အင်အားချည့်နဲ့သွားသော လုဖေးအာ

ရွှီရှင်းသည် လုဖေးအာ၏ သစ်ပင်အိမ်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

သစ်ပင်ပေါ်မှာ လုဖေးအာ ရှိနေမှန်း သူ သိနေတာက မြေပုံပေါ်က အနီရောင်အစက်ကြောင့်တင် မဟုတ်ချေ။

သစ်ပင်အုပ်ကြားကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ အပြာရောင်အလင်းတန်းတွေက အရမ်းကို သိသာလွန်းနေတာကြောင့် သတိမထားမိဘဲ နေဖို့က ခက်ခဲလှသည်။

"သူမက အပြာရောင်အဆင့် ချပ်ဝတ်တစ်စုံလုံး ဝတ်ထားတာလား။"

သားရေချပ်ဝတ် ဖြစ်ရမည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သားရေချပ်ဝတ်ရဲ့ ပုန်းကွယ်နိုင်စွမ်းက တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။

အခုလို နီးကပ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာတောင်၊ သူမ အဲဒီချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ထားလိုက်တာနဲ့ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံ ဒါမှမဟုတ် နှလုံးခုန်သံကို သူ မကြားရတော့ပေ။

တကယ့်ကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ပေးထားတာပဲ။

ရွှီရှင်းက လောလောဆယ် လုဖေးအာကို ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။

လုဖေးအာက သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို မြင်နေရတာကြောင့်၊ အခု သူက စတိုက်ရင် သူမက ကြိုသိပြီး ရှောင်သွားလောက်၏။

ဒါကြောင့် သူမက အရင်တိုက်လာအောင် စောင့်ပြီးမှ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။

သူသည် ရှေ့က သစ်ပင်အိမ်ကို စတင် အကဲခတ်လိုက်၏။

ဒါဟာ အပြာရောင်အဆင့် သစ်ပင်အိမ်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် အနီးကပ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီလိုအိမ်မျိုးက အစိမ်းရောင်အဆင့် မြေဆီလွှာမှာ စိုက်ရတာဖြစ်ပြီး၊ အစက နှစ်ထပ်ရှိရာကနေ အခု သုံးထပ် ဖြစ်နေချေပြီ။

တစ်ထပ်ချင်းစီမှာ စတုရန်းမီတာ ၅၀ ခန့် ကျယ်ဝန်း၏။

ရွှီရှင်းရဲ့ အိမ်က ကောင်းကင်ပေါ်က ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးဆိုရင်၊ ဒီအပြာရောင်အဆင့်အိမ်ကတော့ အသင့်အတင့် ကျယ်ဝန်းတဲ့ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခန်းနဲ့ တူတူပင်။

ရွှီရှင်း သစ်ပင်အိမ်ကို လှမ်းထိကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအိမ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ နာရီကို သူ ဝတ်ထားတယ်ဆိုပေမဲ့ အိမ်ကိုတော့ သူ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးချေ။

ပထမထပ်ရဲ့ အမြင့်က ၇ မီတာ၊ ၈ မီတာလောက် ရှိတာကြောင့် ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်ဖို့ကလည်း ခက်ခဲလှသည်။

ဒီလိုကြည့်မယ်ဆိုရင် ပိုင်ရှင်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သစ်ပင်အိမ် ဗဟိုချက်ကို ရဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စပင်။

အထဲကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဝင်ဖို့ နည်းလမ်းကို မရှိပေ။

ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အိမ်ရဲ့ အောက်ခြေကို ဖျက်ဆီးပြီး ဟိုအရင်က သေလုနီးပါး အိမ်တွေတုန်းကလို အပေါက်ကနေ တိုးဝင်ရပေမည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း အိမ်ရှင်မရှိတဲ့ အခါမျိုးမှာပဲ အဆင်ပြေလောက်၏။

အိမ်ရှင်သာ ရှိနေရင် သစ်ပင်အမြစ်တွေကို သုံးပြီး သူ အပေါ်တက်မလာအောင် တားဆီးထားမှာ မဟုတ်ပါလား။

အထဲမဝင်ဘဲ အပြင်ကနေ အတင်းအကျပ် ဖျက်ဆီးတာ ဒါမှမဟုတ် တူးတာမျိုး လုပ်လို့ရတယ်ဆိုပေမဲ့၊ လုဖေးအာရဲ့ အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် အဲဒီလိုလုပ်ရင် ဗဟိုချက်ကို မရဘဲ ကပ်ပါးအိမ်မျိုးစေ့နဲ့ သာမန်ကုန်ကြမ်းတွေပဲ ရမှာလေ။

