အချိန်အခါ မသင့်စွာရောက်ရှိလာခြင်း ၃

၎င်းမှာ သာမန်အနက်ရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံး မဟုတ်ပေ။ တစ်ဝက်မှာ ရေပြင်ထက်တွင် ပေါ်လွင်နေပြီး၊ ကျန်တစ်ဝက်မှာ ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်နေသောလဲကျနေသည့် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

၎င်း၏ ပင်စည်တစ်ခုလုံးမှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းခန့်သေဆုံးနေခဲ့ပြီးသည့်အလား ကျောက်သားကဲ့သို့ မာကျောနေကာနက်ရှိုင်းသော အခေါင်းပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ဧရာမတောင်ကြီးတစ်လုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင်ကြီးမားလှသော သေဆုံးနေသည့် သစ်ပင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနက်ရှိုင်းသော အခေါင်းပေါက်များအတွင်းမှ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေသည့် လုံးဝန်းတုတ်ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခု လူးလွန့်နေတတ်၏။ ၎င်း၏ အကြေးခွံများမှာ ချောကျိကျိဖြစ်နေပြီး၊ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးနှင့် ပွတ်တိုက်မိရာမှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံမှာ ကြားရသူအဖို့ အသဲပင်တယားယား ဖြစ်သွားစေလောက်ပေသည်။

နတ်ဆိုးများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်၊ ၎င်းတို့သည် နေထိုင်ရာဌာနတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဆိုသည်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် လူသားအသွင်ဖန်ဆင်းကာ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံများတည်ဆောက်ခြင်းနှင့် လိုဏ်ဂူစံအိမ်များ ဖန်တီးခြင်းတို့ကို မလွဲမသွေ ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း ကမ္ဘာမြေအမှောင်စပါးအုံးမျိုးနွယ်စုမှာမူ သူတို့၏ မူလအသွင်အပြင်ဖြင့်သာ နေရန် အသားကျနေကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်မှာ သူတို့ အားအထားရဆုံးသောအရာပင် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

နဂါးနန်းတော်မှ သူတို့၏ရေပြင်ကို သိမ်းပိုက်ကာ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံရပြီးကတည်းက၊ သူတို့သည် အထူးသတိထား နေထိုင်ခဲ့ကြရပြီး မကြာသေးမီကမှ အနည်းငယ် စိတ်အေးလက်အေး ရှိလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထိုရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီး၏ အတွင်း၌ကား...အခြားကောင်များထက် သိသိသာသာသေးငယ်သော အနက်ရောင်စပါးအုံးမြွေတစ်ကောင်သည် သည်းခံနိုင်စွမ်းကင်းမဲ့စွာဖြင့် ၎င်း၏အမြီးကို ရမ်းခါလိုက်ရာ၊ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသော တစ္ဆေစပါးအုံးမြွေ အချို့ကိုလွင့်စင်သွားလေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း"

တစ္ဆေစပါးအုံးသခင်လေးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို မော့ကာ လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ပြန်လည် လှဲလျောင်းသွားလေသည်။

နတ်ဆိုးများအတွက်၊ အထူးသဖြင့် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်ရှိ မဟာနတ်ဆိုးကြီးများကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားပြီး သက်တမ်းအားဖြင့် နှစ်ပေါင်း နှစ်သိန်း၊ သုံးသိန်းခန့် ရှိကြသူများအတွက်မူ နှစ်ရာပေါင်းများစွာအိပ်စက်နေခြင်းမှာ လုံးဝ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်၍ ဆောင်းခိုခြင်းနှင့် လိုဏ်ဂူစံအိမ်အတွင်း၌ အတင်းအကျပ် ပုန်းအောင်းနေရခြင်းတို့အကြားတွင် ထင်ရှားသော ကွာခြားချက်တစ်ခု ရှိနေ၏။

လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း အနောက်ပိုင်းဟုန်သည် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခဲ့၏။

တစ္ဆေစပါးအုံးမျိုးနွယ်စုသည် အင်အားကြီးမားသော်လည်း၊ ဤသခင်လေးအနေဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလှည့်လည်သွားလာနိုင်လောက်အောင် အင်အားလုံလောက်မှု မရှိသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

ယခုကဲ့သို့ ဤနေရာတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ လှဲလျောင်းနေနိုင်ခြင်းပင်လျှင် အခြားသော ထောက်ပံ့မှုများအပေါ် မှီခိုနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေစပါးအုံးသခင်လေး၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှုများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသတရားတို့လည်းတစ်နေ့တခြား ကြီးထွားလာခဲ့၏။

