အခန်း (၂၁၇၉-၂၁၈၀)

အပိုင်း(၂၁၇၉)

အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်... ဘဝတစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ မြောက်မြားစွာသော ဘဝများ...

သေမျိုးတစ်ဦး၏ ဘဝမှာ ပထမဆုံး အသက်ရှူသံမှသည် နောက်ဆုံး ထွက်သက်အထိ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တောက်ပလှပေသည်။ သူတို့သည် အစအဦးကတည်းကပင် မိမိတို့၏ ဘဝသည် အကန့်အသတ်ရှိသည်ဟူသော အသိကို မွေးရာပါဗီဇအရ နားလည်ထားကြသည့် အဆုံးသတ်ရှိသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြ၏။ ၎င်းမှာ သေမျိုးတို့၏ အနီရောင် ဖုန်မှုန့်များအကြား ဖုံးကွယ်ထားသော မကြုံစဖူး ဆန်းကြယ်သည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပင်။

ဘဝ၏ ဒွန်တွဲနေသော သဘောသဘာဝနှင့် တည်ရှိမှုအတွက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရုန်းကန်နေရခြင်း။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ သေခြင်းတရားသို့ ဦးတည်နေသော၊ ကံကြမ္မာကို အကြိမ်ကြိမ် အပြတ်အသတ် ဖီဆန်ခဲ့သော သေမျိုးလူငယ်လေးတစ်ဦးသည် သေမျိုးဘဝ၏ ကပ်ဘေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြည့်စုံမှုနှင့် ကျေနပ်မှုများကို ခံစားခဲ့ရသော အချိန်များ ရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်များတွင် မည်သည့် ဆုံးရှုံးမှုမျှ မရှိဘဲ နေ့ရက်တိုင်းမှာ စူးစမ်းရှာဖွေချင်စရာကောင်းသော တောက်ပသည့် အရုဏ်ဦးများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ဆုံးရှုံးမှုများစွာကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ခံစားခဲ့ရပြန်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ လေထဲ၌ လွင့်ပါးသွားသော ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း ထိုသေမျိုးလူငယ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။

အကြိမ်ကြိမ်၊ အခါခါပင်...။

အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ သိမ်မွေ့စွာ၊ မသိမသာ ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ငရဲဘုံ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၊ နတ်ဘုရားများနှင့် ကပ်ဘေးများပင်လျှင် သူ၏ နှလုံးသားကို မလှုပ်ခတ်နိုင်တော့သည့်တိုင်အောင်ပင်။

ငရဲဘုံ၏ စတုတ္ထထပ်ဖြစ်သော သေမျိုး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်း ကပ်ဘေး ဟု လူသိများသည့် အနီရောင် ဖုန်မှုန့် ဒိုင်မန်းရှင်း သည် ၎င်းစတင်ပေါ်ပေါက်လာချိန်မှစ၍ အခက်ခဲဆုံးသော စိန်ခေါ်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိထားသူ၊ ဆုံးရှုံးမှု၏ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုကို မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးပြီး အေးချမ်းသော အပြုံးဖြင့် လက်ခံနိုင်စွမ်းရှိသူ သေမျိုးတစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုကြိုးပမ်းမှုအဖြစ် ဘဝပေါင်း ၁၈ ဘဝမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာတော့မည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် အနာဂတ်မဲ့ခြင်း ဘဝ...

မာနအပြစ်သား တစ်ဦးအတွက်မူ ဤသည်မှာ မကြုံစဖူး ခက်ခဲပြီး အန္တရာယ်များလှသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူအားလုံး တိုးတက်အောင်မြင်နေချိန်တွင် မိမိကမူ ရပ်တန့်နေသော ရေအိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းမှာ ဘဝ၏ အခါးသီးဆုံးနှင့် စိတ်ပျက်စရာအကောင်းဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

၎င်းမှာ ပညာရေးနယ်ပယ်တွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားပြီး လူမှုရေးအရ ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ပြင်ပလောကသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ ယခင်က မိမိထက် ညံ့ဖျင်းခဲ့သူများကဲ့သို့ လေးစားမှု၊ ချမ်းသာမှုနှင့် အရည်အချင်းများကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့သည့် ပုဂ္ဂိုလ်အချို့၏ ဘဝနှင့် ဆင်တူလှသည်။ သူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ ထိပ်တန်းသို့ မရောက်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ အောင်မြင်မှုမှာလည်း ရပ်တန့်သွားလေ့ရှိသည်။

