အခန်း (၁၃၀၁-၁၃၀၂)

အပိုင်း (၁၃၀၁)

ကျန်းလီသည် ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဆက်လက် ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ သေချာသည်မှာ ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သိုင်းပညာ မရှိသဖြင့် မပျံသန်းနိုင်ပေ။ သို့သော်ငြား ဤနေရာရှိ လက်မတိုင်းတွင် ငရဲသလင်းကျောက် စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျန်းလီသည် ထိုစွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ဤစွမ်းအင်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူသည် ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန့် အလွန် မြင့်မားသော နေရာသို့ ရောက်သည်အထိ ဆက်လက် ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းလီသည် ရှမ့်လန်အား မြောက်ဘက် ဝင်ရိုးစွန်း တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခွင့် ပေးလိုက်၏။

မြေပြင်သည် တောက်ပပြီး ပြောင်းလဲနေသည်။ မိုင်ထောင်ချီအတွင်းရှိ အရာအားလုံး မပြတ်တမ်း ပြောင်းလဲနေသည်။

ငရဲသလင်းကျောက်သည် မရေတွက်နိုင်အောင်များပြားသော ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်များကို လွှမ်းခြုံထားပြီး လောက၏အသက်စွမ်းအားကို ရူးသွပ်စွာ ဝါးမျိုနေသည်။ ကမ္ဘာ့မြေလွှာအောက်ရှိ အလယ်လွှာသည် ချော်ရည်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ အလယ်လွှာ အောက်တွင် ဗဟိုလွှာ ရှိပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သတ္တုများနှင့် ဒြပ်စင်အမျိုးမျိုး ရှိသည်။ အားလုံးသည် အရည်အသွင် ရှိပြီး နီရဲသည်အထိ ပူပြင်းနေကြသည်။ ဗဟိုလွှာသည် လောကတစ်ခုလုံး၏ အသက် ဖြစ်သည်။ လောကတစ်ခုလုံး၏ သံလိုက်စက်ကွင်းသည် ဗဟိုလွှာမှ လာခြင်း ဖြစ်၏။

နေအဖွဲ့အစည်း အတွင်းရှိ အင်္ဂါဂြိုဟ်သည် တစ်ချိန်က သက်ရှိများဖြင့် ပြည့်နှက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့ပေမည့် ဗဟိုလွှာ အေးခဲပြီး တောင့်တင်းသွားသောကြောင့် သက်ရှိများ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ မီးတောင်များ အားလုံး ပေါက်ကွဲမှု ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လောကသံလိုက်စက်ကွင်း၏ ကာကွယ်မှု မရှိတော့သဖြင့် လေထုသည် နေမုန်တိုင်းကြောင့် လွင့်ပါသွားခဲ့သည်။ ဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ ရေများအားလုံး ရေနွေးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အာကာသထဲသို့ လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ အင်္ဂါဂြိုဟ်သည် တရားဝင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ မရေမတွက်နိုင်သော ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်များသည် ငရဲသလင်းကျောက်အတွင်း၌ ရှိနေကြပြီး လောကအသက်နှင့် စွမ်းအင်ကို ရူးသွပ်စွာ ဝါးမျိုနေကြသည်။ သူတို့သည် အနာဂတ် စွမ်းအင်ခန္ဓာကိုယ်များ တည်ဆောက်ရန်အတွက် မရေမတွက်နိုင်သော ဒြပ်စင်များနှင့် သတ္တုများကို ရူးသွပ်စွာ ဝါးမျိုနေကြသည်။ ရေတွက်၍မရသော ဒြပ်စင်များနှင့် သတ္တုများကို ရူးသွပ်စွာ မျိုချကာ သူတို့၏ အနာဂတ် စွမ်းအင်ခန္ဓာကိုယ်များကို တည်ဆောက်ပြီး သူတို့ပြောသည့် အဆင့်မြင့် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုကို တည်ဆောက်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

“ရှမ့်လန်... ငါ ထပ်ပြောမယ်။ ငါတို့ လုပ်နေတာ အားလုံးက ဖျက်ဆီးဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်သန်ဖို့အတွက်ပါ။”

ကျန်းလီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့သား... ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုရဲ့ အနှစ်သာရက ဘာလဲဆိုတာ ငါ ပြောပြမယ်။ ရှင်သန်ခြင်းပဲ။ ရှင်သန်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ငါတို့ လုပ်သမျှအားလုံးက ကျိုးကြောင်း ဆီလျော်တယ်။

ကောင်းကင်တံမန်ဆိုတာ ဘာလဲ။ မိစ္ဆာဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒါတွေက လောကမြေပေါ်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဝေါဟာရ နှစ်ခု ဖြစ်သင့်တယ်။ ကောင်းကင်တံမန်က မြင့်မြတ်ပြီး မိစ္ဆာက ယုတ်မာသလိုမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မမေ့နဲ့။ ဒီဝေါဟာရ နှစ်ခုလုံးကို ဘာသာရေးက ဖန်တီးခဲ့တာ။ လှည့်စားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ။ ဘာက မြင့်မြတ်ပြီး ဘာက ယုတ်မာတာလဲ။ ဘာက အလင်းရောင်ဖြစ်ပြီး ဘာက အမှောင်ထုလဲ။ ဒါတွေက ယဉ်ကျေးမှု အဆင့်အတန်း တစ်ခုထိ ရောက်လာပြီးနောက် ဉာဏ်ရည်မြင့် သက်ရှိတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်ကနေ ဆင်းသက်လာတာပဲ။

