အခန်း (၂၅၅-၂၅၆)

အခန်း။ ၂၅၅

လုံယီနှင့် ချီယဲ့တို့သည် အနားတွင် ငြိမ်သက်စွာရပ်နေကြပြီး အသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ဝံ့ကြချေ။ လုံယီသည် သူ၏စိတ်အာရုံထဲရှိ သိန်းငှက်အာရုံဖြင့် တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ကြည့်ရာ ဆရာသခင်ရှ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတန်းကို လုံးဝ အာရုံခံ၍မရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ တစ်ဖက်လူက သူ၏အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံထားခြင်း သို့မဟုတ် သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ လုံယီထက် များစွာ သာလွန်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အနီရောင်လိုင်းများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး အများစုမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းငယ်များမှာမူ အဆောင်စာရွက်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့် အနက်ရောင်လိုင်းများအဖြစ် အခိုင်အမာ တည်ရှိကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဆရာသခင်ရှသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာချလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ လုံယီ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“စောင့်ခိုင်းထားမိလို့ အားနာပါတယ်ကွယ်။ အခုလေးတင်ပဲ လက်စသတ်နေရတာမို့ ရပ်လိုက်လို့ မဖြစ်လို့ပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ သွေးအဆီအနှစ်တွေနဲ့ နှစ်ခြောက်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ ပိန္နဲသားခေါက် အဆောင်စာရွက်တွေ အလဟဿ ဖြစ်ကုန်တော့မှာလေ”

“ဒီလိုမျိုး အဆောင်စာရွက် ရေးထိုးတဲ့ နတ်ဘုရားအတတ်ပညာကို မျက်မြင်တွေ့ခွင့်ရတာက တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပါ။ တစ်နည်းပြောရရင် ကျွန်တော်ကပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာပါ”

လုံယီက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဟားဟား”

ဆရာသခင်ရှသည် လုံယီ၏ စကားကို ကြားသော် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ချီယဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီသူငယ်ချင်းလေးက ဘာအန္တရာယ်မှ ပေးမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း အပြင်မှာ ခဏ သွားစောင့်နေလိုက်ပါဦး”

“ဒါပေမဲ့ ဆရာသခင်...”

ချီယဲ့က တစ်ခုခု ပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ဆရာသခင်ရှအပေါ် ထားရှိသော လေးစားမှုကြောင့် လုံယီ့ကို သတိပေးသည့် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်ကာ မချိတင်ကဲပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“ဒီမှာ နေရတာ ဘယ်လိုလဲ သူငယ်ချင်းလေး အသားကျပြီလား”

ဆရာသခင်ရှသည် လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်ရှိ အဆောင်စာရွက်များ၊ စုတ်တံများနှင့် မှင်အိုးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စားပွဲမှာ ပြောင်လက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဘယ်ကထွက်လာမှန်းမသိသော လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် ခွက်နှစ်ခွက်ကို ထုတ်ယူကာ ကျွမ်းကျင်စွာပင် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးနေတော့သည်။ မျက်လှည့်ပြနေသည့်အလား ထူးဆန်းလှသဖြင့် လုံယီမှာ မှင်တက်သွားရသည်။

“ဖိန်အန်းရွာက မိစ္ဆာတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို မကြာခဏ ခံရတတ်ပေမဲ့ ဒီကလူတွေက ဝီရိယရှိရှိ ကျင့်ကြံကြတယ်။ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ အချင်းချင်းလည်း ရိုးသားဖြောင့်မတ်စွာ ဆက်ဆံကြပြီး တခြားနေရာတွေလိုမျိုး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှည့်ဖြားတာတွေ မရှိကြဘူး။ တကယ်ကို နေချင်စဖွယ်ကောင်းတဲ့ နေရာလေးပါ”

လုံယီက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူသည် ဆရာသခင်ရှ ကမ်းပေးသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ခွက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်မှာ စိမ်းစိုလန်းဆန်းနေပြီး သူသည် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ တစ်ငုံတည်းဖြင့် အကုန်သောက်ချလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ခါးသက်သော်လည်း နောက်မှ တဖြည်းဖြည်း ချိုမြိန်သောအရသာမှာ လျှာဖျားတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး မွှေးရနံ့မှာလည်း အာခေါင်ထဲတွင် ကြာရှည်စွာ စွဲကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ လုံယီသည် လက်ဖက်ရည်အကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားမလည်သော်လည်း ဤလက်ဖက်ရည်မှာ သာမန်မဟုတ်သည်ကို သိလိုက်သည်။

