အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ စတင်လှုပ်ရှားခြင်း

ဝုန်း

ယန်ချုံးကျန်းသည် တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည့်ခဏ၌ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အရှိန်ကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်လိုက်ရ၏။

ရှေ့မလှမ်းမကမ်းတွင် လျှော်အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်လှီလှီအဖိုးအိုတစ်ဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အမည်မဲ့တောင်ရှိရာဘက်သို့ အဝေးမှ ငေးမောကြည့်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဆရာ။"

ယန်ချုံးကျန်းသည် လက်သီးနှင့် လက်ဝါးရိုက်၍ အလျင်အမြန် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးမှ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် ကင်းမဲ့နေခဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

တစ်ဖက်လူမှာ ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအတွင်း၌ မိုးနှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ၊ အမည်မဲ့တောင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို သူ မည်သို့လျှင် မသိဘဲ နေပါမည်နည်း။

"ဆရာလည်း မြင်လိုက်တာပဲမလား။"

ယန်ချုံးကျန်း၏ မျက်နှာတွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသောစိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေပြီး၊ သူ၏ အသံမှာလည်း အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်ကာ အက်ရှရှဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးအတွက် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးပင်။

ဂိုဏ်းစတင် တည်ထောင်ကတည်းက ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည့် ဤတောင်ကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝဥဿုံ ဖော်ထုတ်နိုင်တော့မည့် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည် သန်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ပြည့်စုံသော မသေမျိုးနိယာမတစ်စုံပင် ဖြစ်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယန်ချုံးကျန်းအား အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူ၏ဆရာ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိဘဲ၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း မည်သည့် ခံစားချက်မျှ အရိပ်အယောင်မပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဆရာက တောင်ပိုင်းဟုန်ရဲ့ သားတော်ခုနစ်ပါးကို အမျက်မထွက်စေချင်လို့လား။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် ယန်ချုံးကျန်းအား ဘေးစောင်း၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှင်းပြလိုစိတ် သိပ်မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ စိတ်လောနေတာတွေကို ဖယ်ထားလိုက်စမ်း၊ အရာအားလုံးကို သာမန်အတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ၊ သူ့ကိုလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဆက်ဆံလိုက်။"

တပည့်တစ်ယောက်ကို သိမ်းသွင်းရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ တာအိုကလးငယ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အင်အားနှင့်ဆိုလျှင် သီးခြားခွဲထွက်နေထိုင်တတ်ကြသည့် တောင်ပိုင်းဟုန်၏ သားတော်ခုနစ်ပါးကို ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုပေ။

သို့သော်လည်း၊ ထိုလူငယ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေ၏။

မလှုပ်ရှားမီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးထားခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုး၊ များပြားသည့် သက်တမ်းနှင့်အတူ ဆိုလျှင် တောင်ပိုင်းဟုန်၏ သားတော်ခုနစ်ပါးသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည့် အခြေအနေမျိုးထဲသို့ ထည့်မည်မဟုတ်ရာ၊ ဤကိစ္စကို အလျင်စလို လုပ်စရာမလိုပေ။

သူ့ကို အခြားဂိုဏ်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်လာစေရန် မည်သို့သော တန်ဖိုးမျိုး ပေးရမည်လဲဆိုသည်ကိုသာ မသိနိုင်တော့ပေ။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်မှာ တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေ၏။

အနာဂတ် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းရတနာနယ်မြေတစ်ခု ပေးမည်ဟု ကတိပေးလျှင် လုံလောက်ပါမည်လောဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

အကယ်၍ ထိုလူငယ်သည် အမည်မဲ့တောင်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အမှန်တကယ် ဖွင့်ဟနိုင်ခဲ့ပါက သူသည် စေးနဲနေမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် စောစောက လူငယ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့် ထိုသူသည် ရှန်းယွဲ့၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် လွယ်ကူနေပုံမရပေ။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆိုရလျှင်၊ရှန်းယီ၏ တုံ့ပြန်မှုအများစုမှာ အမည်မဲ့တောင်မှ အချိန်မရွေးတွန်းထုတ်ခံရနိုင်သည့် အလွန်အမင်းထုံထိုင်းလှသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ တုံ့ပြန်မှုများနှင့် ပို၍ တူနေခဲ့သည်။

