အခန်း (၅၄၅-၅၄၇)

အခန်း ၅၄၅ - အတိတ်ဘဝနှင့် ပစ္စုပ္ပန် (၁)

ရှေးဟောင်းမဟာဧကရီ၏ ပုံတူပန်းချီကားရှိ စုတ်ချက်များမှာ သေသပ်ကျနပြီး တိကျလှသည်။ ပန်းချီရေးဟန်မှာလည်း အလွန်ပင် လှပဆန်းကြယ်လှ၏။ ၎င်းမှာ ပါရမီရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စေ့စပ်သေချာသော လက်ရာဖြင့် ခြယ်မှုန်းထားသကဲ့သို့ပင်။

နီလာယန်သခင်၏ ပုံတူပန်းချီမှာမူ စုတ်ချက်များမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ကျယ်ပြန့်သည်။ ပန်းချီရေးဟန်မှာ ဘောင်မခတ်ထားဘဲ လွတ်လပ်လွန်းလှရာ အရက်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် စိတ်ကူးပေါက်သလို ဆွဲထားသည့် ပန်းချီဆရာတစ်ဦး၏ လက်ရာနှင့် တူလှသည်။

ဤပန်းချီရေးဟန် နှစ်မျိုးမှာ သိသာစွာ ကွဲပြားခြားနားနေပြီး လူနှစ်ဦးက ဆွဲထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

နတ်မျှော်စင်ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်ကတည်းက ယီယွင်နှင့် လင်ရှင်းထုံတို့သည် ဤပုံတူနှစ်ချပ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့သည် ပုံတူများ၏ အနောက်ကွယ်မှ ဆွဲဆောင်မှုများကို ခံစားခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံရင်း အသိဉာဏ်များစွာ ရရှိခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ "မဟာဧကရီ နှလုံးသားကျမ်း" ကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် ဤပုံတူနှစ်ချပ်ကို ပြန်လည် မြင်တွေ့ရသည့်အခါ သူတို့အတွက် ခံစားချက်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပုံတူနှစ်ချပ်မှာ ရှေးဟောင်းမဟာဧကရီနှင့် နီလာယန်သခင်တို့ ကိုယ်တိုင် ဆွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ယီယွင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစုတ်ချက်များထဲတွင် သူတို့ ကျင့်ကြံခဲ့သော လောကဥပဒေသများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ယီယွင်သည် ထိုပုံများကို ကြည့်ရင်း မသိစိတ်အရ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားကာ မိန်းမောသွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျယ်ပြောလှသော 'ပြန်လမ်းမဲ့ ပင်လယ်' ပြင်တွင် နီလာယန်သခင်က ဓားတစ်စင်းကို ကိုင်၍ ဝဲပျံနေသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

နီလာယန်သခင်သည် လက်တစ်ဖက်တွင် အရက်ဗူးသီးခြောက်၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကို ကိုင်ထားသည်။ သူက အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် စစ်သည်တော်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည့်အခါ ဓားအရှိန်အဝါများက ကောင်းကင်ယံသို့ ဝင်းခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယီယွင် မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းမှာ အစီရင်ပြားထဲတွင် မြင်ရသည်ထက် ပို၍ အသက်ဝင်လှသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တကယ်တမ်း ဖြစ်ပျက်နေသကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းမှာ ပင်လယ်ပြင်ကို နှစ်ခြမ်းခွဲကာ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို ချေမှုန်းနိုင်သော တိုက်ကွက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယီယွင်က ထိုဓားတိုက်ကွက်ကို တိတ်တဆိတ် လေ့လာနေစဉ်မှာပင်၊ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် စစ်သည်တော်ကို သတ်လိုက်သော နီလာယန်သခင်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသကဲ့သို့ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ယီယွင်ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူက လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားလောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ဤသည်မှာ အစီရင်ပြားထဲတွင် လုံးဝ မပါဝင်ခဲ့သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ၏ ထိုအကြည့်ကြောင့် ယီယွင်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဉာဏ်မျက်စိမှာ ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အတွေးများမှာ အဆုံးမရှိသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ သမိုင်းမြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် နောက်ပြန်စီးဆင်းသွားပြီး ဆန်းကြယ်သော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားတိုင်းပြည် တစ်ခုတွင် တိမ်တိုက်များအထက်၌ ခမ်းနားထည်ဝါသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။ နန်းတော်နံရံများတွင် နေ၊ လနှင့် ကြယ်တာရာများ၏ ပုံရိပ်များကို ရေးဆွဲထားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

