အခန်း (၂၀၆-၂၀၇)

အခန်း (၂၀၆) - သတိပြန်ဝင်လာတာလား

ရွှီရှင်းသည် ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိဘဲ၊ သူ့ဆီကို ခုန်အုပ်လာတဲ့ လုဖေးအာကို လက်ထဲက လှံနဲ့ အားရပါးရ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

သူမရဲ့ အနီရောင်အစက်က အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေထက် ပိုလင်းနေတယ်ဆိုပေမဲ့ သိပ်တော့ မကွာလှချေ။

အခုလို လက်နက်အပြည့်အစုံနဲ့ ရွှီရှင်းအတွက်တော့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေကို အမဲလိုက်ရတာဟာ ဘာဖိအားမှ မရှိတော့တာကြောင့်၊ ဒီလောက်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့သူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သူ ကြောက်နေစရာ မလိုပေ။

လုဖေးအာက ရွှီရှင်းရဲ့ လှံချက်ကို ငုံ့ပြီး ရှောင်လိုက်ကာ၊ လှံကို ကိုင်ထားတဲ့ ရွှီရှင်းရဲ့ လက်မောင်းကို သူမရဲ့ လက်သည်းတွေနဲ့ ကုတ်ဆွဲလိုက်တော့သည်။

သတ္တုချင်း ပွတ်တိုက်မိတဲ့ ကျွိ ဆိုတဲ့ အသံစူးစူးကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရွှီရှင်းက သူမကို ခြေထောက်နဲ့ လှမ်းကန်လိုက်၏။

သူမက နှစ်လှမ်းလောက် အသာအယာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး သစ်ပင်အိမ်နံရံကို မှီကာ ရွှီရှင်းကို သူမရဲ့ သွေးရောင်လွှမ်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ရွှီရှင်းက အကုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ မြွေကြေးခွံချပ်ဝတ် လက်မောင်းစွပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အစင်းရာလေးပဲ ထင်ကျန်ခဲ့ပြီး ဘာမှမဖြစ်သွားပေ။

သူ့ရဲ့ ခရမ်းရောင်အဆင့် ချပ်ဝတ်ကတော့ တကယ်ကို ခိုင်မာလှသည် မဟုတ်ပါလား။

အရင်က အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်း ငါးဓားရှည် ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ့ရဲ့ ဖိနပ်တစ်ဖက် ပျက်စီးခဲ့ဖူးပေမဲ့၊ အဲဒါက ဟိုငါးက ရေထဲမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ လှည့်ပတ်ပြီးမှ အားကုန်သုံးပြီး ဝင်တိုက်ခဲ့လို့ပင်။

အဲဒီလို တိုက်ခိုက်မှုမျိုးက အချိန်ယူပြီးမှ လုပ်နိုင်တဲ့ အထူးတိုက်ကွက်မျိုးပင်။

လုဖေးအာရဲ့ လက်သည်းနဲ့ ကုတ်တာကတော့ စမ်းသပ်တဲ့ အဆင့်ပဲ ရှိသေး၏။

သူမဟာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲထက် နည်းနည်း ပိုသန်မာတယ်ဆိုပေမဲ့၊ လက်သည်းနဲ့ တစ်ချက်ကုတ်ရုံနဲ့တော့ သူ့ရဲ့ ခရမ်းရောင်အဆင့် ချပ်ဝတ်ကို မဖောက်နိုင်ချေ။

လုဖေးအာဟာ သူမရဲ့ သာမန်တိုက်ကွက်တွေက ရွှီရှင်းကို မတိုးဘူးဆိုတာ သိသွားပုံရပြီး၊ နံရံကို မှီကာ ခြေတစ်ဖက်နဲ့ အားယူနေ၏။

ဘယ်အချိန်မဆို ပြင်းထန်ပြီး သေစေနိုင်တဲ့ တိုက်ကွက်တစ်ခုကို ထုတ်သုံးဖို့ အသင့်ပြင်နေသလိုမျိုးပေါ့။

ရွှီရှင်းကတော့ သူမရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေသည်။

"ခင်ဗျားမှာ သတိရှိသေးရဲ့လား" လို့ သူက မေးလိုက်၏။

သူ သတိထားမိလိုက်တာက အခုလက်ရှိ လုဖေးအာဟာ ဟိုမြေအောက်လှိုင်ဂူထဲက ဗီဇပြောင်းလူသားတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာပါပဲ။

