လက်ဝါးကြီးအုပ်ရန် သေချာသွားခြင်း

ထန်ထျန်း ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဤနေရာ၏ အခြေအနေမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပင်။

ထိုက်ယိထျန်းဖူနန်းတော်၏ အစွမ်းထက်လှသော မြင့်မြတ်သားတော်လောင်းလျာ သုံးဦးမှာ ကျောက်စိမ်းဘူးကိုခွဲပြီး ထွက်ပြေးရန်ပင် အခွင့်အရေးမရဘဲ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ယွမ်ရန်နှင့် တန့်ချီတို့နှစ်ဦးမှာမူ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြပြီး ခုနက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော သေခြင်း ရှင်ခြင်း အန္တရာယ်မှ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးပုံရသည်။

ထန်ထျန်း သူတို့ရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်မှသာ ထိုနှစ်ဦးမှာ သတိဝင်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။

"သခင်လေးထန်ရဲ့ အသက်ကယ် ကျေးဇူးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူတို့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။

ထန်ထျန်းက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူတို့ကို ထူလိုက်ရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို လုပ်စရာမလိုပါဘူး"

"ငါတို့က ဂိုဏ်းတူတွေပဲလေ၊ အချင်းချင်း ကူညီကြရမှာပေါ့"

"ဒါ့အပြင် မင်းတို့က ကျန့်ဟွမ်းတောင်က တပည့်တွေပဲဥစ္စာ"

ပြောပြီးနောက် သူက နာကျင်မှု ခံစားနေရသော တန့်ချီကို ကြည့်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် တို့လိုက်ရာ သန့်စင်သော အသက်စွမ်းအား တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာက တန့်ချီ၏ ဒဏ်ရာတွင် ကျန်ရှိနေသော ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး ဆုံးရှုံးသွားသော အသက်စွမ်းအား များကိုလည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းမှာ ပြန်ရောက်လာပြီး မူလအတိုင်း ပြန် ဆက်သွားတော့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိသောအခါ တန့်ချီ၏ မျက်နှာတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ဒူးထောက်လိုက်ပြန်သည်။

"သခင်လေးထန်ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

"သခင်လေးရဲ့ ကျေးဇူးတရားကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ပြန်ဆပ်လို့ ကုန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"နောင်တစ်ချိန်မှာ သခင်လေး ခိုင်းသမျှကို မငြင်းမဆန်ဘဲ အသက်ပေးပြီး လုပ်သွားပါ့မယ်"

ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားကြောင့် ရရှိသော ဒဏ်ရာမှာ ကိုင်တွယ်ရ အလွန်ခက်ခဲလှပြီး ကျင့်ကြံမှုလမ်းကြောင်းကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်ပေသည်။ သူက ကျင့်ကြံသူဘဝ နိဂုံးချုပ်ပြီဟုပင် တွေးထားခဲ့သော်လည်း ထန်ထျန်းက သူ့ကို အတင်း ဆွဲခေါ်ကာ ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကျေးဇူးတရားမှာ ဒုတိယအကြိမ် အသက်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ တန့်ချီမှာ ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းပင်။

ထန်ထျန်းက ပြုံးကာ သူ့ကို ထပ်မံ ထူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို လုပ်စရာမလိုဘူးလို့ ပြောပြီးပြီပဲ"

"မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ တော်တော်လေး ကုန်ခမ်းနေပြီ၊ မြန်မြန် အနားယူပြီး ပြန်ဖြည့်လိုက်ကြဦး"

"ပြီးတော့ ဒါတွေက မင်းတို့အတွက်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ယွမ်ရန်နှင့် တန့်ချီတို့၏ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဘူးများကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ဦးမှာ ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ကြပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ကုန်ခမ်းသွားသော စွမ်းအားနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်များကို ပြန်လည် ကုသနေကြတော့သည်။

ထန်ထျန်းမှာမူ ခုနက ထိုက်ယိထျန်းဖူနန်းတော်မှ သုံးဦး၏ ကျောက်စိမ်းဘူးများကို ယူကာ ဤတပည့်များ၏ ရလဒ် မည်မျှရှိသည်ကို ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျောက်စိမ်းဘူးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားတော့သည်။

"၁၆ ခုတည်းလား"

သူ ပထမဆုံး ဖွင့်ကြည့်သည်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး အမျိုးသမီး၏ ကျောက်စိမ်းဘူး ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမမှာ ကမ္ဘာ့မူလများကို အများဆုံး ရထားရမည့်သူ ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ နည်းပါးနေရသနည်း။