နန်းတော်ရှေ့ ရင်ပြင်တွင် ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ် အစောင့်တပ်ဖွဲ့များမှာ လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရွှေရောင်မျှော်စင်များအလား ငြိမ်သက်စွာ စီတန်းနေကြသည်။ သူတို့ထံမှ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ယီယွင်သည် ဤဆန်းကြယ်သော ကမ္ဘာသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းသစ်ကြောင့် ယီယွင်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ခမ်းနားသော နန်းတော်ကြီးကို ခဏဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင်၊ ထိုနန်းတော်အစောင့်များ၏ ခွန်အားမှာပင် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို တုန်ယင်သွားစေနိုင်သည်။

ထိုအစောင့်များ၏ ခွန်အားမှာ ခန့်မှန်းရခက်လောက်အောင် နက်နဲလှသည် သို့သော် ဆန်းကြယ်သည်မှာ ထိုအစောင့်များမှာ ယီယွင် ပေါ်လာခြင်းကို သတိမပြုမိကြချေ။

ထိုအချိန်တွင် နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယီယွင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နဂါး ၁၂ ကောင် ဆွဲလာသော ကျောက်စိမ်း လေသင်္ဘော တစ်စင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သင်္ဘောမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး နန်းတွင်းအပျိုတော် လေးဦးက လိုက်ကာကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အနှိုင်းမဲ့ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရင်ခွင်ပိုက် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။

ထိုကလေးငယ်မှာ ထွားကြိုင်းလှပြီး သူ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အဆုံးမရှိသော အလင်းတန်းများ လက်နေသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ထိုကလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယီယွင်မှာ မှင်သက်သွားသည်။ ထိုကလေး၏ အမူအရာမှာ သူနှင့် ဆင်တူနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကလေး ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ရရှိလာသည်။

"ငါ ဘာလို့ ဒါတွေကို မြင်နေရတာလဲ"

ယီယွင်သည် ဘေးမှ ကြည့်နေသူတစ်ဦးအလား ဤခမ်းနားသော မြင်ကွင်းများကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ရှေးဟောင်းနန်းတော်ကြီး၊ အစွမ်းထက်သော အစောင့်များနှင့် နဂါးများ ဆွဲလာသော သင်္ဘော... နောက်ဆုံးတွင် အနှိုင်းမဲ့ လှပသော အမျိုးသမီးနှင့် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်။

ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားများ နေထိုင်ရာ နိုင်ငံတော်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ၊ ကလေးငယ်ဖြစ်စေ သူတို့မှာ မြင့်မြတ်သော ဇာတ်မြစ်မှ လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ခံရသူများပင်။

ယီယွင်သည် သူ၏ အခြားဘဝတစ်ခုကို တွေ့ကြုံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအခြေအနေမှာ စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းသပ်မှုတုန်းက အတွေ့အကြုံများနှင့် ဆင်တူလှသည်။

"အရှင်မင်းကြီးအား ဂုဏ်ပြုပါတယ်... (၁၂) ယောက်မြောက် မင်းသားလေးကို ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်တွေ ခြံရံပြီး ဖွားမြင်ခဲ့တာပါ။ သူဟာ ပြည့်စုံတဲ့ 'သန့်စင် ယန်ခန္ဓာ' ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါတယ်။ သူဟာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ ခမ်းနားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ရရှိဖို့ ကံပါလာသူပါ"

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပညာရှိမှုကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ 'မဟာချန်' အင်ပါယာဟာ ရွှေခေတ်ကို ရောက်နေပါပြီ။ အခုဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ နိုင်ငံတော်ဟာ အင်အားအကြီးဆုံး အချိန်ကို ရောက်နေပြီး အရပ်ရပ်က လက်ဆောင်ပဏ္ဏာတွေ ပေးပို့နေကြပါတယ်။ အခု (၁၂) ယောက်မြောက် မင်းသားလေးက သူတော်စင်တစ်ဦးရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ပြသနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ အင်ပါယာဟာ နောင်အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး တောက်ပလာမှာ အသေအချာပါပဲ"

အရာရှိများ၏ ချီးကျူးသံများမှာ ယီယွင်၏ နားထဲတွင် ဆူညံစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ယီယွင်သည် အမျိုးသမီး၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ခန်းမကြီး၏ အမြင့်ဆုံးရှိ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော နေဝန်းကဲ့သို့ တောက်ပသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် လူအများမှာ သူ့ကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ဝံ့ကြချေ။

