစွာတို့သည်လည်း ထရပ်လိုက်ကြပြီး တိုက်ပွဲဝင်စစ်ကြောင်းကို အလိုအလျောက် ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြ​၏။

ဤသည်မှာ အရေးပေါ်ကာလအတွင်း ပြုလုပ်ရသည့် အကာအကွယ်တစ်ခုပင်။

အခန်း ၃၄၂ - မုန်တိုင်းနီးကပ်လာပြီ

တောင်ဘက်အစွန်ဆုံးဒေသ။

ဆိပ်ကမ်းမှ လူရိပ်အချို့ လမ်းလျှောက်ဆင်းလာကြသည်။

၎င်းတို့သည် ထွားကျိုင်းသန်မာလှသည်မဟုတ်ဘဲ ပိန်ပါးသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် မှာမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှ​၏။

အနီးအနားရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ထိုသူတို့ကို မြင်သည်နှင့် ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်သွားကြပြီး အဝေးသို့ ရှောင်ဖယ်သွားကြလေသည်။

"ဒါလား... ဒဏ္ဍာရီလာ အရှေ့ပိုင်းနိုင်ငံဆိုတာ"

"အရင်က ထွက်ခဲ့တဲ့ ကောလာဟလတွေက အလကားပဲပဲ၊ ဒီလောက် အင်အားနည်းတာကို ဘယ်လိုလုပ် အင်အားကြီးနိုင်ငံလို့ ခေါ်နိုင်မှာလဲ"

၎င်းတို့သည် ပြုံးရယ်ကာ ပြောဆိုနေရင်းမှ တစ်ဦးက ဖြတ်သွားဖြတ်လာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးကာ အေးစက်သောလေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့နိုင်ငံမှာ အသန်မာဆုံး ဂိုဏ်းက ဘယ်ဂိုဏ်းလဲ"

"ငါ့ကို အခု အဲ့ဒီကို ခေါ်သွားစမ်း"

ဖမ်းဆီးခံရသူမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားပြီး ပြန်လည်ဆဲဆို တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တရှိန်းရှိန်းတက်လာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အလောင်းကောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်များ လွှမ်းမိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားချက်က သူ့ကို ချက်ချင်း ဖိစီးသွား​၏။

ခဏချင်းမှာပင် ထိုသူ၏ မျက်နှာတွင် မဲ့ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အလျင်အမြန်ပင်...

"ကျွန်တော် ခေါ်သွားပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့"

ဟု ပြောလိုက်ရလေတော့သည်။

...

မင်မင်းဆက်၏ မြောက်ဘက် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှ သတင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူသိနည်းသော ဂိုဏ်းငယ်တစ်ခုမှာ တစ်ဂိုဏ်းလုံး အသတ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ဆိုသည်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် အစိုးရထုတ် ပစ္စည်းများဟု ယူဆရသော လက်နက်များနှင့် အဝတ်အစားများကို တွေ့ရှိခဲ့ရ​၏။

ဤဖြစ်ရပ်က ချက်ချင်းပင် ဂယက်ရိုက်သွားကာ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက ဒေါသထွက်ကြပြီး အစိုးရထံမှ တရားမျှတမှု တောင်းဆိုရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

မှောင်မိုက်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုသည် တစ်ဖန် ပြန်လည်ကျရောက်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

......

ဝူတန်တောင်အနီး ကောင်းကင်ယံတွင်...