သူမ ကိုယ်ပေါ်မှာ အမွှေးအမျှင်တွေ ပေါက်မလာပေ။

သွေးရောင်အစင်းကြောင်းတွေနဲ့ သွေးရောင်မျက်လုံးတွေကလွဲရင် သူမရဲ့ ရုပ်ရည်က အရင်ကထက် သိပ်ပြီး ပြောင်းလဲမသွားချေ။

ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေဟာ သက်တမ်း အရမ်းရှည်ကြတာကို သူ မှတ်မိနေသည်။

သာမန်လူသားတွေနဲ့ ယှဉ်လျှင် ဗီဇပြောင်းလူသားတွေဟာ မသေမျိုးတွေလို့တောင် ဆိုနိုင်၏။

အကယ်၍ သူမသာ သတိကို ဆက်ပြီး ထိန်းထားနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့...။

လုဖေးအာက ပါးစပ်လေး အနည်းငယ်ဟပြီး တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

"ကျွန်မ... သတိ... နင့်ကို... သတ်ချင်တယ်"

သူမ စကားပြောလေလေ ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာလေလေ ဖြစ်ကာ၊ ရုတ်တရက် သူ့ဆီကို ထပ်ပြီး ခုန်အုပ်လာပြန်သည်။

ဒီတစ်ခါ တိုက်ခိုက်တာကတော့ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိဘဲ စွန့်စားတိုက်ခိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုးပင်။

ရွှီရှင်းက ဘေးကို တစ်ချက်ရှောင်ပြီး သူမရဲ့ လက်သည်းတွေကို ရှောင်လိုက်ရုံတင်မကဘဲ၊ သူမကို အားနဲ့ လှမ်းကန်လိုက်ရာ ဗုန်း ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ နံရံကို ပြင်းထန်စွာ သွားတိုက်မိတော့သည်။

လုဖေးအာက နာကျင်တဲ့ အသံလေး ပြုလိုက်ပြီး၊ နံရံနဲ့ ဆောင့်မိတဲ့ အရှိန်ကြောင့် နှစ်လှမ်းလောက် နောက်ပြန် လွင့်သွား၏။

သူမက နံရံနဲ့ ဆောင့်မိတဲ့ ခေါင်းကို ကိုင်ရင်း ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ကာ ရွှီရှင်းကို ပြန်ရင်ဆိုင်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေတော့သည်။

ရွှီရှင်းက ထပ်ပြီး မတိုက်ခိုက်သေးဘဲ လုဖေးအာရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေကို အကဲခတ်နေလိုက်၏။

"ကြည့်ရတာ သူမမှာ သတိလေး နည်းနည်းတော့ ကျန်သေးပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့..."

ရွှီရှင်းက ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး သူ့ဘက် လှည့်ကြည့်နေတဲ့ လုဖေးအာကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သူမက သူမရဲ့ ခွန်အားကို ကောင်းကောင်း မထိန်းချုပ်နိုင်သေးတဲ့ ပုံလားမသိဘူး။"

စောစောက သူမ တိုက်ခိုက်တာဟာ တော်တော်လေး မြန်ပြီး ရက်စက်ပေမဲ့၊ ရွှီရှင်း မကန်ခဲ့ရင်တောင် သူမဟာ အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ နံရံကို သူ့ဘာသာ ဆောင့်မိမှာ သေချာသည်။

"သူမ ဒီစွမ်းရည်ကို ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ။"

ဒါက ဗီဇပြောင်းလဲမှုနဲ့ ဆက်စပ်နေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ဖန်တီးရှင်စွမ်းရည်လိုမျိုး အထူးစွမ်းရည်တော့ မဟုတ်လောက်ချေ။

ရွှီရှင်း သူမရဲ့ နာရီကို စစ်ကြည့်တုန်းကလည်း သစ်ပင်အိမ် ရွေးချယ်စရာတွေထဲမှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာ ဒါမှမဟုတ် ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုလိုမျိုး ထူးခြားတာ ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ပေ။

ရွှီရှင်း စဉ်းစားမိတဲ့ အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ မြေအောက်လှိုင်ဂူပင်။

သူဟာ ဗီဇပြောင်းသားရဲ ဆေးရည်တွေ လုပ်နိုင်တဲ့ စင်မြင့်နဲ့ အဆင့်နိမ့် ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို မြေအောက်မှာ ရခဲ့တာ မဟုတ်ပါလား။