ထိုအမျိုးသားမှာ (၁၂) ယောက်မြောက် မင်းသားလေး ဖွားမြင်ခြင်းအတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေပြီး ကလေးငယ်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုကလေးငယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ယီယွင်သည် ဘေးမှ ကြည့်နေသူအဖြစ်မှ ထိုကလေးငယ်အဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကလေးငယ်၏ ဘဝကို တွေ့ကြုံခံစားရင်း ကလေးငယ်၏ အမြင်ဖြင့် ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

သူသည် ထိုကလေးငယ်နှင့်အတူ သိုင်းလမ်းစဉ်တွင် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး လောကဥပဒေသများကို လေ့လာခဲ့သည်။ မည်သည့် ကျင့်စဉ်ကိုမဆို သူသည် အလွယ်တကူ မှတ်မိနိုင်ပြီး နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။

မဟာချန် အင်ပါယာတွင် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များစွာ ရှိကြသည်။ သူတို့မှာ လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ထိုကလေးငယ်ကို အလှည့်ကျ လမ်းညွှန်ပြသပေးကြပြီး အဖိုးတန်သော အကူအညီများ ပေးခဲ့ကြသည်။

ကလေးငယ်၏ ခွန်အားမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူနှင့် အသက်တူသူများထဲတွင် သူသည် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကလေးငယ်မှာ မွေးဖွားလာချိန်မှ ကြီးပြင်းလာချိန်အထိ အရာအားလုံးမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့သည်။ သူသည် ကံကောင်းခြင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပင်။ သူသည် ပွင့်လင်းရိုးသားသော စိတ်ထားရှိပြီး လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ သူရဲကောင်းများနှင့် မိတ်ဖွဲ့ခဲ့ပြီး လူအများ၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

မဟာချန် အင်ပါယာ၏ ဧကရီပလ္လင်မှာ သားစဉ်မြေးဆက် ဆက်ခံခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရှေးခေတ်ကတည်းက အစွမ်းအထက်ဆုံးသူကိုသာ လွှဲပြောင်းပေးလေ့ ရှိသည်။ (၁၂) ယောက်မြောက် မင်းသားလေးမှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်လွန်းလှသဖြင့် ဧကရီပလ္လင်မှာ သဘာဝအလျောက် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လက်ရှိ ဧကရီသည်လည်း ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ပေးခဲ့ပြီး အောင်း၍ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် (၁၂) ယောက်မြောက် မင်းသားလေးသည် ပလ္လင်ကို ဆက်ခံခဲ့ပြီး မဟာချန် အင်ပါယာ၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် အသက်အငယ်ဆုံး ဘုရင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ ဘုရင်ဖြစ်ပြီး (၁၀) နှစ်မြောက်သည့်နှစ်တွင်မူ သူသည် ကံကြမ္မာအရ သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ သူမသည် အနှိုင်းမဲ့ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မဟာချန် အင်ပါယာသို့ လပြည့်ဝန်းအလား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမတွင် အလှအပရော ဉာဏ်ပညာပါ ပြည့်စုံလှသည်။

သူမ၏ ဇာတ်မြစ်မှာ ထူးခြားခြင်း မရှိဘဲ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုမှ လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုသို့သော နေရာမှ လာပြီး ဤမျှ ပါရမီထူးခြားနေခြင်းက လူအများကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ထိုနှစ်တွင် (၁၂) ယောက်မြောက် မင်းသားလေးမှာ သူ၏ ဘဝတွင် အတောက်ပဆုံး အချိန်သို့ ရောက်နေသည်။ သူသည် ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်ကြီးကို အုပ်ချုပ်နေပြီး အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။ သူနှင့် အသက်တူသူများထဲတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိချေ။

များသောအားဖြင့် မာန်ကြီးတတ်သော ပါရမီရှင် အမျိုးသမီးများပင်လျှင် သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ လှပသော ထိုမိန်းကလေးနှင့် ဆုံတွေ့ချိန်တွင်မူ သူသည် စိတ်ညှို့ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အမည်မှာ "ပိုင်ယွဲ့ရင်" ဖြစ်သည်။

သူမသည် အခြားမိန်းကလေးများနှင့် မတူပေ။ သူမ၏ သာမန်ဇာတ်မြစ်ကပင် သူမကို ဖော်ပြမရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပေးစွမ်းနေသည်။ သူမသည် ငြိမ်သက်ပြီး အတွေးနက်သူ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် မာန်မာန လုံးဝ မရှိဘဲ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော နွေဦးရာသီကဲ့သို့ အပြုံးများ အမြဲ ရှိနေတတ်သည်။

သူသည် သူမနှင့်အတူ သိုင်းပညာများအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ပိုင်ယွဲ့ရင်၏ သိုင်းပညာအပေါ် နားလည်မှုနှင့် အသိဉာဏ်များမှာ သူ့ကို အလွန်ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သာမန်ဇာတ်မြစ်မှ လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှ အသိဉာဏ်ရှိနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။

