အခန်း (၂၅၁-၂၅၂)

အခန်း။ ၂၅၁

သူသည် အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရာ အလွန်အမင်း ထွားကြိုင်းလှသည်မဟုတ်သော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်ပါက ကြွက်သားအလိုင်းအလာများမှာ စီးဆင်းနေသော ရေလှိုင်းများအလား အချိုးအစားကျလှသည်။ လုံယီသည် သတ်မှတ်ထားသောနေရာတွင် မတ်မတ်ရပ်ကာ တိုင်ကျင့်စဉ်ဟန်ကို ခိုင်မြဲစွာ ယူထားလိုက်သည်။

ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးအိုသည် နီရဲသော ဆေးဆီများကို သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် စုတ်တံဖြင့် နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်ခန့် စေ့စေ့စပ်စပ် သုတ်လိမ်းပေးလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် လုံယီသည် ဘာမျှမခံစားရသေးပေ။ သို့သော် ခဏအကြာတွင်မူ အရေပြားမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ သောင်းနှင့်ချီသော ပုရွက်ဆိတ်ငယ်လေးများ တွားသွားနေသကဲ့သို့ တစစ်စစ်နှင့် ယားယံလာတော့သည်။

မကြာမီ ထိုခံစားချက်မှာ အရေပြားပေါ်၌သာ ရပ်တန့်မနေတော့ဘဲ အသားစိုင်များနှင့် သွေးကြောများအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းရှိ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ယားယံခြင်းနှင့် ဖောင်းကြွခြင်းဝေဒနာများကို ခံစားလာရသည်။ အကယ်၍သာ ဤအတွေ့အကြုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ရသူဖြစ်ပါက အလွန်အမင်း နေရခက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မလှုပ်ရှားဘဲ တောင့်ခံထားနိုင်ရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လုံယီ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ပြင်းထန်ပြီး သူသည် ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုအလား မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့ပြီး မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ချေ။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဆန်ဖုန်းမှာ သူ့ကို ပို၍ပင် အထင်ကြီးလေးစားသွားတော့သည်။

ဆန်ဖုန်းသည် ထိုဆေးဆီအာနိသင်နှင့် တွဲဖက်လေ့ကျင့်ရန် မြေပြင်ဖြောင့်လက်သီးနှင့် ခါးညွှတ်ဘေးကန်ချက်စသည့် သိုင်းကွက်အချို့ကို လုံယီအား သင်ကြားပေးလိုက်ပြီး ဆေးစွမ်းထိရောက်စေရန် လှုပ်ရှားမှုများမှာ တစ်ဆက်တည်းဖြစ်နေဖို့ အရေးကြီးကြောင်း အလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်။

လုံယီသည် ရပ်နေသည့်နေရာမှာပင် လက်သီးချက်များကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ယားယံမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသော နွေးထွေးသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်တွင်မူ ထိုနွေးထွေးသော စွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံယီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ကြည်လင်သွားတော့သည်။

သူသည် စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျင့်စဉ်ကဏ္ဍတွင် အကြောင်းအရာအသစ်တစ်ခု တိုးလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

[ကျင့်စဉ် - အဝါရောင်အထွတ်အထိပ် အသက်ရှူနည်းစနစ် (ဒုတိယအဆင့်၊ ကျွမ်းကျင်မှု ၀/၁၀၀၀၀ + ဝိညာဉ်သန့်စင်ပန်း ၁ ပွင့်)] → [ကျင့်စဉ် - အဝါရောင်အထွတ်အထိပ် အသက်ရှူနည်းစနစ် (ဒုတိယအဆင့်၊ ကျွမ်းကျင်မှု ၀/၁၀၀၀၀ + ဝိညာဉ်သန့်စင်ပန်း ၁ ပွင့်)၊ အရေပြားသန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ် (အစမပြုရသေး ၀/၃၀)]

အသက်ရှူနည်းစနစ်တွေကို ရောကျင့်တာက အန္တရာယ်များပေမဲ့... ဒီအရေပြားသန့်စင်ခြင်းကတော့ အခြေခံချင်းမှ မတူတာ။ ဒါကို ကျင့်စဉ်နဲ့သာ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ အစွမ်းက ဘယ်လောက်အထိ တိုးသွားမလဲ။ ဒါက ငါ့ခွန်အားကို နောက်တစ်ဆင့် မြှင့်တင်ပေးမယ့် လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်လာနိုင်မလား။

