အခန်း (၆၈၀-၆၈၁)

အခန်း ၆၈၀ ကူပြီး စီမံပေးပါဦး

ကျန်းပေရန် အနေဖြင့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု တည်ထောင်လိုခြင်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော စိတ်ကူးကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အဆင့်ကိုး ဆရာကြီးများ စုဝေးမိချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော အံ့မခန်း စွမ်းအင်များကို မြင်တွေ့ရပြီးကတည်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤထိပ်တန်း ပါရမီရှင်များကိုသာ စုစည်းထားနိုင်ပါက အတတ်ပညာများမှာ အလျင်အမြန် တိုးတက်လာမည် ဖြစ်ပြီး နဂါးနက်ကုန်းမြေတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို နယ်ပယ်သစ်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရင်း လောကီရေးရာများနှင့် ကင်းကွာနေစေခြင်းမှာ တကယ်ကို အရင်းအမြစ်များကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ဤကိစ္စကို ကြေညာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က မိမိတွင် အခြားအလုပ်များ ရှိသေးသဖြင့် အားလုံးကို ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ဆက်လုပ်ကြရန် ပြောကြားလိုက်သည်။ အဖွဲ့အစည်းသစ် တည်ထောင်ခြင်းမှာလည်း ချက်ချင်းလက်ငင်း ပြီးမြောက်မည့် ကိစ္စမဟုတ်သဖြင့် အားလုံးကို စိတ်မလောရန် သတိပေးလိုက်၏။

ထို့ပြင် ကျန်းပေရန်က မီဝမ်ဝေကိုလည်း မှာကြားခဲ့လေသည်။

"ထောင်ချီအိမ်တော် ကိုတော့ ခင်ဗျား ဆက်ပြီး ဦးဆောင်သွားပါ ငါ့ဘက်က အဖွဲ့အစည်းက သိပ်ပြီး တရားဝင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး ရည်ရွယ်ချက်တူတဲ့သူတွေ စုပေါင်းပြီး ဆွေးနွေးနိုင်မယ့် နေရာလေးတစ်ခု ဖန်တီးချင်ရုံ သက်သက်ပါ"

မီဝမ်ဝေက နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမအတွက်မူ ရာထူးဂုဏ်ရှိန်ဟူသည်မှာ လုံးဝ အရေးမကြီးပေ။ သူမ သွားချင်သော နေရာသို့သာ သွားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာကမျှ သူမကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျန်းပေရန် ကျင်းကျယ်အဆောင်မှ ထွက်လာပြီး ပျံသန်းစံအိမ်ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်နေစဉ် ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ပေရန် ခဏလောက် နေပါဦး ခဏလောက်"

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ကွမ်းချင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ဘာကိစ္စ ရှိသေးလို့လဲ"

"မင်း အရင်က ပြောတော့ ငါနဲ့ စကားလာပြောမယ် ဆိုပြီးတော့လေ ငါက နေ့တိုင်း အရက်နဲ့ ဟင်းတွေ ပြင်ဆင်ပြီး စောင့်နေတာ မင်းကို ဘယ်လိုမှ မျှော်လို့ မရဘူး"

ကျန်းပေရန်က နားထောင်ပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါက ကျွန်တော်ရဲ့ အပြစ်ပါ ဒါပေမဲ့ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စတွေက အရမ်း များနေလို့ ဂိုဏ်းချုပ်ယန် နားလည်ပေးပါဦး"

ယန်ကွမ်းချင်းက နားထောင်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား မင်း ဘယ်လိုပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ အရင်လိုပဲ ဆက်ဆံလို့ ရမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ အခုတော့ မရတော့ဘူးပဲ မင်းရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဒီတောင်းပန်မှုကို ငါ တကယ် လက်မခံရဲတော့ဘူး"

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန်ကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ပါပဲ ဘာမှ မကွာခြားပါဘူး"

"ကွာခြားချက်က ကြီးကြီးမားမားကို ရှိတာပေါ့"

ယန်ကွမ်းချင်းက ပြောပြီးနောက် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းတွေ မပြောတော့ဘူး ခုနက မင်းပြောတာ အဖွဲ့အစည်း အသစ်တစ်ခု တည်ထောင်မလို့ဆို

"ဟုတ်တယ်"

"ဘယ်နေရာမှာ တည်ထောင်မလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားပြီးပြီလား"

"စဉ်းစားပြီးပြီ"

"အာ..."

သေချာသော အဖြေတစ်ခု ရလိုက်သဖြင့် ယန်ကွမ်းချင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခုနက ကျန်းပေရန် ပြောသွားသော ပုံစံအရ ယန်ကွမ်းချင်းက သူ စိတ်ကူးပေါက်သဖြင့် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ခြင်းဟုသာ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နေရာနှင့် အမည်ကိုပင် စဉ်းစားရသေးမည် မဟုတ်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း ရလဒ်ကတော့ မျှော်လင့်မထားသည်များ ဖြစ်နေလေသည်။

"ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာ နည်းနည်းလောက် ပြောပြလို့ ရမလား"

"လောလောဆယ်တော့ လျှို့ဝှက်ထားဦးမယ်"

"ကိုယ်လူတွေပဲဟာ နည်းနည်းလောက် ပြောပြပါဦးဗျာ"

"လျှို့ဝှက်ချက်ပါဆို"