ဒါကို ကြည့်ရင် ဗဟိုချက်ကို ရဖို့ အလွယ်ဆုံးနည်းကတော့ အိမ်ရှင်ကို အပြင်ထွက်လာအောင် မျှားခေါ်ပြီး ရှင်းပစ်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီးမှ အထဲဝင်ပြီး ဗဟိုချက်ကို ထုတ်ယူတာပါပဲ။

နောက်တစ်နည်းကတော့ အိမ်ရှင်ရဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့ အိမ်ထဲဝင်ပြီး ဗဟိုချက်ကို ယူတာပေါ့။

သဘောတူညီချက် ရဖို့ကတော့ ခက်၏။

ဗဟိုချက်ကို ယူလိုက်တာနဲ့ သစ်ပင်အိမ်က သေသွားမှာဖြစ်သည်။

အဲဒီတော့ အိမ်ရှင်က သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ရမှာဖြစ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာရှိတဲ့ ကပ်ပါးအိမ်ထဲမှာပဲ နေရတော့မှာ မဟုတ်ပါလား။

ဗဟိုချက်တွေ အများကြီး စုဆောင်းပြီး ခရမ်းရောင်အဆင့် ကုန်ကြမ်းတွေ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ဖို့ကတော့ လိုပါသေးသည်။

ဒါနဲ့... သူ သစ်ပင်အိမ်အောက်မှာ ရောက်နေတာ တော်တော်ကြာနေပြီ၊ အိမ်ကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေတာတောင် လုဖေးအာက ဘာလို့ အခုထိ မတိုက်သေးတာလဲ။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မျက်လုံးထောင့်ကနေ လုဖေးအာ ပုန်းနေတဲ့ အပင်အုပ်ဘက်ကို ခိုးကြည့်လိုက်၏။

အကယ်၍ သူမကသာ အရင်မတိုက်ရင်တော့ သူကပဲ စလုပ်ရတော့မည်။

နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်မယ်ဆိုပေမဲ့၊ မီမီ ရှိနေတာကြောင့် လုဖေးအာ တကယ် ထွက်ပြေးသွားမှာကို သူ မစိုးရိမ်ချေ။

သူမရဲ့ လက်ရှိ အရှိန်က ငွေရောင်ဘုရင်နဲ့ တူတူပဲဆိုပေမဲ့ မီမီရဲ့ တဒင်္ဂ အရှိန်မြှင့်မှုကိုတော့ ဘယ်လိုမှ မမီနိုင်ပေ။

မီမီရဲ့ အရှိန်အောက်ကနေ လွတ်အောင် ပြေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပင်။

ဒီအချိန်မှာတော့ သစ်ပင်အုပ်ကြားမှာ ပုန်းနေတဲ့ လုဖေးအာဟာ မလှုပ်ရဲချေ။

သူမ ပါးစပ်ကို တင်းတင်းပိတ်ထားပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ သတ္တိတွေ အကုန် ပျောက်ဆုံးနေရှာသည်။

ငွေရောင်ဘုရင်၊ မီမီနဲ့ အာဖုဆိုတဲ့ ဗီဇပြောင်းသားရဲ သုံးကောင် ရွှီရှင်းဘေးမှာ ရှိနေတာလေ။

တစ်ယောက်ချင်းဆိုရင်တောင် သူမမှာ အခွင့်အရေး နည်းနည်းပဲ ရှိတာ၊ အခုလို သုံးကောင်အပြင် ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ ရွှီရှင်းပါ ရှိနေမှတော့ ချောင်းမြောင်းတိုက်ဖို့တောင် သူမ သတ္တိ မရှိတော့ပါဘူး။

ဒါ့အပြင် အဓိက ပြဿနာကတော့၊ ဟိုလူ့ရင်ခွင်ထဲက ချစ်စရာကောင်းပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်ပုံ မရတဲ့ ပန်ဒါလေးဟာ သူမ ပုန်းနေတဲ့ နေရာကိုပဲ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေတာပါပဲ။

တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းပြီး အားနည်းပုံရပေမဲ့၊ အဲဒီအကြည့်က သူမရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို အေးစက်သွားစေပြီး တုန်ယင်လာစေတော့သည်။

သူမရဲ့ ကိုယ်ထဲက ခွန်အားတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကုန်ခမ်းလာနေပြီဆိုတာ သူမ ခံစားနေရ၏။