လုံယီသည် ရင်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက်အချို့ ထားရှိလိုက်ပြီး သူ့နေအိမ်သို့ပြန်ရောက်မှသာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည်လည်း ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဟူမျိုးနွယ်စု အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို ဆန်ဖုန်းအား သင်ကြားပေးလိုက်ပြီး တိုင်ကျင့်စဉ်နှင့် အသက်ရှူနည်း ပေါင်းစပ်ပုံကို လက်တွေ့သရုပ်ပြသခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပခုံးအကျယ်အတိုင်း မြှောက်ထားကာ မြင်းစီးဟန်ဖြင့် ထိုင်ပြီး ခေါင်းကို ညာဘက်သို့ လှည့်မရတော့သည့်အထိ လှည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း သုံးကြိမ်ရှူသွင်းပြီး တစ်ကြိမ် တိုတိုရှူထုတ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အကြိမ်ငါးဆယ် ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို မြေပြင်နှင့် ၄၅ ဒီဂရီ စောင်း၍ မြှောက်ထားကာ...

ဆန်ဖုန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လိုက်လံလုပ်ဆောင်ရင်း “ဒီအသက်ရှူနည်းက တကယ်ကို ဆန်းကြယ်တာပဲ။ ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ နွေးကနဲဖြစ်သွားပြီး တကယ်ကို နေလို့ကောင်းတယ်...” ဟု မပြတ်ချီးကျူးနေတော့သည်။

ဆန်ဖုန်းက လုံယီ့ထံမှ အကြံဉာဏ်များ တောင်းခံကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ သင်ယူနေသည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ထဲမှ အချို့မှာ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လာကြသည်။

“ဆန်ဖုန်း... ငါတို့ကျင့်နေတဲ့ အရေပြားသန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်ဆိုတာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ သိုင်းပညာကွ။ ယန်နိုင်ငံမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ သွေးပေါင်းစပ်ခြင်းကျင့်စဉ် နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်တောင် တစ်စက်ကလေးမှ မနိမ့်ကျဘူး။ အဆုံးအထိ ကျင့်နိုင်ရင် မသေမျိုးဆရာသခင်တွေတောင် အထင်မသေးရတဲ့ ပညာမျိုးပဲ။ ဒီပြင်ပလူ သင်ပေးတဲ့ သိုင်းပညာက ဘယ်ကလာမှန်းလည်း မသိ ဘယ်လိုဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိမလဲဆိုတာလည်း မသိဘဲနဲ့ လျှောက်မသင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”

သန်မာထွားကြိုင်းသော လူတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြောဆို လိုက်သည်။

သူသည် အသက်သုံးဆယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး မျက်နှာတွင် အမာရွတ်တစ်ခု ပါရှိကာ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်အလား ထွားကြိုင်းလှပြီး ဦးခေါင်းတွင် ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားသောဆံပင်လေးများစွာ တွဲလောင်းကျနေကာ ရိုင်းစိုင်းခက်ထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“အစ်ကိုလုံယီက ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ သူက လေနက်မိစ္ဆာကိုတောင် အကြာကြီး ယှဉ်

တိုက်နိုင်ခဲ့တာ မင်းရော အဲ့ဒီလို လုပ်နိုင်လို့လား”

ဆန်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

“အကြာကြီး ယှဉ်နိုင်တယ်ဟုတ်လား အဲ့ဒါက အမွှမ်းတင်ပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေတာလည်း ဖြစ်

နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား”

အမာရွတ်နှင့်လူက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။

လုံယီသည် ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း အခြေအတင် ငြင်းခုံခြင်းမပြုဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ အကြီးဆုံး ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။

ဤကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးမှာ တစ်ခုလုံး မီးခိုးဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အချင်း ၁၀ ပေခန့်နှင့် အထူ ၂ ပေနီးပါး ရှိသည်။ အလယ်တွင် ခိုင်ခံ့သော ဝင်ရိုးတစ်ခု စိုက်ထူထားပြီး ၎င်းကို လှည့်ပတ်နိုင်ရန် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏကပင် ရွာသားအချို့ ဤနေရာ၌ ကြိတ်ဆုံကိုလှည့်ကာ ခွန်အားဗလ လေ့ကျင့်နေကြသည်ကို လုံယီ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးသည် သူ ဘာဆက်လုပ်မလဲဟု စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

“ကြိတ်ဆုံလှည့်မလို့လား ဒီအကြီးဆုံး ကြိတ်ဆုံကိုတောင် ငါတို့ရွာမှာ သုံးနှစ်၊ ငါးနှစ်လောက် လေ့ကျင့်ထားတဲ့သူဆိုရင် အေးဆေးလှည့်နိုင်တာပဲ...”