သို့သော် ထူးခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ထိုဆိုးရွားသောတုံ့ပြန်မှုများကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်မြန်ဆန်သောနှုန်းဖြင့် ချေဖျက်နိုင်ပြီး အမည်မဲ့တောင်၏ တွန်းထုတ်မှုကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသော သူ၏ စွမ်းရည်တွင် ရှိနေသည်။

ထိုနှစ်ခုပေါင်းစပ်မှုကြောင့် အံ့ဩဖွယ်ရာ ရလဒ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း၊ အမည်မဲ့တောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက်ထိုတည်ငြိမ်နေပုံရသည့် အသွင်အပြင်အောက်တွင် ကြီးမားလှသော အလားအလာရှိသည့် ပြဿနာတစ်ခုရှိနေကြောင်း ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်မှု ခံစားလိုက်ရ၏။

ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတိုင်တိုင် တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းပိုး၍အဆုံးမရှိသော လမ်းကို လျှောက်လှမ်းလာရသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သုံးရက်တာမျှသော တရားထိုင်ခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် တုံ့ပြန်မှုမျိုး မဟုတ်ပေ။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရမည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အမင်းဒုက္ခပေး၍ ခဏတာ အင်အားမြှင့်တင်ရန်သက်တမ်းကို ညှစ်ထုတ်သုံးစွဲရသော တားမြစ်ပညာရပ်တစ်ခုနှင့် ပို၍တူနေသည်။

ကွာခြားချက်မှာ ဤဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ် ညှစ်ထုတ်သုံးစွဲလိုက်သည်မှာ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူ ပေးဆပ်လိုက်ရသော တန်ဖိုးမှာမူ မည်သည့်အရာ ဖြစ်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူသည် ဤလုပ်ရပ်ကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခဲယဉ်းလှ၏။

"ဟူး။"

ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ထိုအဖိုးအို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည့် အချက်များမှာ များပြားလှပြီး၊ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ မဖြစ်သင့်ပေ။

သို့သော်လည်း... မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤလူငယ်ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ကြိုတင်ရယူထားခြင်းမှာ အမြဲတမ်း အကျိုးရှိလှသည်။

ပုံစံတစ်မျိုးဖြစ်သော နတ်ဘုရားတောင်နည်းစနစ်ကို သူတို့၏စွမ်းရည်ဖြင့် ရရှိနိုင်ခဲ့ပါက၊ မည်သည့်နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်ဖြစ်စေ ထိုအရာကို တောင်ပိုင်းဟုန်၏ သားတော်ခုနစ်ပါးကို ပေးအပ်ခြင်းကသာ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ နောက်ပိုင်းတွင် အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်နေခြင်းက အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျလွန်းရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

"တပည့် နားလည်ပါပြီ။"

ယန်ချုံးကျန်းသည် သူ၏ဆရာ၏ ပုံရိပ်မှာ အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

ဆရာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်မတ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းကို အားရပါးရ ပွတ်လိုက်သည်။

ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်ဆံရမည်လော။

ရှန်းယီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူသည် တည်ငြိမ်နေနိုင်မည့် စိတ်အနေအထားမျိုး မရှိသလောက်ပင်။

ရှန်းယီ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာအရောင်အသွေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတိုင်း၊ သူသည် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားသလိုပင် ခံစားနေရပြီး... အတော်လေးကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ဖြစ်နေတော့သည်။

...