မကြာခင်မှာပဲ သူမကို ပြန်ရှင်စေခဲ့တဲ့ အဲဒီစွမ်းအားတွေဟာ သူမရဲ့ ကိုယ်ထဲကနေ အပြည့်အဝ ထွက်ခွာသွားတော့မှာဖြစ်ပြီး၊ သူမဟာ ဘယ်လောက်ကြာမယ်မှန်းမသိတဲ့ အင်အားချည့်နဲ့တဲ့ အခြေအနေထဲကို ရောက်သွားတော့မှာပါ။

ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကိုတောင် မဖမ်းနိုင်တဲ့အထိ အားနည်းသွားတော့မှာပေါ့။

အဲဒီအချိန်ကျရင် သာမန်လူတစ်ယောက်ကတောင် သူမကို အလွယ်တကူ လုပ်ကြံလို့ ရမှာဆိုတော့၊ ရှေ့ကလူအကြောင်း ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။

အကယ်၍ သူသာ သူမကို တွေ့သွားရင် အသက်ရှင်ဖို့ လုံးဝ အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

သူမ မသေချင်သေးပေ အသက်ရှင်ချင်သေး၏။

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

"စွန့်စားပြီး တိုက်ခိုက်ကြည့်ရမှာလား..."

ဒါပေမဲ့ ဟိုပန်ဒါလေးက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်နေတာက သူမကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သတ္တိ မမွေးနိုင်အောင် လုပ်နေသလိုပါပဲ။

ရှေ့ကလူဟာ သူမ ရှိတဲ့နေရာကို သိနေပြီလို့ သူမ ခံစားနေရသည်။

အခု လှုပ်ရှားလိုက်တာဟာ သေတွင်းထဲ ဆင်းလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်ရမည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အချိန်တော်တော်ကြာအောင် အခြေအနေက တင်းမာနေခဲ့ပြီး၊ သူမ ကိုယ်ထဲက ခွန်အားတွေ ကုန်သွားတာနဲ့အမျှ သွက်လက်ခဲ့တဲ့ ခြေလက်တွေက လေးလံလာကာ မျက်လုံးတွေတောင် မှိတ်ကျလာတော့သည်။

အရမ်း ပင်ပန်းတယ်၊ အရမ်း အိပ်ချင်တယ်၊ ကိုယ်ကလည်း မလှုပ်ချင်တော့ဘူး...။

ဒါဟာ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးလားမသိဘူး...။

သူမရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးပါ ပျောက်ဆုံးလာတော့သည်။

"ငါအသနားခံရင် သူ ငါ့ကို လွှတ်ပေးမလား..."

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... သူက ငါ့ကို တစ်ခါ သတ်ပြီးသားပဲလေ..."

"အကုန်လုံး ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့..."

"ဟင်"

ရွှီရှင်းသည် လုဖေးအာ ပုန်းနေသည့် သစ်ပင်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံနှင့် သစ်ရွက်လှုပ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သူမ စတိုက်တော့မှာလား..."

ရွှီရှင်းသည် သူမကို ကျောပေးထားသလိုမျိုး တမင် ဟန်ဆောင်နေလိုက်၏။

သူမသာ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်လာပါက ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လှံကို ချက်ချင်းထုတ်၍ သူမအား နှစ်ပိုင်းပြတ်အောင် ဝှေ့ယမ်းကာ အန္တရာယ်ကို အမြစ်ဖြတ်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

ရုတ်တရက် သစ်ပင်ထိပ်ဖျား လှုပ်ခါသွားပြီး၊ ပျော့ခွေနေသော ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခုသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာကာ မြေပေါ်သို့ ဗုန်း ခနဲ ကျသွားတော့သည်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးသည် ရွှီရှင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ချက်ချင်း ခုန်တက်လိုက်ပြီး၊ သူ့အနောက်ကနေ ခေါင်းလေးပြူကာ ဟိုဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေတော့သည်။

ရွှီရှင်းသည် အလိုအလျောက်ပင် လှံကို ဆွဲထုတ်၍ ဝှေ့ယမ်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲကျနေသည့် လုဖေးအာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားရ၏။

သူမသည် အပြာရောင်အဆင့် သားရေချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ထားပြီး ခါးမှာလည်း အပြာရောင်အဆင့် ဓားမြှောင်တစ်လက် ရှိနေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ကိုယ်ကတော့ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး ရွှံ့နွံတုံးတစ်ခုလိုမျိုး ပျော့ခွေနေ၏။

