ကျော်ကြားမှုဆီသို့ တက်လှမ်းခြင်း

ဖုန်မှုန့်များသည် ကောင်းကင်ယံအားဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ ရှည်လျားသော ကန့်လန့်ကာကြီးတစ်ခုဖြည်းညှင်းစွာပွင့်ဟသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

ရှန်းယီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးချကာ ရပ်နေခဲ့၏။ သူ၏ အကြည့်များထဲတွင် အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော တောင်ကြီးတစ်တောင် ဖြည်းညှင်းစွာပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ ကြီးမားခမ်းနားကာအဆုံးအစမရှိကျယ်ပြန့်လှသဖြင့်၊ အပြင်ဘက်ရှိ အမည်မဲ့တောင်ကို သာမန် တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သွားစေသည်။

၎င်း၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာစာကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင်။အရိုးကွဲမတတ် အေးစက်ပြီး လေးလံလှသော ဖိအားကြီးတစ်ခုက ရှန်းယီ၏ အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းလာခဲ့၏။

ဘုန်း

အမည်မဲ့တောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်မှာ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်သာ ဖြစ်သောကြောင့်၊ သဘာဝအားဖြင့် အရိုးများကြေမွသွားသည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော်လည်း ရှန်းယီသည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြိတ်ချေခံရလုမတတ် ခံစားလိုက်ရဆဲပင်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ ယိုင်ထွက်သွားပြီး၊ ဒူးများမှာ ပြင်းထန်စွာတုန်ယင်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့၏။

အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုအရ၊ ရှန်းယီသည် ကာကွယ်ရန်အတွက် ကွေ့ရှမသေမျိုးချပ်ဝတ်ကို ဆင့်ခေါ်ချင်သွားပြီး၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် မသေမျိုးမြို့၏ တံခါးများကိုဖွင့်လှစ်ရန် ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည်လည်းမျက်ခုံးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ဘာကိုမျှဆင့်ခေါ်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ဤနေရာတွင် သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်သာလျှင် ရပ်တည်နေပြီး၊ အမည်မဲ့တောင်အတွင်း၌ အားကိုးစရာဟု ခေါ်ဆိုရမည့်အရာများအားလုံးမှာ အာနိသင်မဲ့သွားခဲ့ကာ၊ သူကိုယ်သူသာ အားကိုးရန် ကျန်ရှိတော့သည်။

မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံသူများသာလျှင် ဤအခွင့်အရေးထံသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်ရသနည်းဆိုသည်ကို ရှန်းယီ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးအမြုတေများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ဖူးခြင်း၊ နတ်ဆိုးသွေးဖြင့် လောင်ကျွမ်းခံရခြင်းနှင့် ဖီးနစ်မီးတောက်များဖြင့် ပုံသွင်းခံရခြင်းတို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော သူ့ကဲ့သို့သော သူများသာလျှင် ဤဖိနှိပ်ထားသော အလေးချိန်အောက်တွင် ခါးမတ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးအနည်းငယ်မျှရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ဟူး..."

ရှန်းယီသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့၏။

ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်အဆင့် နတ်ဆိုးများကို ဆွဲဆုတ်ပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော လက်များသည် ရုတ်တရက် ဆုပ်ထားလိုက်ရာ၊ မိုးမြေကြားတွင် မည်သည့် ကသောင်းကနင်းမျှဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမရှိဘဲ၊ ၎င်းတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ သူ့ကိုအလွန်ခက်ခဲစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းနိုင်စေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤ ရတနာတောင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မှင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် သူ၏ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှပြီး၊ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ နှေးကွေးကာ အနည်းငယ်ပင်ယိုင်နဲ့နေသော်လည်း သူ ဘယ်သောအခါမျှ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

