ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း အမည်မဲ့တောင်ကို အလည်အပတ်သွားခြင်း ၃

တောင်ပိုင်းဟုန်၏သားတော်ခုနစ်ပါးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်းမရှိသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

စကားမစပ်၊အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်လေး ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။

ဤသို့တွေးမိစဉ် အကြီးအကဲယန်သည် အလိုအလျောက်နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းယီသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးချကာရပ်နေပြီး အနီးသို့ ထပ်မံချဉ်းကပ်လာမည့် အရိပ်အယောင်မပြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

ငါ သတိမထားမိခဲ့ဘူး၊ ဒီမိတ်ဆွေလေးက ဘယ်အချိန် ရှေ့တိုးရမလဲ၊ ဘယ်အချိန် နောက်ဆုတ်ရမလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိပုံရတယ်။

သူက ပန်ရှန်ဂိုဏ်းရဲ့ တားမြစ်ချက်ကို သိထားတဲ့ပုံပဲ။ အမည်မဲ့တောင်ရဲ့ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင်တောင်မှ သူက သူ့ရဲ့မူလရည်ရွယ်ချက်ကို မယိမ်းမယိုင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။

"မိတ်ဆွေရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်ပါသလဲ" ယန်ချုံးကျန်းကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာတစ်ခုကို သတိထားမိသွား၏။

"ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေသိပ်လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ရှန်း လို့ပဲ ခေါ်ပါ" ရှန်းယီသည် တောင်ကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်း၊ ဘာလို့ လက်လှမ်းပြီး မစမ်းကြည့်တာလဲ" ယန်ချုံးကျန်းက ထပ်မံ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။ အခြားသူများက သူ့ကို အပြောနှင့်အလုပ်မညီသော ကြောင်သူတော်သူတစ်ဦးဟု မထင်မှတ်စေလိုပေ။

ဝေ့ယွမ်ကျိုးနှင့် ဘိုင်ဝူတို့သည်လည်း လှည့်ကြည့်လာကြပြီး၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းအနေဖြင့် အမည်မဲ့တောင်၏ လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုကို အာရုံခံနိုင်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည့်အပေါ် သူတို့၏ စပ်စုချင်စိတ်များ နိုးကြားလာခဲ့သည်။

စုဟုန်ရှို့ကမူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း မရှိပေ။ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်မှာ အခြားကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ထိုကဲ့သို့သောအရာများသည် ညတွင်းချင်း ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်မျိုး မဟုတ်ပေ။

သူမကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အမည်မဲ့တောင်ကို အာရုံခံနိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှန်းယီသည်လည်း သေချာပေါက် ကွာခြားမည်မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာလည်း ဓားခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ဤတောင်၏ နက်နဲလှသော သဘောတရားများက သူ့ကိုတွန်းကန်ထားရန် အလားအလာ အလွန်များပြားလှသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသွား၏။

ရှန်းယီသည် တောင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေဆဲဖြစ်ကာခေါင်းကို အနည်းငယ်ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး၊ ကျုပ် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးလို့ပါ"

"အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး"

ဘိုင်ဝူသည် တောင်နံရံကို ထပ်မံပုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ အမည်မဲ့တောင်သည် ကိုက်တတ်သည့်အရာ မဟုတ်သဖြင့် ၎င်းကို ထိတွေ့ရန်သာဖြစ်သော ကိစ္စအတွက် မည်သည့်ပြင်ဆင်မှုများ လိုအပ်နေသနည်းဆိုသည်ကို သူ သိပ်နားမလည်နိုင်ပေ။

ဝေ့ယွမ်ကျိုး၏ အာရုံစိုက်မှုကမူ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ လူနှစ်ဦးအပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့၏။

"..."

