ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းကို မှတ်ထားမည်

ခရက်ခနဲ ပြတ်တောက်သွားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မြစိမ်းရောင် မီးတောက်များသည် ညနေခင်းတိမ်တိုက်များအလား ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ ရေချီလင်ကောင်းကင်ဂူတစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ထိုနက်မှောင်သေည ရွှေရောင်ဓား၏ ရှေ့မှောက်တွင်၊ မြစိမ်းရောင်ချင်းလင်ဓား သည် မည်သည့် ခုခံမှုမျှမပြုနိုင်ဘဲ ကြွပ်ဆတ်သော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြေမွသွားလေတော့သည်။

၎င်းသည် ထူထပ်သော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အနန္တတာအို အင်ပါယာနန်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွား၏။

ထိုနေရာရှိ စုဟုန်ရှို့နှင့် ယန်ချုံကျန်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

စုဟုန်ရှို့သည် ယခင်အကြိမ်က သူမ၏ ကျောက်ဖြူဓားမှာ မြစိမ်းရောင်ချင်းလင်ဓားထက် ပို၍ အင်အားကြီးမားသည်ဟု ဂရုတစိုက် သုံးသပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ အနည်းငယ်မျှသာ သာလွန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တာအိုစစ်သည်တော် မှတ်တမ်းအကြောင်းကို နက်နဲစွာနားလည်ထားသော ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ တာအိုကလေးငယ်အတွက်မူ၊ သူ၏ အဂုဏ်ယူရဆုံးသော လက်မောင်းကာမှာ ထိုဓားငယ်လေးထက် ခုနစ်ဆင့်မျှသာ သာလွန်ပေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော်၊ ထို‌နက်မှောင်သော ရွှေရောင်ဓားသည် မြစိမ်းရောင်ချင်းလင်ဓားကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့လျှင်၊ ဤတာအိုကလေးငယ် နှစ်ဦး၏ ဟုန်မုန့်ကောင်းကင်စစ်သည်တော်များကိုလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ချေမှုန်းနိုင်လိမ့်မည်။

"မင်း..."

အနန္တတာအိုအင်ပါယာနန်းတော်အတွင်းရှိ ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်သည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သူ၏ မျက်နှာတွင် နောက်ဆုံး၌ အရှက်ရရိပ် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

သူသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ လက်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ တောင်နှင့် မြစ်များ ပန်းချီကားလိပ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာလေတော့သည်။

မြောက်ပိုင်းဟုန်မှ မဟာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖို့ ဤမျှဝေးကွာလှသော အကွာအဝေးမှနေ၍ မြို့တော်သုံးမြို့အဆင့်မှ တာအိုစစ်သည်တော်ကို ဆင့်ခေါ်ရန်ကြိုးစားခြင်းမှာ အနည်းငယ် အခက်အခဲ ရှိနေသည်မှာ သိသာလှ၏။

သို့သော် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊ ပန်းချီကားလိပ်ထဲရှိ မြေပြင်များ တုန်ခါပြီး တောင်တန်းများ ယိုင်နဲ့သွားကာ ကြက်သွေးရောင်လျှပ်စီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျောက်စိမ်းပေတံတစ်လက်သည် ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်မည့် အဟုန်ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

"ကောင်းကင်ဘုံ မူလပုံရိပ်ယောင်လျှပ်စီးပေတံ လား။ မင်းက ဖန်းဘိုယန် လား"

ဟုန်ကျယ်ဒေသတွင် တာအိုစစ်သည်တော်များသည် လူမျက်နှာများထက်ပင် ပို၍ မှတ်မိလွယ်ပေသည်။

ယန်ချုံကျန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

တာအိုစစ်သည်တော် မှတ်တမ်းတွင်၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ထားခြင်း မရှိပါက၊ ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ အင်အားအကောင်းဆုံး တာအိုစစ်သည်တော်ကိုသာ စာရင်းသွင်းလေ့ရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့် မြစိမ်းရောင်ချင်းလင်ဓားသည် ၎င်း၏နောက်ကွယ်မှ ပုဂ္ဂိုလ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ၊ အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ လက်နက်များထဲမှ တစ်ခုအဖြစ်သာ သိရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ချုံကျန်း မျှော်လင့်မထားခဲ့သည်မှာ၊ ယခုကဲ့သို့ ယုတ်ညံ့သောအပြုအမူမျိုး ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူသည် တာအိုစစ်သည်တော် မှတ်တမ်း၏ အဆင့် ၃၉ တွင် ရှိသော နတ်ဘုရားပေတံ၏ ပိုင်ရှင်၊ ဟုန်ဒေသသုံးခုတွင် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားသော ဖန်းဘိုယန် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်သည် ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်သွားခြင်းမှာ သူ့အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော်လည်း လူအများအပြား၏ ရှေ့မှောက်တွင် အခြားသူတစ်ဦး၏ တာအိုစစ်သည်တော်က မိမိကို လွှမ်းမိုးသွားခြင်းမှာ သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်သော အရာပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖန်းဘိုယန်၏ စိတ်အာရုံအားလုံးမှာ ရွှေရောင်ဓားများဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေ၏။

သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို ပြေပျောက်စေရန် ထိုဓားကို ပို၍ပြတ်သားသော နည်းလမ်းဖြင့် ချေမှုန်းပစ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပေတံသည် သွေးစက်များ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပစွာ ပေါ်ထွက်လာ၏။ ၎င်းသည် မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ပေတံ၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်မှ သွေးကြောများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ၎င်းတို့သည် ပြင်းထန်သောလျှပ်စီးပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ နက်မှောင်သော ရွှေရောင်ဓားကို လွှမ်းခြုံရန် ကြိုးစားနေသော ရူးသွပ်နေသည့် နဂါးများအလား ကခုန်နေကြလေသည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း..."

ကောင်းကင်ယံမှ ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်သံများကဲ့သို့ လျှပ်စီးသံများသည် လူသားလောကအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

ဤကြက်သွေးရောင် လျှပ်စီးများ၏ ရှေ့မှောက်တွင်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ဟိန်းဟောက်နေသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကို ရင်ဆိုင်နေရသည့် သာမန်လူသားများကဲ့သို့ ကူကယ်ရာမဲ့မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို ခံစားနေကြရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နီရဲသော လျှပ်စီးများသည် နက်မှောင်သော ရွှေရောင်ဓားကို ဝါးမြိုသွားလေတော့သည်။

ထူထပ်သော လျှပ်စီးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် ကြောက်မက်ဖွယ်အဟုန်ဖြင့် စုစည်းနေကြ၏။

ကောင်းကင်ဘုံ မူလပုံရိပ်ယောင်လျှပ်စီးပေတံ၏ ရှေ့တွင်၊ နက်မှောင်သော ရွှေရောင်ဓားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် မုန်တိုင်းတစ်ခုအတွင်းမှ သာမန်လှေငယ်လေးတစ်စင်းအလား အရေးမပါသယောင် ထင်ရပေသည်။

သို့သော် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ...

၎င်းသည် အစမှအဆုံး မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှန်းယီသည် ဖန်းဘိုယန်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ ၎င်းသည် ကြက်သွေးရောင်လျှပ်စီးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တောင်နှင့် မြစ်များ ပန်းချီကားလိပ်၏ တုန်ခါမှုမှာ ပို၍ သိသာထင်ရှားလာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ အင်အားကို အလွန်အမင်းအသုံးပြုနေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။

ကောင်းကင်ဘုံ မူလပုံရိပ်ယောင်လျှပ်စီးပေတံမှာ မှေးမှိန်လာပြီး၊ ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်တက်နေသောလျှပ်စီးများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဖန်းဘိုယန်သည် ရှေ့သို့ မှင်သက်စွာ ငေးကြည့်နေမိ၏။ နက်မှောင်သော ရွှေရောင်ဓားသည် တစ္ဆေစပါးအုံးသခင်လေး၏ ဦးခေါင်းကို ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

၎င်းတွင် ပါရှိသော ကြီးမားသော အင်အားသည် သူ့ကို ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူများနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲများကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော ထိုသစ်ပင်ကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင်မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ကျိုးပြတ်သွားလေတော့သည်။

နက်မှောင်သော ရွှေရောင်ဓားသည် သစ်ပင်၏ မည်းနက်နေသော ပင်စည်အတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ နစ်ဝင်သွား၏။

၎င်းပေါ်ရှိ ထူထပ်သော ရွှေရောင်သင်္ကေတများသည် ပွင့်အာနေသောကြာပန်းတစ်ပွင့်အလား၊ ကြက်သွေးရောင်သွေးစက်များဖြင့် စွန်းထင်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရောင်အသွေးဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

ထိုအရာသည် လူတိုင်း၏ အကြည့်ကို ဖမ်းစားထားလေ၏။ ထိုဓား၏ ပိုင်ရှင်ကို ရုတ်တရက် သတိမရမချင်းပင်။

ထို့ကြောင့် ထိုအကြည့်များသည် အဝေးရှိ လျှို့ဝှက်ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားကြသည်။

ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်၏။

ရှန်းယီသည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်သိမ်းရန် ကျန်ရှိနေသေးသော သူ၏ညာဘက် လက်ဝါးတစ်ခုတည်းကသာ ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ မည်သူ့လက်မှ ဖြစ်သည်ကို လူတိုင်းအား သိစေလေသည်။

"..."