အမာရွတ်နှင့်လူသည် စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် အံ့ဩလွန်း၍ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားတော့သည်။

လုံယီသည် သူ၏ညာလက်ချောင်းငါးချောင်းကို မာကျောလှသော ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးအတွင်းသို့ တို့ဟူးကို ထိုးသွင်းလိုက်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူပင် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို အထက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မတင်လိုက်တော့သည်။

အနည်းဆုံး ပေါင် ၁၅,၀၀၀ မှ ၁၆,၀၀၀ ခန့် လေးလံသော ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးမှာ လုံယီ၏ လက်ထဲတွင် အလေးချိန်ပင် မရှိသကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ပါလာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအလေးချိန်ကြီးကို ရင်ဘတ်အမြင့်တွင် တည်ငြိမ်စွာ မထားပြီး အသက်ရှူအကြိမ် ၂၀၊ ၃၀ ခန့်အထိ တောင့်ခံထားပြပြီးမှ မူလနေရာသို့ အသာအယာ ပြန်ချထားလိုက်သည်။

“အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရင် ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်ပါတယ်”

လုံယီက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ဆွံ့အသွားကြပြီး အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ပေါင်နှစ်သောင်းနီးပါး လေးလံသော ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့် မတင်ပြလိုက်ခြင်းပင်။

အမှန်စင်စစ် အရေပြားသန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်ကို အမြင့်ဆုံး အနက်ရောင်အရေပြား အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်လျှင်ပင် သန့်စင်သော ခွန်အားပိုင်းတွင် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်ထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်နိုင်ပြီး ပေါင်တစ်သောင်းထက် များစွာ ကျော်လွန်သွားရန် ခဲယဉ်းသည်။

လုံယီ၏ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ပေါင်နှစ်သောင်းနီးပါးလေးသော ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီးကို မတင်နိုင်သည့် စွမ်းအားမှာ သာမန်ခွန်အားထက် ကျော်လွန်ကာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းသည်။

“ကျွန်တော် အမြင်ကျဉ်းမြောင်းခဲ့မိပါတယ်”

လုံယီ့ကို အထင်သေးခဲ့သော အမာရွတ်နှင့်လူမှာ လေသံချက်ချင်းပြောင်းသွားကာ ရိုရိုသေသေ ပြောဆိုတော့သည်။ သူသည် လုံယီ၏ မျက်လုံးများကိုပင် တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့တော့ချေ။

ဤသည်မှာ လောက၏ မပြောင်းလဲသော နိယာမပင်။ အစွမ်းထက်သူသည် အမြဲတမ်း အလေးစားခံရစမြဲပင်။

“အသက်ရှူနည်းစနစ်က ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား... နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်တော်က အရေပြားသန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်ကို သင်ယူထားပြီးသားဆိုတော့ တခြားကျင့်စဉ်

တစ်ခုအတွက် အချိန်အများကြီး မပေးနိုင်တော့ဘူး”

ဆန်ဖုန်းက နောင်တရစွာ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ အသက်ရှူနည်းစနစ်နဲ့ အရေပြားသန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်က အခြေခံအားဖြင့် ထူးထူးခြားခြား ကွဲပြားနေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိကက ကျင့်ကြံတဲ့သူပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ။ ဘယ်သူက ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာနိုင်သလဲဆိုတာကပဲ အရေးကြီးတာပါ”

လုံယီက မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဆက်လက်မေးမြန်းသည်။

“ဒီမှာ ဆရာသခင်ရှဆီကနေ မသေမျိုးကျင့်စဉ်တွေကို သင်ယူတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား”

“ဆရာသခင်ရှက ကျွန်တော်တို့ကို သင်ပေးချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ဖိန်အန်းရွာမှာ သင့်တော်တဲ့ အသက်အရွယ်ရှိသူတွေထဲမှာ ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိလို့ပါ”

