စိမ်းသက်နေသော ဟုန်ကျယ်၊ ရင်းနှီးနေသော ဂိုဏ်း ၂

ရှန်းယီ သည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်များကို တမင်တကာ သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ သဘာဝအရ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်သည် ယုန်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းလျှင်ပင်ပေါ့ဆခြင်းမရှိဘဲ အစွမ်းကုန် အားစိုက်တတ်ပေသည်။

တုဝေကွမ်း ဦးဆောင်သော ထိုသုံးဦးမှာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း၊ အခြားသော အင်အားစုများတွင်သာဆိုပါက ဒုက္ခိတများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ကို ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်ကျင့်ကြံသူများသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ မရကြချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ စိတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာနည်းစနစ် ကို ကျင့်ကြံခြင်းသည် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုများ ပါဝင်သဖြင့်၊ လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်စဉ်အတွင်း အခြားသော မသေမျိုးဂိုဏ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဒဏ်ရာရရှိမှုမှာ ပိုမိုအဖြစ်များပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့၌ကုသရေး နည်းလမ်းများသာ မရှိခဲ့ပါက၊ ဂိုဏ်းသားများ၏ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက ဆုံးရှုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်၊ ရှန်းယီ ပြသခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း စွမ်းအားမှာလည်း သူတို့ တည်ငြိမ်နေရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ သိထားသလောက်ဆိုလျှင်၊ ဟုန်သားတော်ခုနစ်ပါး မဆိုထားနှင့် တောင်ပိုင်းဟုန်တစ်ခုလုံးတွင်ပင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းကို အထူးပြုသော ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းမျှ မရှိချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤလူငယ်ကျင့်ကြံသူသည် မိမိဘာသာ နည်းလမ်းရှာဖွေကျင့်ကြံခဲ့ပြီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း အပိုင်းတွင် ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်ရင်းများကိုပင် ကျော်လွန်သွားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ့ကို စနစ်တကျရှိပြီးသား ကျင့်စဉ်တစ်ခုနှင့်အတူ ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ မြောက်မြားစွာသော မိုးမြေရတနာများ၏ ထောက်ပံ့မှုကိုပါ ပေးအပ်လိုက်မည်ဆိုပါက၊ သူ၏ အောင်မြင်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အတိုင်းအဆမရှိနိုင်ပေ။

တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ တာအိုကလေးငယ်များသည် အခြားဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း ရတနာနယ်မြေ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်နေရာနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ... သူမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဝေ့ယွမ်ကျိုးသည် စောစောက မိတ်ဆက်ပေးချိန်က ဝတ်ရုံအနက်ရောင်နှင့် ဤလူငယ်က တာအိုကလေးငယ် တစ်ယောက်မဟုတ်သလိုပင်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသည် ဤကျင့်ကြံသူကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရန် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး မည်သည့်ဂိုဏ်းကမဆို ပေးနိုင်သည်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသောအခွင့်အရေးနှင့် ရင်းနှီးပေးဆပ်မှုများကို ပေးနိုင်မည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် ယန်ယွင်ဟန်၏ သဘောထားမှာ များစွာ ပိုမို နွေးထွေးပျူငှာလာခဲ့၏။

သူက ဝေ့ယွမ်ကျိုးကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ကာ "ကျုပ်တို့ ဂိုဏ်းအုပ်ကြီးက လင်းယွင်တာအိုကလေးငယ်ရဲ့ လာရင်းကိစ္စကို နားလည်ပါတယ်။ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ဂိုဏ်းရဲ့တာအိုကလေးငယ်က အခုလောလောဆယ် ဂိုဏ်းထဲမှာ မရှိတာ အမှန်ပဲဗျ။"

ယန်ယွင်ဟန်၏ အဆင့်အတန်းအရ ဤသို့ ရှင်းပြခြင်းမှာ အတော်လေးလိုက်လျောညီထွေရှိလှပြီး ဝေ့ယွမ်ကျိုးကို မျက်နှာသာပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

