ပိုင်ရွှီ၏ အံ့အားသင့်မှု

လုချန်းကျီ ပြန်လည်ရှင်သန်စေချင်သောသူမှာ တကယ်ပင် ဝါးတောတာအိုဆရာလော။

သို့မဟုတ် ဝါးတောတာအိုဆရာ တစ်ဦးတည်းသာလော။

သူက ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီထံတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးဆန်းသော မေးခွန်းမျိုးကို မေးမြန်းခဲ့ရသနည်း။

သူ အမှန်တကယ် ဘာတွေကို သိထားသနည်း။

ထန်ထျန်းလည်း မသိနိုင်သလို၊ ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ပေ။ သူက လုချန်းကျီကို သေချာရေရာသော အဖြေတစ်ခုသာ ပေးခဲ့သည်။

ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုနေစဉ်မှာပင် ချိတ်ပိတ်ထားသောနေရာ၌ အနည်းငယ်သော ဟာကွက်လေးတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်မည်ဆိုပါက ဤကိစ္စကို အောင်မြင်စွာ လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဤအဖြေကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထန်ထျန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ပုံရိပ်တစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့သည်။

တားမြစ်ထားသော ရုပ်တု

တကယ်ကြီးတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်...

သူ ဆက်ပြီး မခန့်မှန်းဝံ့တော့ပေ။ အကယ်၍ တကယ်သာ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤကိစ္စမှာ စကြဝဠာအနန္တတစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာကိုပါ ရိုက်ခတ်သွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

တိကျသေချာသော အဖြေအားလုံးကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်မှ လုချန်းကျီကို ရှာတွေ့ပါက အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

လုချန်းကျီက တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်တွင်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်မည်ဟု ထန်ထျန်း ယုံကြည်သည်။

ထို့အပြင် သူ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဝမ်ကျိယွီကိုလည်း မေးမြန်းရပေဦးမည်။ လုမင်နှင့် လင်းရင်တို့၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို အဘယ်ကြောင့် မစုံစမ်းခဲ့ရသနည်း။

သို့မဟုတ်လျှင် ထိုအထဲ၌ အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသေးသလော။

"ဒီလောက်အထိ စကားပြောခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ပြောလို့ရပါပြီ"

ထိုစဉ် ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီက စကားစလာသည်။ "ဒီနေရာမှာ ကျန်းရှီကျောက်စာတိုင်ရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးက ပြိုလဲပျက်စီးခါနီး ဖြစ်နေပြီ။ ဘယ်အချိန်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမလဲ မသိနိုင်ဘူး"

"မင်းလည်း ဒီကျွန်းလေးလို နယ်မြေမှာ ပိတ်မိပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ လမ်းမပျောက်ချင်ဘူး မဟုတ်လား"

ထန်ထျန်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ရှုပ်ထွေးနေသော သံသယများကို ခဏတာ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အင်မော်တယ်ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ တာအိုကျင့်စဉ်တွေအပေါ် ကျွန်တော့်ရဲ့ လိုအပ်ချက်က သိပ်မကြီးမားပါဘူး"

"ကျွန်တော် အလိုအပ်ဆုံးအရာကတော့ ဒီကျန်းရှီကျောက်စာတိုင်ပဲ"

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ "လူငယ်လေး... ငါ မင်းကို ပြောပြီးပြီလေ။ မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် ကျန်းရှီကျောက်စာတိုင်ကို ယူသွားလို့ မရဘူး"

" ဒါကြောင့် ငါ့စကားကို နားထောင်ပြီး..."

