အခန်း (၂၅၇-၂၅၈)

အခန်း။၂၅၇

ခွန်အားပိုင်းကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင်လည်း လုံယီသည် ရပ်နေသည့်နေရာမှာပင် လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထုကို တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းသွားသည့် စူးရှသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် တိုးလာတာပဲ"

"မူလအခြေခံခွန်အားက ပေါင်သုံးသောက်သုံးထောင်ဆိုတော့ အခုဆိုရင် ပေါင်သုံးသောင်းခြောက်ထောင်လောက် ရှိနေပြီ"

"သီအိုရီအရတော့ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်က အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်လို့ ထပ်ပြီးတိုးတက်ဖို့ ခက်ခဲပေမဲ့ အရေပြားသန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်ကတော့ ဒီအကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ပေးစွမ်းနေတာပဲ။ အခုက ကျောက်သားအရေပြားအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ သံမဏိအရေပြားအဆင့် ဒါမှမဟုတ် အနက်ရောင်အရေပြားအဆင့်ကို ရောက်သွားရင်တော့ ခွန်အားတိုးတက်မှုက ဒီထက်မက ပိုများလာမှာ အသေအချာပဲ"

လုံယီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်တောက်ပနေပြီး သိုင်းပညာရပ်၏ ကြီးမားသော အလားအလာကို မြင်တွေ့နေရသည်။ မသေမျိုးလမ်းစဉ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သိုင်းပညာ၏ အခြေခံသဘောတရားမှာ နောက်ကျကျန်နေနိုင်သော်လည်း အမှတ်ရမှတ်များကို အဆမတန် စုဆောင်းခြင်းဖြင့် ထိုအားနည်းချက်ကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းရန် မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ကိန်းဂဏန်းတန်ဖိုးများ လုံလောက်အောင် ကြီးမားလာသည့်အခါတွင်မူ မူလစနစ်၏ အားနည်းချက်များကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အခြားသူများ မလုပ်နိုင်ခြင်းမှာ လုံယီလည်း မလုပ်နိုင်ဘူးဟု မဆိုလိုပေ။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ကျောက်သားအရေပြားအဆင့်သို့ ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင်မူ အရေပြားသန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်၏ ကျွမ်းကျင်မှု တိုးတက်နှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားပြီး တစ်နေ့လျှင် ၁၀ မှတ်သာ တိုးတော့သည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် သံမဏိအရေပြားအဆင့်သို့ ရောက်ရန် နှစ်လခန့် အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်ရာ ထိုအခါမှသာ လက်ရှိ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုနှင့် အမှီလိုက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဖိန်အန်းရွာမှာ ခဏလောက် ထပ်နေရဦးမယ်။ ယင်ဓာတ်ပါတဲ့ သတ္တဝါတွေကို ပိုသတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်ပါရမီကို မြှင့်တင်ရမယ်။ ပြီးမှ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေဖို့ ကျောက်နိုင်ငံကို ဦးတည်ရမယ်။

လုံယီက ကိုယ်ကိုကိုယ် အစီအစဉ်ချမှတ်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မသေမျိုးဆရာသခင် ရှမုသည် တော်ရုံတန်ရုံ အပြင်မထွက်တတ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ဖိန်အန်းရွာ၏ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အနက်ရောင်အရေပြားအဆင့် သိုင်းသမား ချီယဲ့ ခြံရံလျက် လမ်းလျှောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မြင်တွေ့ရသမျှ လူတိုင်းကလည်း သူ့ကို ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာဖြင့် အရိုအသေပေး နှုတ်ဆက်ကြသည်။

“မသေမျိုးဆရာသခင် ရှမု”

“ဆရာသခင်... ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ကောင်းရဲ့လားခင်ဗျာ”

ဆရာသခင်ရှက လူတိုင်းကို ဖော်ဖော်ရွေရွေနှင့် ရွှင်ပျစွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်နေသည်။ ထိုစဉ် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဆရာသခင်ရှထံသို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ အမျိုးသားမှာ ကြေးနီရောင်အသားအရေနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော ဆန်ဖုန်း ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးမှာမူ ဝတ်စုံဖြူလေးကို ဆင်မြန်းထားကာ ဆန်ဖုန်းကို အသည်းစွဲဖြစ်အောင် ညှို့ယူဖမ်းစားထားသည့် အလှဘုရင်မလေး ကျားဟုန်ပင်။