အတွေ့အကြုံလုံးဝ မရှိသူ မဟုတ်ပါက၊ ယခင်က တမင်တကာ လျစ်လျူရှုခဲ့သည့် ကိစ္စကို ဆက်လက်၍ အစဖော်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်စင်စစ် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသည် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ ပေါင်းစပ်အင်အားလောက် မသန်မာသော်လည်း၊ ခုနစ်ပါး၏ လက်အောက်ခံလည်း မဟုတ်ချေ။

နယ်မြေအကွာအဝေးအရသော်လည်းကောင်း၊ သားတော်ခုနစ်ပါးကိုယ်တိုင်က အရေးယူရန် တုံ့ဆိုင်းနေမှုများကြောင့်သော်လည်းကောင်း သူတို့ရှေ့တွင် အလွန်အမင်း ကျိုးနွံနေရန် မလိုအပ်ပေ။

အင်အားကြီးသော နဂါးတစ်ကောင်သည် ဒေသခံ မြွေတစ်ကောင်ကို မနှိမ်နိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ၎င်း၏ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ နီးကပ်နေသော အိုမင်းနေသည့် နဂါးအိုကြီးတစ်ကောင်ကို ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းဆိုသည်မှာ အရာများစွာကို ပြောင်းလဲရန် လုံလောက်သော အချိန်ပင်။

လက်ရှိ ဟုန်ကျယ်၏ အခြေအနေမှာ အတိတ်နှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးသည် ယခုအခါ လောကီနယ်ပယ်မှ အနားယူထားသော စီနီယာကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ အရှိန်အဝါဟောင်း အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အကျိုးစီးပွားဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခများ မရှိလျှင် လူများက သူတို့ကိုမြှောက်ပင့်ပေးရန် ဝန်မလေးကြသော်လည်း၊ စီနီယာကြီးများအဖြစ် အလွန်အမင်း မာန်တက်လာပါက အရှက်ရရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပေ။

အခြားသူများကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ပြီး ဝိုင်းကန့်ကွက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေမည်ဆိုလျှင်လည်း

မမေ့ပါနှင့်၊ နတ်သမီး ကျစ်လင်ကို ကောင်းကင်ခုံရုံးသို့ ပို့ဆောင်သည့်ဖြစ်ရပ်မှာ ဟုန်ကျယ်၏ ကြီးမြတ်သောမသေမျိုး နှင့် မြောက်ပိုင်းနဂါးနန်းတော်တို့ ပူးပေါင်း၍ ချမှတ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။

နတ်သမီး ကျစ်လင်၏ အစ အရှေ့ပိုင်းနန်းတော်ပင်လျှင် စကားပြောခွင့် မရှိခဲ့ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် အစကတည်းက ရွှမ်ချင်းထံတွင် ငိုယိုကာ အကူအညီတောင်းခံနေမည် မဟုတ်ပေ။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ကြီးမြတ်သောမသေမျိုးနှင့် မြောက်ပိုင်းနဂါးနန်းတော် နှစ်ခုလုံးက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်ခုံရုံး၌ အကျိုးအမြတ်အချို့ ရယူလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးက ဤကြိုးပမ်းမှုကို နှောင့်ယှက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့၏။

အကယ်၍ သူတို့က မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပါက အခြားသူများက ဂရုမစိုက်နိုင်သော်လည်း၊ အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သည့် မြောက်ပိုင်းနဂါးနန်းတော်ကမူ သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးရန် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလာရန်တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

"..."

