အခန်း (၅၅၁-၅၅၃)

အခန်း ၅၅၁ - နတ် သင်္ချိုင်း ချောက်၏ ဇစ်မြစ်

နီလာယန်သခင်သည် ထိုချိပ်ပိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။ ထိုချိပ်ပိတ်မှုအတွင်း၌ သူ့အတွက် အလွန်အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။ ထို့ပြင် ဤချိပ်ပိတ်မှုသည် ဤကမ္ဘာနှင့် ဝဲဂယက်တို့ကို ဆက်သွယ်ထားသော အဝင်ဝနှင့်လည်း ဆက်စပ်နေနိုင်သည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ယန်နတ်ဘုရား ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်လိုပါက ဝဲဂယက်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မဖြစ်မနေ ဖော်ထုတ်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုချိပ်ပိတ်မှုမှာ အလွန်ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ သန့်စင် ယန်ဥပဒေသများ အပေါ် အခြေခံထားသည်။ နီလာယန်သခင်ကိုယ်တိုင် ယန်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်ရာ ဤတိုက်ဆိုင်မှုမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်ဟု သူ ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သူသည် ထိုချိပ်ပိတ်မှုရှိ ဥပဒေသများမှတစ်ဆင့် အသိဉာဏ်သစ်များကို ရယူခဲ့သည်။ ထာဝရဝဲဂယက်အတွင်းရှိ ဥပဒေသများကို သူကျင့်ကြံသော "ယန်နတ်ဘုရားကျမ်း" နှင့် နှိုင်းယှဉ်လေ့လာရင်း အရေးကြီးသော အချက်အလက်အချို့ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူသည် နတ် သင်္ချိုင်းချောက်၏ ထာဝရဝဲဂယက်အတွင်း၌ နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ၇ နှစ်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။

ထို ၇ နှစ်တာကာလအတွင်း ရှေးဟောင်းဧကရီသည် နီလာယန်သခင်နှင့်အတူ ရှိနေပေးကာ ဥပဒေသများကို ဖော်ထုတ်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော သန့်စင် ယင်ဥပဒေသများကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်ရာ နီလာယန်သခင်အတွက် အမြင်သစ်များကို ရရှိစေခဲ့သည်။

အချိန်များစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက် နီလာယန်သခင်သည် ထိုအစွမ်းထက်လှသော ရှေးဟောင်းချိပ်ပိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ဤကာလအတွင်း ချိပ်ပိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားရင်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာလည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၇ နှစ်အကြာ၌ သူနှင့် ရှေးဟောင်းဧကရီတို့ ပူးပေါင်းကာ ထိုချိပ်ပိတ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ချိပ်ပိတ်မှု ပွင့်သွားသည့် ခဏမှာပင် နီလာယန်သခင်သည် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တုံ့ပြန်မှု ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ ထိုချိပ်ပိတ်မှုအတွင်း၌ သူ မျှော်လင့်ထားသည့် အခွင့်အလမ်းများကို မတွေ့ရဘဲ၊ ကြီးမားလှသော မျက်လုံးကြီးတစ်လုံး ၏ ပုံရိပ်ယောင်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမျက်လုံး၏ အကြည့်မှာ လောကရှိ အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ အလွန်ပင် အေးစက်လှသည်။

နီလာယန်သခင်နှင့် ရှေးဟောင်းဧကရီတို့မှာ မှင်သက်သွားကြသည်။ သူတို့ ဘာဖြစ်နေမှန်း နားမလည်နိုင်ခင်မှာပင် ထိုမျက်လုံးကြီးအတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့သည် ထိုစွမ်းအင်သည် ပြန်လမ်းမဲ့ ပင်လယ်၊ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ဘုံတို့ကိုပါ ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာကြီး၏ ကောင်းကင်ယံမှာ... စတင်အက်ကွဲကာ ပြိုကျလာခဲ့တော့သည်

၎င်းမှာ တကယ့် 'ကောင်းကင်ပြို၊ မြေကြီးလှုပ်' သည့် အဖြစ်အပျက်ပင် ဖြစ်သည်။ အပြာရောင် ကောင်းကင်ယံ၌ ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကြီးများ ပေါ်လာပြီး "ကောင်းကင်အပိုင်းအစများ" မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်ကို နီလာယန်သခင် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုအပိုင်းအစများသည် တောင်တန်းများကို ကြေမွစေကာ မြစ်ချောင်းများကို ဖြတ်တောက်ပြီး ရှေးဟောင်း သိုင်းအမွေအနှစ်များစွာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

လူသားဖြစ်စေ၊ သိုင်းသမားဖြစ်စေ ထိုကမ္ဘာပျက်ကိန်း စွမ်းအင်များရှေ့တွင် အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်။ သူတို့၏ အသက်များသည် မုန်တိုင်းကြားမှ ရေစက်ကလေးများအလား ပျက်စီးသွားကြရသည်။ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ ခဏချင်းအတွင်း သေဆုံးဒဏ်ရာရသူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