ဤသို့ဖြင့် သူသည် ပိုင်ယွဲ့ရင်ကို မသိစိတ်အရ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်မိသွားတော့သည်...။

အခန်း ၅၄၆ - အတိတ်ဘဝနှင့် ပစ္စုပ္ပန် (၂)

နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ပိုးပန်းပြီးနောက်တွင် (၁၂) ယောက်မြောက် မင်းသားလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ယွဲ့ရင်နှင့် လက်တွဲနိုင်ခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မင်္ဂလာအခမ်းအနားကြီးကို ကျင်းပခဲ့လေသည်။

ထိုမင်္ဂလာပွဲမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းကျယ်လှသည်။ မဟာချန် မြို့တော်တွင် (၁၂) ရက်တိုင်တိုင် ပွဲတော်များ ကျင်းပခဲ့ပြီး ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ ရှေးဟောင်းနိုင်ငံများနှင့် နတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြီးများက ဂုဏ်ပြုလွှာများ ပေးပို့ခဲ့ကြသည်။ ပါရမီရှင် အများအပြား တက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ထိုခမ်းနားမှုမှာ ကာလတစ်ခုအထိ လူပြောများခဲ့သည်။

လက်ထပ်ပြီးနောက် မင်းသားလေးနှင့် ပိုင်ယွဲ့ရင်တို့သည် သိုင်းပညာကျင့်ကြံခြင်းတွင်သာ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။ ပိုင်ယွဲ့ရင်မှာ မူလဇာတ်မြစ် သိမ်ငယ်ခဲ့သဖြင့် ပါရမီထူးသော်လည်း ကျင့်စဉ်အမွေအနှစ်နှင့် အရင်းအမြစ် အကန့်အသတ်များ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် မင်းသားလေးနှင့် ပေါင်းဖက်ပြီးနောက်တွင်မူ ထိုအခက်အခဲများမှာ မရှိတော့ချေ။

ပိုင်ယွဲ့ရင်သည် အကောင်းဆုံး အမွေအနှစ်များကို သင်ယူခွင့်ရရှိပြီး အဖိုးတန်ဆုံး အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မူလဂိုဏ်းငယ်လေးပင်လျှင် အံ့မခန်း တိုးတက်လာပြီး မဟာချန် အင်ပါယာ၏ နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပိုင်ယွဲ့ရင်၏ ခွန်အားမှာလည်း အဆမတန် တိုးတက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် သူမနှင့် အသက်တူသူများထဲတွင် အနှိုင်းမဲ့ ပါရမီရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ကာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မင်းသားလေးနှင့် မတိမ်းမယိမ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရံဖန်ရံခါ အစမ်းလေ့ကျင့်ခြင်း များ ပြုလုပ်ကာ အတူတကွ တိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကို "သန့်စင် ဧကရာဇ်" နှင့် "သန့်စင် ဧကရီ" ဟူသော ဘွဲ့များ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ တစ်ဦးက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး နိုင်ငံကို ဦးဆောင်ကာ အခြားတစ်ဦးကမူ တိုင်းပြည်၏ မိခင်သဖွယ် သဘောထားကြီးပြီး ပွင့်လင်းသူ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အစွမ်းထက်ရုံသာမက ဉာဏ်ပညာပါ ထက်မြက်ကြသဖြင့် ပြည်သူများ၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံအသီးသီးမှ ပြုလုပ်သော သိုင်းပညာဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးပွဲ တွင် သူတို့နှစ်ဦး တက်ရောက်ခဲ့ပြီး အနှိုင်းမဲ့ ခွန်အားများကို ပြသကာ မဟာချန်နိုင်ငံ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို သက်သေပြခဲ့ကြသည်။

လူအများက မင်းသားလေးသည် ဘဝ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဟု ယုံကြည်နေကြစဉ်မှာပင် မမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် မင်းသားလေးနှင့် ပိုင်ယွဲ့ရင်တို့ အတူတကွ ခရီးသွားကြစဉ် ဆန်းကြယ်သော ဝဲဂယက် နက်နဲသောနယ်မြေတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာမှာ ဟင်းလင်းပြင်များ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီး ပညာရှင် အများအပြား သေဆုံးခဲ့ဖူးသည့် နေရာဖြစ်သည်။ မင်းသားလေးမှာ မာန်ထက်သန်သူဖြစ်ရာ ဝဲဂယက်အတွင်း စိတ်ကြိုက် သွားလာရင်း နောက်လိုက်အဖွဲ့နှင့် ကွဲကွာသွားခဲ့သည်။

ဤတိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် မင်းသားလေးမှာ ၂ နှစ်တိုင်တိုင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မည်သူမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် နောက်လိုက်များမှာ မျှော်လင့်ချက်ပျက်ကာ မဟာချန်နိုင်ငံသို့ ပြန်လာခဲ့ကြရသည်။

ဤမတော်တဆမှုကြောင့် ပိုင်ယွဲ့ရင်နှင့် မင်းသားလေးမှာ ခွဲခွာသွားခဲ့ရသည်။ ပိုင်ယွဲ့ရင်မှာ နိုင်ငံတော်ကို သန့်စင် ဧကရီအဆင့်အတန်းဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းခဲ့သဖြင့် လူအများက သူမ၏ တာဝန်ယူမှုကို ချီးကျူးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဧကရာဇ် ပျောက်ဆုံးနေခြင်းက ပြည်သူများကို စိုးရိမ်စေခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ဧကရာဇ် သေဆုံးပြီဟု ယုံကြည်နေချိန်တွင် သူသည် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ရှင်ရုံသာမက ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာလည်း အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝဲဂယက်အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများထဲမှ ထူးခြားသော ရတနာများနှင့် အထွတ်အထိပ် ဥပဒေသကျမ်းစာနှစ်စောင်ဖြစ်သော "ယန်နတ်ဘုရားကျမ်း" နှင့် "နက်ရှိုင်းကိုးပါး သန့်စင်ကျမ်း" တို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကျမ်းစာများ၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကို တတ်မြောက်ရုံနှင့်ပင် သူ၏ ခွန်အားမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကံကြမ္မာက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ် ပြန်လာခြင်းအတွက် တစ်နိုင်ငံလုံး ပျော်ရွှင်နေစဉ်မှာပင် ပို၍ တုန်လှုပ်စရာကောင်းသော သတင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဗဟိုနယ်မြေ ၏ နတ်သခင် တစ်ဦးမှာ သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေပြီး စည်းမျဉ်းအရ နောက်ထပ် နတ်ဆိုးသခင်ကို ရွေးချယ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဗဟိုနယ်မြေ၏ ပြည်သူတိုင်းမှာ အရည်အချင်း ပြည့်မီလျှင် နတ်သခင် ဖြစ်လာနိုင်ခွင့် ရှိသည်။ ဧကရာဇ်သည် ထိုရာထူးကို ရယူရန်အတွက် ဗဟိုနယ်မြေသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးသခင် ဖြစ်လာပါက "တော်ဝင်တံဆိပ်" (Divine Lord Royal Seal) ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်အတန်း ဖြစ်သည်။

မဟာချန် အင်ပါယာသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သော်လည်း နတ်သခင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မထွက်ပေါ်ဖူးချေ။ ထို့ကြောင့် မင်းသားလေး၏ ကြိုးစားမှုကို အားလုံးက စိတ်ပူနေကြသည်။ ပြိုင်ဘက်များမှာလည်း အလွန်အစွမ်းထက်သော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဗဟိုနယ်မြေတွင် ၁၃ ရက်တိုင်တိုင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ၁၃ ရက်မြောက်သောနေ့တွင် သူ၏ ဧကရာဇ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ဝတ်ရုံများ စုတ်ပြဲနေသော်လည်း လက်ထဲတွင် ဓားတစ်စင်းကို ကိုင်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့သည်။

သူ အနိုင်ရခဲ့သည်။ သူသည် "နီလာယန်သခင်" အဖြစ် ဘွဲ့အပ်နှင်းခံခဲ့ရပြီး သူ၏ အမည်ရင်းမှာ ကျန့်ချင်းယန် ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတစ်ခု၏ ဧကရာဇ်ဖြစ်သလို နတ်သခင်လည်း ဖြစ်လာသည့် ကျန့်ချင်းယန်၏ ဘဝမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သို့သော် နတ်သခင် တစ်ဦးဖြစ်လာခြင်းက စိန်ခေါ်မှုကြီးများကိုလည်း သယ်ဆောင်လာသည်။

ရှေးဦးကာလက နတ်ဘုရားများ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ဥပဒေသများမှာ ကောင်းကင်ဘုံ (၁၂) ထပ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုဥပဒေသများမှတစ်ဆင့် "တော်ဝင်တံဆိပ်" ၇၂ ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို နတ်သခင် ၇၂ ပါးက ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ထိုတံဆိပ်ကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက အနှိုင်းမဲ့ ခွန်အားကို ရရှိနိုင်သည်။