အနန္တတာအိုအင်ပါယာနန်းတော်အတွင်း၌၊ ဖန်းဘိုယန်သည် သူ၏ အခင်းဖျာပေါ်တွင် ခံစားချက်မရှိဘဲ ထိုင်နေသော်လည်း၊ သူသည် ယခုအခါ မည်မျှအထိဒေါသထွက်နေကြောင်းကို မည်သူမဆို မြင်နိုင်ပေသည်။

ရှန်းယီ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သေချာမသိရသေးခြင်းကြောင့် သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို တွေးမိသွားခြင်းကြောင့်လည်းဖြစ်နိုင်သည်။

သူက အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို ငါ မှတ်ထားမယ်။ မင်းလည်း ဖန်းဘိုယန်ကို မှတ်ထားတာ ကောင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့..."

ဖန်းဘိုယန်၏ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မြေပြင်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ယိုင်နဲ့သွားလေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်မောင်းရှိ သံကြိုးများကို ဆွဲဖြတ်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ ထိုအစားသူသည် သံကြိုးများကို လက်ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် အင်အားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်အသုံးပြုလိုက်လေ၏။

သူ၏ တိတ်ဆိတ်သော အကြည့်များအောက်တွင်...

တောင်နှင့် မြစ်များ ပန်းချီကားလိပ်တစ်ခုလုံးသည် ယခင် တာအိုစစ်သည်တော်ကို ဆင့်ခေါ်စဉ်ကထက်ပင်ပို၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာလေသည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ မမြင်နိုင်သော ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်၏ လွှဲပြောင်းမှုကို ခံနေရသည့်အလား၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တစ်ခု ကျရောက်တော့မည့် အရိပ်အယောင်ကဲ့သို့ပင်။

"မင်း မလုပ်ရဲပါဘူး"

ဖန်းဘိုယန်သည် သူ၏ ထွက်သက်အားလုံးကို စုစည်းကာ၊ ထိုသွယ်လျပြီးဖြူဖျော့သော လက်ဝါးကို ပန်းချီကားလိပ်အတွင်းရှိ ရှုခင်းအားလုံး၏ အင်အားဖြင့် ခုခံနေလေသည်။

ထို့နောက်တွင်ကား၊ ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဧရာမတာအိုနန်းတော်ကြီးသည် ရေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ အင်အားဖြင့် ဆွဲချခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှ၏။

"ငါက အထက်ကို စကားပြောနေရတာကို သိပ်ပြီး အသားမကျဘူး"

အစိမ်းရောင် ဖီးနစ်ငှက်နှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက်၊ ရှန်းယီသည် သူ၏ ပထမဆုံးသော စကားလုံးများကို နောက်ဆုံးတွင် ပြောကြားလိုက်လေ၏။

သူ၏ အသံမှာ ကြည်လင်နေပြီး စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျများစွာ မရှိသော်လည်း၊ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားစေရန် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်ချပ်ဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော လက်မောင်း၏ ဆွဲအားအောက်တွင်၊ ဖန်းဘိုယန်သည် မိုးမြေအကြားရှိ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်ကြီးဖြစ်သော မြင့်မားသည့်တောင်တန်းကြီးတစ်ခုနှင့် နပန်းလုံးနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခဏချင်းမှာပင်၊ သူသည် သူ၏ အခင်းဖျာပေါ်မှ ဆွဲချခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူ၏ လည်ပင်းကို ထိုလက်ချောင်းများက ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်၏။

"အခု သေသေချာချာ မှတ်မိသွားပြီလား" ရှန်းယီက ထိုဝိုးတဝါး ပုံရိပ်၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အလေးအနက်မေးမြန်းလိုက်၏။

"..."

ဖန်းဘိုယန်က မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ အစစ်အမှန်ကိုယ်ထည် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အစွန်းရောက်သည့် အရှက်ခွဲမှုကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

"မင်းကို ငါ မှတ်ထားလိုက်ပြီ ငါ မင်းကို သေချာပေါက် မှတ်ထားမယ်" သူက နောက်ဆုံးတွင် အက်ရှရှအသံနိမ့်ဖြင့် ဟောက်လိုက်လေတော့သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ်ကွေးတက်သွားပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။"

သူ၏ စကားအဆုံးတွင်၊ သူသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို အတင်းအကျပ်ဆုပ်ညှစ်လိုက်ရာ၊ ထိုဝိုးတဝါးပုံရိပ်ငယ်လေးမှာ သူ၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားလေတော့သည်။

အနန္တတာအိုအင်ပါယာနန်းတော် တစ်ခုလုံးသည် ထိုရှုခင်းများနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျက်စီးသွားလေ၏။

အဝေးရှိ ရေပြင်ထက်တွင်မူ...

ယန်ချုံကျန်းသည် မှင်သက်လျက် ရပ်နေမိ၏။ သူသည် သူခံစားနေရသော ရှင်းပြ၍မရသည့် ရင်းနှီးမှု၏ အရင်းအမြစ်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ရှန်းယွဲ့ ပညာရပ်ပင် ဖြစ်၏။

ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ရှန်းယွဲ့ ပညာရပ်ပင်။

၎င်းသည် သူကိုယ်တိုင်လည်း မရောက်ရှိသေးသောနယ်ပယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။