“မင်းက ဒီနေရာကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် ဖိန်အန်းရွာမှာပဲ အခြေချနေထိုင်သွားဖို့ အစီအစဉ်ရှိလား”

ဆရာသခင်ရှက အသာအယာပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်သာ မသေမျိုးလမ်းစဉ်အကြောင်း မသိခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားမိမှာ အမှန်ပါပဲ”

လုံယီက သူ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ဆရာသခင်ရှအား အလေးအနက် ပြောပြလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ထာဝရအသက်ကို ရနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းပြီး မြေအောက်ကို ငုပ်လျှိုးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိတယ်ဆိုတာ သိနေရက်နဲ့တော့ ဒီလောကထဲ ရောက်လာရကျိုးနပ်အောင် သေချာပေါက် ကြိုးစားကြည့်ရပါလိမ့်မယ်”

ဆရာသခင်ရှသည် ဤစကားကို ကြားသော်လည်း အံ့ဩပုံမရဘဲ အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်သည်။

“မသေမျိုးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံဖို့ဆိုတာ ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒီအချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် လူ ၁၀၀ မှာ ၉၉ ယောက်က ဒီလမ်းစဉ်ကနေ ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရတာပဲ”

“ဒါဆိုရင် ဆရာသခင်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိမရှိ တစ်ချက်လောက် စမ်းသပ်ပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ”

လုံယီက ရင်ခုန်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မကြာသေးမီက သူသည် ဖိန်အန်းရွာကို ကာကွယ်ရင်း မိစ္ဆာများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ယင်ဓာတ်နှင့် နီးစပ်မှုမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်နေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထပ်မံစမ်းသပ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ယခင်က ဝတ်စုံနက်နှင့်လူ စမ်းသပ်စဉ်ကထက် ထူးခြားလာမည်ပင်။

“ဒါက လွယ်ပါတယ်ကွယ်”

ဆရာသခင်ရှက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ဝတ်စုံနက်နှင့်လူ ပြသခဲ့သည့် ကြေးမှုံနှင့် ဆင်တူသော လက်ဖဝါးအရွယ် ကြေးမှုံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထိုကြေးမှုံမှ အလင်းတန်းသည် လုံယီ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

မှန်သားပြင်အတွင်း၌ ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သော ကျောက်တုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းကို ခြောက်ထောင့်ပုံ ပျားအုံသဏ္ဌာန် အမှုန်အမွှားများစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ အများစုမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးခိုးရောင်ဖြစ်သော်လည်း အပေါ်ဘက် ဘယ်နှင့်ညာ အဖုအထွက်လေးများတွင်မူ သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ မှိန်ဖျော့သော အနက်ရောင်အလင်းတန်းလေး ထွက်ပေါ်နေပြီး ညာဘက်ခြမ်းမှမူ မှိန်ဖျော့သော အပြာနုရောင်အလင်းတန်းလေး ထွက်ပေါ်နေသည်။ အပြာနုရောင် အစိတ်အပိုင်းမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသဖြင့် သေချာအာရုံစိုက်မကြည့်ပါက မမြင်နိုင်လောက်ပေ။

အနက်ရောင် အလင်းတန်းမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုကြီးမားသော်လည်း ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်၏ ၂ ရာခိုင်နှုန်း သို့မဟုတ် ၃ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ နေရာယူထားဆဲပင်။

“အဆင့်နိမ့် လေဝိညာဉ်အမြစ်နဲ့ အဆင့်နိမ့် ယင်ဝိညာဉ်အမြစ်ပဲ”

ဆရာသခင်ရှက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ပါရမီက ပျမ်းမျှအဆင့်ပဲ ရှိပေမဲ့ ယင်ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံဖို့တော့ အရည်အချင်းရှိပါတယ်။ ဒီအချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် မင်းက လူပေါင်းများစွာထက် သာလွန်နေပါပြီ”

ယင်ဝိညာဉ်အမြစ်က တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။

လုံယီသည် ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားမိသည်။

ဤအခြေအနေအရဆိုလျှင် ယင်ဓာတ်သဘာဝရှိသော မိစ္ဆာများကို ပိုမိုသတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အမြစ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မည်ပင်။