ငွေရောင်ဘုရင်နဲ့ မီမီတို့လည်း လန့်သွားကြ၏။

ငွေရောင်ဘုရင်က လဲကျနေတဲ့ လုဖေးအာကို သွားလေးတွေ ပေါ်အောင် ဟိန်းပြနေပြီး၊ မီမီကတော့ အမွှေးတွေ ထောင်နေကာ အချိန်မရွေး ခုန်အုပ်တော့မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို မတိုးသေးပေ။

အဲဒီအစား အသင့်ပြင်ထားတဲ့ ပေါက်ကွဲမြှားနဲ့ မြှားသေနတ်ကို ထုတ်ကာ လုဖေးအာကို ချိန်ထားလိုက်သည်။

သူမဟာ ရုတ်တရက် သတိလစ်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်က ပြုတ်ကျလာလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံချေ။

ဒါဟာ သူ့ကို အနားရောက်လာအောင် မျှားခေါ်ပြီးမှ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မယ့် သူမရဲ့ အစီအစဉ်ပဲ ဖြစ်ရမည်။

"အကြံကောင်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မအဘူး"

ရွှီရှင်း မြေပေါ်က လုဖေးအာကို ပစ်ဖို့ မောင်းဖြုတ်တော့မယ့် အချိန်မှာပဲ၊ ခဲခဲလေးက သူ့ပခုံးပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းပြီး ဟိုဘက်ကို ပြေးသွားတော့သည်။

"အန္တရာယ်ရှိတယ် နင်..."

ရွှီရှင်း လှမ်းဖမ်းသော်လည်း မမီလိုက်ချေ။

ခဲခဲလေးက လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားချေပြီ။

ဒီကောင်မလေးက သူနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတာ မဟုတ်လို့ ငွေရောင်ဘုရင်တို့လို လုံးဝ နာခံတတ်တာ မဟုတ်ဘူးလားမသိဘူး။

မီမီတောင် အစပိုင်းက အထိမခံပေမဲ့ သူပြောတာကိုတော့ နားထောင်၏။

ခဲခဲလေးကတော့ သူမဘာသာ လုပ်ချင်တာ လုပ်တတ်၏။

ဒါပေမဲ့ သူမက သွားရဲတယ်ဆိုကတည်းက မြေပေါ်က လုဖေးအာဟာ တကယ်ပဲ အန္တရာယ် မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို ပြနေသည်။

မြေပုံကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရွှီရှင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် ပြူးသွားရ၏။

လုဖေးအာကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ အနီရောင်အစက်က ရှိနေသေးပေမဲ့ တော်တော်လေး မှိန်သွားပြီး၊ ယုန်တစ်ကောင်ထက်တောင် ပိုပြီး အင်အားနည်းနေသလို ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါက..."

"သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်အထိ အားနည်းသွားရတာလဲ..."

"...အင်အားချည့်နဲ့တဲ့ အခြေအနေလား"

ရွှီရှင်း သူအရင်က ကြုံဖူးတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

"ကြာရှည်စွာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေတဲ့ အခြေအနေပေါ့"

သူ အရင်က ချီရွှယ်ဖေး ပေးတဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သောက်မိတုန်းက နှစ်နာရီလောက် အားနည်းခဲ့ဖူးတာလေ။

အဲဒီတုန်းက လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် ခက်ခဲခဲ့ပြီး ခဲခဲလေးက အသာလေး ခုန်အုပ်ရင်တောင် သူ လဲသွားလောက်၏။

အဲဒီတုန်းကတော့ သူ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပြီး အနားယူလိုက်လို့ ပျောက်သွားတာဖြစ်သည်။

အခု လုဖေးအာလည်း အဲဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာဖြစ်နိုင်သည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ခဲခဲလေးဟာ သတိလစ်နေတဲ့ လုဖေးအာရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာကို လက်ကလေးနဲ့ တို့ကြည့်နေတော့သည်။

ခဲခဲလေးရဲ့ တွန်းချက်ကြောင့် လုဖေးအာရဲ့ ခေါင်းက ယိုင်သွားရပြီး၊ သူမ တကယ်ကို အားအင်ကုန်နေတာ သိသာတာကြောင့် ရွှီရှင်းလည်း စိတ်အေးသွားရ၏။

ကြည့်ရတာ သူမ တကယ်ပဲ သတိလစ်သွားတာပေါ့။

လက်နက်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ရွှီရှင်း ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လုဖေးအာရဲ့ ဒီစွမ်းရည်ကို သူ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေ၏။