မြှားနက်တစ်စင်းသည် ကြည်လင်သော လက်ဝါးရိပ်ကို ဖိနှိပ်ထားသည်။

၎င်းသည် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ငြိမ်သက်ခြင်း အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မမြင်ရသော ဂယက်လှိုင်းများ ပြန့်နှံ့သွားပြီး အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုကာ ပျောက်ကွယ်သွားစေ​၏။

အလွန်အင်အားကြီးမားသော ဤတိုက်ကွက်နှစ်ခုသည် အချိန်အတော်ကြာ အားပြိုင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အတူတကွ ပျက်ပြယ်သွားကြသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဖြစ်သဖြင့် အားအင်များ ပျံ့လွင့်သွားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ဝါးမြိုမှု၏ အကွာအဝေးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး ဝူတန်တောင်အထိပင် ရိုက်ခတ်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေတော့​၏။

သို့သော် စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။

အဝေးတစ်နေရာတွင် လူရိပ်နှစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

လင်ချွမ် နှင့် ဟေးချင်းတို့သည် နားလည်မှုရှိရှိဖြင့် ထိုနေရာမှ ဖယ်ခွာကာ စစ်မြေပြင်သစ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

လင်ချွမ်သည် သူ၏အရှိန်ကို အသုံးချကာ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး အမျိုးမျိုးသော သိုင်းပညာရပ်များဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ရှစ်ပါးသော နဂါးကူးလက်ဝါး၊ ဝူတန်ညစောင့် ဓားသိုင်း နှင့် ဓာတ်ကြီးငါးပါး မူလသို့ပြန်ခြင်း....

တိုက်ကွက်တစ်ခုချင်းစီသည် အနီးကပ်တိုက်ပွဲတွင် ပြိုင်စံရှားသော အစွမ်းကို ပြသနေလေ​၏။

ကံမကောင်းစွာပင် ဟေးချင်းသည် ကြမ်းတမ်းသော လူမိုက်တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ဗျူဟာမြောက်သူပင်။

ရှေးဟောင်းခေတ်မှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် သူ၏ ဗဟုသုတမှာလည်း အလွန်ကျယ်ပြန့်သည်။

သူစုဆောင်းထားသော သိုင်းပညာရပ်များမှာ ယနေ့ခေတ်ထက် များစွာ သာလွန်နေ​၏။

ကံကောင်းသည်မှာ လင်ချွမ် လေ့ကျင့်ထားသော သိုင်းပညာအများစုမှာ စနစ်က ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ထိရောက်ရုံသာမက လေ့ကျင့်ချိန်ကိုလည်း များစွာ သက်သာစေသည်။

ထို့ကြောင့်သာ သူသည် အပြိုင်အဆိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း။

သို့သော် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင်...

လင်ချွမ်သည် အခြေအနေကို ထိန်းထားနိုင်ရုံသာ ရှိပြီး အသာစီးရရန် ခက်ခဲနေဆဲ။

ဤသည်မှာ သိုင်းပညာ အရည်အချင်း ကွာခြားခြင်း သို့မဟုတ် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ နည်းပါးခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

သွေးနှင့် အသားများကို စုပ်ယူပြီးနောက် ဟေးချင်း၏ အခြေအနေမှာ ယခင်က နတ်ဘုရားအကြွင်းအကျန်နေရာတွင် ရှိစဉ်ကနှင့် ဆင်တူနေသည်။

သို့သော် သူ၏ ယခု ရွှေနက်ရောင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်သော ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိနေ​၏။

ရေခဲကျောက်ဓား နှင့်ပင် လင်ချွမ်သည် သူ၏ ခုခံမှုကို ဖောက်ထွက်ရန် ခက်ခဲနေပြီး အနည်းငယ်သော အစင်းရာများကိုသာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။

လင်ချွမ်သည် လက်ဝါးတိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းရင်း သူ၏ လှည့်ကွက်ဟောင်းဖြစ်သော လေ နှင့် တိမ်တိုက်ဓားသိုင်း ကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အဝေးမှ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မလုပ်ဆောင်တော့ဘဲ နယ်ပယ် ကို အာရုံခံကာ ရုပ်သေးရုပ်ကို လှုပ်ရှားစေလိုက်​၏။

ဟေးချင်းသည် လင်ချွမ်က ယခင်နည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လှည့်စားခံလိုက်ရ​၏။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင် ပုံပျက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တစ်နေရာတည်းတွင် မရပ်ဘဲ အဆက်မပြတ် ရွှေ့လျားနေသည်။

