သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သူမ၏ဝိညာဉ် ၂

ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်သော ရေစက်ဟုလည်း ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

ဤလောကတွင် အခြားသူများမြင်တွေ့နိုင်ပြီး ထိတွေ့နိုင်သော်လည်းနောက်ဆုံးတွင် မိမိတို့အတွက် အသုံးမချနိုင်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အရာဝတ္ထုအမျိုးမျိုး ရှိလေ၏။

၎င်းတို့အားလုံးသည် ရေစက်ပါသောသူကိုသာ စောင့်မျှော်နေတတ်ကြသည်။

ထိုအရာက ကြားရသည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေနိုင်၏။

ယန်ချုံကျန်းသည် နှစ်ပေါင်းသောင်းနှင့်ချီ၍ သူနှင့်အတူရှိနေခဲ့သော အမည်မဲ့တောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ရေစက်ပါသောသူကို ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူသည် ဤရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်ကို နှုတ်ဖြင့်ဖော်ပြရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

အမည်မဲ့တောင်သည် ယခင်က သူ့ကို တစ်ခါမျှ မပြသခဲ့ဖူးသော အရာအချို့ကို ရှန်းယီအား ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ပြီး၊ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်စေနိုင်သောအရာများပင် ပါဝင်နိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်မိလေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက လက်ရှိ အခြေအနေကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရက်အနည်းငယ်မျှသော အချိန်ဆိုသည်မှာ ရှန်းယွဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုလုံးကို အဆုံးထိ ဖတ်ရှုရန်ပင် လုံလောက်မှု မရှိနိုင်ပေ။

ဤအတွေးနှင့်အတူ ယန်ချုံကျန်းသည် ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

အမည်မဲ့တောင်သည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းတည်ထောင်ခဲ့သည့် အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဤ အခြေခံအုတ်မြစ်သည် အခြားတစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပုံရလေ၏။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် နာကြည်းစရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သင့်ပေသည်။

သို့သော် ရှန်းယီက ဖန်းဘိုယန်၏ လည်ပင်းကို နောက်ဆုံး ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပုံနှင့် သူ၏ ဂရုမစိုက်သလိုအမှုမဲ့အမှတ်မဲ့နေတတ်သော ဟန်ပန်တို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်သောအခါ၊ သူသည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းနှင့် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး အပေါ်ကျရောက်မည့် ဒေါသနှင့် အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို သူ၏အပေါ်သို့ ပြောင်းလဲယူဆောင်သွားခဲ့ကြောင်း ယန်ချုံကျန်း သိလိုက်ရသည်။

ယန်ချုံကျန်းသည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး အကြည့်ကို မော့ကာ ထိုအရပ်မြင့်မြင့် ပုံရိပ်ကြီးဆီသို့ နောက်ဆုံးတွင် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်များထဲတွင် အရာများစွာ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ထိုအထဲမှ အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ ဤဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားလိုသော ဆန္ဒပင် ဖြစ်လေသည်။

အနည်းဆုံးတော့... တစ်ဖက်လူက အမည်မဲ့တောင်သို့ လာရောက်လည်ပတ်နိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤနေရာရှိနေသူအားလုံးမှာ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်သို့ တက်လှမ်းထားပြီးသော ကျင့်ကြံသူချည်းများဖြစ်ကြရာ တာအိုကလေးငယ် ယန် ၏ သိမ်မွေ့သော လုပ်ရပ်များနောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပါယ်ကို မည်သူကမျှမလွတ်တမ်းသတိပြုမိကြလေသည်။

အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ရှန်းယီကို တစ်ချက်ထပ်ကြည့်လိုက်ခြင်းကပင် အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှပေသည်။

သူသည် ကြည့်ရုံသာမက တစ်ဖက်လူထံမှ တုံ့ပြန်မှုကိုလည်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

"ကျွတ်။"

ဘိုင်ဝူသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်လေ၏။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းက သိပ်ပြီး ရောင့်တက်လွန်းနေပြီ မဟုတ်လား။ သူတို့ မသေသေးဘဲနဲ့ သူတို့ရှေ့မှာတင် ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ရဲတယ်လား။