မင်းလည်း နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါက အဆင့်မြင့် ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပုံစံပဲ။ ဘာသာစကား မဟုတ်ဘူး။ စာလုံးတွေတောင် မဟုတ်ဘူး။ စွမ်းအင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု နည်းလမ်း တစ်ခုပဲ။ သန့်စင်တဲ့ အမှန်တရားပဲ။

ငါ့သား... ကျေးဇူးပြုပြီး မှတ်ထားပါ။ ငါတို့ လုပ်နေတာ အားလုံးက ရှင်သန်ဖို့အတွက်ပါ။ အခု ငါ မင်းကို သတ်တော့မယ် ဆိုတာတောင် ပိုကောင်းမွန်တဲ့ ရှင်သန်မှုအတွက်ပါပဲ။

ရှမ့်လန်... ငါ့သား... ငါ မင်းကို မမုန်းပါဘူး။ မင်းက နုံအပြီး မိုက်မဲတယ်လို့ ငါ ထင်ပေမဲ့ တကယ် မင်းကို မမုန်းပါဘူး။ မင်းကို သတ်ဖို့ ဆန္ဒ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က ရှင်သန်နေသေးတယ်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့အတွက် အဲဒါက အတားအဆီး ဖြစ်နေတယ်။ သေချာတာပေါ့။ မင်းရဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်က မထူးခြားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းဦးနှောက်ထဲက အရာက သိပ်ထူးခြားပြီး သိပ်တန်ဖိုးရှိတယ်။ ငါ တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်။

ဒါအပြင် မင်းက နဂါးနဲ့ စိတ်ခံစားမှုချင်း ထပ်တူကျနေတယ်။ ငါက အဲဒီနဂါးကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ချင်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ပစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့်... စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ငါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို သတ်ရတော့မယ်။”

ကျန်းလီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “မသေခင် ဘာဆန္ဒရှိလဲ။”

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်၏။ “ဆန္ဒ... သေခါနီး ဆန္ဒ ဖြည့်ဆည်းပေးတာ။ ဒါကလည်း ခင်ဗျားအတွက် အဆင့်နိမ့် ခံစားချက် မဟုတ်ဘူးလား။”

ကျန်းလီက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ရင် ဝိညာဉ်ရဲ့ နာကြည်းချက်တွေ နည်းနည်းပါးပါး လျော့ကျသွားနိုင်ပြီး မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို အပြည့်အစုံ ထိန်းသိမ်းထားဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေလို့လေ။ သေချာစဉ်းစားပါ… မင်း ဆန္ဒတစ်ခုပဲ တောင်းလို့ရမယ်။ ပြီးတော့ ငါ လက်ခံနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာ အတွင်းမှာပဲ ရှိရမယ်။

ငါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်မယ်။ ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာက အရမ်းကို နိမ့်ကျတယ်။ မင်းရဲ့ နည်းနည်းလေး ကြီးမားတဲ့ ဆန္ဒကိုတောင် ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းအဖေဖြစ်လို့ မင်းအပေါ် တစ်ခုခု ခံစားချက်ရှိနေမယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့။”

ရှမ့်လန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ အဆင့်မြင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာကို အမြဲတမ်း ကြွေးကြော်နေခဲ့တယ်။ အခု ကျုပ် ကြည့်ချင်တာက ခင်ဗျားပြောတဲ့ အဆင့်မြင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံလဲ၊ အဆင့်နိမ့် ခံစားချက်တွေကနေ ကင်းကွာနေတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာပဲ။”

“အို... အို... အို...”

ကျန်းလီက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီဆန္ဒက နည်းနည်း ပိုမြင့်မားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။”

ကျန်းလီသည် လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ဆန်းကြယ်သော ရှေးဟောင်းနန်းတော်တစ်ခုသည် မြောက်ဘက်ဝင်ရိုးစွန်းတစ်ခုလုံး၏ မြေပြင်မှ ကြွတက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မီတာသောင်းချီ မြင့်မားသော တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်း အားလုံးထက်ပင် ကျော်လွန်နေ၏။

ထို့နောက် ဧရာမနဂါးကြီး နှစ်ကောင်သည် လေထဲတွင် ထပ်မံ စုစည်းသွားပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာကောင်းသော နန်းတော်ရှေ့ရှိ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းသွားပြီး ရုပ်တုများ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသော အလင်းအရိပ်တစ်ခု လွင့်ပျံထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ရှေးဟောင်းလူသားများ၏ ဝိညာဉ် ဖြစ်သည်။ ဤဝိညာဉ်များသည် ဒေလီယာပန်း ပွင့်ဖတ်များကဲ့သို့ ကွဲထွက်သွား ကြသည်။ အစုလိုက် အပြုံလိုက်မှ မရေမတွက်နိုင်သော ထောင်ချီ၊ သောင်းချီ၊ သိန်းချီ အဖြစ် ကွဲထွက်သွားကြ၏။