ထို့ပြင် လူအများက ကျန့်ချင်းယန်၏ လက်ထဲတွင် အဖိုးတန် ကျမ်းစာနှစ်စောင် ရှိနေသည်ကို သိရှိသွားကြသည်။ ထိုကျမ်းစာများမှာ ကောင်းကင်ဘုံ (၁၂) ထပ်၏ အထွတ်အထိပ် ကျမ်းစာများဖြစ်ရာ လူတိုင်းက မက်မောကြသည့် အရာများပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း ၅၄၇ - ဓားဦးဖျား

ကျန့်ချင်းယန်သည် လက်ထဲတွင် အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခု၊ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာ အကြွင်းအကျန် နှစ်စောင်နှင့်အတူ "နတ်ဘုရား တော်ဝင်တံဆိပ်" ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ရတနာများနှင့် ရာထူးနေရာကို မျက်စိကျနေသူများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

ကျန့်ချင်းယန်သည် အမြဲတမ်း စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းသူဖြစ်သည်။ သူသည် ဘောင်မခတ်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်တတ်ပြီး သိုင်းလမ်းစဉ်ကိုသာ တစ်စိုက်မတ်မတ် လိုက်စားခဲ့ကာ ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ သူရဲကောင်းများနှင့် မိတ်ဖွဲ့ခဲ့သည်။ မိတ်ဆွေများအပေါ်တွင် ရက်ရောပြီး မည်သည့်အကျိုးအမြတ်မျှ မမျှော်လင့်ဘဲ ကူညီတတ်သော်လည်း၊ ရန်သူများနှင့် တွေ့လျှင်မူ သူသည် ပြတ်သားပြီး မည်သည့်အခါမျှ လက်တွဲဖော်မလုပ်ဘဲ သုတ်သင်ပယ်ရှင်းတတ်သူ ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျန့်ချင်းယန်၏ စွမ်းအားနှင့် "နီလာယန်သခင်" ရာထူးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။ သူ့ကို စိန်ခေါ်သူများ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားသော်လည်း၊ စိန်ခေါ်လာသူရှိပါက ထိုသူမှာ ပိုမိုအစွမ်းထက်သည့် ပညာရှင်များသာ ဖြစ်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေ့၌ ဗဟိုနယ်မြေ သို့ အနှိုင်းမဲ့ ပညာရှင်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ ဗဟိုနယ်မြေမှာ လူသားမျိုးနွယ်တို့၏ နယ်မြေဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို စိန်ခေါ်သူမှာမူ ဖေး မျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်သည်။ သူသည် အနောက်ဘက်ပင်လယ်တွင် ကျော်ကြားပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် "ဖေးနတ်ဘုရား" ဖြစ်လာမည့်သူဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော ရှားဟုန်ရွှယ် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ထပ်တွင် လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ဖေးမျိုးနွယ်တို့သည် သင့်မြတ်သော ဆက်ဆံရေး မရှိကြချေ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် စစ်ပွဲကြီးများစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါ ငြိမ်းချမ်းရေး ရယူထားသော်လည်း ပဋိပက္ခငယ်လေးများမှာ အမြဲရှိနေတတ်သည်။ "ကမ္ဘာဦး နတ်သခင်" ရာထူးအတွက်မူ လူသား သို့မဟုတ် ဖေးမျိုးနွယ်ဟု ကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိပေ။ လုံလောက်သော ခွန်အားရှိသူသည်သာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိကာ "နတ်ဘုရား တော်ဝင်တံဆိပ်" ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ရမည်ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရား တော်ဝင်တံဆိပ်သည် မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ ဂုဏ်သိက္ခာ သင်္ကေတလည်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဖေးမျိုးနွယ်စုမှ အနှိုင်းမဲ့ ပညာရှင်တစ်ဦးက လူသားတို့၏ နယ်မြေသို့ လာရောက်ကာ တော်ဝင်တံဆိပ်ကို လုယူရန် ကြိုးစားလာခြင်းကို လူသားမျိုးနွယ်စုက မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

ကျန့်ချင်းယန်သည် ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ တောက်လောင်လာပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုဖေးမျိုးနွယ် ပညာရှင်အကြောင်း ကြားဖူးသည်။ သူ၏ အမည်မှာ ရှားဟုန်ရွှယ် ဖြစ်ပြီး သူ၏ နီရဲသော ဆံနွယ်များကို အစွဲပြု၍ ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှားဟုန်ရွှယ်သည် အနောက်ဘက်ပင်လယ်ရှိ ဖေးမျိုးနွယ်စုကြားတွင် အလွန်ကျော်ကြားသူဖြစ်ပြီး သူ့ကို "ထောင်စုနှစ်အတွင်း အထူးဆန်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်" ဟု တင်စားကြသည်။