သို့သော် ဝေ့ယွမ်ကျိုးရော စုဟုန်ရှို့ပါ စကားမပြောကြသဖြင့် သူသည် မကျေမနပ်ဖြင့်သာ နှုတ်ခမ်းကို ပြန်ပိတ်လိုက်ရလေတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော တစ္ဆေစပါးအုံးမြွေများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရှန်းယီ၏ ပုံရိပ်သည် ကျယ်ပြောလှသောသမုဒ္ဒရာကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားကာ တစ္ဆေစပါးအုံးမြွေများ၏ အလောင်းအားလုံးကို လက်စွပ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သောအခါ သူ၏ နောင်တရမှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် လျော့ပါးသွားလေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးမှသာ သူသည် သတိမပြုမိလောက်စွာ ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ပုံရိပ်သည် ခရမ်းဖြူရောင် သက်တံ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝေးကွာသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"ဟူး..."

ယန်ချုံကျန်းသည် အကြောင်းပြချက် မရေမရာဖြင့်သက်သာရာရသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေ၏။

သူ့ဂိုဏ်း၏ ရတနာတောင်ကို အခြားသူများ လာရောက်လည်ပတ်နိုင်ရန် ဤမျှကြီးမားသော စွန့်စားမှုကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ သဘောတူခွင့်ပြုချက်ကို ဦးစွာ လိုအပ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။

ဤမျှယုတ္တိမတန်သော အခြေအနေက သူ့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ အနည်းငယ်စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး၊ ရှန်းယီက ငြင်းပယ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

၎င်းမှာ ရူးသွပ်မှုတစ်ခုပင်။

သူသည် နောင်တရနေသော အပြုံးတစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ဆုပ်ထားသော လက်ချောင်းများကို ဖြေလျှော့လိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ တာအိုကလေးငယ်ဖြစ်လာပြီးကတည်းက ယန်ချုံကျန်း ချမှတ်ခဲ့သော အကြီးမားဆုံးဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဂိုဏ်းလုံး၏ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်ပေသည်။

"မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။" ယန်ယွင်ဟန်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူရော်သွားပြီး၊ သူ၏ တာအိုကလေးငယ်ရူးသွပ်သွားပြီလားဟု လုံးဝ အံ့အားသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားလေသည်။

မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းကြောင့်သာမက၊ တာအိုကလေးငယ်ဖြစ်လာပြီးကတည်းက ယန်ချုံကျန်း၏ တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရသော အပြုအမူများကြောင့် တစ်ဖက်လူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို သူရှားရှားပါးပါးသာ မေးခွန်းထုတ်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ဘောင်ကျော်လွန်လုပ်ဆောင်မိခြင်းကိုလျစ်လျူရှု၍ ဒေါသအနည်းငယ်ဖြင့် ပြောလိုက်မိလေသည်။

"ဒီကိစ္စကို ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဆီကို ငါ သတင်းပို့ရလိမ့်မယ်... ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့။"

အကြီးအကဲကြီး၏ စကားများကို ကြားသောအခါ အခြားသော အကြီးအကဲများနှင့် တိုက်ရိုက်တပည့်များအားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ နေရာများတွင် ရပ်လျက်အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြလေ၏။

၎င်းမှာ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ လူများသာမကပေ။

ကောင်းကင်ယံရှိ တောင်ပိုင်းဟုန်မှ တာအိုကလေးငယ်သုံးဦးပင်လျှင် လေထုအခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိကြလေသည်။

ဝေ့ယွမ်ကျိုးက မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အရိုအသေပေး၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။

"ကိစ္စတွေလည်း ပြီးပြတ်သွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့..."