အမည်မဲ့တောင်၏ အခြေတွင်

ယန်ချုံးကျန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိသကဲ့သို့ အားငယ်နေသောပုံစံဖြင့် ပြန်လာသည်ကို ယန်ယွင်ဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်နေ၏။

သို့သော် တောင်ပိုင်းဟုန်မှ တာအိုကလေးငယ် အနည်းငယ်မှာ ဘေးနားတွင် ရှိနေသောကြောင့် သူက သွယ်ဝိုက်၍သာ မေးနိုင်တော့သည်၊ "ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လာတာလဲ။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ယန်ချုံးကျန်းက အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလျက် ခေါင်းခါလိုက်၏။

ဒုတိယမြောက်ပြီးပြည့်စုံသော တောင်နိယာမကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် အခွင့်အရေးရခါနီးမှ သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဖိနှိပ်ထားရခြင်းမှာ မည်သူမဆို ခံစားရခက်မည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

"ဟူး။"

ယန်ယွင်ဟန်သည် မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဝေ့ယွမ်ကျိုးနှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာ ဘာမှမကြားလိုက်သကဲ့သို့ပင် အကြည့်လွှဲလျက်တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်သားရေးထားသကဲ့သို့ပင် ရှိနေရာ၊ အရည်အချင်း မြင့်မားသော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြသည့် သူတို့က ဤအရာကို မည်သို့လျှင် ထိုးထွင်းမသိဘဲ ရှိပါမည်နည်း။

ယခင်ကမူ ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အကြံအစည်အသေးအဖွဲလေးများကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။

ရှန်းယီကို ဆွဲဆောင်ထားရန် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းရတနာနယ်မြေနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ပေးအပ်နိုင်သည့် တောင်ပိုင်းဟုန်၏ သားတော်ခုနစ်ပါးကို မည်သူက ယှဉ်နိုင်မည်နည်းဟု ဘိုင်ဝူကပင် ဟာသလုပ်ခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ အံ့ဩဖွယ်ရာ လုပ်ရပ်များကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသာ သူတို့၏အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်လျှင်... ၎င်းကို ပေးအပ်ရန် အမှန်တကယ်ပင် ဆန္ဒရှိသွားနိုင်သည်မဟုတ်ပါလော။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသည် အနည်းဆုံး ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းနှစ်ခုစာထက်ပင် ပိုမို အင်အားကြီးမားကြောင်း သတိပြုသင့်သည်။

ဤနေရာတွင် ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ရခြင်းမှာ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော တောင်ပိုင်းရတနာနယ်မြေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှ၏။

ယန်ချုံးကျန်း၏ သဘောထားကို ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့်၊ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ရတနာနယ်မြေကို ရှန်းယီအား ပေးအပ်ခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်တိုင်မူ ဂိုဏ်းခွဲရတနာနယ်မြေသို့ ပြောင်းရွှေ့၍ တာအိုကလေးငယ်အဖြစ်သာ နေထိုင်ရန်ပင် ဝန်လေးပုံမရပေ။

ထို့ကြောင့် စုဟုန်ရှို့ပင်လျှင် ယခုအချိန်တွင် ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ထပ်မံ စကားမဆိုတော့ပေ။

သူမသည် ဤအလုပ်ဖြင့် အပြင်ထွက်လာပြီးမှ သူတစ်ပါးကို ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးအထိ လက်ဆောင်ပေးလိုက်ရသကဲ့သို့ဖြစ်သွားပါက တောင်ပိုင်းဟုန်သို့ ပြန်သွားရန် အလွန်ပင် ရှက်ဖွယ်ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မတူညီသော အတွေးကိုယ်စီဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ ရှန်းယီသည် ဤအခြေအနေများနှင့် မသက်ဆိုင်သော ပြင်ပလူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ရတနာဆေးလုံးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်နေခဲ့သည်။

"ဂလု။"

ယန်ယွင်ဟန်သည် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေ၏၊ "မိတ်ဆွေလေးရှန်း၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်ပါ... အဲဒါတွေက အစွမ်းထက်တဲ့ဆေးတွေလေ..."

"ကျွန်တော် သိပါတယ်။"