အလွန်အမင်း အဓိပ္ပါယ်မဲ့သော အရာတစ်ခုကို တွေးတောနေမိသကဲ့သို့ ယန်ယွင်ဟန်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားသည်။

ယန်ချုံးကျန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေရာတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများသည် စူးရှစွာ တောက်ပနေကာ ရှန်းယီ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ သိသိသာသာ ပြင်းထန်လာခဲ့၏။

သူ စောစောက ပြောခဲ့သည့်အရာမှာ တောင်ကို ရှုစားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ရှုစားခြင်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာထိတွေ့မှု မလိုအပ်ပေ။

သေချာသည်မှာ၊ ၎င်းသည် မျက်လုံးများကို အသုံးပြုရုံဖြင့်လုံလောက်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကြည့်ရှုနေစဉ်အတွင်း အမည်မဲ့တောင်နှင့် တစ်စုံတစ်ရာသော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အမည်မဲ့တောင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရုံဖြင့် ပြီးမြောက်နိုင်မည့်အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အမှန်တကယ် စတင်မရှုစားမီအနည်းငယ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာစေရန် တောင်နံရံကို သုံးရက်တိတိ အလေးအနက်ထား၍ ပွတ်သပ်ခဲ့ရသေး၏။

ထို့ပြင် ရှန်းယီက ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်...၎င်းသည် အဓိပ္ပါယ်တစ်မျိုးတည်းသာ ထွက်နိုင်သည်။

သူသည် အမည်မဲ့တောင်ကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး အတွင်းရှိ စိန်ခေါ်မှုများကို အာရုံခံသိရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ချုံးကျန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အကြီးအကဲယန်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

အကြီးအကဲကြီးသည် မည်သည့်အရာကို စိုးရိမ်သတိထားနေခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ယခုအခါ သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ခဏမျှတွေးတောပြီးနောက် ယန်ချုံးကျန်းသည် ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

"တောင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်ရှုစားရတာက တော်တော်လေး အရေးပါတယ်ဗျ။ မလောပါနဲ့၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ပါ... ဒါပေမယ့် သိပ်ပြီး အလွန်အမင်း သတိထားနေစရာတော့ မလိုပါဘူး၊ ကိုယ့်အတွက်အရမ်းများသွားပြီဆိုရင် အလိုလို အပြင်ကို တွန်းထုတ်ခံရမှာပါပဲ။ အဆိုးဆုံးဖြစ်လှ ကိုယ့်ရဲ့ နတ်ဝိညာဉ်နည်းနည်း အားနည်းသွားရုံပါပဲ၊ ကြီးကြီးမားမား ပြင်းထန်တဲ့ဆိုးကျိုးတွေတော့ မရှိပါဘူး"

ပြောပြီးနောက် သူသည် ယန်ယွင်ဟန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"ကျုပ် နတ်ဝိညာဉ်ကိုပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ သုံးတဲ့ ရတနာဆေးလုံးတွေ သွားယူချေ၊ ပုံမှန်သုံးနေကျ ဟာတွေပဲ"

အကြီးအကဲကြီးယန်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွား၏။

ကောင်းလေစွ၊ သူသည် ပြင်ပလူများကို အမည်မဲ့တောင်အားပြသရုံသာမကဘဲ ယခုအခါ ဤမျှ တန်ဖိုးထားရသော ရတနာဆေးလုံးများကိုပါ စွန့်လွှတ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ပစ္စည်းများကို နှမြောတွန့်တိုနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

အဓိကအားဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ရှန်းယီအပေါ် ဤမျှရက်ရောနေခြင်းက နောင်တစ်ချိန် သူ့ကို သိမ်းသွင်းရန်အတွက် ပိုမိုကြီးမားသော တန်ဖိုးတစ်ခုကိုပေးဆပ်ရလိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တာအိုကလေးငယ်၏ အမိန့်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်ပြီးလျှင် ဒုတိယလိုက်သည်။

ထို့ပြင် တာအိုကလေးငယ်ယန်သည် စရိုက်ကောင်းမွန်သူဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကိုပြင်ပလူများအပေါ် မိုက်မဲစွာ ဖြုန်းတီးပစ်မည့်သူမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်"

ယန်ယွင်ဟန်သည် လေထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားကာ၊ နောက်ကွယ်တွင် လူအနည်းငယ်ကို အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်လျက် ချန်ရစ်ခဲ့၏။

"ငါတို့ မမြင်ရတာတွေကို သူက မြင်နိုင်တာလား"