အခုတော့ အဆင့်နိမ့်ပဲ ရှိသေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် အဆင့်မြင့်အထိ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူက ပြောနိုင်မှာလဲ။

သို့သော် ယင်ဝိညာဉ်အမြစ်မှာ သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ သူ မသေချာသေးပေ။ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဗဟုသုတ နည်းပါးသေးသဖြင့် လုံယီက ဆရာသခင်ရှအား “ဆရာသခင်... ယင်နဲ့ လေမှာ ဘယ်ဟာက ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးလဲခင်ဗျာ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆရာသခင်ရှက ခေါင်းခါပြကာ “အခြေခံဓာတ်ကြီးငါးပါး ဖြစ်တဲ့ ရွှေ၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီး၊ မြေကြီး... အဲ့ဒီအပြင် ယင်၊ မိုးကြိုးနဲ့ လေဓာတ်တွေဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုတာ ဒါမှမဟုတ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တာမျိုး ရှိပေမဲ့ အနှစ်သာရအားဖြင့်တော့ ဘယ်ဟာက ပိုသာတယ် ပိုနိမ့်တယ်လို့ ခွဲခြားလို့မရဘူး။ အဓိကက ကျင့်ကြံသူရဲ့ စွမ်းအားအဆင့်အတန်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ။ သိုင်းသမားတွေ သုံးတဲ့ ဓား၊ လှံ၊ ကာ၊ နံပါတ်တုတ်တွေလိုပါပဲ... ဘယ်သူ့လက်ထဲမှာ ရှိသလဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး စွမ်းအားက ကွာခြားသွားတာမျိုးပေါ့”

“နားလည်ပါပြီ ဆရာကြီး”

“ဒါပေမဲ့ အင်အားကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေမှာတော့ သူတို့ အထူးပြုတဲ့ ပညာရပ်တွေ မတူကြဘူး။ ယန်နိုင်ငံရဲ့ စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ကျင့်စဉ်တွေကို အားပြုတယ်။ ဓာတ်ကြီးငါးပါးကို သိပ်ဦးစားမပေးဘူး။ ချူးနိုင်ငံရဲ့ နေနီဂိုဏ်းကတော့ မီးကျင့်စဉ်တွေမှာ အရမ်းတော်ကြတယ်။ ကျောက်နိုင်ငံရဲ့ အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းကတော့ များသောအားဖြင့် ယင်ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ...”

“အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား”

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လုံယီ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုအရ သူသည် ဤဂိုဏ်းနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းဆိုတာ အလောင်းတွေကို စေခိုင်းတာမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတာ။ နာမည်က ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့ ဒါက တရားဝင် ဂိုဏ်းတစ်ခုပါပဲ”

လုံယီက ရွံရှာသွားမည် စိုးသဖြင့် ဆရာသခင်ရှက အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဖိန်အန်းရွာရဲ့ မြောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ ဝံပုလွေပြာတောင်တန်း ဆိုတာ မိစ္ဆာတွေရဲ့ နယ်မြေပဲ။ အဲ့ဒီက မိစ္ဆာတွေကို အဓိက ခုခံတွန်းလှန်နေတာက ကျောက်နိုင်ငံရဲ့ အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းနဲ့ ယန်နိုင်ငံရဲ့ စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းတို့ပဲ”

“မဟုတ်ရင်တော့ ဖိန်အန်းရွာက ရှင်သန်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ မိစ္ဆာစစ်တပ်ရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ခံရတာ ကြာလှပေါ့”

“ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမလားခင်ဗျာ”

လုံယီက မေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စပင်။

“မင်းမှာ ယင်ပါရမီ ရှိတယ်။ ငယ်လည်း ငယ်သေးတယ်ဆိုတော့ သီအိုရီအရတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ငယ်ငယ်က ယန်နိုင်ငံမှာပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့တာ။ ကျောက်နိုင်ငံဘက်တော့ သိပ်မရောက်ဖြစ်ဘူး”

ဆရာသခင်ရှက ပြောလိုက်သည်။

“ကျောက်နိုင်ငံရဲ့ မြို့ကြီးတိုင်းမှာ မသေမျိုးလမ်းစဉ် ရှာဖွေရေးခန်းမတွေ ရှိတယ်။ မင်း စိတ်ဝင်စားရင် သွားစမ်းကြည့်လို့ ရတာပေါ့”

“ပြောပြပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာသခင်”