ဤကဲ့သို့သော မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုမျိုးသည် မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများကို မညှာမတာ ကျိုးပဲ့သွားစေနိုင်သည်။ အများအပြားမှာလည်း ထိုသို့ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားကြကာ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် နာကျည်းမှုများဖြင့် မိမိတို့၏ အသက်ကို အဆုံးစီရင်သွားကြလေ့ရှိသည်။ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသော အဆုံးသတ်ပင်။

သို့သော် ဝေ့ဝူယင်မှာမူ ဤအရာကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မူလကတည်းက မာနအပြစ်သား တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် မာနကြီးမှု ရှိသော်လည်း ထိုမာနမှာ ဆုံးရှုံးမှုနှင့် လက်ခံနိုင်မှုတို့ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် နှိမ့်ချခံရပြီးမှ ပေါ်ထွက်လာသော အရာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မာနမှာ များပြားလှသော စမ်းသပ်မှုနှင့် အခက်အခဲများကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ ရရှိလာသော အရာ ဖြစ်၏။ သူသည် ကမ္ဘာကြီးက သူ့ကို တစ်ခုခု ပေးဆပ်ရန် အကြွေးတင်နေသည်ဟု မယူဆသလို၊ သူ၏ ရိုးရှင်းသော ဘဝလေးမှာ နာကျင်စရာကောင်းသည်ဟုလည်း မခံစားခဲ့ရပေ။

ထိုဘဝ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူရှိုက်ချိန်တွင် ချစ်ခင်ရသူများ၏ ဝန်းရံမှုနှင့် ရှင်သန်တိုးတက်နေသော အမွေအနှစ်များကြားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ သာယာလှပသော အဆုံးသတ်မျိုးကို သူက မည်ကဲ့သို့ မကျေမနပ် ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ပြီးပြည့်စုံသော အဆုံးသတ်တစ်ခုပင်...။

ထိုဘဝ အနီရောင် ဖုန်မှုန့်များကြား၌ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ဒုတိယမြောက်ဘဝ စတင်ခဲ့သည်။

ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော ချစ်ခြင်း၏ ဘဝ...

တစ်ဖန် ဤသည်မှာလည်း အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသော ဘဝတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစပိုင်းမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ မူလဘဝအခြေခံမှ များစွာ ပြောင်းလဲရန် မလိုခဲ့ပေ။ သူသည် မြို့တစ်မြို့ရှိ ထင်ရှားသော မျိုးနွယ်စုတစ်ခုမှ သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကြီးပြင်းလာချိန်တွင် သူသည် အမျိုးသမီးများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသော်လည်း ရုပ်ရည်၊ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် အပြုအမူ အားလုံးတွင် ပြည့်စုံလှသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

သူသည် ထိုလှပသော အမျိုးသမီးကို အမှန်တကယ်ပင် စွဲလန်းနှစ်သက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ကြားတွင် တရားဝင် သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးသော ပတ်သက်မှုမျိုး မရှိသေးသော်လည်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တောက်ပသော အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များကို အစဉ်အမြဲ ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။ သူတို့ စေ့စပ်လိုက်ကြပြီး မြို့တစ်မြို့လုံး၏ ပြောစမှတ်ပြုရာ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ ခွင့်လွှတ်ခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ပါရမီမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သဖြင့် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်များသို့ တက်လှမ်းရန် လိုအပ်ချက်များကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် သေမျိုးနတ်ဘုရား များပင် မဖြစ်လာနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေ၏။

ထို့နောက် သူ၏ ဘဝတွင် အပျော်ရွှင်ဆုံးနေ့ဖြစ်သော မင်္ဂလာဆောင်နေ့...