ပြောနေရင်းနှင့် ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ ရုတ်တရက် စကားရပ်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

ထန်ထျန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှနေ၍ တွန့်လိမ်နေသော လိုင်း များစွာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့ရှိ ကျန်းရှီကျောက်စာတိုင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုလိုင်း အချို့မှာ သေးသွယ်ပြီး အချို့မှာမူ တုတ်ခိုင်လှသည်။ သို့သော် အားလုံးမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော နိယာမ အော်ရာ များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

၎င်းတို့မှာ စစ်မှန်သော ကမ္ဘာ့နိယာမ များပင်

ထိုမျှမက ဟင်းလင်းပြင် နိယာမ များပင် ရောယှက်နေသေးသည်။

သို့သော် အင်မော်တယ်အရှင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မည်သို့လျှင် ဤမျှ များပြားသော နိယာမများကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီက သူ၏ အသိပညာများပင် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က စကြဝဠာ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သည့် အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ ကျန်းရှီကျောက်စာတိုင်ကို ယူသွားနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိပါတယ်"

ထန်ထျန်းက ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကို ယူသွားပြီးရင် အဖိုးအပေါ်မှာ ဘယ်လို သက်ရောက်မှုတွေ ရှိမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒါကို မဖြစ်မနေ ယူသွားရမှာပါ"

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အဖိုးကို ကြိုတင်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြတာပါ။ ကျွန်တော်က အကျိုးအမြတ် ရပြီးမှ ကျေးဇူးကန်းတတ်တဲ့ လူစားမျိုး..."

သူ့စကား မဆုံးသေးမီမှာပင် ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံကြီးတစ်ခုမှာ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

"ဟားဟားဟားဟား..."

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောနေသည်။

ထိုရယ်မောသံထဲတွင် အဆုံးမရှိသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အတော်ကြာမှ သူက ခေါင်းပြန်လှည့်လာကာ ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ထန်ထျန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါကတော့ ငါ့ရဲ့ဘဝကို ကျန်းရှီကျောက်စာတိုင်ထဲမှာပဲ ထာဝရ ပိတ်မိနေပြီး ဒီလှောင်အိမ်ထဲကနေ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီး မပြိုလဲခင်မှာပဲ ကောင်းကင်က မင်းလို လူငယ်တစ်ယောက်ကို ဒီကို ပို့ပေးလိုက်တာပဲ"

"ဒါက ငါ့ကို သနားလို့လား"

"ဒါမှမဟုတ် ငါ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် နှစ်ပေါင်း သန်းချီပြီး ဒုက္ခခံခဲ့ရတာတွေက လုံလောက်ပြီလို့ ယူဆလိုက်တာလား..."

"ဟားဟားဟားဟား..."

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် အနည်းငယ် ရူးသွပ်နေသလိုပင် ထင်ရသည်။

တစ်ချိန်က အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ခဲ့သော တည်ရှိမှုကြီးတစ်ခုကို ဤမျှအထိ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားအောင် ဘယ်လိုအရာက လုပ်နိုင်သနည်း။

သူ၏ စကားများမှတစ်ဆင့် ထန်ထျန်းက အဖြေတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်သက်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ထန်ထျန်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို... ကျွန်တော် ကျန်းရှီကျောက်စာတိုင်ကို ယူသွားလိုက်ရင် အဖိုးက ပိတ်လှောင်ခံထားရတာကနေ လွတ်မြောက်ပြီး လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်ရမှာလား"

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာကာ ထန်ထျန်းကို ကြည့်ရင်း ဦးစွာ ခေါင်းခါပြသော်လည်း ခဏအကြာတွင် ပြန်၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"မင်းပြောတာလည်း မှားတယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူး"

"ငါ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက ကျန်းရှီကျောက်စာတိုင်ထဲကို စဝင်သွားကတည်းက ၎င်းနဲ့ရော၊ ဒီကမ္ဘာကြီးနဲ့ပါ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့တာ။ ဘယ်လိုမှ ခွဲထွက်လို့ မရတော့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ မင်းက ဒီကမ္ဘာထဲကနေ ကျန်းရှီကျောက်စာတိုင်ကို ယူသွားလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကလည်း ဒီကမ္ဘာကြီးနဲ့အတူ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ပိတ်လှောင်ခံထားရတာကနေ လွတ်မြောက်ပြီး လွတ်လပ်ခွင့်ရတာ တစ်မျိုးပဲ မဟုတ်လား"

"နှစ်ပေါင်း သန်းချီရှိပြီ... ငါ ဒီနာကျင်မှုနဲ့ ညှဉ်းပန်းမှုတွေကြားမှာ နှစ်သန်းချီအောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ"