အခြားသော ကျင့်ကြံသူများ ခံစားခဲ့ရသည့် စမ်းသပ်မှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ရှန်းယီ၏ နှစ်အနည်းငယ်မျှသောကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံမှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်းအလို့ငှာ သူ ခံစားခဲ့ရသော အခက်အခဲများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ။ မျက်နှာပြင်မှ ဖော်ထုတ်နေစဉ်အတွင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများ၏ ရာခိုင်နှုန်း တစ်ရာပုံ တစ်ပုံသာ သူ့ထံသို့ ပြန်လည်သက်ရောက်လာသည်ဆိုလျှင်ပင်၊ ဖော်ထုတ်မှု အချိန်ကာလသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် စုပုံလာသောအခါ၊ သူ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုသည်လည်း မှင်သက်ဖွယ်ကောင်းသော အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အခက်အခဲများကို သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိခြင်းမှာ ဝါကြွားစရာ ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွက် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ရှန်းယီသည် သူ၏ ကျင့်စဉ်ကို မဆင်မခြင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း၊ မှော်ဆေးလုံးများကို မျက်ကန်းတစ္ဆေစားသုံးခြင်းနှင့် နတ်ဆိုးအမြုတေများနှင့် နတ်ဆိုးသွေးများကို သာမန် အစားအစာနှင့် ရေကဲ့သို့ သဘောထားခြင်းတို့ကြောင့် အများဆုံး ဖြစ်နေသည့်တိုင် ထိုအကြောင်းကို ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ဤအတွေ့အကြုံများက သူ့ကို တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိစေရန် အမှန်တကယ် ကူညီပေးခဲ့၏။

ရှန်းယီသည် အနည်းငယ်ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ကွေ့ကောက်နေသော တောင်တက်လမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျောက်စရစ်လမ်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။

သူ၏ ဖိနပ်များ တောင်တက်လမ်းနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်သည် အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

ရှန်းယီသည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အရိုးရိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်၊ ဘုန်းခနဲမြည်သံနှင့်အတူ သူသည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော အင်အားတစ်ခု၏ ဖိချခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ၊ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးအတွင်း ခုခံရန်အနည်းငယ်မျှပင် အခွင့်အရေးမရခဲ့ပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထောက်ထားရန် အသုံးပြုခဲ့သောတံတောင်ဆစ်များမှာ ကြေမွလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မှင်ရောင်ဝတ်ရုံမှာ နီရဲသော သွေးရည်ကြည်များဖြင့် အလျင်အမြန် စိုရွှဲသွားခဲ့၏။

သို့တိုင်အောင် ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အင်အားအောက်တွင်၊ တောင်တက်လမ်းပေါ်ရှိ အသေးငယ်ဆုံးကျောက်စရစ်ခဲလေး တစ်လုံးမျှပင် တုန်ခါသွားခြင်း မရှိပေ။

အချိန်တိုအတွင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက်၊ ရှန်းယီသည် သူ၏ တံတောင်ဆစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လုံးဝကွဲအက်သွားခြင်းနှင့် အရိုးချည်းသက်သက် ကျန်သည်အထိ အရည်ပျော်ကျသွားခြင်းတို့ကိုပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့်၊ ဤ အမည်မဲ့တောင်၏ မည်သည့် ထင်ယောင်ထင်မှားမှုကမျှ သူ့ကို တုန်လှုပ်စေခြင်း မရှိပေ။

သို့သော်လည်း ဤ ထိတွေ့မှု အာရုံခံစားရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ပီပြင်လွန်းလှ၏။

ဤတောင်သည် တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခုခုကို အမှန်တကယ်ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ဤအတွေးဖြင့် ရှန်းယီသည် တောင်ထိပ်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ မြင်ကွင်းမှာ တောင်နံရံနှင့် စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များဖြင့် ကွယ်ခံထားရသဖြင့် တောင်ထိပ်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ လက်ဝါးများသည် တစ်ဖန် အင်အားစိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ယခင်က ပြင်းထန်သော အင်အားသည် တစ်ဖန် ပြန်လည်ရိုက်ခတ်လာပြန်ရာ၊ ရှန်းယီသည် မတ်တပ်မရပ်နိုင်သေးမီမှာပင် သူ့ကို ဤကမ္ဘာမှ အပြင်သို့တွန်းထုတ်ပစ်လိုသည့်အလား တွန်းကန်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"..."