ထိုတွင်... သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်းဖက်ကာ အိမ်ထောင်ဦးညကို ဖြတ်သန်းတော့မည့် အချိန်မှာပင် စွမ်းအားကြီးသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ငြင်းမရလောက်အောင် ခန့်ညားလှပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ချီစုစည်းမှုအဆင့် ထက် များစွာ သာလွန်ကာ အစစ်အမှန် ကြယ်တာရာ အမြုတေ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တစ်စုံတစ်ဦးက ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သည့်အတိုင်းပင်။ သူမသည် သူ၏လက်ထဲမှ လုယူခြင်းခံလိုက်ရသည်။ မူလက သူ၏ မင်္ဂလာပွဲဖြစ်ရမည့်အရာမှာ ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ထိုညမှာပင် အခြားသူတစ်ဦး၏ မင်္ဂလာပွဲကို ကျင်းပခဲ့သည်။ ထိုလူ၏ လက်ချောင်းလေးတစ်ချက် ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဝေ့ဝူယင် ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံခဲ့သမျှ စွမ်းအားများမှာလည်း ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသည်။ သူ ချစ်ရသော အမျိုးသမီးကို ထိုလူက အကြိမ်ကြိမ် ဝါးမြိုနေသည်ကို ထောင့်တစ်နေရာမှ အဝတ်အစားမဲ့လျက် ကြည့်နေရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်းခံခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ညည်းညူသံများမှာ မိုးခြိမ်းသံထက်ပင် ကျယ်လောင်နေပြီး သူမ၏ နီမြန်းကာ လှပသော မျက်နှာပေးမှာလည်း မေ့ဖျောက်၍မရနိုင်စရာပင်။ အဆုံးသတ်တွင် သူမသည် ဝေ့ဝူယင်၏ အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်၍မဟုတ်ဘဲ၊ စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ထိုလူသစ်ကို လက်ခံလိုက်ချိန်တွင် ဝေ့ဝူယင်အား တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ခဲ့သော မြင်ကွင်းမှာလည်း အလားတူပင် မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ဘဝသည် နာကျင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်နေသင့်သည်။ မည်သည့် ယောက်ျားကောင်းမှ ဤကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အရှက်ရမှုမျိုးကို လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဝေ့ဝူယင်သည် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးစက်များက သူ့အတွက် ငိုကြွေးပေးနေသည့်အလား ကျဆင်းနေသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ မုန်းတီးမှု၊ စိတ်ပျက်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုတို့ဖြင့် အထိုးခံထားရသင့်သော သူ၏ နှလုံးသားမှာမူ အနှိုင်းမဲ့လောက်အောင် ကြည်လင်နေခဲ့သည်။

တိုက်ကြီး၏ ထိပ်တန်း ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပညာရှင် သူတော်စင် ရှောင်ထျန်းက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းရည်မှာ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ဆိုးရွားသော ရောဂါရှာဖွေချက်ကို ပေးလိုက်ချိန်တွင်ပင် သူ၏ စိတ်အစဉ်၌ အေးချမ်းမှုသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုလူ၏ ရက်စက်သော လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် ဝေ့ဝူယင်သည် ပန်းသေပန်းညှိုးရောဂါ ခံစားရကာ နောက်နောင် သားသမီးမထွန်းကားနိုင်တော့ကြောင်း ပြောပြခံရချိန်တွင်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချခြင်း သို့မဟုတ် မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်းပင် မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ မျိုးနွယ်စုမှာ ရာထူးနှင့် စည်းစိမ်များ ဆုံးရှုံးကာ မြို့ပြင်သို့ နှင်ထုတ်ခံရပြီး လမ်းဘေးတွင် သူတောင်းစားများ ဖြစ်သွားခဲ့ရချိန်တွင်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘဲ ဝမ်းရေးအတွက် ကြုံရာအလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ကာ ငါးဖမ်း၍ အသက်မွေးခဲ့သည်။