နီလာယန်သခင်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

သူ သိလိုက်သည်မှာ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသော အပိုင်းအစများသည် အမှန်တကယ် "ကောင်းကင်" မဟုတ်ချေ။ ကောင်းကင်ဆိုသည်မှာ အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုပြိုကျလာသည့် အပိုင်းအစများမှာ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် နောက်ထပ် ချိပ်ပိတ်မှုကြီးတစ်ခု သာ ဖြစ်သည်။ ထိုကြီးမားလှသော ချိပ်ပိတ်မှုသည် ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာ တည်ရှိရာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ချိပ်ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤချိပ်ပိတ်မှုကြောင့်ပင် နီလာယန်သခင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ထပ်သို့ ပြန်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နီလာယန်သခင်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အရဆိုလျှင် သူသည် စကြဝဠာအတွင်း ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ခရီးနှင်ကာ ကမ္ဘာများစွာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ဤမျှကြာရှည်စွာ ချိပ်ပိတ်ထားနိုင်ရန် မည်သူက ဤမျှ စွမ်းအင်များ အကုန်ခံ၍ လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘာနည်း။

ချိပ်ပိတ်မှု ပျက်စီးသွားသည့်အခါ သဘာဝတရား၏ မျှခြေမှာ ပျက်စီးသွားပြီး ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာရှိ သတ္တဝါများမှာ ကမ္ဘာပျက်ကိန်းနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ နီလာယန်သခင်သည် အရာအားလုံးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ရှေးဟောင်းချိပ်ပိတ်မှုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့် လုပ်ရပ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ နတ် သင်္ချိုင်းချောက်နက်ထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ရှေးဟောင်းအခွင့်အလမ်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ချိပ်ပိတ်ထားသည့် သေတ္တာတစ်လုံးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နတ် သင်္ချိုင်း ချောက်နက် တည်ရှိနေခြင်းမှာ ရှေးဟောင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးက ဤကမ္ဘာတွင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ချိပ်ပိတ်ရန် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာကြီးမှာ ထိုမိစ္ဆာကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် အိုးတစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်သည်။