အနောက်ပိုင်းဟုန်တွင် သူသည် ဂုဏ်သတင်း ကျော်ကြားသောတည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည့်အပြင်၊ ၎င်း၏ သွေးမျိုးဆက်နှင့် အင်အားမှာလည်း မှတ်သားလောက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း အနန္တတာအိုဧကရာဇ်ဂိုဏ်း၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ၊ ကမ္ဘာမြေအမှောင်စပါးအုံးမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်ပင် ဟင်းတစ်ခွက်စာမျှပင် တန်ဖိုးမရှိပေ။

ဤအဆင့်အတန်းကို အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်စေရန်အတွက်... အနန္တတာအိုဧကရာဇ်ဂိုဏ်းမှ သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် လုံလောက်သော နတ်ဆိုးများကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆီးရမိသွားခြင်း သို့မဟုတ် ထိုအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း၊ သို့တည်းမဟုတ် အဆင့်အတန်းတူညီသော အခြားနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု တစ်ခုခုက ဂရုတစိုက်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ကာ တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးခြင်းတို့သာ ရှိပေသည်။

ပထမအချက်မှာ ကံကြမ္မာအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေ၏။ ဒုတိယအချက်မှာမူ... အနန္တတာအိုဧကရာဇ်ဂိုဏ်းနှင့် တန်းတူရည်တူ စကားပြောဆိုနိုင်သော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု၏ စစ်မှန်သော အင်အားစုကြီးများသည် စောင့်ကြည့်နေဆဲသာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဂိုဏ်းသည် အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်ဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကွင်းဆင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသလို ထိုအဓိကနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုကြီးများကိုလည်း အမှန်တကယ် စော်ကားခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ဥပမာအားဖြင့်၊ နဂါးနန်းတော်သည် ဟုန်ကျယ်တစ်ခွင်သို့ တိုက်ခတ်လာသော ဤမုန်တိုင်းကို အလျဉ်းခံစားရခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား အခြားသော ဂိုဏ်းကြီးများသည် နတ်ဆိုးများကို ဖမ်းဆီးရန် အလုပ်များနေပြီး အရင်းအမြစ်များအတွက် ဖိအားများ ခံနေရချိန်တွင်၊ ၎င်းတို့သည် ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို၍အာဏာရှင်ဆန်လာကာ စိတ်အေးလက်အေး ရှိလာခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် တစ္ဆေစပါးအုံး သခင်လေးသည် သူ၏ဘေးပတ်လည်ရှိ ကိုယ်လုပ်တော်အချို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပြန်လည် မှိတ်ထားလိုက်ပြီး ဇွတ်အတင်း အိပ်မောကျစေရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ထိုစဉ်မှာပင်၊ ရေချီလင်ကောင်ကင်ဂူ တစ်ခုလုံးနီးပါးပဲ့တင်ထပ်သွားစေသည့် ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟည်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဝုန်း... ဒိုင်း..

ရေမျက်နှာပြင်နှင့် နီးကပ်နေသော ထိုဧရာမ သစ်ပင်ကြီး၏ တည့်တည့်အောက်တွင်ကား...

အနက်နှင့်အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရေပြင်ထက်တွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို သစ်ခေါက်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖိကပ်ထား၏။

သူ၏ လက်မောင်းမှ မည်သည့် အားကိုမျှ စိုက်ထုတ်ထားခြင်း မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း၊ တစ္ဆေစပါးအုံးမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး၏ နေအိမ်ဖြစ်သောရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် နောက်သို့ သုံးပေခန့် ရွေ့လျားသွားလေသည်။

"ရွှီး..."

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်၊ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် မြွေခန္ဓာကိုယ်ကြီးများသည် သစ်ပင်ကြီးထဲမှ လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး၊ နတ်ဆိုးအုပ်စုကြီး သောင်းကျန်းနေသည့်အလား ကြမ်းကြုတ်စွာ အသံပြုလျက် ရှိကြသည်။

သူတို့သည် ရေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ယန်ချုံကျန်းသည် သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ၊ အဆုံးမရှိသော ခေတ်ကာလများကိုဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် ထိုသစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ရွှေရောင်လက်ဝါးရာကြီး တစ်ခု ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏နောက်တွင်မူ၊ ယန်ယွင်ဟန် ဦးဆောင်သော ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူအဖွဲ့သည် လက်ပိုက်လျက် ရပ်နေကြပြီး၊ ပေရာနှင့်ချီ၍ ရှည်လျားကာ လူးလွန့်နေကြသည့် ဧရာမ စပါးအုံးမြွေ အမြောက်အမြားကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လိုက်လံကြည့်ရှုနေကြ၏။