တစ်နှစ်အကြာတွင် သူတို့၌ သားသမီးရရှိသွားပြီး ထိုလူက ရွံရှာဖွေကောင်းစွာပင် သူ၏ အမည်ဖြစ်သော ဝူယင် ကို ထိုကလေးအား ပေးလိုက်သည်ဟု ကြားသိရသည်။ ဤလုပ်ရပ်မှာ အလွန်အမင်း မလေးစားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ငိုကြွေးခြင်း၊ ဟိန်းဟောက်ခြင်း၊ ဒူးထောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အရာအားလုံးကို အဆုံးစီရင်ခြင်းများ မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ညာဘက်မျက်ဝန်း၏ သူငယ်အိမ်အတွင်း၌ ဆေဘာတစ်လက် ပုံဖော်လာခဲ့သည်။ အိုမင်းနေသော သစ်ပင်တစ်ပင်မှ ကြွေကျလာသည့် အားနည်းပြီး သေးသွယ်သော သစ်ခက်လေးတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ဝေ့ဝူယင်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် တည်ဆောက်ထားသော ခမ်းနားလှသည့် နန်းတော်ဆီသို့ ထိုသစ်ခက်လေးတစ်ခုတည်းဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ နန်းတော်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ထိုလူသည် သူ၏ ချစ်သူဟောင်းနှင့်အတူ ကလေးကို ပွေ့ချီလျက် ထွက်လာသည်။ သူသည် ခံစားချက်မဲ့နေသည်မဟုတ်သလို ဒေါသထွက်နေသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အစ်ကိုကြီး၏ သွန်သင်ချက်မှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။ သူသည် မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမျှ မပါဘဲ သစ်ခက်လေးကို ဓားအိမ်မှ ဓားဆွဲထုတ်သည့်အလား ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ၎င်း၏ အဖျားမှ မကြုံစဖူးသော ထက်မြက်မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ရန် တစ်ချက်တည်းသော ဝှေ့ယမ်းမှု။

ထိုနေ့တွင်...

ဝေ့ဝူယင်သည် ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရပြီး ကိုယ်လက်အင်္ဂါ လေးခုလုံး အချိုးခံရကာ သေလုမျောပါး ပစ်ထားခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် သွေးညှီနံ့များကို ခံစားရင်း မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသော မိုးစက်ကလေးများမှာ မျက်ရည်များနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ တိမ်တိုက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကောင်းကင်ယံမှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်တိုင်က သူ့ကို သနားနေသည့်အလား။

သူ တစ်ယောက်တည်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ပထမဆုံး ဘဝနှစ်ခုမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် အဆုံးသတ်များ ရှိခဲ့သော်လည်း ရှင်သန်ရန် သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံရန် သူ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မယိမ်းယိုင်ခဲ့ပေ။

အနီရောင် ဖုန်မှုန့် ဒိုင်မန်းရှင်း၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ငရဲဒေသခံများ အားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဒိုင်မန်းရှင်းမှာ ပွင့်ဟလာပြီး ဘဝတစ်ခုချင်းစီ၏ ပုံရိပ်အစအနများကို ပြသလာသည်။ အသေးစိတ်ကို မသိနိုင်သော်လည်း သူ ရင်ဆိုင်နေရသော မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ဖွယ် ကပ်ဘေးများကိုမူ သူတို့ သိမြင်နိုင်ကြသည်။

ဒုတိယမြောက်ဘဝဖြစ်သော ခွင့်မလွှတ်နိုင်သော ချစ်ခြင်း ဘဝ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်းမြူခိုးများ ဆင်းသက်မလာခဲ့ပေ။ အစအနလေးပင် မရှိခဲ့။ ဤသည်မှာ မကြုံစဖူး ထူးခြားချက်ပင်။

သာမန်သေမျိုးတစ်ဦးသည် ဤမျှ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရသော ဘဝကို ရှင်သန်ခဲ့ပြီးနောက် နာကျင်မှုကို အနည်းငယ်မျှ မခံစားရခြင်းကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူတို့အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ထိုဒိုင်မန်းရှင်းအတွင်းသို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်ထားရမည်။ ပြင်ပမှ ခုခံမှုလက္ခဏာများ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သတိရခြင်းဖြင့် လက်တွေ့ဘဝမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများ မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ တည်ရှိမှု အသိစိတ်သက်သက်ဖြင့်သာ ဤကပ်ဘေးများကို ခံစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သေမျိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မည်ကဲ့သို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသနည်း။ ဤကဲ့သို့သော ဘဝကို မလှုပ်ရှားသည့် နှလုံးသားဖြင့် ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် မည်သို့သော စိတ်ဓာတ်နှင့် တည်ရှိမှုမျိုးကို တည်ဆောက်ခဲ့ရပါသနည်း။ အံ့သြစရာပင်။

ဒုတိယဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူ၏ ညာဘက်မျက်ဝန်းမှ ထက်မြက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် တစ်ယောက်တည်း သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူသည် မည်သည့်အခါမျှ တစ်ယောက်တည်း မဖြစ်ခဲ့။