ယန်ကွမ်းချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့ ဒါပေမဲ့ နေရာကောင်းဆိုတာ ဘယ်လောက်များများ ပိုမကောင်းဘူးလေ ငါ အခု လိုက်လာတာက မင်းကို နေရာရွေးချယ်ဖို့ အကြံဉာဏ်ပေးချင်လို့ပါ"

"အို"

ကျန်းပေရန်က စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန်က ဖုန်းရွှေကောင်းတဲ့ နေရာ တစ်ခုခု သိထားလို့လား"

"ဟုတ်တယ် ပြီးတော့ ပေရန် မင်းလည်း အဲ့ဒီကို အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးတယ်လေ"

ကျန်းပေရန် ကြားလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရသွားသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ပြောတာက... ခြန်ထျန်းဂိုဏ်း လား"

"ဟားဟားဟား ဆရာကျန်းက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ခန့်မှန်းမိ... ဟေ့ မင်း မသွားနဲ့ဦးလေ"

ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကွမ်းချင်းက အမြန် ပြေးလိုက်သွားပြီး အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ခင်ဗျားပြောတဲ့ ဒီနေရာ ရွေးချယ်မှု ကိစ္စကို စဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ် ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော့်မှာ တခြား အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိသေးလို့ အရင် သွားနှင့်ပါရစေ"

"ပေရန် ငါ့ဂိုဏ်းက တကယ်ကို ဖုန်းရွှေကောင်းတဲ့ နေရာပါကွ အရင်တုန်းက အဲ့ဒီမှာ ဂိုဏ်းတည်ထောင်ဖို့ ရွေးခဲ့တာက ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလို့ မင်း ထင်နေလား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် ခြေလှမ်း ရပ်သွားသည်။ ယန်ကွမ်းချင်းက အရူးလုပ်နေသည်ဟု သူ ထင်သော်လည်း နားထောင်ကြည့်ခြင်းမှာ ဘာမှ မရှုံးပေ။ တကယ်လို့ တကယ့်ကို ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေလျှင်ရော။

ကျန်းပေရန် ရပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကွမ်းချင်းက သူ စိတ်ဝင်စားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ပြီး အမြန် လိုက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ဖန်လန်တောင်ထွတ် ကို မင်း ရောက်ဖူးတယ် မဟုတ်လား ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အရမ်း ပြည့်ဝနေတယ် မဟုတ်လား"

"တကယ်ကို ပြည့်ဝပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံခြောက်ခုမှာ ဖန်လန်တောင်ထွတ် လို နေရာမျိုးတွေက နွားမွှေးလောက်တောင် များနေတာပဲလေ"

"အေး အဲ့ဒါ မတူဘူးလေ"

ယန်ကွမ်းချင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"နိုင်ငံခြောက်ခုမှာ ဖန်လန်တောင်ထွတ် လို နေရာမျိုးတွေ ရှိတာက သဘာဝကျပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရှန့်တိုင်းပြည် မှာ ဒီလောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝနေတဲ့ နေရာမျိုး ရှိနေတာကို မင်း မထူးဆန်းဘူးလား"

ဤအမေးကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။ ဖန်လန်တောင်ထွတ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ တကယ်ကို အလွန် ပြည့်ဝနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အရင်ကမူ ယန်ကွမ်းချင်း ချထားသော အစီအရင်များကြောင့်ဟု ကျန်းပေရန် ထင်ခဲ့သော်လည်း အခု ကြားရသည်မှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပုံရလေသည်။

"လာ လာ လာ"

ယန်ကွမ်းချင်းက ပြောရင်း ကျန်းပေရန်ကို လူရှင်းသော ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ ဖန်လန်တောင်ထွတ် အောက်မှာ လျှို့ဝှက် ဥမင် တစ်ခု ရှိတယ် ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြဖူးဘူး ငါ့သမီးကိုတောင်မှပေါ့ မင်းက ပထမဆုံး သိတဲ့သူပဲ"

'ဟင်'

ကျန်းပေရန် ကြားလိုက်ရသောအခါ အတော်လေး အံ့ဩသွားသည်။ လျှို့ဝှက်ဥမင် ဆိုသော စကားလုံးကို သူ ကြားဖူးသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သော်လည်း တကယ်တမ်း ဝင်ဖူးခြင်း တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပေ။ စိတ်မဝင်စားဟု ပြောလျှင် သေချာပေါက် လိမ်ရာကျပေမည်။