"သေခြင်းတရား ဆိုတာ ငါ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နေတာ ကြာလှပြီ"

"လူငယ်လေး... မင်း နားလည်ရဲ့လား"

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။

ထန်ထျန်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။ အထီးကျန်မှုနှင့် နာကျင်မှုများကြားတွင် ထာဝရ ရှင်သန်နေရခြင်းထက် သေခြင်းတရားက အမှန်တကယ်ပင် လွတ်မြောက်မှု တစ်မျိုးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အကယ်၍ အဖိုးက အဲဒီလို တွေးထားတယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိတော့ဘူးပေါ့"

သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီက ခေါင်းခါယမ်းကာ "မင်းကတော့ တကယ့်ကို ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူး"

"ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်မှာ ဒီလိုမျိုး မိုက်မဲတဲ့ ကရုဏာစိတ်တွေ မရှိသင့်ဘူး"

"ငါ သေချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မသေချင်သည်ဖြစ်စေ... မင်းရဲ့ အကျိုးနဲ့ ပတ်သက်လာရင် မင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ရမှာပဲ"

"မဟုတ်ရင်တော့ မင်းရဲ့ ဒီလို အကျင့်စရိုက်က ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ၏ သတိပေးမှုကို ထန်ထျန်း ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

သူ့မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် ပုံစံ ရှိသည်။

ကြိုတင်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခြင်းမှာ သင့်တော်သော ဖြေရှင်းနည်းရှိလျှင် ကောင်းမွန်သော်လည်း အကယ်၍ မရှိခဲ့လျှင်လည်း သူက လွန်ခဲ့သော နှစ် သန်းချီက စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုအတွက်နှင့် ကျန်းရှီကျောက်စာတိုင်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော်က အပြန်အလှန် လဲလှယ်ရတာကို ကြိုက်လို့ပါ"

ထန်ထျန်းက အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"အပြန်အလှန် လဲလှယ်တာ ဟုတ်လား"

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ ခဏ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ရယ်လိုက်သည်။ "မင်းက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ လူငယ်ပဲ"

"ဖြစ်နိုင်တာက အခုခေတ် ကျင့်ကြံမှု အခြေအနေက ငါတို့ခေတ်နဲ့ မတူတော့လို့ ဖြစ်မှာပါ"

"ထားလိုက်ပါတော့"

သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ "ဒါဆိုရင် ငါတို့ အပြန်အလှန် လဲလှယ်ကြတာပေါ့။ မင်း တာအိုကျင့်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို တောင်းဆိုချက်ပဲဖြစ်ဖြစ် တောင်းနိုင်တယ်။"

"ငါ သိသမျှ အကုန်လုံး မင်းကို သင်ပေးမယ်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ သေသွားပြီးရင် ဒီအရာတွေက တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူးလေ။ အင်မော်တယ် နိုင်ငံရဲ့ အမွေအနှစ် တချို့ကို ချန်ထားပေးခဲ့သလိုမျိုးပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်အထိ တတ်မြောက်မလဲဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ နားလည်မှု ပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်"

ထန်ထျန်းက သူ၏ အိတ်ထဲမှ သုံးစွဲမှုအမှတ်များ ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ ကျွန်တော့်မှာ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိပါတယ်"

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ "ဟားဟား... လူငယ်လေး... ယုံကြည်ချက် အရမ်း မလွန်ပါနဲ့"

"ယွီဟွားအင်မော်တယ် နိုင်ငံရဲ့ တာအိုကျင့်စဉ်တွေက ကမ္ဘာ့အဆင့် အမြင့်ဆုံးတွေပဲ။ လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ နားလည်နိုင်တဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဘူး"

"ပါရမီ အလွန်အမင်း ထူးချွန်ပြီး မင်းနဲ့ လုံးဝ ကိုက်ညီမှသာ အပေါ်ယံလေး နားလည်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတာ"

"မင်း... အသင့်ပြင်ထားပေတော့"

ထန်ထျန်းက လက်သီးဆုပ် ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သင်ပြ ပေးပါ"

ခဏအကြာတွင်...

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ ပြူးကျယ်လာတော့သည်။