မည်သည့်ဘဝတွင်မဆို သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေမည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏ မိသားစုသည် သူ၏ ဘေးနားတွင် အမြဲရှိနေသည်ဖြစ်ရာ သူတို့ရှိနေသရွေ့ မည်သည့်အရာအတွက် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေရန် လိုသနည်း။ အနာဂတ်မဲ့ခြင်းလော။ ဆိုးရွားလှသော အချစ်၏ ဆုံးရှုံးမှုလော။ ငရဲဘုံအနေဖြင့် နောက်ထပ် မည်သည့် အရာများ ဆက်လက် စေလွှတ်ဦးမည်ကို သူ့ အနေဖြင့် ကြည့်နေရုံသာ။

***

အပိုင်း(၂၁၈၀)

မရေမတွက်နိုင်သော ဘဝသံသရာတို့သည် တရွေ့ရွေ့ စီးဆင်းလျက်ရှိရာ ဝေ့ဝူယင်၏ သေမျိုးဝိညာဉ်သည်လည်း မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ကြားတွင် အဖန်တလဲလဲ ကျင်လည်ခဲ့ရလေသည်။ ထိုကဲ့သို့ နှလုံးသားကို ဆွဲနှုတ်ခြွေရသကဲ့သို့ ပြင်းပြလှသော ဒွန်တွဲမှုဒဏ်ကို တည်ငြိမ်သော နှလုံးသားနှင့် ကျုံးသွင်းထားသော စိတ်ဓာတ် မရှိသူတိုင်း ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရိုး ထုံးစံမရှိချေ။

အသက်တစ်ရာကျော်မျှသာ ရှိသေးသော ဝေ့ဝူယင်၏ ဘဝသက်တမ်းသည် လောကဓံတရား၏ အရသာအားလုံးကို မြည်းစမ်းရန်နှင့် အနိဋ္ဌာရုံအားလုံးအပေါ် လျစ်လျူရှုနိုင်ရန် လုံလောက်သည်ဟု ဆိုပါက အလွန်အမင်း ချဲ့ကားပြောဆိုရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် စိန်ခေါ်မှု၊ အခက်အခဲ၊ ဆုံးရှုံးမှု၊ အရှက်ရမှုနှင့် နာကျင်မှုဟူသော အရသာတို့ကို မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ထိုအရာများသည် ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ကျော်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကြောက်ရွံ့မှုများကြားမှပင် သူ၏ နှလုံးသားကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် သွေးပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သေမျိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် ငရဲ၏ သေမိန့်နှင့်မခြားသော ဘေးဒုက္ခများကို ရင်ဆိုင်ရသည့် စိန်ခေါ်မှုများ၊ ကောင်းချီးခံများ၊ အခြားသော ကျင့်ကြံသူများ၊ လှည့်ကွက်များနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် ကိုယ်တိုင်က ပေးသော အခက်အခဲများ...။

သွေးသားရင်းချာ မိသားစုဝင်များ၊ သူ၏ အချစ်ဦးနှင့်... မမွေးဖွားလာသေးသော ရင်သွေးငယ်ကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် ဆုံးရှုံးမှုများ...။

အစွမ်းအစ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် စုမေ့နှင့် ခရာတိုတို့ကို လက်လွှတ်လိုက်ရပြီး အဖန်ဖန်အထပ်ထပ် ဒုက္ခဝေဒနာ ခံစားခဲ့ရသည့် အရှက်ရမှုများ...။

ငရဲမီး၏ လောင်မြိုက်မှု၊ မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော တွင်းနက်ကြီး၏ ဖိသိပ်မှု၊ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာတို့၏ ပူပြင်းလှသော ရောင်ခြည်တန်းများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုများနှင့် အခြားသော ဝေဒနာပေါင်းစုံ...။

အရှက်ရမှု ဝေဒနာမှာ များသောအားဖြင့် သူ၏ အခြားသော ကိုယ်ပွားဝိညာဉ်များမှတစ်ဆင့် ခံစားရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုကိုယ်ပွားများ၏ ခံစားချက်မှာ သူကိုယ်တိုင် ခံစားရသကဲ့သို့ပင် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေပေသည်။

ဒေါသ၊ စိတ်ပျက်မှုနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် မုန်းတီးမှုများ...

