ကျော်ကြားမှုဆီသို့ တက်လှမ်းခြင်း ၂

သူ၏ တာအိုကလေးငယ်သည် ပုံမှန်အတိုင်း တောင်ကို ရှုစားနေခြင်းမရှိသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။

တစ်ဖက်လူသည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်မသိဘဲ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"တာအိုကလေးငယ်၊ ရတနာဆေးလုံး ယူလာခဲ့ပါပြီ"

ယန်ယွင်ဟန်သည် သူ၏လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရင်း၊ ရှန်းယီကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် စောစောက ဤနေရာတွင် ရှိမနေခဲ့သလို၊ ထိုချွေးစက်လေး လိမ့်ဆင်းသွားသည်ကိုလည်း မမြင်ခဲ့ရပေ။

ထို့ကြောင့် ယန်ချုံးကျန်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မှင်သက်နေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေရ၏။

"ကောင်းပြီ"

ယန်ချုံးကျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ၊ ရတနာဆေးလုံးကို လက်ခံရန် လှည့်လိုက်ရင်း ယန်ယွင်ဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အမည်မဲ့တောင်မှ ကျင့်စဉ်များအပေါ် တွန့်တိုနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

၎င်းထက် အကြီးအကဲကြီးသည် စကားကို မတင်မကျပြောဆိုခဲ့ပြီး သူ့ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိစေဘဲ၊ ယခုကဲ့သို့ သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပျက်ပြားလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့သည့်အပေါ် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီ၏ ပါရမီမှာ အတော်အတန်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းခဲ့သော်လည်း၊ ဤမျှအထိ တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်ဟုတော့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ယခုလက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုလျှင်၊ ၎င်းမှာ ယန်ချုံးကျန်းကိုယ်တိုင် သူ၏ ငယ်စဉ်ကာလ၌ ရရှိခဲ့သော အောင်မြင်မှုထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းနေပုံရ၏။

သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရသော်လည်း ထိုတောင်တက်လမ်း၏ ဒုတိယမြောက် မှတ်တိုင်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးဘဲ၊

ကျင့်စဉ်၏ ပုံစံတစ်မျိုးခွဲကိုသာ ထိရောက်စွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှန်းယီသာဆိုလျှင်၊ ယခုအချိန်၌ ဒုတိယမြောက်ပုံစံကိုပင် အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် တောင်ပိုင်းဟုန်၌ မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နှမြောစရာကောင်းလှ၏။

"အဟမ်း... အဟမ်း..."

ယန်ယွင်ဟန်သည် ရုတ်တရက် အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

သူသည် တာအိုကလေူငယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေးနေသည်ကို ခန့်မှန်းမိသည့်အလား၊ ရတနာဆေးလုံးကို ကမ်းပေးရင်း အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

အမှားကို ပြင်ဆင်ရန် ယခုအချိန်မှာ နောက်မကျသေးပေ။ အကယ်၍ ဤရှန်းလူငယ်လေးကို ပန်ရှန်းဂိုဏ်းထဲသို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို တောင်ကို ရှုစားရန် အစစ်အမှန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်...

နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာပြီးနောက်၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကျင့်ကြံရန် အခွင့်အလမ်းမရှိတော့သည့်တိုင်၊ အနည်းဆုံးတော့ ဂိုဏ်းအတွက် အသစ်စက်စက်နှင့် အစွမ်းထက်သော စိတ်ဝိညာဉ်နည်းစနစ်တစ်ခုကို ချန်ရစ်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းပညာရပ်ဆရာကြီးများ နှင့် အထူးသင့်လျော်ပြီး အခြားသော စိတ်ဝိညာဉ်နည်းစနစ်များထက် များစွာ ပိုမိုအရေးပါပေလိမ့်မည်။

"..."