ယန်ကွမ်းချင်းက ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဤမျှအထိ တင်းကျပ်စွာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းကိုလည်း ကျန်းပေရန် အပြည့်အဝ နားလည်သည်။ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်း ရှိနေသူမှာ ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးမှာ အနက်ရောင် သူတော်စင်များပင် လိုချင်မက်မောမည့် နေရာမျိုး ဖြစ်ရာ အနက်ရောင် သခင်ကြီးတစ်ဦးတည်းနှင့် မည်သို့မျှ ကာကွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ယန်ကွမ်းချင်းက ဤကိစ္စကို ဘာကြောင့် သူ့အား ပြောပြရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ ကျန်းပေရန် အလွယ်တကူ သိနိုင်ပါသည်။ ပထမအချက်မှာ သူကိုယ်တိုင် ထိုလျှို့ဝှက်ဥမင်ထဲသို့ ဝင်၍ မရခြင်း သို့မဟုတ် အကျိုးကျေးဇူးများကို မရယူနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ကျန်းပေရန်က ထိုနေရာကို အဖွဲ့အစည်းသစ်အတွက် ရွေးချယ်လိုက်ပါက ခြန်ထျန်းဂိုဏ်းသည် တစ်တိုက်လုံးတွင် အခိုင်မာဆုံးသော အကာအကွယ်ကို ရရှိသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ ကျုပ်ဘက်က ကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးသွားရင် ခင်ဗျားဆီ လာကြည့်ပေးမယ် တကယ်လို့ နေရာကောင်း သာ တကယ် ဖြစ်နေရင် ကျုပ် သေချာ စဉ်းစားပေးပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ ဒီစကားကိုပဲ လိုချင်တာ ငါ ဂိုဏ်းထဲမှာ မင်းကို စောင့်နေမယ်"

"အင်း"

ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က မြို့ပြင်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲရန် မလွယ်ကူသော်လည်း လျှို့ဝှက်ဥမင် ဖြစ်သဖြင့် သွားကြည့်ခြင်းမှာ မရှုံးပေ။

ကျန်းပေရန်က လူစည်ကားသော လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မကြာသေးခင်က သူသည် အမြဲတမ်း လူသိရှင်ကြား ထွက်ပေါ်ခဲ့ပြီး လမ်းပေါ်ရောက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံခဲ့ရ၏။ ယခုကဲ့သို့ လူအုပ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပုန်းကွယ်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

'ငါနဲ့ အသင့်တော်ဆုံးက ဒါမျိုးပါပဲ'

ကျန်းပေရန် စဉ်းစားရင်း စခန်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်လာသည်။ အထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်စဉ် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ရင်းနှီးသည့် လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"အာ"

အနောက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် လန့်သွားသည့် ခုံချမ်ချမ်မှာ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ပြာပြာသလဲ ပြေးလွှားသွားသည်။ မုယောင်ကမူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး ကျန်းပေရန်ကို လှည့်ကြည့်လာ၏။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ပြုံးပြီး အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒီကို ဘယ်လိုများ ရောက်လာရတာလဲ"

မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသော ခုံချမ်ချမ်သည် "အရှင်မင်းကြီး" ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားသည်နှင့် ဒိုင်းခနဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို အကြိမ်အတော်များများ ပတ်ပြေးကာ ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်းပေရန်က လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းသွား၏။

"အီးဟီးဟီး"

မြေကြီးပေါ် မှောက်လျက်လဲကျသွားသော ခုံချမ်ချမ်က မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း မျက်ရည်ဝဲသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီအစေခံက အရှင်မင်းကြီးကို ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ"

ပြောပြီးနောက် နှပ်ချေးများကို အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုက်ကာ ဆက်ပြော၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အာ မဟုတ်ဘူး ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာတုန်းက သခင်မလေးက နေ့တိုင်း အရှင်မင်းကြီး အကြောင်းကို ပြောနေတာ သူကပြောတယ်... အီးဟီးဟီး"

"တော်တော့ မင်း ဘာမှ ဆက်မပြောနဲ့တော့"

မုယောင်က ခုံချမ်ချမ်၏ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အဖေရော"

မုယောင်နှင့် ခုံချမ်ချမ်တို့၏ ရယ်စရာဇာတ်လမ်းထဲသို့ ဝင်ပါရန် စိတ်ကူးမရှိသော ကျန်းပေရန်က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်၏။

"လူတွေကို ခေါ်စုနေတယ်လေ ပြန်တော့မယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား"

မုယောင်က ပြောပြီး ခုံချမ်ချမ်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသော လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ သူမက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလေသည်။

"လူတွေ ပြောတာ ကြားတယ် ဒီတစ်ခေါက် အဲ့ဒီ သတ္တဝါကြီးတွေကို မောင်းထုတ်နိုင်တာက မင်း ကျေးဇူးတွေချည်းပဲ ဆို"

"အင်း ငါ့ကျေးဇူးတွေချည်းပဲ"

"..."

ကျန်းပေရန်က ဤမျှလောက် တိုက်ရိုက် ဝန်ခံလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ မုယောင် တစ်ခဏ ကြောင်အသွားသည်။ အတော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်း ပြောင်းလဲသွားပြီ"

"မင်းက ငါ့ကို တကယ် နားလည်ခဲ့ဖူးတဲ့ အတိုင်းပဲ"

ကျန်းပေရန်က ပြောပြီး အလျင်အလို ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့တော့ ငါ့ကို မင်းအဖေဆီ အရင် ခေါ်သွားပေး"

မုယောင် ထပ်ပြီး ကြောင်အသွားပြန်သည်။ သူမသည် သူ့ရှေ့မှ ဤယောက်ျား၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာစာကို တစ်ခါမှ နားမလည်ခဲ့ဖူးချေ။ သို့မဟုတ် မျက်နှာစာတိုင်းမှာ သူ ဖြစ်နေပြီး သူက ဘယ်မျက်နှာစာနှင့် ဆက်ဆံမလဲ ဆိုသည်မှာသာ ကွာခြားခြင်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