သူသည် ပန်ရှန်ဂိုဏ်း၏ တာအိုကလေးငယ် စောစောက ပြောခဲ့သော စကားများကို ရုတ်တရက် အမှတ်ရသွား၏။ အမည်မဲ့တောင် သည် နတ်ဝိညာဉ်ကို ဆက်လက်၍ မထောက်ပံ့နိုင်တော့သည့်အခါ အတင်းအကျပ် အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ပစ်လိမ့်မည် ဟူသောစကားဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ၊ အကယ်၍ သူသာ အမှန်တကယ် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်သည် ပြိုကွဲသွားလိမ့်မည်လား။

ရှန်းယီ တစ်ခဏမျှတွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ့ကို ဝန်းရံထားသော ဖိနှိပ်ထားသည့် အင်အားမှာ ကျင့်ကြံသူများကို သေချာစွာ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေရန်အတွက် အနည်းငယ်ပျော့ပျောင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာသွေးရောင်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ဤသည်မှာ ခေါင်းမာခြင်းနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ ဉာဏ်ရည်ကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤတောင်တက်လမ်းသည် အတားအဆီးတစ်ခုဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ဤစိန်ခေါ်မှုသည် ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် အင်အားကို ခုခံရန်အတွက် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းအတွင်းရှိ စစ်မှန်သောရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး မိမိကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ပေါင်းစည်းရန် ဖြစ်တန်ရာ၏။

ရှန်းယီသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဤနေရာတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို ဖြည်းညှင်းစွာရယူရန် အချိန်မရှိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ သို့မဟုတ် သောင်းချီ၍ အမှန်တကယ် အချိန်ဖြုန်းခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းက သဘောတူမည် မတူမည်ကို ထည့်မပြောလျှင်ပင်၊ သူတို့က သူ့ကို ဤနေရာတွင် တောင်ကို ရှုစားခွင့်ပြုခဲ့လျှင်ပင်၊ သူ ထွက်ခွာသွားမည့်အချိန်တွင် နန်ယန် ရတနာနယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ခြေမွခံလိုက်ရပြီးဖြစ်နေနိုင်ကာ၊ စီနီယာ ရွှမ်ချင်းမှာလည်း ထင်းခွဲရန်အဖမ်းခံရပြီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူသည် မသေမျိုးနိယာမကို အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့လျှင်ပင် အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသို့တွေးမိပြီးနောက်၊ ရှန်းယီသည် ဤတောင်ကို ကျင့်စဉ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ မသေချာသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပြင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ယုတ္တိတန်စွာတွေးကြည့်လျှင်မူ ၎င်းသည် တိကျသော စာသားများ မရှိရုံမှတစ်ပါး ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သင့်ပေသည်။

[တောင် နိယာမ - အခြေခံအဆင့် ]

သတိပေးစာကြောင်းတစ်ကြောင်းသည် သူ၏ မြင်ကွင်းကို ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း၊ ထို အသေးစား လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များကဲ့သို့ပင်၊ ၎င်းတွင် တိကျသော စကားလုံးခွဲခြားမှုများ လိုအပ်နေသည်။

ဤကဲ့သို့ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ရတနာတောင် တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ သေချာပေါက် အသေးစားလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုတည်းကိုသာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မဟုတ်နိုင်ပေ။

ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးမှာ သူသည် ဤ ကျင့်စဉ်နည်းစနစ်တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ မမြင်ရသေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် သူ၌ ကျန်ရှိနေသေးသော သန်းချီသည့် နတ်ဆိုးသက်တမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်တစ်ကြိမ် မော့ကြည့်လိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အကြည့်များသည် ကျောက်နံရံများနှင့် စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များကို ထိုးဖောက်သွားကာ တောင်ထိပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ခုတည်းသော နှမြောစရာကောင်းသည့်အချက်မှာ ဤ အမည်မဲ့တောင်အတွင်း၌ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် ၏ အကူအညီကို သူ မရယူနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ တစ်ယောက်တည်းဖြင့်ဆိုလျှင် သူ၏ နတ်ဆိုးသက်တမ်း များစွာကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးမိမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိ၏။

...

ပန်ရှန်းဂိုဏ်း အတွင်း၊ အမည်မဲ့တောင် ၏ တောင်ခြေ၌

ယန်ယွင်ဟန်သည် ရတနာဆေးလုံးကို ယူဆောင်ပြီးနောက် လေဟာနယ်ကိုဖြတ်သန်း၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း၊ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။