ဆန်ဖုန်းက စိတ်မကောင်းစွာ ပြောပြသည်။

ဤစကားကြောင့် လုံယီ အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လိုအပ်သော ဝိညာဉ်အမြစ်ဆိုသည်မှာ သူထင်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုရှားပါးနေပါလားဟု သိလိုက်ရသည်။ ယခင်က စားသောက်ပွဲတွင် ဟွမ်လုံကန်နှင့် ထျန်းစုတို့ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိသူအများအပြား ရှိနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားရှားပါးသော အခြေအနေဖြစ်ကြောင်း သူ ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။

အသက်ရှူနည်းစနစ်မှသည် ဝိညာဉ်အမြစ်အကြောင်း ထို့နောက် ဖိန်အန်းရွာ၏ ပထဝီဝင်အနေအထားနှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများအထိ ဆွေးနွေးရင်း လုံယီသည် သူ၏ လက်ရှိပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်လာခဲ့သည်။

ဖိန်အန်းရွာသည် နယ်ပယ်သုံးခု၏ ဆုံချက်တွင် တည်ရှိနေပြီး ယင်းကို အဓိက အင်အားစု သုံးရပ်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

ဖိန်အန်းရွာ၏ မြောက်ဘက်တွင် အဆုံးအစမရှိသော လုံကျန်းမြစ်ကြီး ရှိပြီး လုံယီတို့မှာ ထိုမြစ်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြခြင်းပင်။ အရှေ့ဘက်တွင် လူသားနိုင်ငံဖြစ်သော ကျောက်နိုင်ငံ၊ အနောက်ဘက်တွင် လူသားနိုင်ငံဖြစ်သော ယန်နိုင်ငံနှင့် တောင်ဘက်တွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများ၏ ဝံပုလွေပြာတောင်တန်းတို့ ရှိကြရာ အခြေခံအားဖြင့် အင်အားကြီးသုံးခုကြားတွင် မနည်းရှင်သန်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာလို့ ကျောက်နိုင်ငံ ဒါမှမဟုတ် ယန်နိုင်ငံကို မပြောင်းကြတာလဲ လူသားချင်းအတူတူဆိုတော့ သူတို့ ခင်ဗျားတို့ကို ကြိုဆိုကြမှာပဲ မဟုတ်လား”

လုံယီက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေက အဲ့ဒီနိုင်ငံနှစ်ခုကနေ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ ရာဇဝတ်သားတွေ များတယ်ဗျ။ အခုဆို သူတို့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဟိုမှာ အခြေကျနေလောက်ပြီဆိုတော့ ပြန်သွားဖို့က မသင့်တော်တော့ဘူး”

ဆန်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင် ပြန်သွားရင်လည်း လယ်ယာမြေတွေ အိုးအိမ်တွေ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ အရာရာကို အစကနေ ပြန်စရမှာ။ ဖိန်အန်းရွာမှာက အန္တရာယ်တော့ နည်းနည်းရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခွန်ပေးစရာမလိုဘူး၊ အစိုးရရဲ့ ဖိနှိပ်မှုမရှိဘူး၊ အားလုံးကလည်း စည်းစည်းလုံးလုံးရှိကြတယ်။ ခဏခဏ လာတိုက်တတ်တဲ့ မိစ္ဆာတွေအန္တရာယ်ကိုပဲ စိုးရိမ်ရတာ...”

ရှပ်..ရှပ်..ရှပ်..

ဆန်ဖုန်း၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီ အိမ်ဝင်းအပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ပြေးလာသော ခြေသံများ ဟိန်းထွက်လာသည်။

“သစ်ရွက်နီတောအုပ်က သတ္တဝါတွေ ပြန်ရောက်လာပြီ”

“ထပ်ပြီး လာရဲသေးတယ်ပေါ့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သင်ခန်းစာ မရကြသေးဘူး ထင်တယ်” ဆန်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ဝင်းလက်သွားပြီး အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ အခြားသန်မာသော လူများကို ဦးဆောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အခန်း။ ၂၅၂

လုံယီသည်လည်း ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားရင်း သူ၏အဖွဲ့ထဲမှ အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်သည့် တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိ၊ ချူဖုန်းနှင့် ရှီချိုင်ဖုန်းတို့ကိုပါ အဆင်သင့်ဖြစ်စေရန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ဖိန်အန်းရွာ၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် မိစ္ဆာများ ကျက်စားရာ ဝံပုလွေပြာတောင်တန်း တည်ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ရွာနှင့် တိုက်ရိုက်ထိစပ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ တောင်တန်းများစွာနှင့် တောအုပ်ထူထပ်သော နယ်မြေများက ကြားခံနယ်မြေအဖြစ် တည်ရှိနေကြသည်။ ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သော ဆန်ရုံတောအုပ်နှင့် ယခုပြောနေသည့် သစ်ရွက်နီတောအုပ်တို့မှာ ထိုကြားခံနယ်မြေများပင်။