“ဆရာသခင်ရှကို ဂါရဝပြုပါတယ်ရှင်”

ကျားဟုန်က နွဲ့နှောင်းသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“နေကောင်းလား သူငယ်ချင်းလေး”

ဆရာသခင်ရှက ကြင်နာစွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

“ဆန်ဖုန်း... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ အပြင်လူတွေကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဒီကို ခေါ်လာရတာလဲ”

ချီယဲ့က မကျေမနပ်ဖြင့် အပြစ်တင်လိုက်သည်။ သူသည် ယခုအချိန်အထိ ဝမ်ကျန်းမှလာသူများကို သံသယမကင်းဘဲ သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲပင်။

ဆန်ဖုန်းမှာ လူကြီးသူမဖြစ်သူ ချီယဲ့ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မိသော်လည်း သတ္တိမွေးကာ “နတ်မိမယ်ကျားက သူ့မှာ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိမရှိ ဆရာသခင်ရှဆီမှာ စမ်းသပ်ချင်ရုံတင်ပါဗျာ ဒါက ကိစ္စကြီးမှ မဟုတ်တာ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျားဟုန်သည် သူမတွင် ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိသည်ကို ယနေ့ထက်တိုင် မေ့ဖျောက်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ လက်လျှော့ရန်လည်း စိတ်မကူးသေးကြောင်း သိသာသည်။

“ဒါက လွယ်ပါတယ်ကွယ်”

ဆရာသခင်ရှမှာ အလွန်ပင် သဘောထားကြီးလှပြီး မသေမျိုးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်မျိုး လုံးဝမပြဘဲ အိမ်နီးနားချင်းမှ ဖော်ရွေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

“မင်းတို့ ဂိုဏ်းအသစ်တစ်ခု ထောင်ထားတယ်လို့ ကြားတယ် အဲ့ဒီကိုပဲ သွားပြီး စမ်းသပ်ကြတာပေါ့”

ထိုသို့ဖြင့် ဆရာသခင်ရှ၊ ချီယဲ့နှင့် ဆန်ဖုန်းတို့သည် ဝမ်ကျန်းဂိုဏ်း တည်ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အမှန်စင်စစ် ထိုနေရာမှာ ယခင်က အိမ်ဝင်းအချို့ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်သွယ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်သစ် လုံယီနှင့် ဂိုဏ်းသားများက ဆရာသခင်ရှ၏ ရောက်ရှိလာမှုကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံယီသည် အသက် ၃၀ အောက်ရှိသူများကို ရှေ့သို့ခေါ်ထုတ်ကာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ သူတို့တွင် ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိမရှိ တစ်ခါတည်း ထပ်မံစမ်းသပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဆရာသခင်ရှက ကြေးမှုံကို ထုတ်ယူကာ ကျားဟုန်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ အလင်းပြန်ဟပ်စေလိုက်သည်။ မှန်သားပြင်အတွင်း၌ အသက်မဲ့ပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သော ကျောက်တုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိဘူးပဲ”

ဆရာသခင်ရှက နှမြောတသစွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျားဟုန်သည် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကလေးမှာလည်း လုံးဝဥဿုံ ပြိုလဲပျက်စီးသွားကာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား ရပ်တန့်နေခဲ့တော့သည်။

ဆရာသခင်ရှသည် ဝမ်ကျန်းမှလာသော လူငယ်များကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဆက်လက်

စမ်းသပ်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်းဝေတ ညီအစ်ကိုများ၊ ချန်မုကျူ၊ ဟောက်ယွဲ့၊ လျိုယွမ်၊ ရှုယွမ်၊ ရန်ဇယ်နှင့် သင်္ဘောသားလူငယ်အချို့တို့မှာလည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ကြချေ။

“ဟေး... နင်တို့အားလုံးက အရင်ကလည်း စမ်းဖူးကြတာပဲကို အခုထပ်စမ်းတော့ရော ဘာထူးမှာမလို့လဲ”