ဝေ့ယွမ်ကျိုးက သူ့ကို ပြန်မဆွဲခင်အထိ ဘိုင်ဝူသည် မျက်လုံးများကိုပြူးကျယ်ကာ တောင်နံရံမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ယန်ချုံးကျန်း၏ ပြောင်းလဲသွားသော မျက်နှာအမူအရာများမှတစ်ဆင့်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းသည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ စစ်မှန်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ဝေ့ယွမ်ကျိုး အလွယ်တကူ ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းမှတစ်ဆင့် သူ မည်မျှအကျိုးအမြတ် ရရှိနိုင်မည်ဆိုသည်ကိုသာ မသိရခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ တည်ငြိမ်လှသော ဝေ့ယွမ်ကျိုးပင်လျှင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရ၏။

ဤကဲ့သို့သော ပါရမီမျိုးရှိနေခြင်းမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး၊ မည်သည့်နေရာသို့သွားသွား သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်စေသည်။

သူ ဤမျှ လျစ်လျူရှုနိုင်ခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ...

အကယ်၍ သတင်းပေါက်ကြားသွားပါက၊ အဓိက အင်အားစုကြီးများအားလုံးသည် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်များခိုးယူသင်ယူခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းကို သူခိုးတစ်ယောက်လို စောင့်ကြပ်နေကြလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရ၏။

"ဟူး..."

ရှန်းယီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး၊ အခြားသူများက တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်မှုလွဲနေနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

အမှန်တကယ်တွင် သူသည် အမည်မဲ့တောင်၏ လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုများကို မြင်မြင်ချင်းပင် သိမြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင်ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း၌ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး အလိုအလျောက်တုံ့ပြန်နိုင်သည့် အဆင့်အထိရောက်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤတောင်၏ အနှစ်သာရမှာ... သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မျက်နှာပြင်မှ ဖော်ထုတ်မှုများနှင့် အလွန်ပင် တူညီနေလွန်းလှသည်။

သူ မသိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

အတွင်းဘက်တွင် အခြားသောကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရပြီး၊ နတ်ဝိညာဉ်ကိုသာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုထားသည်။

ရှန်းယီက ပြင်ဆင်မှုဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သောအရာမှာ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို သူ သယ်ဆောင်သွား၍မရနိုင်ကြောင်း ရုတ်တရက်သဘောပေါက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဆက်လက် ကြိုးစားနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင်သာ နားလည်သဘောပေါက်အောင် လုပ်ရမည်ဆိုလျှင်...

ထားလိုက်ပါတော့၊ နတ်ဆိုးပုံဆောင်ခဲများ မရှိခဲ့သည့်အချိန်ကလည်း သူ လမ်းကြောင်းရှာနိုင်ခဲ့ပြီး၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်း အစစ်အမှန်ယန်ဓားကိုပင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခဲ့သေးသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူတိုင်းတွင် ပါရမီအနည်းငယ်တော့ ရှိတတ်ကြသည်ပင် မဟုတ်ပါလား။

[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၁၁၈၀၀၀၀]

ရှန်းယီသည် သူ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးသက်တမ်းများကို ကြည့်ကာ များစွာ ပိုမိုယုံကြည်မှုရှိလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မြို့နှစ်မြို့ကို တောက်လျှောက် ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီးနောက် အနည်းငယ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ နဂါးနန်းတော်မှ သံတမန်များထံမှလည်း အနည်းငယ် ပိုမိုရရှိခဲ့သည်။

ယခု ရတနာတောင်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့နေရပြီဖြစ်ရာ သွားရောက် မလေ့လာစရာအကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

ဤသို့တွေးပြီးနောက် ရှန်းယီသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် အမည်မဲ့တောင်၏ဆွဲငင်အားကို သူ ဆက်လက်၍ တွန်းကန်နေခြင်းမရှိတော့ဘဲ၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ တောက်ပမှုများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ဖမ်းယူမိလိုက်သော ယန်ချုံးကျန်းသည် ဤဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်များရှေ့တွင် သိက္ခာအနည်းငယ် ထိန်းထားရန်မလိုအပ်ပါက သူ၏နဖူးကို သုတ်ပစ်ချင်စိတ်ကိုပင် မထိန်းနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တောင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ခြင်း၌ပင် သူ၏နတ်ဝိညာဉ်ကို နစ်မြုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း၊ ထို့ပြင် ဤမျှချောမွေ့စွာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း... ကံကောင်း၍ သူသည် တစ်ကြိမ်သာ သဘောတူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုသူကို အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်လက် ကြည့်ရှုခွင့်ပြုခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ အလွန်ဆုံး အနှစ်နှစ်သောင်း သုံးသောင်းအတွင်း သူ အပင်ပန်းခံ၍ လေ့လာခဲ့ရသော ကျင့်စဉ်မှာ ဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ စုဆောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဤသို့ တွေးလိုက်မိချိန်တွင်။ ယန်ချုံးကျန်းသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို အားယူပြုံးပြလိုက်၏။