လုဖေးအာရဲ့ စွမ်းရည်ကလည်း မြေအောက်လှိုင်ဂူကနေပဲ လာတာ ဖြစ်နိုင်၏။

ဒီစွမ်းရည်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။

ပုံမှန်ဆိုရင် လည်ပင်း အလှီးခံရပြီး သွေးတွေ ဒီလောက် ထွက်သွားတဲ့သူဟာ ဘယ်လိုမှ အသက်မရှင်နိုင်ချေ။

သူမကတော့ အသက်ရှင်နေရုံတင်မကဘဲ ဒဏ်ရာတွေကပါ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

ဒါဟာ သေရာက ပြန်ရှင်လာပြီး ထာဝရ အသက်ရှင်တာနဲ့ အတူတူပါပဲလား...။

သွက်လက်လွန်းတဲ့ လုဖေးအာနဲ့ ဒီလို ကျဉ်းကျပ်တဲ့ နေရာမှာ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ လှံက သိပ်ပြီး အလုပ်မဖြစ်ချေ။

သူမ ဗီဇမပြောင်းခင်ကတောင် လှံနဲ့ တိုက်ဖို့ ခက်နေတာ၊ အခုလို ပိုပြီး လျင်မြန် သွက်လက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ပိုဆိုးလာ၏။

ရွှီရှင်းက လှံကို သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ဗလာနဲ့ပဲ နံရံမှာ ကပ်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ လုဖေးအာကို လက်ယပ်ခေါ်ကာ စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

ဗီဇပြောင်းပြီးနောက်မှာတော့ လုဖေးအာဟာ သားရဲတွေလိုပဲ ဒေါသကြီးလာပုံရသည်။

သူမမှာ သတိ သိပ်မရှိတော့ဘူး ဆိုပေမဲ့ စိန်ခေါ်တဲ့ အမူအရာကိုတော့ သိနေတာကြောင့်၊ ချက်ချင်းပဲ အော်ဟစ်ပြီး သူ့ဆီကို ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ ရွှီရှင်းအတွက်တော့ သူမဟာ ဒဏ်ရာရလို့ ရူးသွပ်သွားပြီး ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲ တစ်ကောင်နဲ့ တူတူပါပဲ။

အကြိမ်ကြိမ် ခွန်အား မြှင့်တင်ထားတဲ့ သူ့အတွက်တော့ သူမကို ကိုင်တွယ်ရတာဟာ ဘာမှ မခဲယဉ်းပါဘူး။

သူက ဘေးကို နည်းနည်းပဲ ရှောင်လိုက်ပြီး လုဖေးအာရဲ့ လက်သည်းကုတ်ချက်ကို သေသေသပ်သပ် ရှောင်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ညာလက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို အားရပါးရ ထိုးလိုက်တော့သည်။

"ဗုန်း"

လုဖေးအာဟာ နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်ထွက်သွားပြီး နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိပြန်၏။

ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြေပေါ်ကို တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"...ငါ တကယ်တော့ မိန်းမတွေကို မရိုက်ချင်ပါဘူး"

ရွှီရှင်းက မတတ်သာသလို ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ အပြင်းအထန် ရိုက်နေရတာက သူ့အတွက်တော့ တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားနေရ၏။

သွေးရောင်အစင်းကြောင်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ လုဖေးအာဟာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်နဲ့ မတူဘဲ၊ ထူးဆန်းတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေ၏။

စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကြောင့် သူမကို ကြည့်ရတာ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသလိုမျိုးပေါ့။

အခု သူ့ရဲ့ လက်သီးပြင်းအားက သာမန်လူတွေ ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ အဆင့် မဟုတ်တော့ပေ။

ဒါ့အပြင် ဗီဇပြောင်းပြီးနောက်ပိုင်း လုဖေးအာရဲ့ အရှိန်ကလည်း အရမ်းမြန်တာကြောင့် သူမဟာ အရှိန်အဟုန်နဲ့ သူ့ရဲ့ အားပါတဲ့ လက်သီးဆီကို တိုးဝင်လာသလို ဖြစ်သွားရခြင်းဖြစ်၏။

---

အခန်း ၂၀၆ ပြီး။

*****

အခန်း (၂၀၇) - သတိပြန်ဝင်လာတာလား (၂)

ဒီအချိန်မှာတော့ သူမဟာ ချက်ချင်း ထမလာနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်မှာ ခွေခွေလေးလဲရင်း ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိကာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေတော့သည်။

"အင့်... နာတယ်... တကယ် နာတယ်..."