"ပန်ရှန်းဂိုဏ်းက နတ်ဆိုးတွေကို လာရောက် အမဲလိုက်တာပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းတို့ရဲ့ သေမင်းကို ကြိုဆိုလိုက်ကြပါ" ယန်ချုံကျန်းက ကောင်းကင်ဆီသို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ကမ္ဘာမြေအမှောင်စပါးအုံးအများစုမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ၊ တိမ်လွှာများထက်တွင် ယှဉ်တွဲရပ်နေသော ပုံရိပ်သုံးခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသူမှာ တောက်ပသော အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်၏။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မျက်လုံးများမှာအေးစက်ကာ အလျှော့ပေးမည့်ဟန် မရှိပေ။ ဖြူဖွေးသော လက်ချောင်းလေးများသည် လှပဆန်းပြားသော ကစားစရာတစ်ခုနှင့် တူသည့် ချောမွေ့သော ကျောက်စိမ်းဓားတစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကျောက်စိမ်းဓားသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွား၏။

အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု စုဝေးလာကာ မှောင်မိုက်နေသော ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ထွန်းလင်းတောက်ပသွားစေပြီးနောက်၊ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။

သူတို့၏ နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့ကြသော ကမ္ဘာမြေအမှောင်စပါးအုံးများသည် ထိုအဖြူရောင် အလင်းတန်းအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာပင်ပျော်ဝင်ကွဲကြေသွားကြပြီး၊ သူတို့၏ နီရဲသော သွေးစက်များသည် ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက်ရွာသွန်းချလာသော မိုးပေါက်များအလား ပြန့်ကျဲသွားကာ ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးနှင့် ပင်လယ်ရေပြင်ကျယ် တစ်ခုလုံးကို ရွှဲနှစ်သွားစေလေသည်။

"..."

ယန်ချုံကျန်း၏ မျက်ခွံများ တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း သူသည် အသွင်အပြင် အသီးသီးကို စိတ်ထဲမှ နှိုင်းယှဉ်တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက်၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်ရသော ဂဏန်းတစ်ခုကို ဗြုန်းစားကြီး ဖွင့်ပြောလိုက်၏။

"ခြောက်ဆယ်လား"

ယန်ယွင်ဟန်သည် ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းရမ်းလိုက်၏။ ၎င်းမှာ သူ သဘောမတူသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကောင်းကင်ဓား တာအိုကလေးငယ်သည် မသေမျိုးမြို့တော်နှစ်ခုကိုသာ ဖွင့်လှစ်ရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တတိယမြောက် မြို့တော်၏ အတွင်းပိုင်းကို မမြင်ရသေးဘဲ၊ ဤကျောက်စိမ်းဓား၏ အဆင့်အတန်းကို တာအိုစစ်သည်တော် မှတ်တမ်းတွင် အကဲဖြတ်ခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် သိပ်မရှိလှပေ။

လူတိုင်း သိရှိထားသည့်အတိုင်း၊ မသေမျိုးမြို့တော်ကို နောက်ကျမှ ဖွင့်လှစ်နိုင်လေလေ၊ အရည်အသွေးတူညီသော တာအိုစစ်သည်တော် တစ်ဦးသည် ပိုမို အင်အားကြီးမားလေ့ ရှိလေလေ ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူများ အဖွဲ့သည် အဆင်သင့်ပြင်ဆင်ကာ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်၏ မသေမျိုးမြို့တော်များကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင်ကား...

တုန်ခါနေသော ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းမှတစ္ဆေစပါးအုံး သခင်လေးသည် အပြင်သို့ ထွက်မလာခဲ့ဘဲ၊ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း လင်းလက်သွားသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည့် ခဏမှာပင်၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

သူ၏ အဖော် မဟာနတ်ဆိုးကြီးများ ကျဆုံးသွားခြင်းအတွက် သူ သိပ်ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးမနေခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လူးလွန့်လိုက်ပြီး၊ ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီး၏ အမြင့်ဆုံး ထိပ်ဖျားရှိ စိမ်းလန်းမှုဆီသို့ သူ၏ အကြည့်များကို ရွေ့လိုက်လေသည်။

လောကကြီးတွင် ဤကဲ့သို့သော တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ရှိနိုင်နိုင်မည်လော။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းက နတ်ဆိုးများကို လာရောက် အမဲလိုက်သည်လော။

"ယန်ချုံကျန်း... မင်းက ဘာသုံးပြီး အမဲလိုက်မှာလဲ"