နတ် သင်္ချိုင်း ချောက်နက်မှာ ထိုချိပ်ပိတ်မှု တည်ရှိရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။ နီလာယန်သခင်သည် ထိုသေတ္တာကို ဖွင့်ရန် ၁၄ နှစ်တိုင်တိုင် ကူညီပေးခဲ့မိပြီး အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေသော မိစ္ဆာကို လွတ်မြောက်စေခဲ့မိပြီ။ ထိုဘေးဒုက္ခကြီးမှာ တစ်လတိုင်တိုင် ကြာမြင့်ပြီးမှ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ရင်း နီလာယန်သခင်မှာ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ မှင်သက်နေခဲ့သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ထပ်သို့သာ ပြန်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော အမှားကြီးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့မိပြီ...။ ချိပ်ပိတ်မှုဆီမှ သူ့ကို ခေါ်ယူနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရခြင်းမှာ မိစ္ဆာ၏ မျှားခေါ်မှုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကမ္ဘာ့ချိပ်ပိတ်မှု ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် နီလာယန်သခင်သည် ပြင်ပကမ္ဘာမှ စွမ်းအင်များကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် စကြဝဠာအတွင်း ခရီးနှင်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ထပ်သို့ ပြန်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းကိုလည်း ရှာတွေ့နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်... သူ ပြန်သွားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ချိပ်ပိတ်မှု ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ ဒီကမ္ဘာက ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ ဆက်သွယ်သွားပြီ။ ငါ ဝမ်းသာသင့်ပေမဲ့ အခုတော့... ငါ အကြီးအကျယ် မှားသွားခဲ့ပြီ" ဟု နီလာယန်သခင်က ရှေးဟောင်းဧကရီကို ပြောရင်း နောင်တရနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ထွက်ခွာသွားပါက ဤကမ္ဘာကြီးမှာ ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် နတ် သင်္ချိုင်း ချောက်နက်ထဲတွင် ချိပ်ပိတ်ထားသော ထိုအရာမှာ ခန့်မှန်းရခက်သော ခွန်အားရှိသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားပါက ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ထပ်အတွက်ပင် ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်စေနိုင်သည်။ နီလာယန်သခင်သည် သူ၏ အထွတ်အထိပ် ခွန်အားဖြင့်ပင် ထိုအရာကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းဧကရီသည် ကျန့်ချင်းယန်၏ နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ မည်သို့ ဆုံးဖြတ်ပါစေ သူမက ထောက်ခံမည်သာ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျန့်ချင်းယန်က ပိုင်ယွဲ့ရင်ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ထပ်သို့ ပြန်လိုသည့်အခါ သူမက အပြန်လမ်းကို ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။ ယခု ကျန့်ချင်းယန်က သူ၏ အမှားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုသည့်အခါတွင်လည်း သူမက မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူနှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုမျက်လုံးကြီးမှာ ချိပ်ပိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို ထိုတိုက်ခိုက်မှုတွင် သုံးစွဲလိုက်ပုံရသည်။ သို့သော် ထိုမျက်လုံးကြီးမှာ ထာဝရဝဲဂယက်၏ ချုပ်နှောင်မှုအတွင်းမှ လုံးဝ လွတ်မြောက်သေးခြင်း မရှိသေးကြောင်း နီလာယန်သခင် သတိပြုမိလိုက်သည်။ နတ် သင်္ချိုင်း ချောက်နက်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ချိပ်ပိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နီလာယန်သခင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ကာ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို သူ၏ အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ထာဝရဝဲဂယက်နှင့် ပြန်လမ်းမဲ့ ပင်လယ်အထက်တွင် ပေါလောပေါ်နေသော ထိုတိုက်ကြီးမှာ ပုံသဏ္ဌာန်မှန်သော စတုရန်းပုံစံ ဖြစ်နေသည်ကို သူ အံ့ဩဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤမျှ ပုံသဏ္ဌာန်မှန်ကန်နေခြင်းမှာ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် မြေပြင်တစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ နီလာယန်သခင်သည် ထျန်းယွမ်တိုက်ကြီးကိုယ်တိုင်က မှော်ရတနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ စတုရန်းပုံစံ စွမ်းအင်အစီအရင်တစ်ခု သို့မဟုတ် စစ်တုရင်ခုံတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤကြီးမားလှသော မှော်ရတနာ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နတ် သင်္ချိုင်း ချောက်နက်ကို ဖိနှိပ်ထားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ နီလာယန်သခင်မှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ နတ်သင်္ချိုင်း ချောက်နက်အောက်တွင် ဘာတွေ မြှုပ်နှံထားသနည်း ရှေးဟောင်းပညာရှင်ကြီးသည် ထိုအရာကို ချိပ်ပိတ်ရန်အတွက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ချိပ်ပိတ်ရုံသာမက၊ ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားလှသည့် မှော်ရတနာကြီးကိုပါ အသုံးပြု၍ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ထပ်တွင်ပင် မည်သူနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ ရလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုသို့ ထပ်ဆင့် ချိပ်ပိတ်ထားခြင်းကြောင့်သာ မျက်လုံးကြီးမှာ လုံးဝ လွတ်မသွားသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ အချိန်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ နီလာယန်သခင်သည် ထိုမိစ္ဆာ လုံးဝ လွတ်မြောက်မလာမီ သူ တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ကျန့်ချင်းယန်က ထိုမိစ္ဆာကို ပြန်လည် ချိပ်ပိတ်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေနေစဉ်မှာပင်၊ သူ၏ ရှေ့၌ ဆန်းကြယ်သော လူ ၇ ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်...။ ထို ၇ ဦးလုံးမှာ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကြီးများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်ရုံအောက်တွင် ဆန်းကြယ်သော ပုံစံများ ထွင်းထုထားသည့် အနက်ရောင် သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့ဆီမှ ရှေးကျပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်...။

အခန်း ၅၅၂ - မိစ္ဆာတပည့် ၇ ဦး

ထိုဝတ်ရုံခြုံထားသော ပုဂ္ဂိုလ် ၇ ဦး၏ မျက်နှာများကို မမြင်ရချေ။ ဝေဝါးနေသော အနီရောင်မျက်လုံးအစုံများကိုသာ ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်ပြီး လောကကြီးကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူတို့သည် ရုပ်ထုများကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။

သူတို့ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါတစ်ခုတည်းနှင့်တင် နီလာယန်သခင်သည် ဤ ၇ ဦးမှာ ဤကမ္ဘာမှ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူတို့သည် ရှေးဟောင်းချိပ်ပိတ်မှုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသူများဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ ယုံကြည်နေမိသည်။

ရှေးဟောင်းမျက်လုံးကြီးသည် ချိပ်ပိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအင်များကို အလွန်အမင်း သုံးစွဲလိုက်ရသဖြင့် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မော်ကျသွားခဲ့ပုံရသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဤလူ ၇ ဦးမှာ လူသားများ မဟုတ်ကြချေ။ သူတို့သည် ထိုမိစ္ဆာဆိုး၏ အစောင့်အရှောက်များဖြစ်ကြပြီး "မိစ္ဆာတပည့်များ" ဟု အမည်တွင်ကြသည်။

ထိုမိစ္ဆာတပည့် ၇ ဦး ကျန့်ချင်းယန်ထံသို့ လာရခြင်းမှာ သူ့ကို သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်အဖြစ် သိမ်းသွင်းရန် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို လူသားမျိုးနွယ်မှ အဋ္ဌမမြောက် မိစ္ဆာတပည့်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုခြင်းပင်။ သူတို့သည် ကတိပေါင်းများစွာ ပေးခဲ့ကြသော်လည်း ထိုကတိများမှာ ကျန့်ချင်းယန်၏ နားထဲတွင် အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းသော စကားများအဖြစ်သာ ကြားနေရသည်။