သူသည် အစွန်းရောက်သော လူထူးလူဆန်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျန့်ချင်းယန်သည်လည်း လူထူးလူဆန်း တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူက ပွင့်လင်းပြီး မိတ်ဆွေပေါသူ ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှားဟုန်ရွှယ်မှာမူ အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်တည်းနေတတ်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အလေးမထားသူ ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှားဟုန်ရွှယ်သည် သူ၏ စရိုက်အတိုင်း ဗဟိုနယ်မြေရှိ အမြင့်ဆုံး နတ်ဘုရားတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်၍ သန့်စင် ယန်ဥပဒေသများဖြင့် စိန်ခေါ်စာကို ရေးသားခဲ့သည်။ သူ ရေးသားလိုက်သော စာလုံးများသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံ၌ မိုင်ပေါင်းသိန်းချီ ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဖေးမျိုးနွယ်က လူသားမျိုးနွယ်ကို စိန်ခေါ်ခြင်းဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲအချိန်နှင့် နေရာကိုပါ တိကျစွာ ဖော်ပြထားသည်။

ဗဟိုနယ်မြေရှိ ပြည်သူများအားလုံး ထိုစိန်ခေါ်စာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သတင်းမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ထိုဖေးမျိုးနွယ် ပညာရှင်မှာ အလွန်ပင် မောက်မာလွန်းသည်ဟု အားလုံးက ယူဆကြသည်။ လူသားပညာရှင် အများအပြားမှာ ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အိမ်ရှေ့အထိ လာရောက် စိန်ခေါ်ရုံသာမက တော်ဝင်တံဆိပ်ကိုပါ ဖေးမျိုးနွယ်စုဆီသို့ ယူဆောင်သွားရန် ကြံစည်နေခြင်းကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ကြချေ။

ဗဟိုနန်းတော်အတွင်း၌ ကျန့်ချင်းယန်သည် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသူဖြစ်သည်။ ပြိုင်ဘက်က ပိုမိုထူးဆန်းပြီး အစွမ်းထက်လေ၊ သူက ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလေ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် "ယန်နတ်ဘုရားကျမ်း" မှတစ်ဆင့် နယ်ပယ်သစ်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းရန် နီးစပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ရှားဟုန်ရွှယ်၏ သွေးဖြင့် သူ၏ မရှုံးနိမ့်နိုင်သော ဒဏ္ဍာရီကို ရေးထိုးလိုနေသည်။

ဤတိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန်အတွက် လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ဖေးမျိုးနွယ်စုမှ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ဗဟိုနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တိုက်ပွဲမတိုင်မီ တစ်လအလိုမှာပင် နာမည်ကျော် ပုဂ္ဂိုလ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သာမန်သိုင်းသမားများမှာမူ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်တော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျန့်ချင်းယန်သည် အခန်းအောင်း၍ ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူသည် မောက်မာသော်လည်း ထိုမောက်မာမှုမှာ သူ၏ အစစ်အမှန် ခွန်အားပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို လုံးဝ မလျှော့တွက်ခဲ့ချေ။ ဤတိုက်ပွဲမှာ သူ လုံးဝ အရှုံးမခံနိုင်သော တိုက်ပွဲဖြစ်သည်။ မိမိနယ်မြေတွင်၊ သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူများရှေ့တွင် ရှုံးနိမ့်သွားပါက သူ မည်သို့ မျက်နှာပြရမည်နည်း ထို့အပြင် အရှုံးပေးလိုက်ရပါက တော်ဝင်တံဆိပ်မှာလည်း ဖေးမျိုးနွယ်စု လက်ထဲသို့ ရောက်သွားမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ လူသားမျိုးနွယ်စုအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အရှက်ရစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန့်ချင်းယန်သည် တော်ဝင်တံဆိပ်ကို လုံးဝ အဆုံးရှုံးမခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဤတိုက်ပွဲမှာ သူ၏ ဘဝတွင် အရေးအကြီးဆုံး တိုက်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ရှုံးလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝဲဂယက်အတွင်း၌ သူသည် ကျမ်းစာနှစ်စောင်အပြင် အခြားရတနာတစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ဓားဦးဖျား အပိုင်းအစတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တစ်ပေခန့် ရှည်ပြီး သံချေးတက်နေကာ အမှိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ ကျန့်ချင်းယန်၏ ဓားလမ်းစဉ်နှင့် ယန်ဥပဒေသများအရ ၎င်းမှာ ထူးခြားသော အရာဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည်။ သူ ဝဲဂယက်အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်း ၂၀ တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကျမ်းစာကို လေ့လာရန်သာမက ဤဓားဦးဖျားမှတစ်ဆင့် ဓားလမ်းစဉ်ကို ဆည်းပူးရန်လည်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ဓားလမ်းစဉ်နှင့် ယန်ဥပဒေသများမှာ ထူးခြားသော အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်နိုင်ပါက သူ၏ ခွန်အားမှာ မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ရှားဟုန်ရွှယ် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ သူ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်တော့ချေ။