ဝိညာဉ်တစ်ခုစီကို အထူး ငရဲသလင်းကျောက်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် ဘယ်သောအခါမှ ပျောက်ပျက်သွားမည် မဟုတ်ချေ။ ထို့နောက် အဆုံးအစမဲ့သော စွမ်းအင်၊ ဒြပ်စင်များနှင့် ဒြပ်ပစ္စည်းများကို ဗဟိုလွှာမှ ထုတ်ယူ လိုက်သည်။ မြောက်ဘက်ဝင်ရိုးစွန်းတစ်ခုလုံးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မိုင်ထောင်ချီ ထိုးတက်နေသော တုန်လှုပ်ဖွယ် အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

လောကလုံးကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါနေသည်။ လောကဗဟိုလွှာပင် လည်ပတ်မှု ရပ်တန့်သွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း၊ ငရဲသလင်းကျောက်နှင့် ရှေးဟောင်းလူသား ဝိညာဉ်များ ပေါင်းစပ်မှုအောက်တွင် ထုတ်ယူလိုက်သော ဒြပ်စင်များနှင့် ဒြပ်ပစ္စည်းများ သည် စတင် စုစည်းလာကြ၏။

အသစ်စက်စက် လူသားများကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤလူများတွင် ကျား၊ မ မရှိ၊ အသက်အရွယ် မရှိ၊ ခန္ဓာကိုယ်အားလုံး ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည်။ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။ သောင်းချီ၊ သိန်းချီသော လူသားသစ်များ ဆက်လက် စုစည်း ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

အစွမ်းထက်သော ရှေးဟောင်းအင်ပါယာ၊ မဟုတ်ပေ။ အစွမ်းထက်သော ကျန်းလီအင်ပါယာသည် တစ်ခဏချင်းတွင် ဖန်တီးခံလိုက်ရသည်။ စွမ်းအင်ဝါးမျိုရန် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း လုံလောက်အောင် ဝါးမျိုပြီးသည်နှင့် အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို ဖန်တီးရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အဆင့်မြင့် နဂါးဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း၏ စွမ်းအား ဖြစ်သည်။ ‘နဂါး’ ဟူသော စကားလုံး ပါဝင်နေသော်လည်း အနှစ်သာရ စွမ်းအင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်၏။

ကျန်းလီက ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သဘာဝအရ လူမှုအဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုတွေ ရှိရမယ်။ အဆင့်နိမ့် ခံစားချက်တွေကို လုံးဝစွန့်လွှတ်ပြီး အမြင့်ဆုံးအဆင့် သက်ရှိဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ပဲ လိုအပ်တယ်။ အဲ့ဒီလူက ငါပဲ။ အကယ်၍ သူတို့ကို အသွင်အပြင်နဲ့ လိင်ကွဲပြားမှုတွေ စွန့်လွှတ်ခိုင်းပြီး လူနဲ့မတူအောင် လုပ်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုနဲ့ မကိုက်ညီတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာ ပိုင်နက်ထဲက ဒီမျိုးဆက်သစ်တွေက ပထမအဆင့် သက်ရှိတွေပဲ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို သာမန်ရုပ်သွင်တစ်ခု ပေးရမယ်။”

ခဏအကြာတွင် ဤရှေးဟောင်း မျိုးဆက်သစ်လူသားဟု ခေါ်ဆိုသူများသည် နောက်ထပ် ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် အခြေအနေမှ သတ္တုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူသားအရေပြား အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

မူလက သူတို့တွင် ကျား၊ မ မရှိသော်လည်း မကြာမီ သူတို့၏ မူလ ကျား၊ မ အတိုင်း ကျားနှင့် မ ဟူ၍ ကွဲပြားသွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏မျက်နှာများကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ကြရာ ရှေးဟောင်းခေတ်ကအတိုင်း တထေရာတည်း တူညီနေခဲ့သည်။

မဟာနိဗ္ဗာနမတိုင်မီက ဤလူများ၏ ဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူပြီး ငရဲသလင်းကျောက်များထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် မဟာနိဗ္ဗာနကို ရှောင်ရှားရန် အာကာသထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူတို့၏ ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်များသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ စုပ်ယူမခံရမီ အချိန်ကအတိုင်း တထေရာတည်း ဖြစ်နေ၏။

ကျန်းလီ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်း မျိုးဆက်သစ်လူသား အားလုံး နိုးထလာကြ၏။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များသည် မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ကာလများ၊ မဟာနိဗ္ဗာန မတိုင်မီတည်းက အိပ်ပျော်နေခဲ့ကြသည်။ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၊ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ကြာမြင့်ကောင်း ကြာမြင့်နိုင်သည်။