လုံယီက လက်သီးစုကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းအကြောင်း သိသွားပြီဖြစ်ရာ ရှေ့ဆက်မည့် အစီအစဉ်များကို ပြောင်းလဲရတော့မည်ပင်။ အချိန်အတန်ကြာလျှင် ကျောက်နိုင်ငံသို့ ဦးတည်ရန် လုံယီ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ဆရာသခင်ရှအား အခြားသော ကိစ္စရပ်များစွာကို မေးမြန်းဆွေးနွေးခဲ့ရာ ဤကမ္ဘာလောကကြီးအကြောင်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်လာခဲ့သည်။ ဤကမ္ဘာကြီးတွင် လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများက အတူတကွ အုပ်စိုးနေကြသော်လည်း မီးနှင့်ရေကဲ့သို့ လုံးဝသဟဇာတမဖြစ်ဘဲ ပြင်းထန်စွာ ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားနေကြသည်။

ကမ္ဘာကြီးကို အဓိကအားဖြင့် နယ်မြေကြီး ၃ ခု ခွဲခြားထားသည်။

၎င်းတို့မှာ မြောက်ဘက်နယ်စပ်၊ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးနှင့် တောင်ဘက်မိစ္ဆာနိုင်ငံတို့ ဖြစ်ကြသည်။

လုံကျန်းမြစ်ကြီးမှာ နယ်နိမိတ်မျဉ်းပင်။ လုံကျန်းမြစ်၏ မြောက်ဘက်သည် မြောက်ဘက်နယ်စပ်ဖြစ်ပြီး လူသားများ အဓိကကြီးစိုးရာ နယ်မြေဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် မိစ္ဆာများကို တွေ့ရခဲပြီး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးပင်။ လုံယီ၏ ဇာတိဖြစ်သော ဝေ့နိုင်ငံမှာလည်း ဤမြောက်ဘက်နယ်စပ်တွင် ပါဝင်သည်။

ဖိန်အန်းရွာ၊ ကျောက်နိုင်ငံ၊ ယန်နိုင်ငံ၊ ချူးနိုင်ငံ၊ ဝံပုလွေပြာတောင်တန်းနှင့် အခြားသော နယ်မြေငယ်လေးများ အပါအဝင် လုံကျန်းမြစ်၏ တောင်ဘက်ခြမ်းမှာမူ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးတွင် လူသားများနှင့် မိစ္ဆာများ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ကြသည်။

အချို့နေရာများတွင် လူသားအင်အားစုများက လွှမ်းမိုးထားပြီး အချို့နေရာများတွင်မူ မိစ္ဆာအင်အားစုများက ပိုမိုအားကောင်းကြသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အပြန်အလှန် အသာစီးရရန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ အပြတ်အသတ် မလွှမ်းမိုးနိုင်ကြသေးပေ။ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးသည် နယ်မြေအကျယ်ပြန့်ဆုံးဖြစ်ပြီး လူသားနိုင်ငံပေါင်း တစ်ရာထက်မနည်း တည်ရှိရာ ဆရာသခင်ရှကိုယ်တိုင်ပင် ၄ နိုင်ငံ သို့မဟုတ် ၅ နိုင်ငံခန့်သို့သာ ရောက်ဖူးသေးသည်။

တောင်ဘက်မိစ္ဆာနိုင်ငံမှာမူ လူသားများအတွက် တားမြစ်နယ်မြေပင်။ ထိုနေရာရှိ မိစ္ဆာများသည် လူသားများကို အတုယူကာ နိုင်ငံများ ထူထောင်ထားကြပြီး လူသားများကို တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ မွေးမြူကာ အစာအဖြစ် စားသုံးကြသည်ဟု သတင်းစကားများအရ သိရပြီး အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြသည်။

အခန်း။ ၂၅၆

ဆရာသခင်ရှကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကဲ့သို့ အလှမ်းဝေးကွာလှသော နေရာများသို့ မရောက်ဖူးဘဲ ကောလာဟလအဖြစ်သာ ကြားဖူးနားဝ ရှိခြင်းဖြစ်သည်။

ဆရာသခင်ရှ၏ ရှင်းပြချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် လုံယီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားတော့သည်။ ဆရာသခင် ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် လုံကျန်းမြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုအန္တရာယ်များလှသည်။ ယခင်က သူနေထိုင်ခဲ့သည့် ဝေ့နိုင်ငံတွင် မိစ္ဆာများမှာ မျိုးသုဉ်းလုနီးပါးဖြစ်နေ၍ သူ သိပ်မခံစားမိခဲ့ဘဲ သာမန်ဝိညာဉ်သရဲများမှာပင် အစွမ်းထက်လှပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ ဝိညာဉ်သရဲများမှာ အရေးမပါလှဘဲ မိစ္ဆာသားရဲများမှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေကြသည်။