ရှီချိုင်ဖုန်း၏ ပေါ့ပျက်ပျက်အသံမှာ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှီချိုင်ဖုန်းနှင့် သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူမှာလည်း အဘိုးအိုရှီ၏ စေလွှတ်မှုကြောင့် ဆရာသခင်ရှထံတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံစမ်းသပ်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ ရှီချိုင်ဖုန်း အနားသို့ ရောက်လာသောအခါ ဆရာသခင်ရှက မှန်ကိုမြှောက်၍ သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ အလင်းထိုးကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် “အို...” ဟု အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လုံယီနှင့် အခြားသူများ ဝိုင်းအုံကြည့်လိုက်ကြသောအခါ ရှီချိုင်ဖုန်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် ကျောက်တုံးမှာ အသက်မဲ့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်တုံး၏ အပြင်ဘက်အဝိုင်းတွင်မူ မှိန်ဖျော့ဖျော့ နီညိုရောင်အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ဝန်းရံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤရလဒ်မှာ ယခင်က ဝမ်ကျန်းရှိ နတ်မိမယ်မျှော်စင်တွင် ဝတ်စုံနက်နှင့် ဆရာသခင် စမ်းသပ်

စဉ်က ရရှိခဲ့သည့် ရလဒ်နှင့် တစ်ထေရာတည်းပင်။ စိတ်မဝင်စားသလိုဖြင့် သမ်းဝေနေသော ရှီချိုင်ဖုန်းမှာ ဆရာသခင်ရှ၏ နောက်ထပ်စကားသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ဟနေသော ပါးစပ်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ အေးခဲသွားတော့သည်။

“ဒါက ဝိညာဉ်အမြစ် မဟုတ်ပေမဲ့... ပိုပြီးတော့ ရှားပါးလှတဲ့ စစ်မှန်သောသွေးပါရမီပဲ။ ဒါက ယန်နိုင်ငံက စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းလိုမျိုး အင်အားကြီးတဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းတွေအတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲ”

“ဘာပြောတယ်”

လုံယီနှင့် အဘိုးအိုရှီတို့မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး ဆရာသခင်ရှအား အသေးစိတ်ကို အလျင်အမြန် မေးမြန်းကြတော့သည်။

ဆရာသခင်ရှက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ယန်နိုင်ငံက စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ကျင့်စဉ်တွေကို အဓိကထားတဲ့ ဂိုဏ်းပဲ။ သူတို့က ဝိညာဉ်အမြစ်ထက်စာရင် ဝိညာဉ်အမြစ်ထက်တောင် ရှားပါးတဲ့ စစ်မှန်သောသွေးပါရမီကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားကြတယ်။

ဒဏ္ဍာရီတွေအရဆိုရင် ရှေးဦးလူသားတွေက မွေးရာပါ ခန္ဓာကိုယ်ထူးခြားချက်တွေ ရှိကြပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို လွတ်လပ်စွာ စုပ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်တဲ့။ သူတို့ရဲ့ သွေးကြောတွေက အရမ်းအင်အားကြီးမားပြီး တောင်တွေကို ရွှေ့နိုင် ပင်လယ်တွေကို ခွဲနိုင်တဲ့အပြင် တိမ်တိုက်တွေကြားမှာပါ ပျံသန်းနိုင်ကြတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒီလိုစစ်မှန်သောသွေးပါရမီ ရှိတဲ့သူတွေက အဲ့ဒီရှေးဦးဘိုးဘွားတွေရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ဆက်ခံရရှိထားသူတွေပဲ။ အကယ်၍ ဒါကိုသာ ဖော်ထုတ်ပြီး အားကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ရှေးဦးလူသားတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ရောက်ရှိနိုင်တဲ့အထိ မျှော်လင့်ချက်ရှိပြီး မသေမျိုးလမ်းစဉ်က ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေထက် မနိမ့်ကျတဲ့ အစွမ်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မယ်”

“ငါ့ကိုလည်း ကြည့်ပေးပါဦး ငါ့ကိုလည်း ကြည့်ပေးပါဦး”

ရှီချင်းတသည် နောက်နားမှနေ၍ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မနားတမ်း အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ဆရာသခင်ရှက သူ့ကို စမ်းသပ်ကြည့်သည့်အခါတွင်မူ သူ၌လည်း စစ်မှန်သောသွေးပါရမီရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ အဘိုးအိုရှီတွင်ပင် ထိုပါရမီ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ အသက်အရွယ်အရမူ ဤတစ်သက်တွင် မသေမျိုးလမ်းစဉ်သို့ တက်လှမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းကို ဘယ်လိုဝင်ရမလဲခင်ဗျာ”