မုယောင်က လှည့်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို စခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ စခန်းထဲတွင် လျှောက်သွားနေစဉ် လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်၌ ကျန်းပေရန်သည် ရင်းနှီးသော မျက်နှာအချို့ကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရသည်။ အရင်က ရှန့်တိုင်းပြည်တွင် ပထမအကျော့ အဆိပ်ငွေ့ ကျူးကျော်မှုကို ဖြေရှင်းစဉ်က တိုင်းပြည်၏ မှန်ကန်သောလမ်းစဉ်နှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် နှစ်ခုစလုံးမှ ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင်များကို အားလုံးနီးပါး တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ကျန်းပေရန်က ၎င်းတို့ကို မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ၎င်းတို့ကလည်း ကျန်းပေရန်ကို ပို၍ မှတ်မိနေကြသည်။ ထိုစဉ်က ၎င်းတို့ကြားတွင် ရောနှောနေသော လူငယ်လေးဆိုသည်မှာ ဤတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ယခုမူ ၎င်းတို့၏ အကြည့်များမှာ အကဲခတ်ခြင်းများ မဟုတ်တော့ဘဲ သိချင်စိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်နေလေပြီ။

"သူတို့ မင်းကို ကြောက်နေကြတယ်"

မုယောင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ဖြစ်သင့်တာပေါ့"

"မင်းက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး ဩဇာကြီးလာတယ်"

"ဒါက ဘယ်လောက်မှ မရှိသေးပါဘူး"

စကားပြောနေရင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦး ရွက်ဖျင်တဲကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်လာသည်။

"အဖေကြီး ကြည့်ပါဦး ဘယ်သူ လာလဲလို့"

တစ်ခုခုကို ဖတ်ရှုနေသော ယင်ကျန်းဟုန်သည် ကြားလိုက်ရသောအခါ အရင်ဆုံး ကြောင်အသွားပြီးနောက် ပြုံး၍ မော့ကြည့်ကာ ကျန်းပေရန်ကို မေးလိုက်၏။

"ငါ အရင်တစ်ခေါက်က ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို မှတ်မိသေးလား"

"ယင်ဂိုဏ်းချုပ် ပြောတာက နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ရင် ကျွန်တော်တို့က ကမ္ဘာနှစ်ခုက လူတွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဆိုတာလား"

"ဟားဟားဟား"

ယင်ကျန်းဟုန်က နားထောင်ပြီးနောက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကြည့်ရတာ ငါလည်း ဗေဒင်ဆရာ လုပ်ဖို့ ပါရမီ ရှိနေသလိုပဲ ပြောတဲ့အတိုင်း တကယ် ဖြစ်လာတယ်"

ရယ်မောပြီးနောက် ယင်ကျန်းဟုန်က မုယောင်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ပြောလိုက်၏။

"ယောင်အာ မင်း အရင် ထွက်သွားလိုက် ငါ ပေရန် နဲ့ သီးသန့် စကားပြောစရာ ရှိလို့"

မုယောင်က "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြန်ဖြေပြီး ရွက်ဖျင်တဲထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို အတင်းဖိထားလိုက်ပြီး မျက်နှာလေးမှာလည်း ချက်ချင်း နီရဲသွားလေသည်။

'သူ... သူ ပိုပြီး ချောလာပြန်ပြီလား မဟုတ်ဘူး တခြား လူတစ်ယောက်လိုပဲ ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ'

မုယောင်၏ အသက်ရှူသံများကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာ၏။ တကယ်တော့ ကျန်းပေရန်ကို မြင်လိုက်ရသည့် တစ်ခဏမှာ သူမလည်း ပြေးဖက်ချင်ခဲ့မိသည်။ သူမ၏ ဆုတောင်းသံများကို ကြားပေးခဲ့သဖြင့်၊ အဖေကြီးနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းရှိ လူအားလုံးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သဖြင့် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပါးစပ်ကမူ လုံးဝ ပူးပေါင်းမပါဝင်ခဲ့ပေ။

ရွက်ဖျင်တဲထဲတွင်မူ ကျန်းပေရန်က စားပွဲနားတွင် ထိုင်နေပြီး ပဲစိမ်းမုန့် တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ကာ ယင်ကျန်းဟုန်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ယင်ဂိုဏ်းချုပ် ကျုပ် ဒီတစ်ခေါက် ဘာကိစ္စနဲ့ လာလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ ရမလား"

ယင်ကျန်းဟုန်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်း လာမယ်လို့ ငါ လုံးဝ မတွေးထားမိဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း အခု လုပ်ရမယ့် အလုပ်တွေက ငါတို့ ဒီဘက်ကထက် အများကြီး ပိုအရေးကြီးနေလို့လေ"

ကျန်းပေရန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ကာ ဆက်ပြောလေသည်။

"ကျုပ် အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ ရှန့်တိုင်းပြည်က ပြည်သူတွေကို ဘဝကောင်းကောင်း ရစေရမယ် ဆိုတာ အဲ့ဒါက အလကား ပြောခဲ့တဲ့ စကား မဟုတ်ဘူးနော်"

"အရှင်သခင် ရဲ့ ဆိုလိုရင်းက"

"ဒီတစ်ခေါက် စစ်ပွဲမှာ ချီတိုင်းပြည်က ကျင့်ကြံသူတွေ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ခဲ့တယ် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီလို့တောင် ပြောလို့ရတယ် ဒါပေမဲ့ ချီတိုင်းပြည်က ပြည်သူတွေကတော့ ရှိနေသေးတယ်လေ တစ်ယောက်ယောက်တော့ သွားအုပ်ချုပ်ရမှာပေါ့ ဒါကြောင့် ဒီတာဝန်ကို ခင်ဗျားကို ပေးချင်တယ်"

"..."