သို့သော်ငြား သူတို့အတွက်မူ တစ်ညတာ အိပ်စက်လိုက်ရသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် တစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့် သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏မှတ်ဉာဏ်များသည် ဝိညာဉ် စုပ်ယူမခံရမီ၊ အိပ်မပျော်မီ အခိုက်အတန့် အတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။ နိုးလာပြီးနောက် သူတို့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကြသည်။ ရင်းနှီးနေသော ခန်းမဆောင်၊ ရင်းနှီးနေသော နဂါးရုပ်တုနှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ရင်းနှီးနေသော ဘုရင်မင်းမြတ်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

“အရှင်... မဟာနိဗ္ဗာန ပြီးသွားပြီလား။” ရှေးဟောင်းလူသား တစ်ဦးက တုန်ယင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလီက ပြောလိုက်၏။ “ပြီးသွားပြီ။ အားလုံး ပြီးသွားပြီ။ မင်းတို့ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီ။ မင်းတို့ မဟာနိဗ္ဗာနကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီ။ မင်းတို့ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီ။”

ရှေးဟောင်းလူသားများသည် ရင်ပြင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “အရှင်... ကျုပ်တို့ပဲ ကျန်တော့တာလား။”

“ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ပဲ ကျန်တော့တယ်။”

ကျန်းလီက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်းက အင်ပါယာသစ်ရဲ့ ၊ ယဉ်ကျေးမှုသစ်ရဲ့ မီးပွားလေးတွေပဲ။”

ထို့နောက် သိန်းချီသော ရှေးဟောင်းလူသားများသည် ဒူးထောက်ကာ ဦးတိုက်လိုက်ကြ၏။ “အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။ သက်တော်ရှည်ပါစေ။ သက်တော်ရှည်ပါစေ။”

ထင်သည့်အတိုင်းပင် လှည့်စားခြင်း နတ်ဘုရား ဖြစ်ပေသည်။ ဤရှေးဟောင်းလူသားများသည် သူတို့၏ စွမ်းအင်ခန္ဓာကိုယ်များ ပြန်လည် တည်ဆောက်ခံထားရသည်ကို မသိကြ၊ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ ထိန်းချုပ် ခံထားရသည်ကို မသိကြ၊ သူတို့သည် ကျန်းလီလက်ထဲမှ သတင်းအချက်အလက်များ သတ်သတ်သာ ဖြစ်ကြောင်း မသိကြချေ။

သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသောင်းချီက ခန္ဓာကိုယ်များအတိုင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသောင်းချီက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကျန်းလီ၏ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ထောင့်တစ်နေရာ၌ ပုန်းအောင်းကာ မဟာနိဗ္ဗာနမှ လွတ်မြောက် လာခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

“အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်ရှည်ပါစေ။”

“အင်ပါယာသစ်ကြီး သက်တမ်းရှည်ပါစေ။”

လူသိန်းပေါင်းများစွာ တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ကျန်းလီ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှမ့်လန်... ငါ့သား... ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရလား။”

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်၏။ “ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ခင်ဗျားက တကယ်ကို လှည့်စားခြင်း နတ်ဘုရားပါပဲ။ ရှေးဟောင်းလူသားတွေ အပါအဝင် လူတိုင်းကို လှည့်စားခဲ့တာပဲ။”

ကျန်းလီက ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ မင်း ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ပါပြီ။ ကျုပ် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို သတ်တော့မယ်။ သုံး... နှစ်...”

… …

“ရှမ့်လန်... မင်းလိုလူမျိုးက ယဉ်ကျေးမှုကို မကယ်တင်နိုင်ဘူး။ လောကကြီးကိုလည်း မကယ်တင်နိုင်ဘူး။ မင်းက သိပ်အားနည်းတယ်။”

ထို့နောက် ကျန်းလီသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ မှန်ပေသည်။ ထိုအရာသည် တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်မှု ဖြစ်သည်။ ပိုမို အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ပိုမို အားနည်းသော ဝိညာဉ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျန်းလီသည် ဆက်လက် ဝါးမျိုနေပြီး တစ်ခဏချင်းတွင် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ငရဲသလင်းကျောက်၏ စိတ်စွမ်းအားကို ဆက်လက် ဝါးမျိုနိုင်သော်လည်း ရှမ့်လန်၏ ဦးနှောက်သည် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆံ့ဝင်နိုင်စွမ်းတွင် ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။

သို့သော်ငြား ဤအချက်ကြောင့် ရှမ့်လန်သည် သူ၏ ယခင် ကန့်သတ်ချက်မှာ လုံးဝ ကန့်သတ်ချက် မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခုအခါ သူ့ဦးနှောက်အတွင်းရှိ နေရာလွတ်သည် အဆများစွာ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဤစွမ်းအင်ဝိညာဉ်အချက်အလက်များက ဦးနှောက်၏နေရာများကို ယူထားပြီး ယခုမှာမူ အဆက်မပြတ် ဖိသိပ်ခံနေရ၏။