ထန်ထျန်းမှာ သူ ယူမှားသွားသည်ဟု ထင်ကာ ကျန်သည့် ကျောက်စိမ်းဘူး နှစ်ဘူးကိုလည်း လိုက်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုနှစ်ဦးမှာ ပို၍ပင် နည်းပါးနေခြင်းပင်။

တစ်ဦးမှာ ၁၁ ခု ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ ၈ ခုတည်းသာ ရှိသည်။

ထန်ထျန်းမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ ဤသုံးယောက်မှာ အပျက်အစီးနယ်မြေထဲတွင် အိပ်ပျော်နေကြပြီး အခုမှ နိုးလာသဖြင့် သူများဆီက လိုက်လုနေကြခြင်းများလား။

မဟုတ်လျှင် ဤမျှ နည်းပါးနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူက စဉ်းစားရင်း ယွမ်ရန်နှင့် တန့်ချီတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မြင့်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟိုဟာလေ..."

"မင်းတို့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းဘူးတွေကို ငါ့ကို ခဏလောက် ပြပေးလို့ ရမလား"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

ယွမ်ရန်နှင့် တန့်ချီတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ် သခင်လေး"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့၏ ကျောက်စိမ်းဘူးများကို ကမ်းပေးလိုက်ကြသည်။

ထန်ထျန်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။

တစ်ဦးမှာ ၇ ခု ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ၆ ခုတည်းသာ ရှိသည်။

အားလုံးက အပျက်အစီးနယ်မြေထဲမှာ အိပ်နေကြတာလား။

ထန်ထျန်းမှာ လူတိုင်း၏ ရလဒ်က ဘာကြောင့် ဤမျှ နည်းပါးနေရသလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။

သူ လာသည့်လမ်းတွင် တကူးတက လိုက်မရှာဘဲနှင့်တောင် ကမ္ဘာ့မူလ အခု ၂၀ နီးပါး ရခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဂဏန်းတစ်လုံးတည်းဆိုတာကတော့...

သို့သော် မကြာခင်မှာပင် ထန်ထျန်းမှာ အဖြေကို ရှာတွေ့သွားသည်။

သူ ကမ္ဘာ့မူလများကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရှာတွေ့နေခြင်းမှာ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သလို ထိုရတနာ၏ သဘောသဘာဝကိုလည်း သူက သိနှင့်နေပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် အခြားတပည့်များမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

သူတို့မှာ ကျောက်စိမ်းဘူးလေးများကို အားကိုးကာ အပျက်အစီးနယ်မြေထဲတွင် ကံစမ်းပြီး လျှောက်သွားနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် အပျက်အစီးနယ်မြေထဲမှ အန္တရာယ်များမှာ သူတို့အတွက် ရင်ဆိုင်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းများ၊ ရှုပ်ထွေးနေသော နိယာမမုန်တိုင်းများ၊ သို့မဟုတ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်သော "ယန်" များအပြင် ကောင်းကင်မှ ကျလာနိုင်သည့် မိုးကြိုးများမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခြိမ်းခြောက်မှုများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် အပျက်အစီးနယ်မြေထဲတွင် သွားလာရာ၌ အလွန်အမင်း သတိထားကြရပေသည်။

ထိုသို့ ဖြစ်လာသောအခါ ကမ္ဘာ့မူလများကို ရှာဖွေနိုင်သည့် စွမ်းရည်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားပြီး ထန်ထျန်းနှင့် ယှဉ်ရန် ဝေးစွပင်။

ကမ္ဘာ့မူလ ၁၀ ခု ဝန်းကျင်ဆိုသည်မှာ ဤမြင့်မြတ်သားတော်လောင်းလျာများ၏ ပျမ်းမျှ ရလဒ်ပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထန်ထျန်းမှာ သူ့ ကျောက်စိမ်းဘူးလေးကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အလျက် ရှိနေသည်။

'အခု တစ်သောင်းကျော်တောင် ဆိုတော့... နည်းနည်းတော့ များ လွန်းနေပြီလား'

သို့သော် ထည့်ပြီးသား ဖြစ်နေသဖြင့် ပြန်ထုတ်ရန်မှာလည်း မကောင်းပေ။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ဤအရာများကို တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ်ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤအရာများမှာ သူ့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

ထန်ထျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူ့ ကျောက်စိမ်းဘူးကို သိမ်းလိုက်ပြီး ယွမ်ရန်နှင့် တန့်ချီတို့၏ ဘူးများကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုနှစ်ဦးမှာ လှမ်းမယူကြဘဲ ပြုံးလျက် လက်သီးဆုပ် ကာ ပြောလိုက်ကြခြင်းပင်။ "သခင်လေးထန်... ဒါတွေကို သခင်လေးပဲ ယူထားလိုက်ပါ"