"ကျုပ်က နှစ်ပေါင်းများစွာတိုးတက်မှု မရှိခဲ့ပေမယ့် တောင်ကို ရှုစားတဲ့အကျင့်ကိုတော့ မစွန့်လွှတ်သေးဘူးဗျ။ ဘယ်လိုပြောမလဲ မကျေနပ်ချက်လေးနည်းနည်းလည်းပါတာပေါ့၊ ဖမ်းဆုပ်လို့မရတဲ့ ကံတရားအပေါ်မျှော်လင့်ချက်လေးထားပြီး တစ်နေ့ကျရင် ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာမလား ဆိုပြီးတော့ပေါ့... ကျုပ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လူရွှင်တော်လုပ်ပြမိသလို ဖြစ်သွားပြီ။ ကဲ... လွတ်လွတ်လပ်လပ်သာ ကြည့်ကြပါဗျာ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည်လည်း ထိုင်ချလိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို နစ်မြုပ်စေရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း၊ ယခု သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။

တောင်ပိုင်းဟုန်၏ တာအိုကလေးငယ် အနည်းငယ်မှာ ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိကြပေ။

အတွင်းဘက်တွင် အတိအကျမည်သည့်အရာများ ဖုံးကွယ်ထားသနည်း၊ ၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ မသေမျိုးနိယာမဟုတ်မဟုတ်နှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း မည်မျှအထိ လေ့လာခွင့်ရမည်ဆိုသည်ကို ဘိုင်ဝူနှင့် ဝေ့ယွမ်ကျိုးတို့ သိချင်နေခဲ့ကြသည်။

စုဟုန်ရှို့သည် ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းက သူ၏ ပါရမီကို အသုံးပြု၍ သူလုပ်ချင်ရာလုပ်သည်ဆိုသော ယခင်က ဘိုင်ဝူ၏ စကားများကို မှတ်မိသွား၏။ ထိုအချိန်က သူမ မနှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် သဘောတူမိနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ကျင့်စဉ်များ ပွတ်တိုက်မှုဖြစ်မည်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲအရာအားလုံးကို မြင်ချင်ပြီး အရာအားလုံးကို သင်ယူချင်နေရန် မည်မျှပင်မောက်မာနေရမည်နည်း။

ဒါတွေအားလုံးကို သူ တကယ်ပဲ သင်ယူနိုင်မှာတဲ့လား။

သူမ၏ အတွေးများ မပျောက်ကွယ်သေးမီမှာပင် ယန်ချုံးကျန်း အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို နစ်မြုပ်ရန်ပျက်ကွက်သွားသည်ကို သူမ ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။

အကြောင်းရင်းမှာ ပန်ရှန်ဂိုဏ်း၏ ဤတာအိုကလေးငယ်သည် ရှန်းယီ၏ နဖူးမှ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ စိမ့်ထွက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချွေးသီးလေးသည် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်မှလျှောကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျကွဲသွား၏။

ယန်ချုံးကျန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ၎င်းသည် တောင်တစ်လုံးထက်ပင် ပို၍ လေးလံနေခဲ့၏။

တစ်ဖက်လူသည် ဝင်ရောက်သွားနိုင်ရုံသာမက၊ သူ အမှန်တကယ်ပင် နားလည်သဘောပေါက်ရန် စတင်နေပြီလော။

ဤအရာကနောက်စရာ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော သူသာလျှင် ဤကိစ္စသည် မည်မျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို သိရှိပေသည်။

ယန်ယွင်ဟန်၊ ဒီအဘိုးကြီး ဘယ်လို သရဲသဘက်မျိုးကိုများ ခေါ်လာခဲ့တာလဲ။