ထိုစဉ်မှာပင် ယန်ချုံကျန်းက မျက်လုံးများကို ပြန်လည်မော့ကြည့်လာပြီး အရိုအသေပေးကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ချုံကျန်း ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ တောင်ပိုင်းဟုန်ကိုလည်း သေချာပေါက် လာလည်ပါ့မယ်။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝေ့ယွမ်ကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် နောက်ဆုံး၌ သက်သာရာရသွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်သွားလေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူတို့နှင့် အနည်းငယ် ပတ်သက်မှုရှိသော ပန်ရှန်းဂိုဏ်းပင်လျှင် ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့်သာ သဘောတူခဲ့ရသည်အထိ အကူအညီတောင်းခံရခြင်းမှာ ဤမျှခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါကမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့မိပေ။

အကယ်၍ ရှန်းယီသာ မရှိခဲ့ပါက၊ အစိမ်းရောင်ဖီးနစ်ငှက်၏ တောင်းဆိုမှုသက်သက်ဖြင့် ၎င်းတို့သည် ယနေ့တွင်လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာခဲ့ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ မျက်နှာပျက်ရရုံသာမက ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အထင်သေးခြင်းကိုပါခံရကာ အစောပိုင်း ကတိကဝတ်များကိုလည်း အလေးအနက်ထားတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုမူ တာအိုကလေးငယ် ယန် သည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အာဏာစက် တစ်စုံတစ်ရာရှိနေဦးမည်လားဆိုသည်ကို သေချာပေါက် မပြောနိုင်တော့ပေ။

ကိစ္စရပ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားလေပြီဖြစ်၏။ ဘိုင်ဝူ၏ စိတ်သည်လည်း အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားပြီး၊ စုဟုန်ရှို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အခွင့်အရေး ဘယ်လောက်ရှိလဲ။"

အစိမ်းရောင်ဖီးနစ်ငှက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းမှ မဟာကျင့်ကြံသူသည် မျက်နှာပျက်ခဲ့ရရုံမက သူ၏ အဆင့်ကိုပင် ထိခိုက်သွားနိုင်ချေ ရှိလေသည်။

ဤမေးခွန်းမှာ သဘာဝကျစွာပင် အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ထွက်ခွာသွားသော ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် စုဟုန်ရှို့သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုမည် သို့မဟုတ် အဖြေတစ်ခုကို ဗြုန်းစားကြီး ပြောချလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် ဤအလွန်လှပသော အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးသည် ခဏမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက်ကြာသွားရင်တော့ တိုက်ခိုက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိလာနိုင်တယ်။ပြီးတော့ ငါသာ ကံကောင်းလို့ စတုတ္ထအလွှာကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အနိုင်ရနိုင်တယ်။"

အစောပိုင်းက စကားမှာ ဆမ်ဆာရာဓားခန္ဓာကိုယ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်လေ၏။

၎င်းသည် အနုပျိုဆုံးအချိန်တွင် ရှိနေသောအခါ စုဟုန်ရှို့အတွက် အမှန်တကယ်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအခြေအနေဖြစ်ပြီး လက်ရှိ သူမထက် အနည်းဆုံး ရာခိုင်နှုန်းငါးဆယ်ခန့် ပိုမို အားကောင်းလေ၏။

သို့သော် သူမက ပြောခဲ့သည်မှာ... တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိရုံသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလေသည်။

တာအိုကလေးငယ် စု ၏ စရိုက်လက္ခဏာအရ နှိမ့်ချမှုဆိုသည်မှာ သူမနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ သူမ၏ အစစ်မှန်ဆုံးသော အတွင်းစိတ်ထဲက အတွေးဖြစ်ကြောင်း ပြသနေလေသည်။

ဘိုင်ဝူက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"အနည်းဆုံးတော့ အခွင့်အရေးရှိသေးတာပေါ့လေ။"

မမျှော်လင့်ဘဲ စုဟုန်ရှို့က သူ့ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရူး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘိုင်ဝူမှာ ဆို့နင့်သွားလေ၏။ သူက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေခြင်းဆိုတာ သိသာနေသော်လည်း အပြန်အလှန်အနေဖြင့် အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနာကြည်းသွားမိသည်။

သူ ထပ်မံ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင်၊ စုဟုန်ရှို့ထံမှ နောက်ထပ်ရှားပါးလှသော အမူအရာတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်ရလေ၏။