ယင်ကျန်းဟုန်၏ လက်ဖက်ရည်ခွက် ကိုင်ထားသော လက်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံးများလည်း ပြူးကျယ်လာလေသည်။

"မင်း... မင်း ပြောတာ ချီတိုင်းပြည် လား နိုင်ငံခြောက်ခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့... ချီတိုင်းပြည် လား"

"ဟုတ်တယ် နိုင်ငံခြောက်ခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ချီတိုင်းပြည် ပဲ အဲ့ဒီနေရာကို သေချာ စီမံအုပ်ချုပ်နိုင်ဖို့ ယုံကြည်မှု ရှိလား"

"ဒါ... ဒါက သေချာ စီမံနိုင်မလား မနိုင်ဘူးလား ဆိုတဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူးလေ"

"ဒါဆို ဘာပြဿနာလဲ"

"ဒါက..."

ယင်ကျန်းဟုန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အမြန် မော့သောက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ဖြေဖျောက်လိုက်သည်။

"အပိုစကား တစ်ခွန်းလောက် မေးပါရစေ ဒါက တကယ်ပဲလား"

"တကယ်ပါ အခု ချီတိုင်းပြည်က အစကနေ ပြန်စရမယ့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတော့ ခင်ဗျားတို့ သွားပြီး ကူညီပေးဖို့ အရမ်း လိုအပ်နေတယ်"

"ဟူး..."

ယင်ကျန်းဟုန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချပြီး ကုလားထိုင် နောက်မှီကို မှီချလိုက်သည်။ ကျန်းပေရန်၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းက အလွန် မြင့်မားနေပြီကို သူ သိသော်လည်း ကျားနှင့် ဝံပုလွေများကဲ့သို့သော အင်အားကြီးနိုင်ငံများ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ဤမျှလောက် ကြီးမားသော နယ်မြေကို ယူဆောင်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟုတော့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယခု ကျန်းပေရန်၏ စကားအရမူ သူသည် နောင်ဖြစ်လာနိုင်သော စစ်မီးပွားကို မိမိလက်ဖြင့် ငြိမ်းသတ်လိုက်ပြီး ချီတိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

'ဒါက... တွေးတောင် မတွေးရဲစရာပဲ တကယ်ကို တွေးတောင် မတွေးရဲစရာပဲ'

အခန်း ၆၈၁ ဂမ္ဘီရကြယ်စင်အဆောင်

ယင်ကျန်းဟုန်၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ဂူမျိုးနွယ်စုများ ကျူးကျော်ပြီးနောက် နဂါးနက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီး သည် သေချာပေါက် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

တိုင်းပြည်တစ်ခုချင်းစီ၏ ဆုံးရှုံးမှုများက မတူညီသဖြင့် နှစ်ပေါင်း ရာချီကြာအောင် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော ချိန်ခွင်လျှာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးတွင် အင်အား မပျက်မယွင်း ကျန်ရှိနေသော နိုင်ငံများက သေချာပေါက် အခွင့်ကောင်းယူကာ နဂါးနက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီး ကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။

စောစောကတင် သူသည် မည်သည့်နိုင်ငံက အနိုင်ရနိုင်ခြေ ပိုများသနည်းဟု တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော အဖြေတစ်ခုကို ရရှိခဲ့လေသည်။

ကျန်းပေရန် နိုင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ ရှန့်တိုင်းပြည်၏ အရှင်သခင် နိုင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီခံစားချက်က တကယ်ကို ထူးဆန်းလှပေသည်။ ယင်ကျန်းဟုန် ကိုယ်တိုင်တောင် ခေါင်းကုတ်မိသည်အထိပင် ဖြစ်၏။

တကယ်ကို စဉ်းစားလို့ မရနိုင်တော့ပေ။

"ယင်ဂိုဏ်းချုပ် ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးကို ခင်ဗျား ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန် ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော စကားကို ကြားမှ ယင်ကျန်းဟုန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ပြည်သူတွေကိုပဲ အုပ်ချုပ်ဖို့ဆိုရင်တော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့"

"ဒါဆို ရပြီ ကျန်တာတွေကို ငါ့ကို ထားခဲ့လိုက်"

ယင်ကျန်းဟုန် လေပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဒီအမှန်တရားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ခံလိုက်လေသည်။ နည်းလမ်းက ထူးဆန်းနေသော်လည်း သူတို့ ရှန့်တိုင်းပြည်သည် တကယ်ကို အားကိုးရာကြီး တစ်ခုကို ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းသော အားကိုးရာကြီး ဖြစ်လေသည်။

အခြေအနေကို လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် သူက အပိုစကားများ မမေးတော့ဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ငါတို့ အဲ့ဒီကို သွားမှာက ပြည်သူတွေကို ကူညီဖို့ သက်သက်ပဲလား"

"ဒါပေါ့ မဟုတ်ဘူးလေ ငါ အခုပဲ ပြောပြီးပြီ ချီတိုင်းပြည်က အခု အစကနေ ပြန်စရမှာ ဘာမဆို ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ် ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒီကို ရောက်သွားရင် ကိုယ့်အိမ် ကိုယ့်ရာ လိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