"ဟာ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေလည်း နာကျင်မှုကို ခံစားရတာလားဟ။"

ရွှီရှင်းကတော့ ဒဏ်ရာရတဲ့ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေဟာ နာကျင်မှုကို မေ့ပြီး တန်းပြီးတော့ ရူးသွပ်သွားကြမယ်လို့ ထင်ထားခြင်းဖြစ်၏။

အရင်က သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေက အဲဒီလိုပဲ မဟုတ်လား။

သူ ထပ်ပြီး မတိုက်ခိုက်သေးဘဲ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။

လုဖေးအာရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို သူ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေ၏။

ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ အိုမင်းခြင်းနဲ့ သေခြင်းတရားကနေ ကင်းဝေးတဲ့ မသေမျိုး အခြေအနေမျိုးကို သူ စိတ်ဝင်စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လုဖေးအာဟာ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိရင်း မြေပြင်ပေါ်ကနေ အနိုင်နိုင် ပြန်ထရပ်လိုက်၏။

နာကျင်မှုကြောင့် သူမရဲ့ ကိုယ်လုံးလေး တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ရွှီရှင်းကို ကြည့်တဲ့ သူမရဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာတော့ သားရဲတွေလို ရက်စက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ မရှိတော့သလို၊ ဒဏ်ရာရပြီးနောက် ဖြစ်လာမယ့် ရူးသွပ်မှုတွေလည်း မရှိတော့ပေ။

အဲဒီအစား သွေးရောင်လွှမ်းနေတဲ့ မျက်ဆန်တွေထဲမှာ လူသားဆန်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်နေချေပြီ။

ထိတ်လန့်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ အားကိုးရာမဲ့မှုနဲ့...

ဝမ်းသာရိပ်လေး နည်းနည်း တောင် ပါနေတာလားမသိဘူး...။

"နင်... နင်ကတော့ တကယ့် လူယုတ်မာပဲ... နည်းနည်းလေးတောင်... မညှာဘူး..."

"ဟာ သူမ သတိပြန်ရလာတာလား"

ရွှီရှင်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ သူမက ဝုန်းခနဲ ပြန်ခုန်ထလိုက်၏။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ရွှီရှင်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ လျှပ်စီးလို မြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ သစ်ပင်အိမ် ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ထွက်သွားပြီး တောအုပ်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာတင် သူမဟာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း သူမနောက်ကို ချက်ချင်း လိုက်မဖမ်းချေ။

သူမရဲ့ လက်ရှိ အရှိန်နဲ့ဆိုလျှင် သူလည်း ဘယ်လိုမှ မမီနိုင်လောက်ပေ။

သူ ပြတင်းပေါက်နားကို သွားပြီး လုဖေးအာ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ချေ။

ဒါပေမဲ့လည်း သူ စိတ်မပူပါ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ မြေပုံပေါ်မှာ အနီရောင်အစက်က တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အနောက်ဘက်ကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ရွေ့လျားနေလို့ပင်။

အခု မြေပုံတစ်ခုလုံးမှာ တခြား အနီရောင်အစက် မရှိတာကြောင့် သူမကို တခြားသားရဲတွေနဲ့ မှားမှာကိုလည်း ပူစရာ မလိုချေ။

ဒါဟာ သူ့အတွက် လမ်းပြပေးနေသလိုမျိုးပင်။

သူမရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို လိုက်ရှာရမယ့် ဒုက္ခကိုပါ သက်သာစေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါတင်မကဘဲ လုဖေးအာရဲ့ သစ်ပင်အိမ် မျက်နှာပြင်ပြား ကလည်း သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာလေ။

သူမသာ သစ်ပင်အိမ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ရင်တော့ သူ့လက်ခုပ်ထဲကနေ ဘယ်လိုမှ လွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

သစ်ပင်အိမ်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာကလည်း မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပင်။

သူမရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို မသိရသေးပေမဲ့၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်အတွက် သစ်ပင်အိမ် မရှိတော့ရင် သေဖို့ပဲ ရှိ၏။

ဒါဆိုရင် သူကိုယ်တိုင်တောင် သတ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အရှိန်ကတော့ တကယ် မြန်လှချေလားဟ၊ ငွေရောင်ဘုရင်ကိုတောင် မီမယ့်ပုံပဲ...။

ဒီလို အန္တရာယ်ရှိတဲ့သူကိုတော့ သတ်ကို သတ်ရမည်။

အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေထက် ပိုသန်မာပြီး လူသားရဲ့ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ ဗီဇပြောင်းလူသား တစ်ယောက်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကို သူ အကြာကြီး မခံနိုင်ချေ။