ကျန့်ချင်းယန်သည် ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာကို ပျက်စီးစေခဲ့မိသည့်အတွက် သူ၏ အပြစ်များကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာတပည့်များက ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် ကျန့်ချင်းယန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ယှက်သန်းသွားခဲ့တော့သည်။

သူတို့သည် ထိုမိစ္ဆာဆိုး၏ တမန်များဖြစ်နေသရွေ့ သူတို့မှာ သေထိုက်သူများသာ ဖြစ်သည်

စကားပြောနေရန် မလိုအပ်တော့ချေ၊ တိုက်ပွဲဝင်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

ကျန့်ချင်းယန်၏ ဓားမှာ အမြဲတမ်း သူ၏ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်းပင်။ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလေ့ရှိသော ရှေးဟောင်းဧကရီသည်လည်း သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် နှင်းကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ဖန်တီးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန့်ချင်းယန်၏ ဓားမှာ အိမ်မြှောင်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီ။ ရှေးဟောင်းဧကရီ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း နှင်းနတ်သမီးလေးတစ်ပါးအလား ရှေ့သို့ ပျံလွင့်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ပူးပေါင်းကာ လူ ၇ ဦးကို ၂ ဦးတည်းဖြင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ သို့သော် ထိုအနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော် ၇ ဦးမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ သူတို့၏ တိုက်ကွက်တိုင်းတွင် ဤကမ္ဘာနှင့် လုံးဝကွဲပြားသော ဥပဒေသများ ပါဝင်နေသည်။ သူတို့ ၇ ဦး ပူးပေါင်းလိုက်သည့်အခါ တိုက်ပွဲမှာ လောကကြီးကို ပြောင်းလဲစေလောက်သည်အထိ ပြင်းထန်လှသည်။

ဘာမှမသိရှာသော ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာရှိ လူသားများသည်ပင် ကောင်းကင်ယံကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေကြရသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များ၊ လျှပ်စီးတန်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးရောင်အဆင်းများလည်း ယှက်သန်းနေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ သွေးများ ရွာကျလာတော့မည့်အတိုင်းပင်။

ကျန့်ချင်းယန်နှင့် ရှေးဟောင်းဧကရီတို့မှာ အားနည်းချက် ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းလိုက်သည့်အခါ မည်သည့်ဖက်ကမှ အသာမရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာတပည့် အချို့ ဒဏ်ရာရသွားသလို၊ ကျန့်ချင်းယန်နှင့် ရှေးဟောင်းဧကရီတို့မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်မဆင်နွှဲနိုင်တော့သဖြင့် သူတို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြရသည်။

သူတို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် မိစ္ဆာတပည့် ၇ ဦးမှာ ထာဝရဝဲဂယက်သို့ ပြန်မသွားကြဘဲ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာရှိ သိုင်းမိသားစုများနှင့် ဂိုဏ်းများကို စတင်သတ်ဖြတ်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် လူများကို သူတို့ထံ အညံ့ခံခိုင်းကြပြီး ငြင်းဆန်သူများကိုမူ ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ပစ်ကြသည်။

သတ်ဖြတ်ခံရသော သိုင်းသမားများကို မိစ္ဆာဆိုးအတွက် ယဇ်ပူဇော်စာအဖြစ် ထာဝရဝဲဂယက်အတွင်းသို့ ပစ်ချကြသည်။ ၎င်းမှာ ဝဲဂယက်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာဆိုးကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နိုးထလာစေရန် ပြုလုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာမှာ သတ်ဖြတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ မြေပြင်များ ပျက်စီးသွားသော်လည်း အညံ့ခံခြင်းထက် သေခြင်းကို ရွေးချယ်သော ရဲရင့်သည့် သိုင်းသမားများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် လူတိုင်းက ထိုသို့မဟုတ်ကြချေ။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအရာများရှေ့တွင် အချို့လူများသည် ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲတော့မည်ဟု ယုံကြည်ကာ မိစ္ဆာများဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် မိစ္ဆာတပည့် ၇ ဦးသည် သူတို့၏ အင်အားစုကို စတင်ချဲ့ထွင်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် နီလာယန်သခင်သည် ပျက်စီးခြင်း မျိုးနွယ်စုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုမျိုးနွယ်စုနှင့် လူသားမျိုးနွယ်စုမှာ အမြဲတမ်း စည်းခြားထားခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ကျန့်ချင်းယန် ပျက်စီးခြင်းမျိုးနွယ်ကို တွေ့ရှိချိန်တွင် ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာ၏ သိုင်းပညာများမှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပျက်စီးခြင်းမျိုးနွယ်၏ ခွန်အားမှာမူ အကောင်းအတိုင်း ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ကျန့်ချင်းယန်သည် ထိုစဉ်က ပျက်စီးခြင်းဘုရင်၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီး သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျန့်ချင်းယန်နှင့် ရှေးဟောင်းဧကရီတို့သည် ပျက်စီးခြင်းမျိုးနွယ်ကို ဦးဆောင်ကာ မိစ္ဆာတပည့်များနှင့် သူတို့၏ အင်အားစုများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် သွေးများမှာ မြစ်ပမာ စီးဆင်းခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်အတွင်း ကျန့်ချင်းယန်နှင့် ရှေးဟောင်းဧကရီတို့သည် "ဧကရီနှလုံးသားကျမ်း" ကို အတူတကွ ကျင့်ကြံခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်မိသွားသလို ခွန်အားများလည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာတပည့် ၇ ဦးမှာ ကျန့်ချင်းယန်နှင့် ရှေးဟောင်းဧကရီတို့၏ ပူးပေါင်းမှုကို မယှဉ်နိုင်တော့ချေ။ ပြင်းထန်လှသော နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲတွင် မိစ္ဆာအင်အားစုများ အမြစ်ပြတ်သွားခဲ့ပြီး မိစ္ဆာတပည့် ၇ ဦးလုံးလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ကျန့်ချင်းယန်နှင့် ရှေးဟောင်းဧကရီတို့မှာလည်း ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။