လုံယီက အရေးကြီးဆုံးမေးခွန်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဆရာသခင်ရှသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏လက်ထဲမှ အရောင်မှိန်နေသော သတ္တုတံဆိပ်ပြားလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုတံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အသက်ဝင်လှသော သားရဲခေါင်းပုံတစ်ခုကို ထွင်းထုထားသည်။

“ငါ ငယ်ငယ်က ယန်နိုင်ငံမှာ နေထိုင်ခဲ့တုန်းက စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ခင်မင်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ သူက ငါ့ကို မသေမျိုးလမ်းစဉ်တက်လှမ်းခြင်း အမိန့်တော်ပြားလို့ခေါ်တဲ့ ဒီတံဆိပ်ပြားကို ပေးခဲ့တာပဲ”

“စစ်မှန်သောသွေးပါရမီရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို ဒီတံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်သွားမယ်ဆိုရင် ဂိုဏ်းကိုရောက်တဲ့အခါ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခြင်း ခံရလိမ့်မယ်”

“ဒီတံဆိပ်ပြားက ငါ့လက်ထဲမှာ ဖုန်တက်နေတာ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီနေပြီ ဒီနေ့ကျမှ အသုံးတည့်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆရာသခင်ရှသည် မှင်တက်နေသော ရှီချိုင်ဖုန်း၏လက်ထဲသို့ ထိုအမိန့်တော်ပြားကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဒီတံဆိပ်ပြားက နာမည်ကျော်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဆီက ထောက်ခံစာလိုမျိုးပဲ။

လုံယီက တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် အဘိုးအိုရှီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးအိုမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များပင် ဝဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မည်သည့်မိဘမဆို ကိုယ့်သားသမီးကို အောင်မြင်စေလိုခြင်းပင်။

“အမိန့်တော်ပြားက တစ်ခုတည်းရှိတာဆိုတော့ လူနှစ်ယောက်အတွက် သုံးလို့ရပါ့မလားဟင်”

ရှီချိုင်ဖုန်းက သူမ၏မောင်အတွက်ပါ တွေးပူကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူတို့မောင်နှမ နှစ်ဦးစလုံးတွင် ထိုပါရမီ ရှိနေခြင်းပင်။

“အဲ့ဒါတော့ ငါလည်း သေချာမပြောနိုင်ဘူး”

ဆရာသခင်ရှက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“စမ်းကြည့်လို့တော့ ရပါတယ်။ စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းက ဒီလောက်အထိတော့ စည်းကမ်းမတင်းကျပ်လောက်ပါဘူး”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာသခင် ဆရာသခင်ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး”

အဘိုးအိုရှီက ခေါင်းငုံ့၍ အရိုအသေပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆရာသခင်ရှက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ထူမပေးလိုက်သည်။

“အို... ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်မနေပါနဲ့ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့လည်း အခု ဖိန်အန်းရွာသားတွေ ဖြစ်နေပြီပဲ။ ပြင်ပရန်သူတွေကို အတူတကွ ခုခံတွန်းလှန်ကြရမှာဆိုတော့ အားနာမနေကြပါနဲ့တော့”

ဆရာသခင်ရှက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဆရာသခင်ရှသည် ခန်းမထဲတွင် ကြာရှည်မနေဘဲ မကြာမီပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ဖိန်အန်းရွာရှိ သိုင်းသမားများ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာတွင် အသုံးပြုရန် အဆောင်စာရွက်များနှင့် မြားမျိုးစုံကို စီစဉ်ပေးရသည့် သူ၏တာဝန်မှာ ကြီးမားလှသဖြင့် အချိန်မှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံယီနှင့် အခြားသူများသည် ရှီချိုင်ဖုန်းတို့မောင်နှမနှစ်ဦး၏ အနာဂတ်

အတွက် စတင်ဆွေးနွေးကြတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးအား စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းရှာရန် ယန်နိုင်ငံသို့ အလျင်အမြန် စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်စေ သိုင်းပညာဖြစ်စေ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် စတင်ခြင်းက ပို၍ အကျိုးကျေးဇူးများလှသဖြင့် အချိန်ဆွဲနေ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အခန်း။ ၂၅၈