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် စကြာဝဠာကဲ့သို့ပင် ခိုင်ခံ့မြဲမြံသော စိတ်နှလုံးကို တည်ဆောက်ရန်အတွက်သာ အထောက်အပံ့ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ၏ မိသားစုဝင်များဖြစ်ကြသော ဘုရင်၊ အိုရီ၊ ဧဒင်၊ ခရာတို၊ ဒြပ်စင်နှင့် ဖီဆန်လေးတို့၏ ကူညီမှုကြောင့် ဝေ့ဝူယင်သည် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများကို ရရှိထားသည်။ ကျန်ရှိသမျှ အရာအားလုံးမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် တည်ရှိနေသရွေ့၊ သူ၏ မိသားစုဝင်များ ဘေးနားတွင် ရှိနေသရွေ့ အရာအားလုံးသည် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

ဒုတိယမြောက် ဘဝတွင် သူသည် အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းဖြင့် အရှက်ခွဲ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ဘဝနိဂုံးချုပ်ချိန်အထိ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သူ လုပ်ဆောင်ချင်သည်မှာ လောကဓာတ် အမတေများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သစ်ကိုင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ လွှဲယမ်းရန်သာ ဖြစ်သည်။ ရလဒ်က သူ့ဘက်တွင် ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။

အရေးကြီးသည်မှာ သူ လွှဲယမ်းလိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုဘဝ၏ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်များတွင် သူသည် အားနည်းခြင်းအပေါ် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု သို့မဟုတ် စိတ်တိုဒေါသထွက်မှုများ မရှိခဲ့ဘဲ၊ အသက်ရှူနေသရွေ့ ထိုက်တန်သော ဘဝတစ်ခုအဖြစ် ရှင်သန်နိုင်သည်ဟုသာ ခံစားခဲ့ရသည်။

အသက်ရှူနေသရွေ့...။

ဤစိတ်ဓာတ်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်တိုင်အောင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ မဖြစ်နိုင်သော မျှော်လင့်ချက်... မဟုတ်သေး၊ မတွေးဆနိုင်လောက်သော ယုံကြည်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကျင့်ကြံခြင်း နှလုံးသား၏ နက်ရှိုင်းမှုကို ပြသလိုက်ခြင်းပင်။

ထို့ပြင် ထိုသို့သော ပြသမှုမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုတို့ဖြင့် ရောယှက်နေသော ဘဝသံသရာတို့သည် တရစပ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ ထိုအရာအားလုံးမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ ဒေါသနှင့် ကျရှုံးမှုတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

...

အကျဉ်းချခံရခြင်း ဘဝ...။

ဂျိုးငှက်နီမြို့ မြို့ရှိ ဝေ့မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်အဆင့်အထိ တက်လှမ်းပြီးနောက်... ဝေ့ဝူယင်သည် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီး၍ရသော သက်သေအတုများဖြင့် လုပ်ကြံစွပ်စွဲခံရကာ ထောင်ဒဏ် အနှစ်နှစ်ဆယ် ချမှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အစ်ကိုကြီးက အမှားအယွင်းကို ရှာဖွေပြီး ပြန်လည်လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် ကိစ္စဟု ထင်ရသော်လည်း အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြရန် ကြိုးစားတိုင်း ပိုမိုကြီးမားသော အတားအဆီးများနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်သစ်များ ပေါ်ထွက်လာခြင်း သို့မဟုတ် အမှန်တရားအတွက် သက်သေထွက်ဆိုပေးမည့်သူမှာ မတော်တဆမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခြင်း သို့မဟုတ် တမင်တကာ နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

လွတ်လပ်မှုဟူသည် လျှာဖျားပေါ်တွင် ကခုန်နေသော မြှူဆွယ်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ အမြဲတစေ ဝေးကွာနေပြီး၊ အေးစက်စိုစွတ်သော အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ရှင်သန်နေရခြင်းမှာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်အတွက်မဆို ခါးသီးလှပေသည်။ ဤသို့ဖြင့် အနှစ်လေးဆယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အစ်ကိုကြီးမှာ သူ့ကို လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးပမ်းရင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူ ကျူးလွန်ခဲ့သည်ဆိုသော ပြစ်မှုမှာ တစ်သက်တစ်ကျွန်း ပြစ်ဒဏ်နှင့် မထိုက်တန်သော်လည်း သူ၏ ထောင်ဒဏ်မှာ တစ်သက်တစ်ကျွန်းအထိ တိုးမြှင့်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