ယင်ကျန်းဟုန် သည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရှင်သခင် စိတ်ချပါ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် ပြောင်မြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်"

ယင်ကျန်းဟုန် စကားပြောနေစဉ် သူ၏ အသံများပင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။ မတတ်နိုင်ပေ၊ ချီတိုင်းပြည်၏ နဂါးနက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီး ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသော တည်နေရာကို တွေးမိသည်နှင့် သူ တံတွေးပင် မျိုချမိတော့မလို ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

၎င်းမှာ တစ်တိုက်လုံးရှိ ကျင့်ကြံသူများ အိပ်မက်မက်နေရသော နေရာဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ရှန့်တိုင်းပြည် ကဲ့သို့သော နယ်စပ်နိုင်ငံလေးများနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

ယင်ကျန်းဟုန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန်က ထပ်လောင်း ပြောလိုက်၏။

"နောက်ပြီး ချီတိုင်းပြည် ပြည်သူတွေကို ကူညီနေချိန်မှာ ရှန့်တိုင်းပြည် ကိုလည်း မေ့မထားပါနဲ့ အဲ့ဒီနေရာကလည်း အတူတူ အရေးကြီးပါတယ်"

"ဒီအချက်ကိုတော့ အရှင်သခင် စိတ်ချပါ ကျွန်တော် နှစ်ဖက်စလုံးကို မျှတအောင် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ ရပြီ"

ကျန်းပေရန် က ပြောပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ကျန် ပဲစိမ်းမုန့် ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"ငါ ဒီတစ်ခေါက် လာတာက ခင်ဗျားကို ဒီကိစ္စ လာပြောတာ ချီတိုင်းပြည်ကို သွားဖို့က မလောပါနဲ့ဦး အရင်ဆုံး ရှန့်တိုင်းပြည်ကို အရင် ဂရုစိုက်ပါ ပြီးမှ ငါ့သတင်းကို စောင့်နေလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်သခင်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်းပါပဲ"

ယင်ကျန်းဟုန်က လက်အုပ်ချီကာ ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဒါဆို ငါ သွားပြီ ဒီကိစ္စကို အားလုံးကို ပြောပြလိုက်ပါဦး ငါ တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်မရှာတော့ဘူး"

"ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော် အားလုံးကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်"

"ငါ သွားနှင့်ပြီ"

ကျန်းပေရန် က ပြောပြီးသည်နှင့် ကာရန်ကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ရွက်ဖျင်တဲ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ မုယောင်နှင့် ခုံချမ်ချမ် တို့ကို မတွေ့ရတော့သဖြင့် သူလည်း ၎င်းတို့ကို နှုတ်ဆက်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ ပျံသန်းစံအိမ် ပေါ်သို့ တက်ကာ ချီတိုင်းပြည် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

တစ်လ ကြာပြီးနောက်

"ဟူး နောက်ဆုံးတော့ ပုံစံထုတ်လို့ ပြီးသွားပြီ"

သစ်သားအိမ်လေး တစ်လုံးအတွင်း၌ မီဝမ်ဝေသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပျင်းကြော ဆန့်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ အလှအပကို ဘေးနားရှိ ချူယန်ဇယ်က မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ မဖွယ်မရာ မကြည့်အပ် မဖွယ်မရာ မကြည့်အပ် ဟုသာ ရွတ်ဆိုနေမိ၏။

ထိုစဉ် တံခါးပွင့်သံနှင့်အတူ ကျန်းပေရန် ဝင်လာပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ"

"မင်း ရောက်လာတာ အတော်ပဲ ငါ အခုလေးတင် ဝိညာဉ်စက်ဝန်းကို ပုံစံထုတ်လို့ ပြီးသွားတာ"

"ဒီလောက် မြန်တာလား မင်းနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန် က ပြောရင်း စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပုံစံစာရွက်ကို ယူကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန်၏ တည်ကြည်နေသော ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း မီဝမ်ဝေသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း မသိမသာ မြှောက်လိုက်လေသည်။

"အဟမ်း"

သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်က ကျန်းပေရန်၏ ခါးကို ဖက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် မလှမ်းမကမ်းမှ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ချောင်းဟန့်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်ပင် ဖြစ်၏။

မီဝမ်ဝေလည်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရလေသည်။

တစ်လတာ အတူတူ နေထိုင်ပြီးနောက် သူမသည် အချက်တစ်ချက်ကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဂျိနိုင်ငံ မှ ဒီအမျိုးသမီး အနက်ရောင် သူတော်စင်သည်လည်း ဆရာကျန်းကို လက်ထပ်ချင်နေသည် ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်၏။ ဒီကိစ္စကို မီဝမ်ဝေက ဂရုမစိုက်ပေ၊ သူမအနေဖြင့် ကျန်းပေရန် နှင့် အမြဲတမ်း အတူတူ နေခွင့်ရလျှင် ရပြီ ဖြစ်ပြီး ကျန်တာတွေကို သူမ စိတ်မဝင်စားပေ။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ သူမက ဂရုမစိုက်သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီး အနက်ရောင် သူတော်စင် ကတော့ အလွန် ဂရုစိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အခြားသော အမျိုးသမီးများ ကျန်းပေရန် နှင့် နီးကပ်စွာ ရှိနေသည်ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပုံရ၏။