ထိုအရာသည် လူ ၇ ယောက်သာ ဆံ့သော Wuling Hongguang ကားတစ်စီးနှင့် တူညီသည်။ သို့သော် လိုအပ်ပါက လူ ၅၁ ယောက်အထိ ကြပ်သိပ် ထည့်သွင်းနိုင်သည်။ ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်သည် ရှမ့်လန် ဦးနှောက်ထဲတွင် နေရာ ပို၍ ပို၍ ယူလာသည်။ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း။ နောက်ဆုံးတွင် ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်၊ တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ပညာဘုရင်၏ ဝိညာဉ်၊ ဘုရင်မ မီဒူဆာ၏ စိတ်စွမ်းအားနှင့် ရှမ့်လန် ဦးနှောက်ထဲတွင် နဂါး ချန်ထားခဲ့သော ဝိညာဉ် သတင်းအချက်အလက်များသည် ၁ ရာခိုင်နှုန်းသော နေရာလွတ်ကိုသာ ရယူထားနိုင်တော့သည်။

ကျန်းလီသည် ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်ကို ဆက်လက် ဖိနှိပ်နေခဲ့သည်။ ၁ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ဖိနှိပ်ရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ။ ၁/၁၀၀၀ သို့မဟုတ် ၁/၁၀၀၀၀ အထိပင် ဖိနှိပ်ရမည်။ ကျယ်ပြန့်သော ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ဝိညာဉ်သည် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် သံလိုက်စက်ကွင်း သို့မဟုတ် အီလက်ထရွန်နစ် အချက်ပြမှုနှင့် တူညီသည်။ သေချာသည်မှာ ၎င်းသည် ပိုမို ရှုပ်ထွေးသည်။

အပိုင်း (၁၃၀၂)

ရှမ့်လန်ကို ဖျက်ဆီးမည့် ကျန်းလီ၏ နည်းလမ်းမှာ အလွန် တိုက်ရိုက်ကျသည်။ ဝိညာဉ်ကို အစက်အပြောက် တစ်ခုအဖြစ် မပြတ်တမ်း ဖိသိပ်ခြင်း၊ ထို့နောက် ကန့်သတ်ချက် ရောက်သည်အထိ ဆက်လက် ဖိသိပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်အတွင်းရှိ အီလက်ထရွန်များကြား အကွာအဝေးသည် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုကို ကျော်လွန်သွားချိန်မှာတော့ ပြိုကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပါက ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားရတော့မည်။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်သည် အလွန်အဆင့်မြင့်ပြီး စေ့စပ်သေချာလွန်းလှသည်။ မူလကမူ ဤထက် ပိုမိုရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိခဲ့၏။ ထိုနည်းလမ်းမှာ ရှမ့်လန်၏ဦးနှောက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်ပြီး လေထဲတွင် ကွယ်ပျောက်သွားစေခြင်း ဖြစ်၏။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြား ကျန်းလီသည် ရှမ့်လန်၏ ရုပ်လောကနှင့် နာမ်လောက နှစ်ခုလုံးကို တပြိုင်နက်တည်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းလီ၏ ဝိညာဉ်အင်အားမှာ ရှမ့်လန်ထက် အဆပေါင်းထောင်ချီ၊ သောင်းချီ၍ သာလွန်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဖိနှိပ်လိုက်သည့်အခါ ရှမ့်လန်၌ ခုခံနိုင်စွမ်း အလျဉ်းမရှိတော့ချေ။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်အချက်အလက်များမှာ နေရာတစ်ခုတည်းတွင် စုစည်း သိပ်သည်းသွားပြီး ဆက်လက်၍ ဖိသိပ်ခံနေရဆဲ ဖြစ်၏။ မကြာမီ ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်ပြီး အတွင်းပိုင်းမှ စတင်ကာ ပြိုလဲပျက်စီးသွားတော့မည်။

ဤအခြေအနေမှာ... နာမ်ဝိညာဉ် ပေါင်းစပ်ခြင်းနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေပေသည်။ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ အကန့်အသတ်သို့ ဝင်ရောက်တော့မည်။

ထိုအချိန်၌ ကောင်းကင်ယံထက်မှ အနှိုင်းမဲ့ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် သက်ဆင်း လာခဲ့၏။ ထိုအရာက မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြား၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။ ထိုအရာသည် ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်မှ ဆင်းသက်လာသည့် ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား ကျန်းလီ၏နန်းတော်ရှိရာသို့၊ တိုက်ကြီး၏ မြောက်ဘက်စွန်းဒေသဆီသို့ ကျဆင်းလာခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရှမ့်လန်၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော တော်ဝင်ကပ်ဘေး ဉာဏ်ရှင်ဘုရင်၏ အမွေအနှစ်၊ မီဒူဆာ၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းနှင့် သူတော်စင် မဟာပညာရှင် (၁၃) ပါးတို့၏ ဝိညာဉ်များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြ၏။ ရှမ့်လန်အား ကာကွယ်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း...”

ဤသည်မှာ အသေးစား နျူကလီးယား ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုနှင့် ပိုတူလှပေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မြင်တွေ့ရသည့်အရာမှာ ရှမ့်လန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ထို့နောက် ကောင်းကင်မှ ပျံသန်းလာသော ထူးဆန်းသည့် အလင်းတန်းမှာ အလွန်တရာ တောက်ပ လွန်းနေသော အစက်ကလေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား ကျန်းလီ၏ ရှေးဟောင်းနန်းတော်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်တိုက်မိပြီး တိုက်ကြီး၏ မြောက်ဘက်စွန်းဒေသကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း...”

လောကမြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ နျူကလီးယားဗုံးနှင့် နဂါး၏ နောင်တတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခဲ့၏။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် လင်းထိန်သွားခဲ့ရသည်။ တိုက်ကြီး၏ မြောက်ဘက်စွန်း ဒေသတွင် ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားခဲ့၏။ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်မှာ နေမင်းကြီး ထက် အဆတစ်ရာမက ပိုမိုတောက်ပနေပြီး လူတိုင်း၏အမြင်အာရုံကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ကျန်းလီ၏ မျက်နှာမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ ပြီးနောက် သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ “ဟား ဟား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ။ တကယ်ကို အံ့မခန်းလောက်တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသေခံ တိုက်ခိုက်မှုပါလား။ သိပ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်။ မင်းတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာကြီးမှာ အပေါက်လေးတစ်ပေါက် ဖောက်ဖို့ အတွက်ပဲလား။”

... ...

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အချိန်ကာလတို့သည် ရေအလျဉ်ကဲ့သို့ အမှန်တကယ်ပင် စီးဆင်းကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ အချိန် မည်မျှ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီကို မည်သူမှ မသိနိုင်တော့ချေ။ နှစ်ပေါင်း အနည်းငယ် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ထို့ထက် ပိုမိုကြာမြင့်သည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူသည် အချိန်အကြာကြီး အိပ်ပျော်နေခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားရသလို၊ တစ်ခဏလေးသာ အိပ်ပျော်သွား သကဲ့သို့လည်း ခံစားနေရ၏။ သို့သော်ငြား ပြန်လည်နိုးထလာချိန်၌ ခံစားရသည်မှာ သရဲမြို့တော်တွင် ရှိနေစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ ထူးဆန်းနေပေသေးသည်။ ငရဲမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် လူပြန်ဝင်စား လာသကဲ့သို့ပင်။

ပထမဦးစွာ သူ၏ ဝိညာဉ်ရှိနေကြောင်းကို ခံစားမိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ မခံစားရချေ။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ဝိညာဉ်၏စွမ်းအားများ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ သူ၏ ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ခံစားမိလာ၏။

အလွန်ကြာမြင့်သော အချိန်တစ်ခု ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံး၌ အားအင်အနည်းငယ် ပြန်လည် ရရှိလာကာ အကြားအာရုံနှင့် အာရုံခံစားမှုများ ပြန်လည်ပွင့်လင်းလာခဲ့၏။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ ရောက်ရှိနေပြီး ကြည်လင်တောက်ပသော သလင်းကျောက် ကုတင်တစ်ခုပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ သူ့အတွက် စိမ်းသက်နေခဲ့၏။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူ၏ ခြေလက်များ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိလာကာ အိပ်ရာမှ ထရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

“ဒါက... ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလား။ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်ရဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြား ရှေးဟောင်း ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလား။”

ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ရိုးရှင်းနေသည်။ ကုတင်တစ်လုံးနှင့် စားပွဲတစ်လုံးသာ ရှိ၏။

ရှမ့်လန်သည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် စာတစ်စောင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်၊ အရှိန်အဝါ၊ စွမ်းအင်နဲ့ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်တွေ အားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ မင်းကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မင်းဘယ်သူလဲဆိုတာ သိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အခု မင်း အပြင်ထွက်သွားလို့ ရပြီ။”

စာရွက်ပေါ်တွင် ပါရှိသည်မှာ ဤမျှသာ ဖြစ်၏။ လက်မှတ်နေရာတွင် ရေးထိုးထားသည်မှာ - သုည။

‘ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။’

ဤသုည ဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်လား၊ သို့တည်းမဟုတ် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလား။ စားပွဲပေါ်တွင် မှန်တစ်ခု ရှိနေ၏။ အစပိုင်းတွင် မှုန်ဝါးနေပြီး အာရုံစိုက်၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ ရှမ့်လန်သည် မျက်တောင် ခတ်လိုက်ပြီး အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို မှန်ထဲရှိ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသစ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ အလွန်ထူးဆန်းပေသည်။ ဤမျက်နှာသည် အလွန် ချောမောနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင် ရှမ့်လန်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလုံးစုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခင်က ရှမ့်လန်သည် အလွန်အားနည်းခဲ့သည်။ ခြေလက်များ သွယ်လျသော်လည်း ကြွက်သား အဖုအထစ်များ လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။ မိန်းမဆန်သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ဖြစ်ခဲ့၏။ ယခုမူ ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာထွားကျိုင်းနေသည်။ ကြွက်သားများမှာ သန်မာသော်လည်း အလွန်အမင်း ကြီးမားနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အရည်အသွေးနှင့် ခွန်အားမှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန် နေခဲ့သည်။ သူသည် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးထက် လှပသော ချောမောသူတစ်ဦး အဖြစ်မှ သူရဲကောင်းဆန်သော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နှင့် ယောက်ျားပီသသော ချောမောသူတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

... ...