သို့သော်လည်း ယန်နိုင်ငံသည် ဖိန်အန်းရွာနှင့် အနည်းဆုံး မိုင်တစ်ရာခန့် ဝေးကွာပြီး လမ်းခရီးတစ်လျှောက်၌ အဘယ်မျှ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများ ရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ လုံကျန်းမြစ်၏ ဤဘက်ကမ်းရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဝမ်ကျန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အန္တရာယ်များလှသည်။ အခြားအရာများကို ထားရှိဦးတော့ယခင်က သူတို့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ပျားကောင်ကြီးတစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် လူတိုင်းကို အတော်လေး ဒုက္ခပေးနိုင်ခဲ့သည်။

အဘိုးအိုရှီ၏ ဒဏ်ရာမှာလည်း မသက်သာသေးသဖြင့် လုံယီကပင် ဤတာဝန်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား လက်ခံလိုက်သည်။

“ဦးလေး... အိမ်မှာပဲ အနားယူပြီး ဒဏ်ရာကို ကုသပါ။ မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ကျွန်တော် အစစအရာရာ တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်”

လုံယီသည် ရှီချိုင်ဖုန်းနှင့် ရှီချင်းတတို့ကို စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းသို့ အရင်ဆုံး လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးပြီးမှ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေရန် အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းသို့ ဆက်လက်သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။ အဘိုးအိုရှီသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အတော်လေး စိတ်အေးသွားရသည်။ လုံယီ၏ အရည်အချင်းမှာ သူ့ထက် များစွာ သာလွန်မှန်း သိရှိထားသဖြင့် လုံယီ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခြင်းက တစ်ဦးတည်း သွားရောက်ခြင်းထက် များစွာ ပိုမိုဘေးကင်းမည်မှာ အသေအချာပင်။ ရှီမောင်နှမ နှစ်ဦး၏ ကံကောင်းသော အတွေ့အကြုံအတွက် လူတိုင်းကလည်း ဝမ်းသာနေကြသည်။

သို့သော် လူအုပ်ထဲ၌မူ ကျားဟုန်တစ်ဦးတည်းကသာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုပေ။ သူမသည် မျက်နှာသေဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌မူ ပြင်းထန်သော မနာလိုမှုနှင့် နာကျည်းမှုများ ခိုအောင်းနေသည်။

နောက်ရက်များတွင်မူ ဝမ်ကျန်းဂိုဏ်းသားများသည် ရှီမောင်နှမများ ခရီးထွက်ခွာရန်အတွက် အလုပ်များနေကြသည်။ အဝတ်အထည်၊ ရိက္ခာ၊ ရွှေငွေနှင့် မြေပုံများအပြင် သွားလာရန်အတွက် လျင်မြန်သော မြင်းကောင်းများနှင့် သိုင်းသမားများပင် အသုံးပြုနိုင်သည့် အဆောင်စာရွက်အချို့ကို ဆရာသခင်ရှက လက်ဆောင်ပေးအပ်ခဲ့သည်။

လုံယီတို့ ခရီးစတင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် မနက်ခင်း၌ ဝမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ တံခါးဝတွင် ဆန်ဖုန်း၏ အရေးတကြီး အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“နတ်မိမယ်ကျား... နတ်မိမယ်ကျား ဒီမှာ ရှိလားဗျ”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

လုံယီက အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ဆန်ဖုန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟူး... ကျွန်တော် သူမကို အဲ့ဒီနေရာအကြောင်း လုံးဝ မပြောပြခဲ့သင့်ဘူး...”

ဆန်ဖုန်းက နောင်တကြီးစွာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးတွင်မူ ဦးလေးဖြစ်သူ ဆန်ရှန်းက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် မျက်ဝန်းထဲ၌ ဒေါသအဟုန်များ တောက်လောင်လျက် ရပ်နေသည်။

"ငါတို့မိသားစု မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ မသေမျိုးလမ်းစဉ်တက်လှမ်းခြင်း အမိန့်တော်ပြား ပျောက်ဆုံးသွားပြီ"

ဆန်ရှန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဆန်မိသားစုမှာလည်း အမိန့်တော်ပြား ရှိနေတာလား။

လုံယီသည် ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် ဆန်မိသားစု၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းအရ သူတို့ဘိုးဘွားများသည် အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ဖိန်အန်းရွာတွင် အထင်ရှားဆုံး မိသားစုဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်ထားသည်။