သူတို့ မြို့အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ ကိုက်ရာဂဏန်းခန့်အကွာ၌ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် မိစ္ဆာအုပ်ကြီး စုဝေးရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသတ္တဝါများသည် များသောအားဖြင့် တစ်လံကျော်ခန့် မြင့်မားကြပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မှာ သမင်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ဦးခေါင်းပေါ်တွင်မူ သံချေးတက်နေသည့် သံတုံးများအလား နီညိုရောင် ဦးချိုများ ရှိနေကြသည်။

သူတို့၏ မီးခိုးရောင် အမွှေးအမျှင်များကြားရှိ နေရာအတော်များများမှာ ပုပ်သိုးနေပြီး အတွင်းမှ လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်နေသော အသားစိုင်များမှာ အပြင်သို့ ထွက်နေကာ ကျောကုန်းပေါ်တွင်လည်း အရိုးစူးများ ထိုးထွက်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ လွှသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော သွားတန်းကြီးများနှင့်အတူ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အစိမ်းရောင် အကျိအချွဲများမှာ တမြုံ့မြုံ့ ကျဆင်းနေတော့သည်။

“ဒီမိစ္ဆာတွေကို သတ်ကြစမ်း”

ဆန်ဖုန်းသည် ဤသတ္တဝါများနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ပုံရကာ ထူထဲသော သံတုတ်ကြီးတစ်ချောင်းကို ဆွဲ၍ မကြောက်မရွံ့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် သမင်မိစ္ဆာတစ်ကောင်အနားသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ အရေပြားတစ်ခုလုံးမှာ အေးစက်စက် မီးခိုးရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သံတုတ်ကြီးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြှောက်ကာ မိစ္ဆာ၏ ဦးခေါင်းကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဝှစ်….

လေထုကို ခွဲထွက်သွားသည့် စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆန်ဖုန်းသည် ဖိန်အန်းရွာ၏ ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဝမ်ကျန်းခရိုင်မှ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့် သိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သည်။

ဘုန်း…

သမင်မိစ္ဆာမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဦးခေါင်းမှာ ကွဲအက်သွားပြီး မည်သို့မျှ ပြန်လည်မခုခံနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲသေဆုံးသွားတော့သည်။

ဗွက်…ဗွက်…

ထိုစဉ်မှာပင် အခြားသော သမင်မိစ္ဆာ အများအပြားသည် ဆန်ဖုန်းကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ပြီး ပါးစပ်များကို ဟကာ အစိမ်းရောင် အကျိအချွဲများဖြင့် လှမ်းပက်လိုက်ကြရာ ဆန်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စင်ထွက်တော့မည့်အလားပင်။ သို့သော် ဆန်ဖုန်းမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏လက်ထဲတွင် ဖြူလွလွ အဆောင်စာရွက်တစ်ရွက် ပေါ်လာပြီး ၎င်းကို သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ အသာအယာ ကပ်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အဆောင်စာရွက်ကလေးမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်လာတော့သည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် ပါးလွှာပြီး ကြည်လင်သော အလင်းအလွှာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဆန်ဖုန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။ ပလတ်စတစ်စဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တသားတည်း ကပ်နေသော ထိုအလင်းအမြှေးပါးသည် အစိမ်းရောင်အကျိအချွဲများကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ရာ အကျိအချွဲများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့သာ လျောကျသွားတော့သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် အကျိအချွဲနှင့် ထိတွေ့မိသော မြက်ပင်နှင့် အပင်ငယ်လေးများမှာမူ ဇိဇိ ဟူသော အသံနှင့်အတူ အရည်ပျော်မတတ် လောင်ကျွမ်းသွားကြရာ ၎င်းတို့၏ အဆိပ်ပြင်းပုံမှာ အံ့မခန်းပင်။

ဆန်ဖုန်းအပြင် ဖိန်အန်းရွာမှ အခြားသော သိုင်းသမားများသည်လည်း သမင်မိစ္ဆာနက်များကို အနီးကပ် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ဆန်ဖုန်းကဲ့သို့ အစွမ်းမထက်ကြသော်လည်း ထိုအားနည်းချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းများ ရှိနေကြသည်။