ရွှီရှင်း ငြိမ်သက်နေတဲ့ တောအုပ်နဲ့ စမ်းချောင်းလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူမ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ အနောက်ဘက်ဆိုတာ စမ်းချောင်းလေး စီးဆင်းလာတဲ့ ဦးတည်ချက်ပင်။

သူမရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ဟာ စမ်းချောင်းဘေးမှာ ရှိနေမှာ သေချာလှသည်။

ပြောရရင် သူမဟာ အခု ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါ တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့၊ သူမနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ပြီး တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်လို့ ရနိုင်လောက်ပေသည်။

"မရနိုင်လောက်ပါဘူး...။"

သူ့ဆီမှာရှိတဲ့ ဗီဇပြောင်းသားရဲ စာချုပ်က အဆင့်နိမ့်သားရဲတွေကိုပဲ ချုပ်လို့ရ၏။

မြေပုံပေါ်က အနီရောင်အစက်ရဲ့ အလင်းအပေါ် မူတည်ပြီး တွက်မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ ခွန်အားဟာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေထက်တောင် ကျော်လွန်နေတာကြောင့် စာချုပ်ကတော့ အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ သူမဆီမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေရဲ့ ထူးခြားချက်တွေတော့ မရှိသေးချေ။

တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ သုံးတဲ့ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းက ကြောက်စရာကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုက်ခိုက်အား အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာတာမျိုးပင်။

သူမကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ချေ။

သွေးရောင်အစင်းကြောင်းတွေနဲ့ မျက်လုံးတွေကလွဲရင် သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက သာမန်လူနဲ့ မခြားနားချေ။

ဒါက တခြား ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လမ်းကြောင်းတစ်ခုများလားမသိဘူး...။

မလောနဲ့..။

သူမ သစ်ပင်အိမ်ကို ပြန်ရောက်ပြီး တည်နေရာ အတည်တကျ ဖြစ်သွားမှပဲ နောက်က လိုက်သွားတော့မယ်..။

အရင်ဆုံးတော့ လုဖေးအာဆီက သိလိုက်ရတဲ့ သတင်းတွေကို စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ဝင်တွေကို ပြောပြရဦးမည်။

ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်ကို အရင်ဆက်သွယ်ပြီး တခြားနယ်မြေက လူတွေဟာလည်း နယ်မြေအချင်းချင်း ပဋိပက္ခရှိတာကို သိနေကြပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်၏။

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေကိုပါ ကျိချောင်းယန်နဲ့ ဆွေးနွေးလိုက်သည်။

"ငါတို့တင်မကဘဲ တခြားသူတွေလည်း သတင်းရနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ စဉ်းစားပြီးသားပါ၊ တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ကျိချောင်းယန်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီးမှ

"ငါတို့ သူတို့ကို အခုချက်ချင်း အသိပေးသင့်တယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးထားတာ"

ရွှီရှင်းက သူနဲ့ ကျိချောင်းယန်တို့ရဲ့ ကောက်ချက်တွေကို အဖွဲ့ထဲမှာ ချက်ချင်း မျှဝေပေးလိုက်၏။

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း - "နယ်မြေအချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်ရမယ်လား။ ဖယ်ရှားရေးပွဲပေါ့လေ။ ဒါကတော့..."

လီဝမ်ရှီး - "ဒါဆို ငါတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိသမျှလူတွေက တခြားနယ်မြေက ရန်သူတွေချည်းပဲပေါ့"

ဝမ်လေ့ - "တော်သေးတာပေါ့၊ ငါ အပြင်မထွက်မိလို့"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း - "ငါ ထင်သားပဲ မနေ့ညက ငါတို့နယ်မြေမှာ ဘယ်သူမှ မသေဘဲနဲ့ ဘာလို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သေလုနီးပါး သစ်ပင်အိမ်တွေ ရှိနေတာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ၊ တခြားနယ်မြေက လူတွေ ဖြစ်နေလို့ကိုး။ ဒါနဲ့... သူတို့က ရန်သူဆိုရင် ငါတို့က..."