"ကျားဟုန် ဘယ်မှာလဲ"

ကျားဟုန်၏ လက်အောက်တွင် ပညာသင်ကြားနေသည့် တပည့်မလေးတစ်ဦးကို သူလှမ်းမေးလိုက်ရာ "ဆရာမ... သူမ အခန်းထဲမှာ မရှိတော့ဘူး" ဟု တပည့်မလေးက အိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်စစ်ဆေးပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြန်လည်အစီရင်ခံသည်။

ထို့ကြောင့် ဖိန်အန်းရွာသားများသည် အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ကျားဟုန်ကို ဝိုင်းဝန်းရှာဖွေကြတော့သည်။ သို့သော် ကျားဟုန်သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ မည်မျှပင် ရှာဖွေစေကာမူ သူမ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရတော့ပေ။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ်အဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအဆင့်ရှိသော သိုင်းသမားတစ်ဦးက တမင်သက်သက် ခြေရာဖျောက်၍ ထွက်ခွာသွားလျှင် သာမန်လူများအနေဖြင့် ရှာဖွေရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲသည်။

အခြေအနေမှာ ထင်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။ ကျားဟုန်သည် ဆန်မိသားစု၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် အမိန့်တော်ပြားကို ခိုးယူ၍ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်းပင်။

ဆန်မိသားစုနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေသည့် ဒေသခံအင်အားစုများက ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်နေကြပြီး ဝမ်ကျန်းဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ရန်အထိ ဖြစ်လာသည်။ သိုင်းသမား တစ်ရာကျော်ပါဝင်သော စစ်တပ်ကြီးသည် ဝမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ အိမ်ဝင်းကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး မြားပစ်သမားများကလည်း အသင့်အနေအထား၌ ရှိနေကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝမ်ကျန်းဂိုဏ်းသည် ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိထားသောကြောင့် အနက်ရောင်အရေပြားအဆင့်နှင့် ညီမျှသည့် ထိပ်တန်းပညာရှင် လေးဦးက ရှေ့ထွက်၍ ဟန့်တားလိုက်သဖြင့် ဆန်မိသားစုသည် လက်လွတ်စပယ် မလုပ်ရဲကြတော့ပေ။ ဆရာသခင်ရှကလည်း ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးသောကြောင့် ပဋိပက္ခမှာ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။

သို့သော် နှစ်ဖက်စလုံးကြားတွင် ရန်ငြိုးရန်စများကမူ အမြစ်တွယ်သွားခဲ့ကာ ဤအခြေအနေက လုံယီ၊ အဘိုးအိုရှီ၊ ချူဖုန်းနှင့် အခြားဝမ်ကျန်းဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်များကို အတော်လေး စိတ်

အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။ မူလက သူတို့သည် ဒေသခံများနှင့် အဆင်ပြေပြေ ပေါင်းသင်းနေထိုင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကျားဟုန်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အရာအားလုံးမှာ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရသည်။

တကယ့်ကိုပင် "ငါးခုံးမတစ်ကောင်ကြောင့် တစ်လှေလုံးပုပ်" ဆိုသကဲ့သို့ပင် ကျားဟုန်၏ ခိုးမှုဖြစ်စဉ်ကြောင့် ရှီချိုင်ဖုန်းနှင့် ရှီချင်းတတို့၏ မူလခရီးစဉ်မှာ ငါးရက်တိတိ နောက်ကျသွားခဲ့ရသည်။

ငါးရက်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ...

လုံယီ၊ ရှီချိုင်ဖုန်းနှင့် ရှီချင်းတတို့သည် ဒေသခံများ ယဉ်ပါးအောင် လေ့ကျင့်ထားသည့် အရပ်အမောင်း မြင့်မားသော တောမြင်းသုံးကောင်ကို စီးနင်း၍ ဖိန်အန်းရွာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဦးတည်ချက်မှာ ယန်နိုင်ငံရှိ မသေမျိုးဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်သော စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းဆီသို့ပင်။