သို့သော် ကောင်းကျိုးများလည်း ရှိနေသည်။ အန္တရာယ်ကြီးမားလေလေ အခွင့်အလမ်း ပိုများလေလေပင်။ ဤနေရာရှိ မသေမျိုးဂိုဏ်းများ၏ တပည့်လက်ခံမှု စံနှုန်းမှာ ဝေ့နိုင်ငံနှင့် ယှဉ်

လျှင် သိသိသာသာ ပိုမိုနိမ့်ကျပင်။

ထို့ပြင် ဆရာသခင်ရှထံမှ လုံယီသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ အဆင့်အတန်းများကိုလည်း သိရှိခွင့်ရခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို အဓိကအားဖြင့် အဆင့်ကြီး ၃ ဆင့် ခွဲခြားထားသည်။ချီလေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့်၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နှင့် ရွှေအမြုတေအဆင့်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ အဆင့်ကြီးတစ်ခုစီတွင် အစောပိုင်း အလယ်အလတ်နှင့် နှောင်းပိုင်းဟူ၍ အဆင့်ငယ် ၃ ဆင့်စီ ရှိကြပြန်သည်။

ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ ချီလေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့်မှာသာ ရှိကြပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်သူမှာ နယ်မြေတစ်ခု၏ အရှင်သခင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆရာသခင်မှာမူ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်...

ဆရာသခင်ရှ၏ စကားအရဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ပထမဆုံးအဆင့်ကြီးမှာသာ ရှိနေသေးပုံပင်။

“မသေမျိုးလမ်းစဉ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းရတာထက် ပိုခက်ခဲတယ်။ ငါအပါအဝင် လူအများစုက ဝီရိယရှိရှိ ကြိုးစားပြီး ဘဝကို ရုန်းကန်နေကြပေမဲ့ တစ်ပတ်ပြန်လည်နေတဲ့ သံသရာထဲမှာတင် ပိတ်မိနေပြီး ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ရုန်းကန်နေရတုန်းပဲ”

ဆရာသခင်ရှက ညည်းတွားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောသည်။

“အာဖုန်း ပြောတာ ကြားမိတယ် မင်းရဲ့ သိုင်းပညာစနစ်က ငါတို့ ဖိန်အန်းရွာက ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားတယ်ဆိုပဲ...”

ဆရာသခင်ရှသည် ဝမ်ကျန်းသိုင်းပညာရပ်များကို စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်ကို လုံယီ သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖိန်အန်းရွာမှာ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းတစ်ခု ပြန်ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ တပည့်တွေ ရွေးချယ်ပြီး အစွန်းရောက်လက်သီးသိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ ပညာရပ်တွေကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးသွားမှာပါ”

အစွန်းရောက်လက်သီးသိုင်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သည်နှင့်အညီ လုံယီသည် ဤနေရာတွင် ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခု တည်ထောင်ရန် အပြည့်အဝ အရည်အချင်းရှိသည်။

“ကောင်းတယ်... တကယ်ကို ကောင်းတာပေါ့။ ဒါဆိုရင် ဖိန်အန်းရွာရဲ့ အင်အားက နောက်

တစ်ကြိမ် တိုးတက်လာမှာ အမှန်ပဲ”

ဆရာသခင်ရှက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်အမြစ်ဆိုတာက ရှားပါးလွန်းပြီး လိုချင်တိုင်းလည်း ရနိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ”

“မိစ္ဆာတွေကို ခုခံတွန်းလှန်ပြီး ကိုယ့်ရပ်ရွာကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုတာကတော့ သိုင်းပညာအပေါ်မှာပဲ အဓိက အမှီပြုနေရဦးမှာပါပဲ”

ဆရာသခင်ရှကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လုံယီသည် သူ၏နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ချန်မုကျူ၊ ဟောက်ယွဲ့၊ ကျားဟုန်နှင့် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် လေလွင့်သိုင်းသမား လျိုယွမ် အပါအဝင် အစွန်းရောက်လက်သီးသိုင်းဂိုဏ်းဝင်အားလုံးကို စုဝေးစေလိုက်သည်။