တစ်မိနစ်ခန့် ကြာသွားသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

ဟေးချင်းက လင်ချွမ် အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်မည်လားဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ရွှံ့နွံထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အရှိန်မှာ လျော့နည်းသွားပြီး အင်အားများလည်း ချည့်နဲ့ကုန်​၏။

သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်ရှိသူကို နယ်ပယ်ဖြင့် ကန့်သတ်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

လင်ချွမ်သည် တစ်ဖက်လူ၏ သံသယကို မြှင့်တင်ရန် တမင်တကာ အချိန်ဆွဲခဲ့ခြင်းပင်။

လက်တွေ့တွင်မူ သူသည် အစွမ်းကုန် အင်အားစုဆောင်းနေပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် အပြတ်ရှင်းရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်ကွက်မှာ အောင်မြင်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်​၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူ၏ လက်ဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြိုလဲပျက်စီးသွားတော့​၏။

ဟေးချင်း၏ အစွမ်းဖြင့်ဆိုလျှင် ဤချုပ်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် မခက်ခဲသော်လည်း၊ အခြေအနေနှစ်ရပ် ပေါင်းဆုံသွားသောကြောင့် ခေတ္တခဏအတွင်း ထိရောက်သော ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဟေးချင်းသည်လည်း အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သော တုံ့ပြန်မှုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကြွလာပြီး အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ လင်းချွမ်းထံသို့ ပြေးဝင်သွား​၏။

ယခင်က ဟေးချင်းသည် လင်ချွမ်​၏ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အရေးနိမ့်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ဝိညာဉ်ခံစစ်မှာလည်း အကြီးအကျယ် ပျက်စီးခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် အနည်းငယ် ပြန်လည်နာလန်ထူလာပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အစွမ်းရှိနေပြီ။

သူသည် အချိန်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းရင်း နာလန်မထူသေးသယောင် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုသည်ကား လှုပ်ရှားရမည့် အချိန်ပင်။

အမြောက်ဆန်သည် လင်ချွမ်​၏ ဝိညာဉ်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် လင်ချွမ်​၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်း လေးခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းတို့သည် အနက်ရောင် သံမှိုရှည် လေးချောင်းနှင့် တူသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

"ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်း သံမှို"

ဟေးချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရ​၏။

တစ်ဖက်လူတွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေး ရတနာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလဟဿ ဖြစ်ပေတော့မည်။

အမှန်စင်စစ် အခြေအနေမှာ ထိုမျှမရိုးရှင်းပေ။

ဟေးချင်းနှင့် ရုပ်သေးရုပ်များကြား အားပြိုင်နေစဉ်မှာပင် ရုပ်သေးရုပ်မှာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြန်သည်။

၎င်းသည် လက်သီးကို ဝေ့ယမ်းကာ ဟေးချင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ထိုစွမ်းအားကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်မှာပင် တုန်ခါသွားပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားနိုင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားလေ​၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟေးချင်း၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။

တိုက်ခိုက်မှုမှာ စတင်လိုက်ပြီဖြစ်၍ နောက်ပြန်ဆုတ်၍ မရတော့ပေ။

"ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်း သံမှို ရှိနေရင် ငါ့တိုက်ခိုက်မှုတွေ ရှုံးမှာသေချာတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီရုပ်သေးရုပ်ကတော့ မတူဘူး၊ ဒါက အသက်မရှိတဲ့ အရာပဲ"

ရုပ်သေးရုပ်တွင် အသိဉာဏ်အချို့ရှိပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ ယခင်ပိုင်ရှင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားအချို့ ထည့်သွင်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်နိုင်လျှင် သို့မဟုတ် အတွင်းပိုင်း ချိတ်ဆက်မှုများကို ဖျက်ဆီးနိုင်လျှင် ဤအရာသည် ပိုင်ရှင်မဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။