ဤစစ်ပွဲကြီးအပြီးတွင် ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာရော ပျက်စီးခြင်းမျိုးနွယ်စုပါ အထိနာခဲ့ကြပြီး လူအများမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွင်းသို့ ကျရောက်ခဲ့ကြရသည်။ အစဉ်အဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာသော သိုင်းအမွေအနှစ်များစွာလည်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။

ကျန့်ချင်းယန်သည် ပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏ ဘဝမှာ အနိမ့်အမြင့်များစွာနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ယန်နတ်ဘုရား ကောင်းကင်ဘုံ၌ သူသည် ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို နတ်ဆိုးသခင်တစ်ဦးအဖြစ် လူအများ၏ လေးစားမှုကိုလည်း ရရှိခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သစ္စာဖောက်ခံရခြင်း၊ ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးခြင်းတို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ထိုကျရှုံးမှုများကြားတွင် သူသည် သူမကို ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ သွေးကြောပိတ်ဆို့နေသည့် မိန်းကလေးဖြစ်သော်လည်း ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့သူလေး ဖြစ်သည်။ သူ အောင်မြင်နေချိန်ဖြစ်စေ၊ ကျရှုံးနေချိန်ဖြစ်စေ သူမသည် သူ့နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ အမြဲ လိုက်ပါလာခဲ့သူဖြစ်သည်။

နီလာယန်သခင်သည် သူ ကောင်းကင်ဘုံ ၁၂ ထပ်သို့ ပြန်သွားနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးတော့ကြောင်း သိမြင်သွားခဲ့သည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ သူ၏ ရှေ့၌ရှိသော လူသားကို တန်ဖိုးထားရန်ပင် ဖြစ်သည်။ အတိတ်က အရှက်ရမှုများကို ဆေးကြောနိုင်ခြင်း၊ ပိုင်ယွဲ့ရင်၏ သစ္စာဖောက်မှုအပေါ် နာကျည်းနေခြင်းတို့မှာ သူမနှင့် အတူရှိနေရသည့် အချိန်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှ မဟုတ်တော့ချေ။