ဤစမ်းသပ်ခန်းထဲတွင် အခြားဘာပစ္စည်းမှ မရှိသလို မည်သည့် အချက်အလက်မှလည်း မရှိပေ။

‘ဒါက ဘယ်နေရာလဲ။ အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီလဲ။’

ကျန်းလီက ရှမ့်လန်၏ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။ သူ့တွင် မည်သည့် မှတ်ဉာဏ်မှ မရှိတော့ချေ။ ကျန်းလီ၏ အထင်သေးစွာ ကြိမ်းဝါးသံနှင့် လှောင်ပြောင်သံများကိုသာ ဝေဝါးစွာ မှတ်မိနေသည်။

“မင်းတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာက ငါ့ရဲ့အင်ပါယာကြီးမှာ အပေါက်လေးတစ်ပေါက် ဖောက်ဖို့ အတွက်ပဲလား။”

နောက်ဆုံးသော ကျန်းလီ၏ လေသံကို ထောက်ရှုကြည့်လျှင် အနိုင်ရရှိရန် သေချာနေပြီဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ပုံ ရသည်။ ရှမ့်လန်တို့၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသေခံ တိုက်ခိုက်မှုများ အားလုံးသည် တံတိုင်းကို အပေါက်ဖြစ်သွားစေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား အခြား သတင်းအချက်အလက် မရှိတော့ချေ။

ရှမ့်လန် အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အနီရောင် မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမျဉ်းမှာ အလွန် ထင်ရှားနေ၏။ သူသည် ထိုမျဉ်းကို ကျော်ဖြတ်၍ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ ထိုခဏချင်းမှာပဲ သူ၏နောက်ကျောဘက် ဓာတ်ခွဲခန်းရှိ အရာအားလုံးသည် ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။ ရှေးဟောင်း စမ်းသပ်ခန်းကြီး တစ်ခုလုံးက အလွန်သာမန်ဆန်သော တောရိုင်းဂူတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

‘ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ။ အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီလဲ။ ဒီ သုည ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီလဲ။’

... ...

ရှမ့်လန်သည် ဂူအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်လာတော့ အလွန်ထူးဆန်းသော လောကကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်မြင့်မားသော နေရာတွင် ရပ်နေသဖြင့် အဝေးကြီးသို့ လှမ်းမြင်နေရ၏။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အရာခပ်သိမ်း အမှန်တကယ် သေဆုံးသွား သည့်အလားပင်။

သူ၏မြင်ကွင်းတစ်ဆုံး၌ ရေခဲနှင့် နှင်းများသာ ရှိနေ၏။ မြေပြင်၊ တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောအားလုံးသည် ရေခဲနှင့် နှင်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ဤနေရာသည် မြောက်ဝန်ရိုးစွန်း မဟုတ်ပေ။ ယခင်က ဤနေရာသည် ကုန်းတွင်းပိုင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။

ကောင်းကင်တွင် တိမ်တိုက်များ မရှိဘဲ ကြည်လင်နေသည်။ ရှမ့်လန် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခြင်းလော မဆိုနိုင်သော်လည်း နေမင်းကြီးမှာ ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ပို၍ နီရဲလာသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ သို့သော်ငြား အပူရှိန် ပြင်းထန်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ရာသီဥတုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အေးစက်နေသည်။ အနှုတ် ဒီဂရီများစွာ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤနေရာသည် မြောက်ဝန်ရိုးစွန်း မဟုတ်သလို၊ မြောက်ဘက်စွန်း တိုက်ကြီးလည်း မဟုတ်ချေ။

ရှမ့်လန်၌ ရှေးဟောင်းဘုရင်လက်စွပ်နှင့် နဂါးနှလုံးသားတို့ မရှိတော့ချေ။ သူသည် အအေးဒဏ်ကို ခုခံရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ အားကိုးရတော့မည်။ သို့သော်ငြား လုံးဝ ပြဿနာ မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် မည်သည့် အေးစက်သော နာကျင်မှု ၊ ခံစားမှုကိုမှ မခံစားရပေ။

လောကကြီးတစ်ခုလုံး သေဆုံးသွားပြီလား။ လောကဂြိုဟ်ကြီးတစ်ခုလုံး ရေခဲနှင့် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွား ခဲ့ပြီလား။ ယဉ်ကျေးမှုများ၊ သက်ရှိများနှင့် နိုင်ငံများ မရှိတော့ဘူးလား။

ရှမ့်လန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အစွမ်းကုန် လိုက်လံကြည့်ရှုသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သည့် မြို့ပြ၊ ကျေးရွာ သို့မဟုတ် လူ့ယဉ်ကျေးမှု၏ ခြေရာလက်ရာ တစ်စုံတစ်ရာကိုမှ မတွေ့ရချေ။

ထို့နောက် ရှမ့်လန်သည် နေ၏အလင်းရောင်နှင့် အခြားအခြေအနေများအပေါ် အခြေခံ၍ သူ၏ တည်နေရာကို တွက်ချက်လိုက်သည်။ သူသည် တောင်ဘက်ပင်လယ်၏ တောင်ဘက်စွန်း၌ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုအဖြေကို ရရှိလိုက်ချိန်မှာတော့ ရှမ့်လန် အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