ပြန်ရှင်လာရတဲ့အတွက် အဖိုးအခအနေနဲ့ ဒီလို အားနည်းသွားတာကတော့ ဘာမှ မဟုတ်ချေ။

ဒါ့အပြင် သူ့အမြင်အရဆိုရင် ငွေရောင်ဘုရင်၊ မီမီနဲ့ လုဖေးအာတို့လို သတိမပျောက်ဘဲ ကောင်းမွန်စွာ ဗီဇပြောင်းလဲသွားတာဟာ ထာဝရ အသက်ရှင်တာနဲ့ အတူတူပင်။

လုဖေးအာဟာ သားရေချပ်ဝတ်ကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ထားတာကြောင့် စောစောက ပေါ်နေတဲ့ ကိုယ်လုံးကတော့ လုံးဝ လုံခြုံသွားချေပြီ။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ လက်တွေနဲ့ လည်ပင်းနားမှာတော့ သွေးရောင်အစင်းကြောင်းတွေကို မြင်နေရတုန်းပင်။

သူမဟာ ဗီဇပြောင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အစင်းကြောင်းတွေက အရင်လောက် မသိသာတော့ဘဲ တော်တော်လေး မှိန်သွားတာကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

အရင်က သွေးရောင်အစစ်ဆိုရင် အခုတော့ သွေးခြောက်နေတဲ့ အရောင်မျိုး ဖြစ်နေ၏။

မျက်နှာပေါ်က လက်မဝက်လောက် ထူတဲ့ အနီရောင်မျဉ်းကြီး နှစ်ကြောင်းကလည်း အခုတော့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေက အဆင့်မြင့်ရုံတင်မကဘဲ အဆင့်ပြန်နိမ့်သွားလို့လည်း ရတာလားမသိဘူး။"

အာဖုက မီမီရဲ့ ကျောပေါ်ကနေ ပျံတက်ပြီး လုဖေးအာပေါ်ကို ဆင်းသက်လိုက်၏။

ငွေရောင်ဘုရင်နဲ့ မီမီတို့ကလည်း ရန်လိုတဲ့ အမူအရာ မပြတော့ဘဲ အနားကို လျှောက်လာကြသည်။

လူတစ်ယောက်နဲ့ သားရဲလေးကောင်ဟာ မြေပေါ်မှာ လဲနေတဲ့ ဗီဇပြောင်းလူသားကို စူးစမ်းကြည့်နေကြ၏။

ငွေရောင်ဘုရင်နဲ့ မီမီကတော့ စောစောက လန့်သွားခဲ့၏။

သူတို့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက ခဲခဲလေးလောက် မထက်မြက်ပေမဲ့၊ အန္တရာယ်ကိုတော့ တော်တော်လေး သတိထားမိကြတာလေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သားရဲနှစ်ကောင်ရဲ့ သဘောထားက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

ငွေရောင်ဘုရင်က သူမရဲ့ ခေါင်းလေးကို ခြေထောက်နဲ့ အသာလေး တို့ပြီး တည့်ပေးလိုက်၏။

မီမီကလည်း ခေါင်းငုံ့ပြီး လုဖေးအာ ပြုတ်ကျတုန်းက ပေါက်သွားတဲ့ မျက်နှာက သွေးစလေးတွေကို လျှာနဲ့ လျက်ပေးနေတာ တကယ့်ကို ကြင်နာတဲ့ ပုံစံမျိုးပင်။

ဒီလို ကြင်နာတဲ့ ပုံစံမျိုးကို ရွှီရှင်းအပေါ်မှာတောင် တစ်ခါမှ မပြဖူးချေ။

အခုချိန်မှာ မီမီက ရွှီရှင်းကို ကိုင်ခွင့်ပြုတယ်ဆိုပေမဲ့ မာနကြီးနေတုန်းပင်။

ဒါကြောင့် မီမီရဲ့ ဒီလို ကြင်နာတတ်တဲ့ဘက်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် ရွှီရှင်းမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရ၏။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

"ဘာလို့ သူမက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး ရေပန်းစားနေရတာလဲ..."

"သူမရဲ့ ဗီဇပြောင်းနေတဲ့ အခြေအနေကြောင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေက သူမကို သဘောကျနေတာများလားမသိဘူး..."

"ဒါဆိုရင်တော့... သူမက ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေအပေါ်မှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတာပေါ့..."

"ဟူးးး"

အခုတော့ ရွှီရှင်းက လုဖေးအာကို တကယ့် ရတနာလေး တစ်ခုလိုမျိုး ကြည့်နေတော့၏။

---

အခန်း ၂၁၀ ပြီး။

*****