ဘိုင်ဝူ သည် ရယ်မောမိခြင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း အကြည့်လွှဲလိုက်၏။ ယန်ယွင်ဟန်က ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းနှင့် သူ့လူများအပေါ် ထားရှိသော မတူညီသည့် သဘောထားများမှာ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူက စိတ်ဆိုးမည့်အစား သူ၏ ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ရန်သာ ကြိုးစားနေခဲ့၏။

သူ၏ ထက်မြက်သော အမြင်အရ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ဤအဘိုးကြီးများ၏ အတွေးကို သူ ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ ရှန်းယီသည် တောင်ပိုင်းဟုန်မှ ထွက်ခွာလိုက်သည်နှင့် ချောက်နက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသောနဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်ပအင်အားစုများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစွမ်းအစ အနည်းငယ်ကို ပြသလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ၏ ထူးခြားသော အရည်အချင်းများကို အခြားသူများက အသိအမှတ်ပြုရန် လုံလောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သို့သော်... ရှန်းယီက တာအိုကလေးငယ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့၏။

နန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်ထံမှ တပည့်တစ်ယောက်ကို လာရောက်စည်းရုံးရန် ကြိုးစားနေကြသည်ကို တွေးမိရင်း၊ ဘိုင်ဝူသည် အဖြစ်မှန်ကို သိသွားချိန်တွင် ဤအဘိုးကြီးများ မြေကျင်းတူးပြီး ခေါင်းဝှက်ထားချင်စိတ် ပေါက်မလားဆိုသည်ကို အလွန် သိချင်မိ၏။

"ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုကလေးငယ်က ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား၊ တိကျတဲ့ ရက်စွဲရှိလား"

ဝေ့ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းအသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ အမှန်တကယ် ကြားချင်သော အဖြေပင် ဖြစ်သည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းက ကူညီရန်ဆန္ဒမရှိပါကလည်း တောင်ပိုင်းဟုန် ခုနစ်ပါးသည် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုတတ်သော အမျိုးအစား မဟုတ်ပေ။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတွင် သားတော်ခုနစ်ပါးတို့သည်လည်း နန်ယန်ရတနာနယ်မြေကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ ဂိုဏ်းကို ပိတ်ပစ်ကာအပြင်ဘက်မှ မုန်တိုင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိုက်ရန်သာ ရှိသည်။

ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူက မေးခွန်းကိုသာ မေးလိုက်ပြီး အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြ၏။

ယန်ယွင်ဟန် အပါအဝင် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မကောင်းသောအရာ မဟုတ်နိုင်သော်လည်း၊ အသေးစိတ် ရှင်းပြရန် သူတို့ ဝန်လေးနေကြသည်မှာ သိသာလှသည်။

"သေချာမသိဘူးဗျ၊ ကံတရားပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်၊နောက်တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ အကြာကြီး စောင့်ရတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ဂိုဏ်းတာဝန်ခံကြီးက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကြောင့် စုဟုန်ရှို့ ပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

သူတို့အားလုံးသည် မသေမျိုးဂိုဏ်းများမှ ဖြစ်ကြပြီး တာအိုကလေးငယ်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များသည် သူတို့အတွက် အလွန် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဝက်နှင့် ညီမျှသော တာအိုကလေးငယ် တစ်ဦးသည် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားပါက၊ ၎င်းသည် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ရသည့် အဓိက ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

ဥပမာအားဖြင့် ၎င်းတို့တောင်ပိုင်းဟုန်မှ ထွက်ခွာလာခြင်းကိုပင် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်မှ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးက စောင့်ကြပ်ပေးခဲ့ရ၏။

ယန်ယွင်ဟန်ကဲ့သို့ ဂိုဏ်းတာဝန်ခံ အဆင့်အတန်းရှိသူတစ်ဦးက မည်သို့ဖြစ် ဤမျှမရေရာသော စကားမျိုးကို ပြောနိုင်ပါသနည်း။ ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ တာအိုကလေးငယ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်ကိုဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ပင် မရှိသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"ဒါက ကျုပ်ရဲ့ ပန်ရှန်းဂိုဏ်း တစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ပါဘူး..." ယန်ယွင်ဟန်သည် အနည်းငယ် အရှက်ရသွားသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ထပ်လောင်း ပြောလိုက်၏။ "အခြား ဂိုဏ်းတွေရဲ့ တာအိုကလေးငယ်တွေ ဆွေးနွေးဖို့သွားရောက်လည်ပတ်ရင်တောင် အခြေအနေကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ တူညီနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်ဗျ။"