ယန်ချုံးကျန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရတနာဆေးလုံးကို ယူကာ စဉ်းစားနေမိသည်။

ရှန်းယီက သူ့အပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။

သူတို့ကြားတွင် အသက်အရွယ်ကွာခြားမှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းရှိ သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စရပ်များကို သူ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် မလိုပေ။

အဓိက ပြဿနာမှာ တောင်ပိုင်းဟုန်မှ တာအိုကလေးငယ်များစွာ ရှိနေစဉ်အတွင်း၊ သူတို့ဂိုဏ်း၏တပည့်တစ်ဦးကို လိုချင်တပ်မက်နေခြင်းမှာ သိက္ခာရှိလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဤအကြောင်းကို ဗြောင်ကျကျ ပြောထွက်ရန်မှာ ရှက်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

ယန်ချုံးကျန်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ်၊ သူ၏ အကြည့်မှာ ယန်ယွင်ဟန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ၎င်းနှင့် ထပ်မံဆွေးနွေးလိုဟန် ပြလိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ အကြီးအကဲကြီစ၏ ရင့်ကျက်အိုမင်းသော မျက်နှာမှာရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ သူ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ အလိုအလျောက်ကျုံ့သွားကာ တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ဆုံးပြီးအံကြိတ်ထားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"သူ... သူက..."

"တာအိုကလေးငယ်ယန်"

ဝေ့ယွမ်ကျိုးသည် ရုတ်တရက် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ယန်ချုံးကျန်းသည် အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဝေ့ယွမ်ကျိုးနှင့် စုဟုန်ရှို့တို့သည် ရှန်းယီ၏ ရှေ့တွင် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ကာကွယ်ထားသကဲ့သို့ နေရာယူထားကြပြီး၊ ဘိုင်ဝူကမူ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ရှန်းယီ၏ နောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိကာ ကာကွယ်ပေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသို့ အပြောင်းအလဲဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ၊ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော ရှန်းယီ၏ပုံရိပ်မှာ ရေနှင့် လောင်းချခံထားရသည့်အလား ချွေးများဖြင့် ရုတ်တရက် စိုရွှဲသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များအောက်တွင်၊ ထိုဖြူဖျော့သောမျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နာမကျန်းဖြစ်နေသည့်အလား သွေးရောင်ကင်းမဲ့သွားပြီး သူ၏ အသက်စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားပုံရ၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပင်လျှင် အရောင်အသွေး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

"..."

ယန်ချုံးကျန်းသည် ရှန်းယီကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သကဲ့သို့ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်လုံးမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

သူသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာမျိုချလိုက်ပြီး၊ အတော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့၏။ ရန်လိုသော အရိပ်အယောင်အနည်းငယ်ရှိနေသည့် တာအိုကလေးငယ်သုံးဦး၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း၊ သူသည် ရှင်းပြလိုစိတ်မရှိတော့ဘဲ ရတနာဆေးလုံးကိုသာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ၊ သူ့ကို တိုက်လိုက်ပါ... ကျုပ်ရဲ့ ဆရာက ဂိုဏ်းထဲမှာ ကျင့်စဉ်ထဲ နစ်မြုပ်နေတုန်းပါ။ ကျုပ် တကယ်လို့ တစ်ခုခုလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

စုဟုန်ရှို့သည် ယန်ချုံးကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲများကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာသော ရင်းနှီးမှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၌ ရှိစဉ်အခါက၊ သူမသည် အခြားသော တိုက်ရိုက်တပည့်များကို ရံဖန်ရံခါ လမ်းညွှန်မှုပေးသည့်အခါ၊ သူတို့သည်လည်း ယခုကဲ့သို့ အမူအရာမျိုး ပြသတတ်ကြသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာများကို သူမ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်ဖူးခဲ့၏။