ဆရာကျန်းကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိမှာ စိုးရိမ်လို့သာ မဟုတ်ရင် သူမသည် မိမိကို ကျန်းပေရန် နှင့် အခန်းထဲမှာ အတူတူ ရှိနေခွင့်တောင် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဟု မီဝမ်ဝေ ယုံကြည်ထားလေသည်။

"အင်း ပုံစံထုတ်ထားတာ တကယ်ကို ကောင်းပါတယ် မနက်ဖြန်ကျရင် စမ်းသပ်မှု စတင်လို့ ရပြီ ကျန်တာကတော့ နောက်ဆုံး ပြဿနာ တစ်ခုကိုပဲ ဖြေရှင်းဖို့ ကျန်တော့တယ်"

ပုံစံစာရွက်ကို မီဝမ်ဝေ ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် သူ၏ စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်လေသည်။

အဆိပ်ငွေ့များ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်မလာစေရန် ကာကွယ်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရခြင်းမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ကံကောင်းသည်မှာ မီဝမ်ဝေက သူနှင့်အတူ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စိတ်ကူးယဉ်ပေးသဖြင့် တိုးတက်မှုများက မမျှော်လင့်ဘဲ ချောမွေ့နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း မီဝမ်ဝေ သည် တကယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်ရဲသည် သို့မဟုတ် ဦးနှောက်က တကယ်ကို ထူးခြားသည်ဟု ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။ သူမသည် မိမိ သိပ်မကျွမ်းကျင်သော ပညာရပ်များတွင်ပင် အလွန် ရဲရင့်သော စိတ်ကူးများကို ဖော်ထုတ်နိုင်လေသည်။

ဒါက ကျန်းပေရန်ကို သူမနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရသည်မှာ အလွန် ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရစေ၏။

သို့သော် အခြေခံ အစီအစဉ်ကို ပုံစံထုတ်ပြီးနောက်တွင်တော့ သူတို့ နှစ်ဦးတည်းနှင့် မလုံလောက်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းပေရန် ကာကွယ်ချင်သည်မှာ နဂါးနက် ကုန်းမြေတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး ဖြစ်ရာ လုပ်ငန်းစဉ်က အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

ယခုဆိုလျှင် တစ်လ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအဆင့်ကိုး ဆရာကြီးများသည်လည်း မိမိတို့၏ ကိစ္စများကို ပြီးမြောက်လောက်ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ရန်မှာ ပြဿနာ မရှိနိုင်တော့ပေ။

ထို ဆရာကြီးများကို ခေါ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ခေါင်းခဲစရာ ပြဿနာတစ်ခု ကျန်းပေရန် ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။

ဒီ အဖွဲ့အစည်း ကို ဘယ်လို နာမည်ပေးရင် ကောင်းမလဲ...

စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းပေရန် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် မီဝမ်ဝေကို မေးလိုက်၏။

"ဆရာမမီ ဒီ အဖွဲ့အစည်း အသစ်ကို ဘယ်လို နာမည်ပေးရင် ကောင်းမလဲ"

သူမ၏ ပုံစံစာရွက်များကို စစ်ဆေးနေသော မီဝမ်ဝေက ကြားလိုက်ရသောအခါ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကြယ်စင်ဂေဟာလို့ ခေါ်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

"ကြယ်စင်ဂေဟာ... အင်း မဆိုးဘူး ဒါပဲ ထားလိုက်မယ်"

ကျန်းပေရန်က နာမည်ပေးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်အမင်း မရွေးချယ်တတ်သလို မီဝမ်ဝေ ပေးလိုက်သော နာမည်မှာလည်း တကယ်ကို မဆိုးလှပေ။

သူ တည်ထောင်မည့် ဤ ဂမ္ဘီရ အဖွဲ့အစည်း အသစ်မှာ ကြယ်တာရာများ တောက်ပနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ လက်ရှိတွင် ဝင်ရောက်လာသူများမှာ အဆင့်ကိုး မှ စတင်သူများ ဖြစ်ရာ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းမှာ လူတိုင်း မော့ကြည့်ရသော ကြယ်စင်များ ဖြစ်ကြလေသည်။

မိမိ ပေးလိုက်သော နာမည်ကို ဆရာကျန်း က လက်ခံလိုက်သဖြင့် မီဝမ်ဝေ စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ဝမ်းသာသွားမိပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် နောက်ထပ် ပတ်သက်မှုတစ်ခု တိုးလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း ထိုသို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းပေရန် ရှေ့သို့ အမြန် လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်၏။

"နာမည်ပေးတာ ငါ ကျွမ်းကျင်ပါတယ် ငါ စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ် ကောင်းကင်အိမ်တော် ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ"

ကျန်းပေရန် က မူလက ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်သည် အတင်း လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း သူမ ပေးလိုက်သော နာမည်မှာလည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကောင်းမွန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ အင်း... ဒါဆို တစ်ယောက် တစ်လုံးစီ ယူပြီး ကြယ်စင်ဂေဟာလို့ ခေါ်ကြတာပေါ့"

"ကြယ်စင်အိမ်တော်"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် က သူမအတွက် ချက်ချင်းပင် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ စာလုံးတစ်လုံး ပိုသုံးခြင်းဖြင့် သူမ နိုင်သည်ဟု ယူဆလိုက်လေသည်။