လူတစ်ဦးမှာ အနီရောင်အဆောင်စာရွက်တစ်ရွက်ကို သူ၏လက်မောင်းတွင် ကပ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အနီရောင်အလင်းများ တောက်ပလာပြီး သူ၏ခွန်အားမှာ အဆမတန် တိုးလာတော့သည်။ သူသည် လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ရှေ့ရှိ သမင်မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို အသားဖတ်များဖြစ်သွားအောင် ထိုးနှက်ပစ်လိုက်သည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ အပြာရောင်အဆောင်စာရွက်ကို ခြေထောက်တွင် ကပ်လိုက်ရာ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ခုန်ပျံနိုင်စွမ်းမှာ မြန်ဆန်သွားပြီး ဓားအရှည်ဖြင့် သမင်မိစ္ဆာ၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြတ်တောက်အောင် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်စွန်းတွင်မူ မြားသမားများစွာသည် လေးများကို အသင့်ချိန်ရွယ်ကာ ရပ်နေကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ အဖော်တစ်ဦးဦး အန္တရာယ်ကြုံနေသည်ကို မြင်ပါက ဝှစ်ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြားတစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ သမင်မိစ္ဆာတစ်ကောင်က သိုင်းသမားတစ်ဦးကို နင်းခြေရန် ကြိုးစားချိန်တွင် မြားမှာ တိကျစွာ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ဝါဝါဝင်းဝင်း မီးလျှံများ တဟုန်ထိုး တောက်လောင်လာကာ ထိုမိစ္ဆာကို ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းဆန်းပြားသည့် တိုက်ခိုက်ပုံမှာ ဝမ်ကျန်းသားများကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေသည်။

“သူတို့က ဘာလို့ မသေမျိုးဆရာသခင်တွေရဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးနိုင်နေကြတာလဲ”

ချူဖုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီအဆောင်စာရွက်တွေက သာမန်လူတွေလည်း သုံးလို့ရပုံပဲ”

တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိက ခဏမျှ အကဲခတ်ပြီးနောက် မှတ်ချက်ပေးသည်။

“မသေမျိုးအတတ်နဲ့ သိုင်းပညာကို ပေါင်းစပ်ထားတာ တကယ်ကို ပါးနပ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ”

အဘိုးကြီးက ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ဒါကလည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရည်အချင်းက အားနည်းလွန်းနေလို့ပါ။ ဆရာသခင်ရှကပဲ မနားမနေ အဆောင်စာရွက်တွေ လုပ်ပေးနေရတာ”

လုံယီ့ကို ယခင်က အထင်သေးခဲ့သည့် အမာရွတ်နှင့်လူမှာ လုံယီ့ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမြားတွေက အဆောင်စာရွက်တွေထက်တောင် ပိုတန်ဖိုးရှိပုံပဲ”

လုံယီက ထိုလူ ကိုင်ထားသည့် မြားများကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။

အစွန်ဘက်ရှိ မြားသမားများသည် သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမှသာ မြားကို ပစ်လွှတ်ကြသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၍ ဖြစ်သည်။ လုံယီ ညွှန်ပြလိုက်သော မြားမှာ တစ်ခုလုံး နက်မှောင်နေပြီး သာမန်မြားတစ်စင်းနှင့် မခြားနားလှပေ။ အနီးကပ် သေချာကြည့်မှသာလျှင် မြားတံပေါ်တွင် ကောက်ကောက်ကွေးကွေး လိုင်းများစွာ ထွင်းထုထားသည်ကို တွေ့ရပြီး မြားခေါင်းတွင်မူ ဖြူလွလွ အလင်းတန်းလေးများ မှိန်ဖျော့စွာ ဝင်းလက်နေသည်။

“ဒါတွေက တကယ်တော့ အဆောင်စာရွက်တွေထက် အများကြီး ပိုရှားတာဗျ”

အမာရွတ်နှင့်လူသည် လုံယီ၏ အစွမ်းသတ္တိကို စောစောကပင် မြင်တွေ့ထားပြီးဖြစ်၍ လုံယီ့အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်လေးစားသွားကာ မေးသမျှကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးနေတော့သည်။

