အခန်း (၃၈၂)

အခန်း။ ၃၈၂

လီမြစ်စခန်းမြို့တော်၏ ပြင်ပလောက၌ မည်သို့သော လှုပ်ရှားမှုများပင် ရှိနေပါစေ လုချွမ်းနှင့် ကျိရုရွှယ်တို့အပေါ်၌မူ အနည်းငယ်မျှပင် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ဇွန်ဘီမွေးမြူရေးလုပ်ငန်းကို စတင်လိုက်သည်နှင့်အမျှ နေ့စဉ်လိုအပ်သော အသားပမာဏမှာ နည်းပါးသည့် အရေအတွက် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လုချွမ်းနှင့် ကျိရုရွှယ်တို့သည် နေ့စဉ် လီမြစ်ဆီသို့ သွားရောက်ကာ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း ငါးများကို အတူတကွ ဖမ်းဆီးကြရသည်။ သို့သော် လုချွမ်းသည် ချီချီလေး၏ အချိန်များကို အလဟဿ အကုန်အစင် မခံစေလိုပေ။ သူ၏ သမီးငယ်လေးမှာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် မဟုတ်သကဲ့သို့ မမောမပန်းနိုင်သူလည်း မဟုတ်

သဖြင့် အဖိုးတန်လှသော သမီးလေးအား ဤကိစ္စရပ်များကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားမျိုးကို သူ လုံးဝအဖြစ်မခံနိုင်ခြင်းပင်။

လီမြစ်စခန်းမြို့တော်ရှိ ဗီလာရပ်ကွက်၏ အိပ်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌မူ ကျိရုရွှယ်သည် ကုတင်ထက်၌ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရန် ကျင့်စဉ်အပေါ် အာရုံစိုက်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ အဆင့် ၅ အရှိန်အဝါများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်တွင်း၌မူ စွမ်းအင်လှိုင်းတို့သည် ဒီရေလှိုင်းများအလား သွေးကြောထဲ၌ တိုးဝှေ့စီးဆင်းနေပြီး အဆက်မပြတ် ဝိညာဉ်အဆီအနှစ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

တစ်ချိန်က ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေခဲ့သော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် စူးရှတောက်ပသော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်လျက် ရှိသည်။ ဝိညာဉ်အဆီအနှစ်များ အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ကျိရုရွှယ်၏ အရှိန်အဝါမှာ တောင်တက်နေသကဲ့သို့ တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာသည်။ ထိုအရှိန်မှာ မမြန်လှသော်လည်း သိသိသာသာကို တိုးတက်လာခြင်းပင်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားမိသောအခါ ကျိရုရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမသည် ဖေဖေနှင့်အတူ ငါးဖမ်းသည့် အချိန်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော အချိန်အားလုံးကို ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။ အရင်ကထက်ပင် ပိုမိုကြိုးစားနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ဖေဖေက လီမြစ်စခန်းမြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးကတည်းက ကျိရုရွှယ် ခံစားနေရသော စိုးရိမ်

စိတ်မှာ လျော့ပါးမသွားသည့်အပြင် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ တိတ်ဆိတ်

လွန်းနေသောကြောင့်ပင်။ လီမြစ်စခန်းမြို့တော်ကြီး တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားသည့်အထိ ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးကို အနီးနားရှိ စခန်းမြို့တော်များက ဘာမျှသတိမပြုမိသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေခြင်းမှာ တကယ့်ကို ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အခြေအနေပင်။

အတိတ်ဘဝက ကမ္ဘာပျက်ကပ် အတွေ့အကြုံများအရ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် လူသားတို့၏ သာမန်တုံ့ပြန်မှုမျိုး မဟုတ်သည်ကို ကျိရုရွှယ် ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ လူသားတို့သည် တိတ်တဆိတ်ဖြင့် ကြီးမားသော ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေကြခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် လူသားများဘက်မှ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်မလာမီ ကိုယ့်၏ စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်နိုင်ရန် ကျိရုရွှယ်သည် အသည်းအသန် လေ့ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ ထိုမှသာ လူသားတို့၏ ကျူးကျော်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သလို ဖေဖေ ခံစားနေရသော ဖိအားများကိုလည်း လျှော့ချပေးနိုင်မည်ပင်။

အချိန်အတော်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ သွေးကြောများအတွင်း စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံလာပြီး အနည်းငယ် နာကျင်ကိုက်ခဲလာသဖြင့် ကျိရုရွှယ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျင့်စဉ်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့်အမျှ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါများသည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“၁၁ နာရီ ထိုးတော့မှာပဲ။ ဖေဖေလည်း ထမင်းဟင်းချက်လို့ ပြီးလောက်ပြီ။ အပြင်ထွက်ရအောင်”