သူသည် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု၊ အထီးကျန်မှု၊ ငတ်မွတ်မှု၊ အအေးဒဏ်၊ ရေဓာတ်ခမ်းခြောက်မှု၊ အာဟာရချို့တဲ့မှု၊ ဖျားနာမှုနှင့် အခြားသော ဒုက္ခပေါင်းစုံကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ အသက်ခုနစ်ဆယ်အရွယ်၊ အသက်ဓာတ် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးချိန်တွင် ဝေ့မျိုးနွယ်စုဝင်ဖြစ်သော သူ၏ ဝမ်းကွဲ၏ မြေးဖြစ်သူက ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော အမှုတွဲကို အဖြေရှာပေးနိုင်မည့် သက်သေအသစ်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မတရားအကျဉ်းချခံရမှုအတွက် လျော်ကြေးပါ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သတင်းကောင်းပင်။ အလွန်မွန်မြတ်သော သတင်းကောင်းပင်။

သို့သော်လည်း...

ပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်ငြိမ်းခွင့်ရရန်နှင့် အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြရန် အသင့်ဖြစ်နေချိန်မှာပင်၊ မျှော်စင်တစ်ခု၏ ကျောက်ပြားများကို ပြုပြင်နေစဉ် သူသည် ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်ရင်း ထိုအရူးမှာ ပြုတ်ကျသွားပြီး အစောင့်တစ်ဦးနှင့်အတူ ပိမိကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ပြစ်မှုအသစ်များကြောင့် သူသည် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ထောင်ဒဏ်အသစ် ထပ်မံချမှတ်ခံရပြန်သည်။ သူ၏ အတိတ်က ပြစ်မှုများလား... ထိုအရာများမှာ အရေးမပါတော့ချေ။

ရောဂါဘယ ထူပြောလှသော ထိုဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင်... ဝေ့ဝူယင်သည် သေဒဏ်အဖြစ် ငတ်မွတ်နေသော ခွေးအုပ်၏ ကိုက်ခဲဝါးမြိုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ခွေးများက သူ့ကို ဆွဲဖြဲနေစဉ်အတွင်း၊ သူ၏ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသော အကြားအာရုံထဲတွင် သေဒဏ်ကို ရပ်တန့်ရန်နှင့် သူ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း အမိန့်ပေးသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော် အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ...။

သူသည် ခွေးချေးများ ရောနှောနေသော ညစ်ပတ်သည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးအိုင်ထဲ၌ လဲလျောင်းရင်း နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို ရှူရှိုက်ခဲ့ရလေသည်။

...

အနီရောင် ဖုန်မှုန့် ဒိုင်မန်းရှင်း...

ဤသည်မှာ ဝေ့ဝူယင်ကို ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း မြူခိုး ပေါ်ထွက်လာစေရန်နှင့် သူ၏ အပြစ်များမှ ဆေးကြောစင်ကြယ်စေရန် ရည်ရွယ်၍ ဖန်တီးထားသော ဘဝသံသရာ တစ်ဆယ့်ရှစ်ခုအနက် နောက်ဆုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် ငရဲ၏ ဒေသခံအပေါင်းတို့သည် အမျိုးမျိုးသော လှုပ်လှုပ်ရှားရှားနှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ထို အပြစ်သားနှစ်ထက်ကွမ်း သေမျိုးသည် အနည်းငယ်မျှသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ဝေဒနာကိုပင် မခံစားရဘဲ နောက်ဆုံးအထိ ကြံ့ကြံ့ခံ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူတို့အနက် အများအပြားမှာ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြလေတော့သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်မှာ တစ်ခါဖူးမျှ မကြုံဖူးလောက်အောင် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ကောင်းလှသလို သဘာဝတရား၏ နိယာမတို့နှင့်လည်း အလွန်အမင်း ဆန့်ကျင်နေပေသည်။

သို့သော်လည်း ဆက်လက်ဖြစ်ပွားလာသော အခြေအနေမှာ ထိုထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော အံ့ဩဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်ဆန်းကြီး အဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာလေတော့သည်။