သို့သော် သူ ဤအရာကို နားလည်သွားချိန်တွင်မူ အချိန်မှာ နောက်ကျလွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာတပည့် ၇ ဦးမှာ နှိမ်နင်းခံလိုက်ရသော်လည်း သူတို့မှာ မသေမျိုးများဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင် ပြန်လည် နိုးထလာဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဝဲဂယက်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာဆိုးကြီးမှာလည်း ခဏတာ အိပ်ပျော်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ နီလာယန်သခင်သည် သူ၏ အချိန်ကုန်ဆုံးတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်မှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ရှေးဟောင်းမဟာဧကရီ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို ဖန်တီးခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ အမွေအနှစ်များကို ထားရစ်ခဲ့ကြသည်။ အနာဂတ်မှ ဆက်ခံသူတစ်ဦးက သူတို့၏ မပြီးဆုံးသေးသော တာဝန်များကို ဆက်လက် ထမ်းဆောင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ကျန့်ချင်းယန်သည် သူ ရှေးဟောင်းဧကရီကို ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် မြက်အိမ်လေးကိုပါ တစ်ခုလုံး ရွှေ့ပြောင်း ထားရှိခဲ့သည်။ ထိုအိမ်လေးထဲတွင် တစ်ဦးက ဓားကစားကာ အရက်သောက်ရင်း၊ နောက်တစ်ဦးက စောင်းတီးကာ သီချင်းဆိုနေသည့် မြင်ကွင်းမှာ နတ်ဘုရားမောင်နှံကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ဤနေ့ရက်များမှာ ထာဝရ မတည်မြဲနိုင်ကြောင်း သူတို့နှစ်ဦးလုံး သိရှိကြသည်။ သူတို့သည် နောက်ဆုံးသော နွေးထွေးမှုများကို အတူတကွ ခံစားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ကျန့်ချင်းယန်သည် စာသားအချို့ကို ရေးသားထားရစ်ခဲ့သည်။ သူနှင့် ရှေးဟောင်းဧကရီတို့မှာ ဆံပင်ဖြူသည့်တိုင်အောင် သာမန်ဇနီးမောင်နှံကဲ့သို့ အတူတကွ အိုမင်းသွားလိုကြောင်းသာ ဆုတောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ နီလာယန်သခင်နှင့် ရှေးဟောင်းဧကရီတို့သည် ပျက်စီးနေသော ချိပ်ပိတ်မှုကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရန်အတွက် ထာဝရဝဲဂယက်အတွင်းသို့ လက်ချင်းချိတ်ကာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ထိုနေရာမှ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်ရှင်းထုံသည် ယခုအခါ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူမ မသိရှိချေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မိစ္ဆာ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသလား၊ သို့မဟုတ် သူတို့၏ အသက်ကို အသုံးပြု၍ မိစ္ဆာကို ပြန်လည် ချိပ်ပိတ်ခဲ့သလား ဆိုသည်မှာ ပဟေဠိပင် ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းဧကရီနှင့် နီလာယန်သခင်တို့၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမနှင့် ယီယွင်သည် သူတို့၏ အမွေအနှစ်များကို ဆက်ခံရမည့်သူများ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၅၅၃ - ဆဌမမြောက်အလွှာ

ယီယွင်နှင့် လင်ရှင်းထုံတို့သည် ပုံတူပန်းချီကားနှစ်ချပ်ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း အတွေးနက်နေကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှည်လျားလှသော အိပ်မက်ကိုယ်စီအတွင်း၌ နီလာယန်သခင်နှင့် ရှေးဟောင်းဧကရီတို့၏ ဘဝများကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ထိုရှေးဟောင်းစုံတွဲ၏ မျက်လုံးများဖြင့် ဤကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်မြင်ခဲ့ကြပြီး ယင်ယန် ဥပဒေသများကိုလည်း နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ယီယွင်နှင့် လင်ရှင်းထုံတို့အတွက် ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ "ဧကရီနှလုံးသားကျမ်း" အပေါ် သူတို့၏ နားလည်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍ ယခုပင် စတင်ကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက 'ကျောက်စိမ်းခြင်ဆီ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်'နှင့် 'ယန်ကိုးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်' တို့ကို အောင်မြင်ရန် အချိန်အများကြီး ပေးရတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာမှာ ဒီလိုလျှို့ဝှက်ချက်မျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။ ငါတို့ရှိနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ အိုးတစ်လုံးသက်သက်ပဲ ဖြစ်ပြီး နတ်သင်္ချိုင်း ချောက်နက်ထဲက ထာဝရဝဲဂယက်က အဲ့ဒီချိပ်ပိတ်မှုရဲ့ အချက်အချာပေါ့။ ထျန်းယွမ်တိုက်ကြီးဆိုတာကလည်း အဲ့ဒီအရာကို ဖိနှိပ်ချိပ်ပိတ်ထားဖို့အတွက် ဖန်တီးထားတဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ မှော်ရတနာကြီး တစ်ခုပါပဲလား..."

ယီယွင်သည် ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာသို့ ပထမဆုံး စတင်ရောက်ရှိခဲ့စဉ်က အခြေအနေကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။ ၎င်းသည် ပြန်လမ်းမဲ့ ပင်လယ်ထက်တွင် ပေါလောပေါ်နေပြီး မတ်စောက်လှသော ကမ်းပါးယံများ ရှိသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ထားသည့် အဆုံးမရှိသော နတ်ဘုရားတံတိုင်းကြီးများအလား ထင်မှတ်ရသည်။ ထိုစဉ်က ယီယွင်သည် ထျန်းယွမ်တိုက်ကြီး၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကြောင့် မှင်သက်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုမှသာ ၎င်းမှာ မှော်ရတနာကြီးတစ်ခုဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရတော့သည်။

"နတ်သင်္ချိုင်း ချောက်နက်ထဲက ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဆိုးက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ အဲ့ဒီအရာကို ပြန်ပြီးချိပ်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း နီလာယန်သခင်နဲ့ ရှေးဟောင်းဧကရီတို့တောင် သွားပြီးရင် ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ကြဘူး... နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ဟာ ချိပ်ပိတ်မှုကို အဆုံးသတ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။