ကျန့်ချင်းယန်သည် တိုက်ပွဲ၏ ကြီးမားသော ဖိအားကို အခွင့်အရေးအဖြစ် အသုံးပြုကာ အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ အောင်မြင်စေရန်အတွက် ဧကရီ ပိုင်ယွဲ့ရင် ကလည်း သူနှင့်အတူ အနီးကပ် ရှိနေပေးကာ စွမ်းအင်များကို ထိန်းညှိပေးပြီး ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတူတူ ကျင့်ကြံလာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ယွဲ့ရင်သည် ကျန့်ချင်းယန်၏ ကျင့်စဉ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သူဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲမတိုင်မီ သုံးရက်အလိုတွင် ကျန့်ချင်းယန်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်ကာ နက်နဲသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် ခိုင်မာစွာ ပိတ်ထားသော အခန်းအတွင်း၌ ရှိနေပြီး ပိုင်ယွဲ့ရင်က စောင့်ရှောက်ပေးနေသဖြင့် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ကျန့်ချင်းယန်သည် ဗဟိုနန်းတော်၏ အခန်းအတွင်း၌ အာရုံစူးစိုက်ကာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ချွေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် သန့်စင် ယန်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး တစ်ပတ်လည်ပြီးတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် စုပ်ယူနေသည်။ အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် အချိန်မရွေး အဆင့်တက်တော့မည်ကို ခံစားနေရသည်။

သို့သော်... သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသော အရာတစ်ခုမှာ သူ အဆင့်တက်လှမ်းတော့မည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

"ချပ်"

နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားသော ဓားချက်တစ်ချက်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန့်ချင်းယန်သည် နက်နဲသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသဖြင့် ထိုအသံကို မကြားလိုက်ရသလောက်ပင်။ သို့သော် သူ ဓားအရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်ချိန်တွင်မူ ရင်ဘတ်မှ နာကျင်မှုမှာ ဒီရေကဲ့သို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘဝတွင် အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်၌ အေးစက်လှသော ဓားတစ်စင်းမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လုံးဝ ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသလို မည်သူ့ကိုမျှလည်း သံသယမဝင်ခဲ့ချေ။ ထိုဓားသည် သူ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန့်ချင်းယန်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ သူ၏ ဝတ်စုံနှင့် အရေပြားများ ဆုတ်ပြဲသွားပြီး အခန်းအတွင်း၌ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ စွမ်းအင်များမှာ လမ်းကြောင်းလွဲသွားကာ သူ၏ သွေးကြောများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သဖြင့် ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကြားတွင် ကျန့်ချင်းယန်၏ ရှေ့၌ ရပ်နေသူမှာ သူ အကျွမ်းတဝင်ဆုံး ဖြစ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး လဝန်းကဲ့သို့ လှပသော်လည်း အေးစက်စက် အကြည့်များ ရှိသည့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ယခုအခါ သူစိမ်းတစ်ဦးနှင့် မခြားတော့ချေ။

သူ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပွေ့ဖက်ခဲ့ဖူးသော ထိုအမျိုးသမီးသည် လက်ထဲတွင် ဓားကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုဓားမှာ သူ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ကာ ကျောဘက်သို့ပင် ထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယွဲ့ရင်... သူ၏ ဇနီးသည်... သူ၏ ဘဝအရေးကြီးဆုံး အချိန်မှာပင် သူ၏ အသက်ကို အဆုံးသတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းလော။

ကျန့်ချင်းယန်သည် သွေးအိုင်ထဲတွင် ထိုင်နေရင်း တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် မိမိရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်နေသော ဓားသွားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုမှ မနိုးထနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ သိချင်သည်မှာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ သေရမည်ဆိုလျှင်ပင် အကြောင်းပြချက်ကို သူ သိလိုသည်။

"ဘာလို့လဲ... "

ကျန့်ချင်းယန်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် လှပလှသော ဝတ်စုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးမှာမူ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ အေးစက်စွာသာ ကြည့်နေခဲ့သည်...။