လုံယီက ဤကမ္ဘာသစ်၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ရာ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားကြတော့သည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူများကသာ လွှမ်းမိုးထားသည့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သိုင်းသမားတစ်ဦးသည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ ကျင့်ကြံသူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက် မပိုချေ။

ထို့နောက် လုံယီက နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖိန်အန်းရွာ၌ အစွန်းရောက်လက်သီးသိုင်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းခွဲသင်တန်းကျောင်းတစ်ခု တည်ထောင်မည့် အစီအစဉ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ လူတိုင်းမှာ ဤသတင်းကို ကြားရသည့်အခါ စိတ်အားထက်သန်သွားကြပြီး လက်ဝါးချင်းရိုက်ကာ ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုကြတော့သည်။ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှ သူတို့၏ အဖိုးတန်သိုင်းပညာရပ်များကို လက်ဆင့်ကမ်းပြီး ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းခြင်းမှာ အလွန်မွန်မြတ်သော လုပ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ရာ ဝေ့ယိုသောက်ပင် ရှိနေပါက ကန့်ကွက်မည်မဟုတ်ပေ။

တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိနှင့် ချူဖုန်းတို့သည်လည်း ဤကိစ္စကို သိရှိသွားသည့်အခါ ညဘက်တွင် လုံယီ့ကို လာရောက်ရှာဖွေကြသည်။ သူတို့သည် ဝမ်ကျန်းသိုင်းပညာရပ်များကို ဖိန်အန်းရွာ၌ ပျံ့နှံ့အောင် လုပ်ဆောင်မည့်အပေါ် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေကြခြင်းပင်။ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ လုံယီက ထိုထိပ်တန်းသိုင်းသမားနှစ်ဦးအား ဖိန်အန်းရွာရှိ အစွန်းရောက်လက်သီးသိုင်းဂိုဏ်းခွဲတွင် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ချူဖုန်းက ထိုစကားကို ကြားသော် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ခါယမ်းရင်း “ငါတို့မိသားစုမှာ နှစ်ပေါင်း ငါးရာ ခြောက်ရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ သိုင်းအမွေအနှစ် ရှိတယ်။ သိုင်းပညာရှင် လေးဦးတောင် ပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ငါတို့မိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ်က မင်းတို့ အစွန်းရောက်လက်သီးသိုင်းဂိုဏ်းထက် အများကြီး သာလွန်တာပဲ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မင်းတို့ဆီ ဝင်ရမှာလဲ ငါ့ဘိုးဘွားတွေသာ သိရင် ငါ့အိမ်မက်ထဲ လာပြီး မိသားစုစည်းကမ်းနဲ့ ငါ့ကို ဆုံးမကြလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုံယီလည်း နားလည်လိုက်သဖြင့် ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ ထိုစဉ်မှာပင် လျိုယွမ်က အကြံပြုချက်တစ်ခု ပေးလာသည်။

“ငါတို့ ဘာလို့ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု မတည်ထောင်ကြတာလဲ နာမည်ကို ဝမ်ကျန်းဂိုဏ်းလို့ ပေးကြမယ်။ အဲ့ဒီဂိုဏ်းအောက်မှာမှ ဌာနခွဲတွေ ခွဲထားပြီး တစ်ခုချင်းစီကို ခန်းမတွေလို့ ခေါ်မယ်။

အစွန်းရောက်လက်သီးသိုင်းဂိုဏ်းကို အစွန်းရောက်လက်သီးသိုင်းခန်းမလို့ ခေါ်မယ်။ ဓားသိုင်းပညာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိကတော့ နာမည်ကျော်ဓားခန်းမဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခု ထောင်နိုင်တာပေါ့”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားကြတော့သည်။

ဘေးအန္တရာယ်များလှပြီး အသက်ရှင်သန်ရန်ပင် မသေချာလှသည့် စိမ်းသက်သော ဤမြေခြားတွင် အချင်းချင်း ကျစ်လျစ်စွာ ပေါင်းစည်းရန်မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးသည်။ အသက်ရှင်သန်ရေးကိုသာ အဓိကပန်းတိုင်အဖြစ် ထားရှိပြီး အပြန်အလှန် အကျိုးပြုကာ လက်တွဲလုပ်ဆောင်ကြရမည် ဖြစ်ရာ ကျဉ်းမြောင်းလှသော ဂိုဏ်းဂဏအမြင်များကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းမှာ မိုက်မဲရာကျပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် လုံယီသည် ကျန်မိသားစုမှ သားအဖများ ရှီမိသားစုမှ သားအဖများ သားရဲအမဲလိုက် အစောင့်တပ်မှ ရန်ဇယ်နှင့် သင်္ဘောကပ္ပတိန်တို့အဖွဲ့ကိုပါ အားလုံး စုဝေးစေလိုက်သည်။ သူသည် ဖိန်အန်းရွာ၌ ဗဟိုဂိုဏ်းချုပ်တစ်ခု တည်ထောင်မည့် အစီအစဉ်ကို အသိပေးပြောကြားလိုက်ရာ အားလုံးက ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးကာ ထောက်ခံကြတော့သည်။