"တကယ်တော့ ဒီထဲက ရတနာတွေက သခင်လေးအတွက် ပြင်ဆင်ထားတာပါ"

ထန်ထျန်းမှာ ကြောင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လို ဆိုလိုတာလဲ"

ယွမ်ရန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်ထဲ မဝင်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ကျန့်ဟွမ်းတောင်က တပည့်တွေအားလုံး သဘောတူညီမှု ရထားပြီးသားပါ"

"ဒီတစ်ခေါက်မှာ သခင်လေး မြင့်မြတ်သားတော် ရာထူးရအောင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး အစွမ်းကုန် ကူညီကြမှာပါ"

"ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျန့်ဟွမ်းတောင်က တပည့်တွေအားလုံး သခင်လေးကို စောင့်နေကြတာပါ၊ စီနီယာအစ်ကိုရှန်းယန်လည်း ပါပါတယ်"

"စမ်းသပ်ပွဲ မပြီးခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့ထားသမျှ ရတနာအားလုံးကို သခင်လေးဆီ လွှဲပေးမှာပါ"

"ဒီလိုဆိုရင် သခင်လေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရလဒ်နဲ့တင် မြင့်မြတ်သားတော် ရာထူးတစ်ခုကို အပိုင်ရမှာ ဖြစ်သလို နံပါတ်တစ် နေရာကိုလည်း လက်ဝါးကြီးအုပ်နိုင်ဖို့ သေချာသွားမှာပါ"

ယွမ်ရန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထန်ထျန်း စိတ်ထဲတွင် များစွာ ခံစားသွားရသည်။

ကျန့်ဟွမ်းတောင်က တကယ်ကို သစ္စာရှိလှချေလား။

သူ့ကို မြင့်မြတ်သားတော် ရာထူးရစေရန်နှင့် သူ၏ ကျေးဇူးကို တုံ့ပြန်ရန်အတွက် သူတို့၏ ဘဝတွင် တစ်ကြိမ်သာ ရနိုင်သော အခွင့်အရေးကိုပင် စွန့်လွှတ်ရန် ဝန်မလေးကြပေ။

ဤသို့သော သတ္တိနှင့် စည်းလုံးမှုမှာ သူ့ကို တကယ်ပင် အံ့အားသင့်စေပါသည်။

သို့သော်လည်း...

ထန်ထျန်းက ကျောက်စိမ်းဘူး နှစ်ဘူးကို အတင်း ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး"

သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီစမ်းသပ်ပွဲက မြင့်မြတ်သားတော် ငါးနေရာကို ရွေးချယ်ဖို့တင် မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းရဲ့ အနာဂတ် တိုးတက်မှုနဲ့လည်း ဆိုင်တယ်လေ"

"မင်းတို့အားလုံးကို လက်ဗလာနဲ့ ပြန်ခိုင်းဖို့ဆိုတာ ငါ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဖြောင့်နိုင်မှာလဲ"

ထန်ထျန်း ငြင်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုနှစ်ဦးမှာ စိုးရိမ်သွားကြသည်။

"သခင်လေးထန်... ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ လိုလိုလားလား လုပ်ပေးတာပါ"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီစေတနာကို ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ"

"ဒါက ကျန့်ဟွမ်းတောင်ရဲ့ စေတနာပါ"

ယွမ်ရန်က အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ပြုံးကာ လက်ကာပြလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ စေတနာကို ငါ ခံစားမိပါတယ်၊ ဒါနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ"

"ဒါပေမဲ့ မြင့်မြတ်သားတော် ရာထူးအတွက်တော့ မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးစရာ မလိုပါဘူး"

"ငါကတော့... တော်တော်လေး ယုံကြည်ချက် ရှိတယ်"

ယွမ်ရန်မှာ ကြောင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေးထန်ရဲ့ ရလဒ်က... တော်တော်များနေလို့လား"

"စီနီယာအစ်ကိုရှန်းယန်နဲ့ စီနီယာအစ်ကိုရွှမ်းကျန်းတို့ရဲ့ ရလဒ်တွေက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်"

"သူတို့က ၄၀ ကျော်လောက်တောင် ရထားတယ်"

ထန်ထျန်းက သူ့ ကျောက်စိမ်းဘူးကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခုလို ပြောတော့မှ ငါ..."

"ပိုပြီး ယုံကြည်ချက် ရှိသွားပြီ"