“မသေမျိုးဆရာသခင်တောင် ဒါမျိုးကို အများကြီး မဖန်တီးနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က ပုံမှန်ဆိုရင် သုံးဖို့ အရမ်းနှမြောတာ။ တကယ့် အရေးကြီးတဲ့ အခြေအနေမျိုးကျမှပဲ ထုတ်သုံးကြတာပါ”

“ငါ့ကို အဆောင်စာရွက်တစ်ရွက်လောက် ပေးလို့ရမလား”

လုံယီက မေးလိုက်သည်။

သူသည်လည်း ဤအဆောင်စာရွက်များက သူ့စွမ်းရည်ကို ဘယ်လောက်အထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မလဲဆိုသည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေမိသည်။ အမာရွတ်နှင့်လူက ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အပြာရောင်အဆောင်စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ လုံယီ့အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါက နတ်ဘုရားခြေလှမ်းငယ် အဆောင်စာရွက်ပဲ။ သုံးလိုက်ရင် လှုပ်ရှားမှုအရှိန်ကို မြှင့်တင်ပေးတယ်”

အမာရွတ်နှင့်လူက ရှင်းပြသည်။

“သုံးပုံသုံးနည်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ခြေထောက်ပေါ်မှာ အားလေးနည်းနည်းထည့်ပြီး ကပ်လိုက်ရုံပဲ”

လုံယီသည် အဆောင်စာရွက်ကို ယူလိုက်ပြီး စစ်မြေပြင်အတွင်းရှိ အကြီးဆုံးသော သမင်မိစ္ဆာနက်ကြီးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ထိုသမင်မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်မှာ အမြင့် နှစ်လံခန့်ရှိပြီး ၎င်း၏အမျိုးအနွယ်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားလှသည်။ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါအရဆိုလျှင် မိစ္ဆာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး မိစ္ဆာများထဲတွင်ပင် အတော်အတန် အစွမ်းထက်သည့် အမျိုးအစားဖြစ်သည်။

သမင်မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်နှင့် ပေတစ်ရာကျော်ခန့် အကွာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လုံယီသည် အဆောင်စာရွက်ကို သူ၏ညာဘက်ပေါင်ပေါ်သို့ ရိုက်ကပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ကို အားကုန်ကန်ကာ အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ဘုန်း…

သူနင်းလိုက်သော မြေပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် ကျင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် နိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။ လုံယီသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားရင်း သမင်မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်နှင့် တစ်စထက်တစ်စ နီးကပ်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အရှိန်မည်မျှ တိုးလာသလဲဟု စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်ကြည့်ရာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားရသည်။

အဆောင်စာရွက်မသုံးတာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အရှိန်တိုးလာတာက သိပ်မသိသာဘူးပဲ။ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းတောင် မပြည့်ချင်ဘူး။

ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက သာမန်သိုင်းသမားတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေပြီကိုး။ ဒီအဆောင်စာရွက်က တခြားသူတွေအတွက် သိသိသာသာ အသုံးဝင်ပေမဲ့ ငါ့လိုလူအတွက်တော့ အာနိသင်က အကန့်အသတ် ရှိနေတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အဆင့်နိမ့်တဲ့ အဆောင်စာရွက်ငယ်လေးမို့လို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အကယ်၍ အဆင့်မြင့်တဲ့ နတ်ဘုရားခြေလှမ်းကြီး အဆောင်စာရွက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ အဆောင်စာရွက်တွေသာဆိုရင် ငါ့အပေါ်မှာ ပိုပြီး အာနိသင်ပြနိုင်လောက်တယ်။

ထိုသို့ သူ ခန့်မှန်းကာ တွေးတောမိသည်။

အတွေးမျိုးစုံ ဝင်လာနေသော်လည်း လုံယီမှာ သမင်မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်၏ အထက်တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဗွက်…

သမင်မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်မှာ ပါးစပ်ကို ဟကာ အနံ့ဆိုးလှသော အစိမ်းရောင်အကျိအချွဲများကို လုံယီ့ထံသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

“ဖယ်စမ်း”

လုံယီသည် သူ၏ညာလက်ရှိ ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့်ပင် ပေါင်ချိန် ၃၃,၀၀၀ ကျော်ရှိသော အင်အားမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ အရှိန်အဟုန် အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ပုဆိန်သွား၏ အစွန်းတွင် ဖြူလွလွ လေလှိုင်းများပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ လွင့်စင်လာသော အကျိအချွဲများကို တစ်ခါတည်း လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ပုဆိန်ချက်သည် သမင်မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်၏ လည်ပင်းဆီသို့ အငြိုးတေးကြီးစွာဖြင့် ကျရောက်သွားတော့သည်။