အခုတော့ ဒီတာဝန်ကြီးက ငါတို့ပခုံးပေါ် ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့..." လင်ရှင်းထုံက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုအချို့ ရှိနေသော်လည်း ပိုမိုခိုင်မာသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များလည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ သူမသည် သူမ၏ ပိတ်ဆို့နေသော သွေးကြောများကို ပြန်ဆက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းဧကရီသည် သူမအတွက် ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဧကရီကြီး လွှဲအပ်ခဲ့သော အရေးကြီးသည့် တာဝန်ကို သူမ လျစ်လျူမရှုနိုင်ချေ။ ထို့ပြင် ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာတွင် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ စုကျဲနှင့် လင်မိသားစု ဘွားဘွားကြီးတို့ကဲ့သို့သော သူမ အချစ်ရဆုံး လူများ ရှိနေသည်။ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာ ပျက်စီးသွားမည်ကို သူမ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်ပါချေ။

လင်ရှင်းထုံသည် ယီယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ မြင်တွေ့ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေပုံရသည်။ အတန်ကြာမှ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်းထုံ... သွားကြစို့၊ အဲ့ဒီနေရာကိုလေ။ အခုဆိုရင် ငါတို့ အဲ့ဒီထဲကို ဝင်နိုင်ပြီလို့ ငါယုံကြည်တယ်"

ယီယွင်သည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် နတ်မျှော်စင်၏ တတိယအလွှာရှိ ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ လင်ရှင်းထုံသည်လည်း သူ၏နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက နီလာယန်သခင်နောက်သို့ ရှေးဟောင်းဧကရီ လိုက်ပါခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လှေကားထစ်များအတိုင်း တစ်လှမ်းချင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ အလင်းတံခါးပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် နတ်မျှော်စင်၏ ဆဌမမြောက်အလွှာ (၆ လွှာ) ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ နတ်မျှော်စင်၏ အမြင့်ဆုံး အလွှာပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က ထိုတံခါးမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားခဲ့သည်။ ငါးနှစ်ကြာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးနောက်နှင့် ရှေးဟောင်းစုံတွဲ၏ ဘဝများကို ခံစားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ ယီယွင်နှင့် လင်ရှင်းထုံတို့သည် ထိုတံခါးရှေ့၌ ထပ်မံရပ်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လက်ဖဝါးများကို တံခါးချပ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြသည်။

"ဘုန်း"

သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ လေးလံလှသော တံခါးချပ်ပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော ရှေးဟောင်းပုံစံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းထိန်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကြားတွင် သန့်စင် ယင်နှင့် ယန် ဥပဒေသများ စီးဆင်းနေကြသည်။ ထိုရှေးဟောင်းတံခါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်မှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး နတ်မျှော်စင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ယီယွင်နှင့် လင်ရှင်းထုံတို့သည် သူတို့၏ စွမ်းအင်များကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်လိုက်ကြရာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ယင်နှင့် ယန် စွမ်းအင်များ ယှက်နွယ်သွားပြီး မဟာဥပဒေသ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုရှေးဟောင်းတံခါးကြီးမှာ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ပင် "ကလောက် ကလောက်" ဟူသော အသံများနှင့်အတူ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်ဟသွားလေသည်။

ဧကရီလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ခြောက်နှစ်အကြာတွင်မှ သူတို့သည် နတ်မျှော်စင်၏ နောက်ဆုံးအလွှာသို့ ခြေချနိုင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နတ်မျှော်စင်ကြီးမှာ သူတို့အတွက် လုံးဝ ပွင့်လင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း.....

တံခါးကြီး လုံးဝပွင့်သွားသည့်အခါ ဖုန်တက်နေသော သမိုင်းစာမျက်နှာတစ်ခုကို တွန်းဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့ အတွင်းသို့ မဝင်ရသေးခင်မှာပင် ရှေးဦးကာလ အရှိန်အဝါများ မှာ အလုံးအရင်းနှင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တံခါးနောက်ကွယ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ အချိန်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူတို့ကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးအစုံ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

တံခါးနောက်ကွယ်မှ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့လည်း ခံစားရသည်။ ၎င်းမှာ မည်သူ၏ အသံမှန်း မသိရချေ။ တစ်စုံတစ်ဦးကို ခေါ်ယူနေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် မည်သူမျှမသိသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ပင်။ ဤထူးခြားသော ခံစားချက်က ယီယွင်နှင့် လင်ရှင်းထုံတို့ကို အသက်ပင် မရှူနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယီယွင်သည် တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏အတွင်းစိတ်နှင့် လာရောက် ထိတွေ့နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လင်ရှင်းထုံ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တံခါးအတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ အတွင်းဘက်မှာမူ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော ဤနေရာသို့ သူတို့သည် ပထမဆုံး ခြေချခွင့်ရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အခန်းလေးတစ်ခန်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ဝါးဖျာများ ခင်းထားပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် သစ်သားစားပွဲတစ်လုံး ရှိသည်။ သစ်သားစားပွဲမှာ ချောမွတ်နေပြီး ဖုန်တစ်စွန်းတစ်လေမျှ မရှိချေ။ စားပွဲပေါ်တွင် ဆီမီးခွက်တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းထံမှ စိမ်းပြာရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့လေးမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။ ထိုအလင်းလေးမှာ မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ဦးယံမှ ကြယ်စင်လေးတစ်ပွင့်အလားပင်။