တောင်ဘက်ပင်လယ်၏ တောင်ဘက်စွန်းသည် အပူပိုင်းဒေသ စစ်စစ် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည် သဲကန္တာရ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု နေထိုင်ရာ တောင်ဘက်စွန်းထက်ပင် ပို၍ တောင်ဘက်ကျပေသေးသည်။ ထပ်မံ၍ တောင်ဘက်သို့ ဆင်းသွားပါက အရှေ့တောင်ပင်လယ်နိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိမည်။ ထိုမှတဆင့် ထပ်မံ၍ တောင်ဘက်သို့ သွားလျှင် အပူပိုင်းဒေသဖြစ်သော တောရိုင်းတိုက်ကြီး ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော တိရစ္ဆာန်များမှလွဲ၍ လူသားဟူ၍ မရှိသလောက် ရှားပါးလှ၏။

ယခုမူ ဤဒေသတစ်ခုလုံး ရေခဲပြင်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။ တောင်ခြေရင်းရှိ အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြောသော နယ်မြေမှာ မြေပြန့်လွင်ပြင် မဟုတ်ဘဲ ရေခဲဖုံးနေသော သမုဒ္ဒရာကြီး ဖြစ်နေခဲ့၏။ တောင်ဘက် ပင်လယ်ကြီးပင်လျှင် ထာဝရ ရေခဲသမုဒ္ဒရာ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလား။

ယခင်က ရှမ့်လန် မြောက်ဝန်ရိုးစွန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့စဉ်က ထာဝရ ရေခဲသမုဒ္ဒရာသည် ရန်မြို့တော်မှ မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ကွာဝေးခဲ့သည်။ ဤနေရာမှာမူ မိုင်ပေါင်း နှစ်သောင်းကျော် ကွာဝေး၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ထာဝရရေခဲသမုဒ္ဒရာသည် တောင်ဘက်သို့ မိုင်ပေါင်း သုံးသောင်းကျော်အထိ တိုးချဲ့ လာခဲ့ခြင်းလား။

နှစ်ပေါင်း မည်မျှ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီနည်း။ လောကဂြိုဟ်ကြီးတစ်ခုလုံး ဤမျှအထိ အေးစက်သွားခဲ့ပြီလား။ ထို့နောက် လေထုမှာ များစွာ ပါးလွှာသွားကြောင်း ရှမ့်လန် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ပင်လယ် ရေမျက်နှာပြင် အမြင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း အမြင့်ပျံရောဂါ ခံစားနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

အမှန်စင်စစ်တွင် ရှမ့်လန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သစ်မှာ အလွန်သန်မာလှသဖြင့် အမြင့်ပျံရောဂါ ခံစားရမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်ငြား အောက်ဆီဂျင် ပမာဏမှာ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအောက် လျော့နည်းသွားကြောင်း သူ တွက်ချက်မိလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သေစေနိုင်လောက်သော အခြေအနေပင်။ အောက်ဆီဂျင် ပမာဏ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျော့ကျသွားသည်လား။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လူသားများ မည်သို့ အသက်ရှင်နိုင်ကြတော့မည်နည်း။

ဤလောက၏ ယဉ်ကျေးမှုများ ကျန်ရှိနေသေးရဲ့လား။ ကျန်းလီ၏ ရှေးဟောင်းလူသားများမှလွဲ၍ ကျန်လူသားအားလုံး သေဆုံးသွားကြပြီလား။

တော်ဝင်ချန် အင်ပါယာ၊ ရှီလွန် အင်ပါယာနှင့် ရှမ့်လန်၏ မိသားစုများ ရှိကြပါသေးရဲ့လား။ လောကပေါ်ရှိ လူသားများ ရှိကြပါသေးရဲ့လား။

... ...

သို့နှင့် ရှမ့်လန် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချရပေတော့မည်။ မြောက်ဘက်သို့ သွားရမည်လား၊ တောင်ဘက်သို့ သွားရမည်လား။ ဤနေရာသည် တောင်ဘက်ရေခဲပင်လယ် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားပါက သဲကန္တာရလူရိုင်းနိုင်ငံ၏ နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်မိမည်။ ထိုမှတဆင့် မြောက်ဘက်သို့ ဆက်သွားလျှင် ရွှဲ့ပြည်နယ်၏ နယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိပေလိမ့်မည်။

ရှမ့်လန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မြောက်ဘက်သို့ အရှိန်ကုန် ပြေးလွှားလိုက်သည်။ သူသည် သန်မာသော မြင်းပျံတစ်ကောင်အလား၊ တစ်နာရီလျှင် မိုင်ပေါင်း တစ်ရာကျော် ခရီးပေါက်အောင် ပြေးလွှား နေသော်လည်း မောပန်းခြင်း အလျဉ်းမရှိချေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် များစွာ ပိုမိုသန်မာလာအောင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း ခံထားရသည်။