ကြီးမားလှသော သမင်ဦးခေါင်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြတ်တောက်စင်ထွက်သွားပြီး မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်မှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားရရှာသည်။ သမင်မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် သေဆုံးသွားသည်နှင့် ကျန်ရှိနေသော သမင်မိစ္ဆာနက်များမှာလည်း အားကိုးရာမဲ့သွားကြကာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပျောက်ဆုံးပြီး အရပ်ရပ်သို့ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံယီ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ထဲတွင် အကြောင်းကြားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[စုဆောင်းနိုင်သော အရာများကို တွေ့ရှိရသည်။ အောက်ပါ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုအနက်မှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပါ။

၁။ စွမ်းအင် ၂၃ မှတ်

၂။ ယင်ဓာတ်နှင့် နီးစပ်မှုအနည်းငယ် မြှင့်တင်ခြင်း]

ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုတည်းလား...

လုံယီမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါတွင်မူ ဤသမင်မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်မှာ သာမန်မိစ္ဆာအဆင့် စွမ်းအားသာ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ ယခင်အတွေ့အကြုံများအရ နတ်ဆိုးအဆင့်ရှိသော သတ္တဝါများမှသာ ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေးလေ့ရှိပြီး နတ်ဆိုးအဆင့်အောက်ရှိ သတ္တဝါများမှာမူ များသောအားဖြင့် စွမ်းအင်အနည်းငယ်ကိုသာ ပေးစွမ်းလေ့ရှိသည်။

သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ယင်ဓာတ်နှင့် နီးစပ်မှု မြှင့်တင်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ စိတ်အာရုံနက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခု၌ အေးမြသော ခံစားချက်ကလေး တစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်သွားပြီးနောက် ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

“အစ်ကိုလုံက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ”

ဆန်ဖုန်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လျှောက်လာကာ “အစ်ကိုလုံနဲ့ ဆရာသခင်ရှတို့သာ ဖိန်အန်းရွာကို စောင့်ရှောက်နေမယ်ဆိုရင် မြို့ကို ရန်သူတွေ ဖောက်ထွင်းသွားမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ငါက ဒီမှာ တစ်သက်လုံး နေသွားမှာမှ မဟုတ်တာ...

လုံယီက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရသည့် သူ၏ အဓိကရည်မှန်းချက်ကြီးကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။ ဘေးကင်းရာသို့ ခိုလှုံရန်အပြင် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေရန်မှာလည်း အလွန်ပင် အရေးကြီးသည်။

“ငါ ဆရာသခင်ရှနဲ့ တွေ့ခွင့်ရမလား”

လုံယီက မေးလိုက်သည်။

“ဆရာသခင်ရှက အခုလေးတင်ပဲ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်း စလိုက်ပြီဗျ။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ၁၀ ရက်လောက် ကြာဦးမယ် ထင်တယ်”

ဆန်ဖုန်း၏ ဘေးနားရှိ လူတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“အကယ်၍ ဆရာသခင်ရှ ကျင့်ကြံရာက ထွက်လာရင် ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးပါဦး”

လုံယီက ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဆရာသခင်ရှလည်း အစ်ကိုလုံနဲ့ တွေ့ရတာကို ဝမ်းသာမှာပါ”

ဆန်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့... ဒီရွာမှာ ဝိညာဉ်သန့်စင်ပန်းလို့ ခေါ်တဲ့ အပင်ရှိလား”

“ဝိညာဉ်သန့်စင်ပန်းလား”

ဆန်ဖုန်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူးဗျ။ မင်းတို့ရော ကြားဖူးကြလား” ဟု ဘေးကလူများကို လှည့်မေးရာ အားလုံးက ခေါင်းရမ်းကြသည်။

“ဒါဆိုရင်... ရေခဲဝိညာဉ်၊ ကောင်းကင်ပိုးကောင်မျှင်၊ မြေကြောဝိညာဉ်ရည်၊ ဝိညာဉ်စုပ်

စပျစ်နွယ်...”

လုံယီသည် သူ၏ ပါရမီများ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သော ရတနာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရွတ်ပြလိုက်တော့သည်။