ထိုဆီမီးခွက်မှာ နှစ်ပေါင်းမည်မျှကြာအောင် လင်းထိန်နေခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ ဤအခန်း၏ ပိုင်ရှင်မှာ မည်သည့်အခါမျှ ထွက်မသွားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ သစ်သားစားပွဲကို ကြည့်ပြီးနောက် ယီယွင်သည် ၎င်းဆီသို့ မလျှောက်လှမ်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက နီလာယန်သခင်သည်လည်း ဤဝါးဖျာပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။ ယီယွင် ထိုင်ချလိုက်သည့်အခါ သူ၏ နားထဲတွင် ခုနက ကြားခဲ့ရသော တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံမှာ ထပ်မံ၍ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ပြန်သည်။ မျက်စိရှေ့တွင် မမြင်ရသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက သူနှင့်အတူ ထိုင်နေပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။

ဤသည်မှာ ယီယွင်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှု မဟုတ်ဘဲ တကယ့်အသံအစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ နီလာယန်သခင် မရှိတော့သော်လည်း သူ၏ ထိုစဉ်က အရှိန်အဝါနှင့် အသံများမှာ မပျောက်ကွယ်သေးဘဲ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ဤအခန်းအတွင်း၌ ပေါ်ထွက်လာနိုင်ခြင်းမှာ နီလာယန်သခင်၏ ဥပဒေသများအပေါ် နားလည်မှုမှာ မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးပင်လျှင် ထာဝရဝဲဂယက်အောက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်တည်မှုကြီးကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပါလား...။ ယီယွင်သည် သစ်သားစားပွဲကို ကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေမိသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် သိပ်ပြီး သတိမထားမိလောက်သော အနက်ရောင် ချပ်ဝိုင်း တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထို့ပြင် ၎င်း၏ ဘေးတွင် ဝါဂွမ်းအိတ်ကလေး တစ်အိတ်ကိုလည်း ဒီအတိုင်း ချထားခဲ့သည်။

ယီယွင်သည် ထိုအနက်ရောင် ချပ်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယီယွင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ထိုအရာအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး ချပ်ပြားမှာ လင်းထိန်လာကာ ပုံရိပ်တစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်ပြသလိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ မျှော်စင်အသေးလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဒါ နတ်မျှော်စင်ပဲ" လင်ရှင်းထုံက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယီယွင်သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချပ်ဝိုင်းမှာ နတ်မျှော်စင်၏ ပုံရိပ်ကို ထုတ်လွှင့်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ ဤချပ်ဝိုင်းမှာ နတ်မျှော်စင်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်သည့် ဗဟိုအချက်အချာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ယီယွင်သည် အပြာရောင်ယန် အမှတ်အသားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ ယွမ်ချီကို ထိုချပ်ပြားအတွင်းသို့ နစ်မြှုပ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ အာရုံမှာ နတ်မျှော်စင်၏ ထောင့်တိုင်း၊ နေရာတိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ နတ်မျှော်စင်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ ယခုအခါ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

"ဒါက နတ်မျှော်စင်ရဲ့ အချက်အချာနေရာလား" လင်ရှင်းထုံက ခန့်မှန်းမိပုံရသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယီယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့ရသည်။ ယခင်က သူရရှိခဲ့သော အမွေအနှစ်မှာ နတ်မျှော်စင်၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု ဤချပ်ပြားနှင့်ဆိုလျှင် သူသည် နတ်မျှော်စင် တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသာ ဤချပ်ပြားကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် လေ့ကျင့်နိုင်မည်ဆိုပါက သူသည် နတ်မျှော်စင်၏ စစ်မှန်သော သခင် ဖြစ်လာပေတော့မည်။

နတ်မျှော်စင်သည် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ရာ နေရာတစ်ခုသက်သက် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံရာ ဂူဗိမာန်တစ်ခုဖြစ်သလို အလွန်စွမ်းထက်သည့် မှော်ရတနာကြီး တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ယီယွင်သာ လုံလောက်သော ခွန်အားရှိလာပါက သူနှင့် လင်ရှင်းထုံတို့သည် နတ်မျှော်စင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ နေနှင့် လကို ချိပ်ပိတ်ခြင်း၊ တောင်နှင့် မြစ်များကို ဖိနှိပ်ခြင်းတို့ပင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါ မည်သို့သော ရန်သူနှင့်ပင် တွေ့ရစေကာမူ သူတို့သည် ထိုရန်သူများကို အလွယ်တကူပင် ချိပ်ပိတ်ဖိနှိပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေတော့သည်။