သို့ဖြစ်၍ နောက်တစ်နေ့တွင် ကြီးမားသော အိမ်ဝင်းကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ ဝမ်ကျန်းဂိုဏ်းကို စတင်တည်ထောင်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ပထမဆုံးသော ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် လုံယီက တာဝန်ယူပြီး ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်များအဖြစ် ချူဖုန်း၊ တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိနှင့် အဘိုးအိုရှီတို့က တာဝန်ယူကြသည်။

ဂိုဏ်း၏ လက်အောက်တွင် အဓိက ခန်းမကြီး ၅ ခုကို အောက်ပါအတိုင်း ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။

အစွန်းရောက်လက်သီးသိုင်းခန်းမကို ချန်မုကျူအား ခန်းမမှူးအဖြစ် ဦးစီးပြီး ကျားဟုန်နှင့် ဟောက်ယွဲ့တို့က စီမံခန့်ခွဲသူများအဖြစ် တာဝန်ယူကာ မူလအစွန်းရောက်လက်သီးသိုင်းဂိုဏ်းသားများကို တပည့်များအဖြစ် စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ နာမည်ကျော်ဓားခန်းမကိုမူ တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိက ခန်းမမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူပြီး သင်္ဘောကပ္ပတိန်က စီမံခန့်ခွဲသူအဖြစ် ပါဝင်ကာ သင်္ဘောသားလူငယ်များကို တပည့်များအဖြစ် ရွေးချယ်လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။

ငွေရောင်ချိတ်ခန်းမကို အဘိုးအိုရှီက ခန်းမမှူးအဖြစ် ဦးစီးကာ ရှီမိသားစု မောင်နှမများက စီမံခန့်ခွဲသူများအဖြစ် တာဝန်ယူပြီး ရွာအတွင်းမှ တပည့်သစ်များကို ထပ်မံစုဆောင်းရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ ရွှေရောင်ဘူးသီးခန်းမတွင်မူ ချူဖုန်းက ခန်းမမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူကာ သင်္ဘော၏ ဒုတိယနှင့် တတိယအက်ကဲများက စီမံခန့်ခွဲသူများအဖြစ် ပါဝင်ကူညီကြပြီး တပည့်များကိုမူ နောက်မှ ထပ်မံရွေးချယ်ရန် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးခန်းမကို ကျန်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ခန်းမမှူးအဖြစ် ဦးစီးပြီး ကျန်းဝေတနှင့် ကျန်းဝေချုန်း ညီအစ်ကိုတို့က စီမံခန့်ခွဲသူများအဖြစ် တာဝန်ယူကာ ဦးလေးခြောက်၊ ဦးလေးဖန်နှင့် အိမ်သားအချို့က အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ကျန်းမှ ပါလာသူအားလုံးသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် တညီတညွတ်တည်း ပေါင်းစည်းသွားကြပြီဖြစ်ရာ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ များစွာ စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

နောက်ရက်များတွင် သူတို့သည် အသက် ၁၅ နှစ်ဝန်းကျင်ရှိသော မိန်းကလေး၊ ယောက်ျားလေးများကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံမည်ဖြစ်ကြောင်း သတင်းထုတ်ပြန်လိုက်ရာ ဖိန်အန်းရွာတစ်ခုလုံး ပွက်လောရိုက်သွားပြီး လူအများအပြား စိတ်ဝင်တစား ရှိလာကြသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်

အနည်းငယ်အတွင်း လုံယီ၊ ချူဖုန်းနှင့် တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိတို့သည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လက်စွမ်းပြခဲ့ကြသဖြင့် ဤလူစိမ်းများသည် ဒေသခံ အနက်ရောင်အရေပြားအဆင့် ပညာရှင်များထက်ပင် မနိမ့်ကျသော အစွမ်းအစ ရှိသူများဖြစ်ကြောင်း ရွာသားများက ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြခြင်းကြောင့်ပင်။