သို့သော် ပြဿနာမှာ... သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ရှိနေသူမှာ သူမနှင့် အစွမ်းချင်း မနိမ့်လှသော ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ တာအိုကလေးငယ် တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူက အဘယ်ကြောင့် ရှန်းယီအပေါ်တွင် ယခုလို အမူအရာမျိုး ပြနေရသနည်း။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းက ဤတောင်ပေါ်တွင် အတိအကျ မည်သည့်အရာများပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုကလေးငယ်ယန်"

စုဟုန်ရှို့သည် ဝေ့ယွမ်ကျိုးအား ဆေးလုံးကို လက်ခံရန် အချက်ပြလိုက်သော်လည်း၊ ရှန်းယီကိုတော့တိုက်ကျွေးခြင်း မပြုသေးပေ။

သူမ၏ အသိစိတ်အရဆိုလျှင်၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသည် ယခုအချိန်တွင် ရှန်းယီအပေါ် မလိုတမာစိတ် ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ မြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းအရ၊ သူတို့မှာ တာအိုကလေးငယ်မျှသာဖြစ်သောကြောင့် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသည့် အခြေအနေမျိုးမှလွဲ၍ သူ မသိဘဲ ဆေးလုံးတိုက်ကျွေးရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီကြပေ။

"ကျုပ်ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်"

ယန်ချုံးကျန်းသည် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် ဂရုမစိုက်တော့သည့်အလား လှည့်ထွက်သွားခဲ့စ။ တောင်ကို ရှုစားခဲ့ဖူးသော အကြီးအကဲကြီး ယန်ယွင်ဟန် တစ်ယောက်သာလျှင် သူ၏ ယခုလက်ရှိ စိတ်ခံစားချက်ကို နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ကျုပ်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရတာပါပဲ" ယန်ယွင်ဟန်ကလည်း သူ၏ တုန်လှုပ်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းလိုက်ရင်း၊ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

ရှန်းယီ၏ စောစောက လှုပ်ရှားမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်၊ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ ယန်ချုံးကျန်း ခန့်မှန်းခဲ့သည်ထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ အချဲ့ကားဆုံး ပုံစံဖြင့် စိတ်ကူးကြည့်လျှင်ပင်၊ ရှန်းယီသည် လပေါင်းများစွာ တရားထိုင်ပြီးနောက် ရှန်းယွဲ့၏ စစ်မှန်သောရည်ရွယ်ချက်ကို အရိပ်အမြွက်မျှ နားလည်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် ၎င်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ရလဒ်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

သို့သော် ရှန်းယီ၏ စောစောက ပုံစံမှာမူ၊ သူသည် အမည်မဲ့တောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက၊ ထိုတောင်တက်လမ်းကိုပါ မြင်တွေ့ခဲ့ကာ ၎င်းပေါ်သို့ ခြေချနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့ပြီးမှသာယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ပြသခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ရှန်းယီသည် ရှန်းယွဲ့၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားရုံသာမကဘဲ၊ ရှန်းယွဲ့ ပညာရပ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပါ အရိပ်အမြွက် မြင်တွေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ဒီကလေးက ပန်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ တကယ့်ရတနာတွေကို ယူသွားပြီပဲ။

ထို့ပြင် ယခုအချိန်အထိ တစ်နာရီပင် မပြည့်သေးပေ။ တာအိုကလေးငယ်ယန် အနေဖြင့် စိတ်ပျက်ရုံမျှသာရှိနေခြင်းမှာ သူ၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ မည်မျှပင် ခိုင်မာကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်လှသည်။

အကယ်၍ အခြားသောအနည်းငယ် ပို၍ မောက်မာသည့် တပည့်တစ်ဦးသာဆိုလျှင်၊ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို မေးမြန်းဖို့ ရှန်းယီကို အခုချက်ချင်း နှိုးမိတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"

ယန်ယွင်ဟန်သည် တုန်လှုပ်မှုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး၊ တောင်ပိုင်းဟုန်မှ တာအိုကလေးငယ် သုံးဦးထံသို့ ရုတ်တရက်ကြည့်လိုက်၏။