စားပွဲပေါ်ရှိ နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိရုရွှယ်၏ မျက်လုံးလေးများ ဝင်းပသွားသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်း၍ ပန်းရောင်ဖိနပ်လေးများကို စီးကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အောက်ထပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဖေဖေသည် ဟင်းလျာများအားလုံး ချက်ပြုတ်ပြီးစီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“နောက်ထပ် ငါးဟင်းပဲလား ဖေဖေ... သမီးတို့ကို တခြားဟာလေး ပြောင်းကျွေးလို့ မရဘူးလားဟင်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်စားနေရင် ချီချီ့ကိုယ်မှာ ငါးအကြေးခွံတွေ ပေါက်လာတော့မှာပဲ”

မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျိရုရွှယ်သည် ထမင်းစားပွဲ၌ ထိုင်လိုက်ပြီး ငါးပေါင်းအိုးကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။ ဖေဖေသည် ငါးဟင်းကို တကယ်ပင် ကောင်းမွန်စွာ ချက်ပြုတ်တတ်သလို သူ၏လက်ရာမှာလည်း အမှန်တကယ် အရသာရှိလှသည်။ သို့သော် မည်မျှပင် အရသာရှိစေကာမူ နေ့စဉ်ရက်ဆက် စားသုံးရန်မှာမူ မလွယ်ကူလှပေ။

ဤကဲ့သို့ ငါးဟင်းကိုပင် ဆက်တိုက်စားသုံးနေရခြင်းက သူမအား အမှန်တကယ်ပင် ငြီးငွေ့လာစေသည်။ ငါးမှာမူ ယခင်အတိုင်း အရသာရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ပန်းကန်ထဲမှငါးကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျိရုရွှယ်သည် ငါးညှီနံ့ကိုသာ ပို၍ ရနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် စားချင်စိတ်များပင် လျော့နည်းသွားရသည်။

မလှမ်းမကမ်းမှ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသော လုချွမ်းသည် အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင်မူ ဘာမျှမတတ်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကိုလည်း အပြစ်တင်၍တော့ မရနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤငါးများမှာ ဖမ်းဆီးရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူနေသောကြောင့်ပင်။

လီမြစ်စခန်းမြို့တော် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် တောင်တန်းကြီးများ မရှိသောကြောင့် သားရဲရိုင်းများမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးသည်။ ပျံသန်းသူ ၁ ကို စေလွှတ်၍ သားရဲတစ်ကောင် ဖမ်းဆီးခိုင်းရန်မှာလည်း တကယ့်ကို ခက်ခဲလှသည့် အလုပ်တစ်ခုပင်။ တစ်ခါတရံတွင် ဖမ်းဆီးရမိလာလျှင်ပင် ထိုသားရဲ၏ အသားမှာ စားသုံးရန် သင့်တော်သည့် အသားမျိုး ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း လုချွမ်း အနေဖြင့်မူ ချီချီလေး၏ တောင်းဆိုမှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုသောကြောင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ သမီးငယ်၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် စက္ကူပေါ်တွင် ဤသို့ ရေးသားလိုက်သည်။

“သိပါပြီ ချီချီလေးရဲ့။ ဖေဖေ မနက်ဖြန်ကျရင် တခြားဟာတစ်ခုခု လုပ်ကျွေးမယ်လေ ငါးဟင်း မဟုတ်တော့ဘူးနော် ဟုတ်ပြီလား”

“အင်း ဖေဖေ... ငါးဟင်းသာ မဟုတ်ရင် ချီချီက ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်”

စက္ကူပေါ်မှ စာသားများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ကျိရုရွှယ် မှာ ပြုံးရွှင်သွားပြီး ခေါင်းကို တရစပ် ငြိတ်ပြလိုက်ရှာသည်။

“ကောင်းပါပြီ... မနက်ဖြန်ကျရင် ဖေဖေ ဝက်တစ်ကောင် ဖမ်းလာခဲ့မယ်။ ပြီးတော့ သမီးအကြိုက်ဆုံး ဝက်နံရိုးချိုချဉ်လေး ချက်ကျွေးမယ်လေ။ ကဲ... မြန်မြန်စားတော့ မဟုတ်ရင် ဟင်းတွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်”

လုချွမ်းက ပြုံးလျက် စက္ကူပေါ်တွင် ပြန်လည်ရေးသား၍ ချော့မော့လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ကျိရုရွှယ်သည် ထမင်းစားပွဲပေါ်မှ ဟင်းလျာများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းလေးစူလျက် စတင်စားသောက်တော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း၌ပင် သူမသည် ထမင်းတစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်စင်အောင် စားသောက်ပြီးနောက် တူကို ချလိုက်ကာ ထိုင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