စစ်မှန်သော ပညာရပ်များကို သင်ယူခွင့်ရမည်ဆိုပါက သူတို့အနေဖြင့်လည်း ဝမ်းမြောကဝမ်းသာ လက်ခံကြမည်သာ။

အရာအားလုံးမှာ စနစ်တကျနှင့် အစီအစဉ်တကျ ရှေ့ဆက်နေသည်။

ဤနေ့တွင်မူ လုံယီသည် သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သိုင်းသမားအဆင့်၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ဘက်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အပေါင်းသင်္ကေတလေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေကာ ၎င်းကို နှိပ်ရန် တိုက်တွန်းနေသည့် အင်အားတစ်ရပ်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

[နွားသားရေအဆင့် သိုင်းသမား ၆၀၀/၆၀၀) → (ကျောက်သားအရေပြားအဆင့် သိုင်းသမား ၀/၆၀၀)]

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ကြီးမားပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ အရေပြား အသားစိုင် အရိုးအဆစ်နှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကိုပါ အလျင်အမြန် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးလိုက်တော့သည်။ သူ၏ ဆဲလ်များမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ မြန်ဆန်သောနှုန်းဖြင့် ကွဲပွားခြင်း သေဆုံးခြင်းနှင့် ပြန်လည်ဖြစ်တည်ခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အပူရှိန်များစွာ စုစည်းလာခဲ့သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မီးဖုတ်ထားသော သံပူတုံးကြီးကဲ့သို့ နီရဲတောက်ပလာပြီး ပါးစပ် နှာခေါင်း နားနှင့် အရေပြားချွေးပေါက်များမှ အဖြူရောင် ရေငွေ့များ တလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာကာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားရုံသာမက အပြင်ဘက်သို့ပင် လျှံထွက်လာခဲ့ရာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းသည်။

“မီးလောင်နေတာလား”

အနီးအနားတွင် နေထိုင်သော ကျန်းဝေတမှာ အစပိုင်းတွင် လန့်ဖျပ်သွားသော်လည်း ၎င်းမှာ မီးခိုးမဟုတ်ဘဲ ရေငွေ့များဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

“ဒီကောင်လေး အာယီကတော့ အမြဲတမ်း လူကို လန့်အောင်လုပ်တာပဲ”

“သူ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို ထပ်ပြီး ကျော်ဖြတ်နိုင်သွားပြီ ထင်တယ်”

တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိ၊ ချူဖုန်းနှင့် အဘိုးအိုရှီတို့ကလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ခန့်မှန်းပြောဆိုနေကြသည်။

အခန်းအတွင်း၌မူ လုံယီသည် သူ၏ အဆင့်တက်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အရေပြားသန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်ကို နိုးထစေလိုက်ရာ သူ၏ အရေပြားမှာ ကျောက်သားအသွင်ပါရမီကို မသုံးခင်ကကဲ့သို့ပင် မီးခိုးဖြူရောင်ဖျော့ဖျော့သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် သူသည် နက်မှောင်သံအမျိုးအစား ပုဆိန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အရေပြားပေါ်တွင် အသာအယာ ခြစ်

ကြည့်လိုက်ရာ ရှပ်ခနဲ အသံသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သည့် အမှတ်အသားမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။

ကာကွယ်ရေးက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား သာမန် ကျောက်သားအရေပြားအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ယောက်ထက် အများကြီး သာလွန်နေတာပဲ။

ယင်းမှာ သူ၏ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော သွေးစွမ်းအင်များနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်ကြောင်း လုံယီ တွေးဆလိုက်မိသည်။

“ကျောက်သားအသွင် ပြောင်းလဲစေ”

သူသည် ပထမအဆင့် ကျောက်သားအသွင်ပြောင်း ပါရမီကို ထပ်မံ၍ နိုးထစေလိုက်ပြန်သည်။ ညာဘက်လက်တွင် ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို အားဖြင့် ထုနှက်လိုက်ရာ

ဂလန်….

မီးပွားများပင် လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားမှာ ပါရမီတစ်ခုတည်းကို အသုံးပြုစဉ်ကထက် သိသိသာသာကို ပိုမိုမြင့်မားသွားခဲ့သည်။