ဤ အပြစ်သားနှစ်ထပ်ကွမ်း သေမျိုး ကို ဝန်းရံထားသည့် ဒိုင်မန်းရှင်း ပူဖောင်းအတွင်းရှိ အနီရောင် ဖုန်မှုန့်များသည် ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများအဖြစ်သို့ စတင်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် ထိုကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းရှိ အနီရောင် ဖုန်မှုန့်များမှာ အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အခြားအရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ထက်မြက်သော အာရုံရှိသူတို့မှာမူ ထိုမြူခိုးစက်တိုင်းတွင် အပြစ်သားနှစ်ထပ်ကွမ်း သေမျိုး ၏ အစစ်အမှန် ဝိညာဉ် အော်ရာများ ကပ်ငြိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဆွံ့အလျက် ရှိကြကုန်သည်။

"သူ... သူ အခုပဲ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

ကြက်သွေးရောင် အတောင်ပံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ မည်သူ့ထံမှမဆို အဖြေကို မျှော်လင့်တောင့်တနေသော်လည်း မည်သည့်အဖြေမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှပင် မပြောနိုင်သေးမီမှာပင် ထိုဖြူဖွေးသော မြူခိုးများသည် ဟာရီကိန်း မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာပြီး ဒိုင်မန်းရှင်း၏ အစွန်းများကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လေတော့သည်။ ထိုမုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက် သို့မဟုတ် မုန်တိုင်းမျက်စိမှာ ဝေ့ဝူယင်၏ ရုပ်ခန္ဓာပင် ဖြစ်သည်။

ဝေ့ဝူယင်၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ဝိညာဉ်မဲ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။ ရုပ်အလောင်းမျှသာ...။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှသော်လည်း အသက်မဲ့နေသော ရုပ်အလောင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

"သူ့ဝိညာဉ်ကော... သူ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

ငွေရောင်အတောင်ပံနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်က မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် အတည်ပြုချက်ကို လိုချင်သော်လည်း ဤအခြေအနေက ဘာကို ဆိုလိုသည်ဆိုသည်ကို အနည်းနှင့်အများ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

အနီရောင် ဖုန်မှုန့်များသည် ဝိညာဉ်နှင့် ပတ်သက်လျှင် ထူးခြားသော ဂုဏ်သတ္တိများ ရှိပေသည်။ ဓားအလင်းနှင့် ငရဲမီးတို့က ဝိညာဉ်ဆေးကြောခြင်း မြူခိုး ပေါ်ထွက်လာစေရန် ဝိညာဉ်ကို လှီးဖြတ်လောင်မြိုက်နိုင်သကဲ့သို့ပင် ထိုအနီရောင် ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း ထူးခြားသော စွမ်းအားများ ရှိကြသည်။

ထိုမြူခိုးများတွင် မြေကြီးဒြပ်စင်၏ နိယာမများ ပါဝင်နေသည်။ ထိုအနီရောင် ဖုန်မှုန့်များ၏ ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ပူးကပ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနိယာမကို ပြောင်းပြန်အသုံးချမည်ဆိုလျှင် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို ထိုအနီရောင် ဖုန်မှုန့်များ၌ သွားရောက်ပူးကပ်စေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

သူတို့ ဆက်လက်မဆွေးနွေးနိုင်သေးမီမှာပင် အခြေအနေမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အနီရောင် ဖုန်မှုန့် ဒိုင်မန်းရှင်း မှာ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်လာလေတော့သည်။

ဝေ့ဝူယင် အမွေခံ ရမ္မက် အပြစ်သား အဖြစ် အတည်ပြုခံရပြီးနောက် ငရဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ ကပ်ဘေးများကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်စဉ်ကလည်း ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

‘နေဦး...’

အရောင်အသွေး ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် အနီရောင် ဖုန်မှုန့် ဒိုင်မန်းရှင်း ဟု ခေါ်ဆိုရမည့် ထိုကျုံ့ဝင်နေသော ဒိုင်မန်းရှင်းကြီး ပြန်လည်ကျယ်ပြန့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားပြီး အတောင်ပံများပင် တုန်ရီလာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော နည်းလမ်းဖြင့် အနီရောင် ဖုန်မှုန့် ဒိုင်မန်းရှင်း မှာ နှစ်ခြမ်း ကွဲထွက်သွားလေသည်။

***