ယန်နိုင်ငံ၏ အနီးဆုံးမြို့ကြီးဖြစ်သော လင်းမြို့သည် ဖိန်အန်းရွာနှင့် မိုင်တစ်ရာကျော် ဝေးကွာသည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် မည်ကဲ့သို့သော မိစ္ဆာဘေးအန္တရာယ်များနှင့် အခက်အခဲများ ရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ ကြိုတင်မသိနိုင်ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ ဆရာသခင်ရှက အလွန်အန္တရာယ်များသော နယ်မြေများကို အသေးစိတ် မှတ်သားထားသည့် နောက်ဆုံးပေါ် မြေပုံတစ်ခု ပေးအပ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

လုံယီနှင့် အခြားသူများသည် မြေပုံပါ ညွှန်ကြားချက်များကို အတိအကျ လိုက်နာခဲ့ကြသော်လည်း ဝံပုလွေဝိညာဉ်အုပ်စု၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ကြိမ်၊ မိစ္ဆာအဆင့်ရှိသော သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို နှစ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် အလျား ၁၀ ပေခန့်ရှိပြီး မိစ္ဆာအဆင့်ဟု ယူဆရသည့် မိကျောင်းကြီးတစ်ကောင်၏ ဆယ်မိုင်ခန့်ကြာအောင် လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ခံခဲ့ရသေးသည်။

ခရီးတစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူတို့စီးနင်းလာသည့် မြင်းများသည် မတော်တဆမှုများကြောင့် သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် သားရဲများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ခြေလျင်ခရီးဖြင့်သာ ဆက်လက်နှင်ခဲ့ကြရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုနောက်ပိုင်းတွင်မူ အခြားဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ထပ်မံမတွေ့ကြုံခဲ့ရတော့ပေ။

သူတို့ လင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ခရီးထွက်လာခဲ့သည်မှာ ၁၀ ရက်တိတိ ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းမြို့၏ မြို့ရိုးမှာ ဝမ်ကျန်းခရိုင်ရှိ ထိုက်မြို့ထက် သိသိသာသာ ပို၍ မြင့်မားသည်။ အမည်မသိသော အနက်ရောင်နှင့် အနီရောင် ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် ထိုမြို့ရိုးမှာ ၆ ပေ၊ ၇ ပေခန့်အထိ မြင့်မားသည်။ သို့သော် မြို့ရိုးပေါ်နှင့် မြို့တံခါးဝရှိ ကင်းစောင့်စစ်သည် အရေအတွက်မှာမူ အတော်လေး နည်းပါးသည်။ မြို့တံခါးဝ၏ ဝဲယာတွင် ဆယ်ဦးကျော်ခန့်သာရှိသော စစ်သည်များသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ ရပ်နေကြပြီး ဖြတ်သန်းသွားလာသူများကို စစ်ဆေးရန် စိတ်ကူးမရှိသကဲ့သို့ မည်သူ့ကိုမျှလည်း ဂရုမစိုက်ကြချေ။

လုံယီသည် အခြေအနေကို အနီးကပ်အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် အကြောင်းရင်းကို ရိပ်မိသွားသည်။

မြို့တံခါးသို့ ဦးတည်နေသည့် လမ်းမကြီး၏ ရှေ့တွင် မြေပြင်၌ ထွင်းထုထားသော အနက်ရောင်လိုင်းများဖြင့် ဖော်ဆောင်ထားသည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော စက်ဝိုင်းပုံစံ အဆင်တန်ဆာ ဆယ်ခုကျော် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦး ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း ထိုရှုပ်ထွေးလှသော အဆင်တန်ဆာများပေါ်တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ခဏတာ လက်ခနဲ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားတတ်သည်။

ဒါက... အစီအရင်တစ်ခုလား

ထိုက်မြို့တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ဗဟုသုတများစွာ ကြွယ်ဝလာခဲ့သည့် လုံယီသည် ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူများ ထွင်းထုထားသည့် အစီအရင်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်မိသော်လည်း မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အသုံးပြုသည်ကိုမူ မသိရှိချေ။

အဲ့ဒါကြီးက ငါတို့ကို အပြင်လူတွေမှန်း သိသွားပြီး စစ်သားတွေကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်မှာလား။