“ဖေဖေ... သမီး ဗိုက်ဝသွားပြီ။ အခန်းထဲမှာပဲ သွားနားတော့မယ်နော်”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့်ပင် ကျိရုရွှယ်သည် အိပ်ခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများ၏ အမြင်အာရုံမှတစ်ဆင့် လီမြစ်စခန်းမြို့တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲမပြတ် အကဲခတ်နေသော လုချွမ်းသည် ချီချီလေး၏ အသံကြားမှပင် သတိပြန်လည်ဝင်လာတော့သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် မထိရသေးဘဲ ကျန်ရစ်သော ဟင်းပန်းကန်များကို ကြည့်ရှုရင်း သူသည် ဘာမျှမတတ်နိုင်သကဲ့သို့ ခေါင်းကိုသာ အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျိရုရွှယ်သည် တံခါးကိုပိတ်၍ စားပွဲပေါ်ရှိ ခွက်ကိုလှမ်းယူကာ ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကျေနပ်မှု ရသွားဟန်တူသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကျိရုရွှယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လိပ်အိုကြီးက သူမထံမှ အကူအညီ တောင်းခံနေသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...

ကျိရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လီမြစ်ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်ကတည်းက လိပ်အိုကြီးသည် သူ၏ အဆင့် ၄ ကျင့်ကြံမှု အစွမ်းကြောင့် မြစ်အတွင်း၌ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သည့် ငါးမျိုးမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။

ဗိုက်ဆာလျှင် ငါးအချို့ကို ဖမ်းစားပြီး ပျင်းလာလျှင်လည်း ငါးအချို့ကို နောက်ပြောင်

ကျီစယ်ရင်း ဘာကိစ္စမှ ပူပန်စရာမလိုဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် တကယ့်ကို ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပင်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျိရုရွှယ်သည် လိပ်အိုကြီး၏ ဘေးနားတွင် အရွယ်အစားကြီးမားသော လိပ်မကြီး နှစ်ကောင် သုံးကောင်ခန့် ဝိုင်းရံနေသည်ကိုပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသေးသည်။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့ စိတ်တိုင်းကျ မင်းမူနေသော လိပ်အိုကြီးက ရုတ်တရက် ထူးထူးခြားခြား အကူအညီ တောင်းခံလာခြင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် အလွန်အစွမ်းထက်သော ရန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

လီမြစ်ထဲမှာ လိပ်အိုကြီးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်တဲ့ သားရဲ ရှိနေတာလား...

သူကိုယ်တိုင်တောင် မနိုင်လို့ အကူအညီ လှမ်းတောင်းတယ်ဆိုရင် အဲဒီကောင်က အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် ၄ သားရဲပဲ။

အဆင့် ၄ သားရဲ...

ကျိရုရွှယ်သည် လီမြစ်တံတားပေါ်တွင် အနက်ရောင်အကြေးခွံရှိ မြွေဟောက်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထိုသတ္တဝါ၏ အစွမ်းမှာ လိပ်အိုကြီးထက် မနိမ့်ကျသည်မှာ သေချာသည်။

ထို့ကြောင့် လီမြစ်အတွင်း၌ လိပ်အိုကြီးကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်သော ငါးနှင့် သားရဲများ ရှိနေနိုင်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

လိပ်အိုကြီးသည် ယခင်က ထိုသတ္တဝါများနှင့် မတွေ့ခဲ့ရခြင်းမှာ ဤမြစ်ဝှမ်းဒေသသည် အနက်ရောင် မြွေဟောက်ကြီး၏ နယ်မြေဖြစ်နေသောကြောင့် အခြားသော သားရဲများ အလွယ်တကူ မဝင်ရဲကြခြင်းကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယခုမှာမူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ အနက်ရောင် မြွေဟောက်ကြီး သေဆုံးသွားသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ရာ အနီးနားရှိ အဆင့် ၄ သားရဲများသည် မြွေဟောက်ကြီးကို ကြာမြင့်စွာ မတွေ့ရတော့သည့်နောက်တွင် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

၎င်းတို့မှာ လိပ်အိုကြီးနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားပုံပင်။

သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုအတွေးများကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး တွေဝေမနေတော့ပေ။ သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လီမြစ်ရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်း၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူမသည် လိပ်အိုကြီးအပေါ်တွင် များစွာ မျှော်လင့်ချက် ထားရှိထားသည်ဖြစ်ရာ သူ့အား တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှု အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။