ချင်ယွန်လုံ - "ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ့် တိုက်ပွဲကွင်းကြီး တစ်ခုများလားလို့ ငါလည်း သံသယ ဝင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ နယ်မြေအချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်ရမယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး"

ချီရွှယ်ဖေး - "ဒါဆိုရင် ငါ... တခြားနယ်မြေက လူတွေကို ဆေးဝါးတွေ မကူညီသင့်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။ တခြားနယ်မြေကလူတွေက တကယ်ပဲ ရန်သူတွေဆိုတာ သေချာလား"

ဒါဟာ သူမရဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဆန့်ကျင်နေတာကြောင့် သူမ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမဟာ ရန်သူကို ကူညီမိတဲ့အထိတော့ အနုပညာဆန်တဲ့သူ မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ နှစ်ဖက် တိုက်ပွဲဖြစ်နေတုန်းမှာ သူမက ရန်သူ့စစ်သားတွေကို သွားကုပေးပြီး တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ပြန်ဖြည့်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ တကယ့် သူလျှိုအလုပ် ဖြစ်သွားလောက်သည်။

သူမက အဲဒီလောက်အထိ မအချေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက တကယ်ပဲ ရန်သူတွေလား၊ နောင်မှာ အသေအလဲ တိုက်ကြရမှာလားဆိုတာကိုတော့ သူမ သေချာ သိချင်နေရှာသည်။

ကျိချောင်းယန် - "အခုချိန်မှာတော့ သေချာသလောက် ရှိနေပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ တခြားနယ်မြေက လူတွေကို သတ်တာမျိုး မလုပ်ကြပါနဲ့ဦး။ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် ကိစ္စကလည်း အပြည့်အဝ မသေချာသေးဘူးလေ။ တခြားနယ်မြေက လူတွေကို ငါတို့နယ်မြေသားတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်လို့ရမရဆိုတာလည်း မသိရသေးဘူး။ တကယ့် ရန်လိုမှုတွေ မစခင်အထိတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဆက်ဆံကြတာပေါ့"

ဝမ်လေ့ - "တကယ့် လူသတ်ပွဲကြီး စတော့မယ့်အတိုင်းပဲ..."

ရွှီရှင်းကတော့ ခေါင်းပဲ ခါလိုက်မိသည်၊ သူကတော့ လူသတ်ပွဲကို အခုတင် ကြုံခဲ့ပြီးပြီလေ။

"ဪ... ဒါနဲ့"

သူ နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"ငါပြောထားတဲ့ သစ်ပင်အိမ် ဗဟိုချက် ယူတဲ့နည်းကို အပြင်လူတွေကို မပြောကြနဲ့ဦး။ တိုက်ရိုက် ခုတ်တာ ဒါမှမဟုတ် တူးတာနဲ့တော့ ဗဟိုချက်ကို မရနိုင်ဘူး။ လောလောဆယ် ငါပြောတဲ့နည်း တစ်ခုပဲ ရှိဦးမှာလားမသိဘူး။ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ် မျက်နှာပြင်ပြား တွေကို တခြားသူလက်ထဲ အပါမခံကြနဲ့ဦး၊ အဲဒါကို တခြားသူတွေကပါ ထိန်းချုပ်လို့ ရနေလို့ပဲ"

ချင်ယွန်ဟု - "မျက်နှာပြင်ပြား ကိစ္စကိုတော့ ငါ သတိထားမိတယ်။ တခြားသူက ထိန်းချုပ်လို့ ရရုံတင်မကဘူး၊ သစ်ပင်အိမ်ကနေတစ်ဆင့် တခြားသူကိုပါ လွှဲပြောင်းပေးလို့ ရသေးတယ်"

ချင်ယွန်လုံ - "ဟုတ်တယ်၊ ငါနဲ့ ငါ့ညီနဲ့ မျက်နှာပြင်ပြားတွေကို အချင်းချင်း လွှဲကြည့်ဖူးတယ်၊ တစ်ယောက်ရဲ့ သစ်ပင်အိမ် အချက်အလက်တွေကို နောက်တစ်ယောက်က မြင်နိုင်သလို၊ နာမည်ကိုသုံးပြီး ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းမှာပါ စကားပြောလို့ ရတယ်။ မျက်နှာပြင်ပြားဆိုတာ လျှို့ဝှက်နံပါတ် မခံထားတဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးလိုပါပဲ"

"တကယ်ကြီး အဲဒီလိုမျိုးလား။"

ဒါကတော့ သူတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ပဲ စမ်းသပ်နိုင်မယ့် ကိစ္စပင်။

ရွှီရှင်း ပြောလိုက်တဲ့ နယ်မြေတူရင် ကံကြမ္မာတူတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့်လည်း သူတို့တွေ သတိထားနေတာ လျှော့ချလိုက်ပြီး သူတို့သိတာတွေကို မျှဝေပေးလာကြတာ ဖြစ်ရပေမည်။

---

အခန်း ၂၀၇ ပြီး။

*****