ထိုကဲ့သို့သော မဖြစ်နိုင်သည့် အတွေးများကို ခေါင်းထဲမှ ခါထုတ်လိုက်ရင်း လုံယီသည် ရှီချိုင်ဖုန်းနှင့် ရှီချင်းတတို့ကို ဦးဆောင်ကာ မြို့တံခါးဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ အမည်မသိ အစီအရင်ပေါ်သို့ လှမ်းနင်းလိုက်ချိန်တွင် သူတို့သုံးဦးစလုံးမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေကြပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း ရုန်းကြွနေခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အနည်းငယ် နွေးထပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ မည်သည့်အရာမျှ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် လုံယီနှင့် သူ၏အဖော်များသည် လင်းမြို့အတွင်းသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

“ခြေမည်းကြက်ဝိညာဉ်ဟေ့... အသားက နူးညံ့ပြီး စွပ်ပြုတ်လုပ်သောက်မယ်ဆိုရင် အားအင်တွေ ပြည့်ဖြိုးစေတယ်။ သုံးရက်သုံးည အိပ်မပျော်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်ဟေ့ အတားအဆီးတွေကို ကျော်ဖြတ်ချင်တဲ့သူတွေ ဘာကိုစောင့်နေကြတာလဲ”

“ထိပ်တန်း သွေးပေါင်းစပ်ခြင်းအတတ်ပညာ... နန်းတော်က အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရွမ်ရဲ့ အိမ်ကို ချိပ်ပိတ်သိမ်းဆည်းရာကနေ ရခဲ့တာပါ မူရင်းစစ်စစ်ပါဗျာ ကူးယူထားတဲ့စာမူ မဟုတ်ပါဘူး”

“ရှားပါး လအော်ဝံပုလွေရဲ့ သွေးအဆီအနှစ်... ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး လုံးဝမရှိဘူး ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာနဲ့ လရောင်ကို စုပ်ယူနိုင်တဲ့ မွေးရာပါ စွမ်းရည်ကိုတောင် ရနိုင်ခြေရှိတယ် ရွှေတစ်ရာပဲ... ရွှေတစ်ရာတည်းပါဗျာ”

ရင်းနှီးနေကျဖြစ်သော ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားသံများက သူတို့ကို ဆီးကြိုနေသော်လည်း ဝမ်ကျန်းနှင့် မတူသည်မှာ သာမန်လုပ်ငန်းငယ်လေးများ လုပ်ကိုင်သူ အလွန်နည်းပါးနေခြင်းပင်။ လုံယီနှင့် အခြားသူများမှာ ကြားနေရသည့် အသံများကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြပြီး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသော်လည်း နားမလည်နိုင်သည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုများကို ခံစားနေရကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ရှေးဦးလူသားများကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်နေကြမိသည်။

“မင်းတို့က ငါတို့ ယန်နိုင်ငံက မဟုတ်ဘူးမလား”

မေးစေ့တွင် မှဲ့အနက်ကြီးရှိပြီး ထိုမှဲ့ပေါ်တွင် အမွေးစုလေး တစ်စု ပေါက်နေသည့် အသက် ၃၀ ခန့်ရှိသော ထူးထူးဆန်းဆန်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လုံယီတို့၏ တုံ့ပြန်ပုံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး သူ၏ ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။

“ငါတို့ ယန်နိုင်ငံမှာတော့ စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းကြောင့် လူတိုင်းက သိုင်းပညာကို အလေးထားကြတယ်”

“ငါတို့တွေက မသေမျိုးဆရာသခင်တွေလို ရှေးဦးလူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ သွေးမျိုးဆက် မရှိကြပေမဲ့ တခြားသော လမ်းစဉ်တွေကိုတော့ ဖော်ဆောင်နိုင်ကြပါတယ်။ အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ သွေးအဆီအနှစ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပေါင်းစပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ကြတယ် အချို့ဆိုရင် အစွမ်းမရှိတဲ့ မသေမျိုးဆရာသခင်တွေကိုတောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့အထိ ကြံ့ခိုင်ကြတာ”

“ငါ့မှာ တတိယအဆင့် မီးငှက်ရဲ့ သွေးအဆီအနှစ် ရှိတယ်။ မိစ္ဆာစစ်သူကြီးအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ... တကယ့်ကို တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရဘူး။ ရွှေသုံးဆယ်ပဲ ပေးပါ သူငယ်ချင်းတွေအဖြစ်နဲ့ ရောင်းပေးမယ် ဘယ်လိုလဲ ဟေ့... မသွားပါနဲ့ဦး ဈေးက ညှိလို့ရပါသေးတယ်...”