သို့သော် မီဝမ်ဝေ ကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"ကြယ်စင်ဂေဟာ ကမှ နားထောင်လို့ ပိုကောင်းတာ"

"သေချာပေါက် ကြယ်စင်အိမ်တော်က နားထောင်လို့ ပိုကောင်းတာပေါ့"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် က အလျှော့မပေးဘဲ ထပ်မံ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ဘူး ကြယ်စင်ဂေဟာပဲ"

မီဝမ်ဝေကလည်း လုံးဝ အလျှော့မပေးဘဲ အော်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

ကျန်းပေရန်ကတော့ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"မပြိုင်ကြနဲ့တော့ ငါနဲ့ အဆင့်ကိုး ဆရာကြီးတွေ ကျင်းကျယ်အဆောင်မှာ ဆုံခဲ့ကြတာဆိုတော့ နောက်ဆုံး စာလုံးကို... အဆောင်လို့ပဲ သုံးကြရအောင်"

"ကြယ်စင်အဆောင်"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် နှင့် မီဝမ်ဝေ တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်ကြပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဒါ ကောင်းတယ်"

အဖွဲ့အစည်း အသစ်အတွက် နာမည်ပေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန် က မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"ပြန်ပြီး အလုပ်ရှုပ်ရဦးတော့မှာပဲ"

ဒီတစ်လအတွင်း သူသည် ရွာငယ်လေးတွင် အဆိပ်ငွေ့ ကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းများကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သော်လည်း နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် သူ့ကို ဆက်သွယ်လာသူများမှာ အနည်းငယ်မျှ မဟုတ်ပေ၊ ထို့အပြင် တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းမှာ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စများ ရှိနေကြလေသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်အတွက်မူ ဂူမျိုးနွယ်စု ကျူးကျော်မှုကဲ့သို့ ကမ္ဘာပျက်မည့် ကိစ္စမျိုးမှလွဲ၍ ကျန်တာတွေမှာ အရေးမကြီးလှသဖြင့် သူက ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စများ လုပ်ဆောင်နေသည်ဟု ဆိုကာ အားလုံးကို ငြင်းပယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယခု သူ အပြင်သို့ ထွက်တော့မည် ဖြစ်ရာ ထို အရေးကြီးကိစ္စ များကို နောက်ဆုံးတွင် ဖြေရှင်းပေးရမည်မှာ သေချာလှသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လောကကြီးမှာ ရှင်သန်နေရသည် ဖြစ်ရာ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ဆရာကြီးများ၏ မျက်နှာကိုတော့ ထောက်ထားရမည် မဟုတ်ပါလား။

"မင်းတို့ ဒီမှာပဲ ဆက်နေခဲ့မှာလား ဒါမှမဟုတ် ငါနဲ့အတူ ထုန်တိုင်းပြည် ကို လိုက်မလား"

သက်ပြင်းချပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် နှင့် မီဝမ်ဝေကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်မယ်"

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် နှင့် မီဝမ်ဝေတို့က တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ယူစရာရှိတာတွေ ယူကြ ငါတို့ ထွက်ဖို့ ပြင်ကြရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့"

အမျိုးသမီး နှစ်ဦးက ယူစရာရှိသည်များကို လက်စွပ် ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် နှင့်အတူ ပျံသန်းသော စံအိမ် ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြလေသည်။

"ပေရန်လေး မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီနော်"

ပျံသန်းသော စံအိမ် ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရှီဖုန်းလန် က ကျန်းပေရန် ဆီသို့ ပြေးဖက်လိုက်လေသည်။

လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှီဖုန်းလန် ၏ ခေါင်းကို တွန်းထားလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် က ပြောလိုက်၏။

"ထုန်တိုင်းပြည် ကို သွားမယ်"

"အော်"

နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန် က ပျံသန်းသော စံအိမ် ကို စတင် မောင်းနှင်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ထုန်တိုင်းပြည် ကို သွားမယ်ဆိုရင် ငါ့အိမ်ကို သွားဆော့ဦးမှာလား"

အရင်တစ်ခေါက် ရှီဖုန်းလန်က ကျန်းပေရန်ကို မိသားစု စားပွဲတော်သို့ ခေါ်သွားပြီးနောက် သူမသည် မိသားစုအတွင်း အာရုံစိုက်ခြင်း မခံရသူလေးမှ လူတိုင်း အာရုံစိုက်ရသော ကြယ်ပွင့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ မိသားစုရှိ အရင်က မောက်မာလှသော ဦးလေးများကပင် သူမကို အရက် လာတိုက်ကြသဖြင့် ရှီဖုန်းလန် သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မိသားစု စားပွဲတော်က ဤမျှလောက် ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"နောက်မှ ပြောတာပေါ့ ဒီတစ်ခေါက် အလုပ်တွေ နည်းနည်း များနေတယ်"

ထိုစဉ် ဘေးနားရှိ မီဝမ်ဝေက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"နောက်တစ်ခါ ငါ့ရဲ့ ပျံသန်းစံအိမ် ကို စီးပါလား အဲ့ဒါက ပိုမြန်တယ်"

ရှီဖုန်းလန်က ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အလျင်အမြန် ငြင်းလိုက်လေသည်။

"မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး ငါတို့က ဒီ ပျံသန်း စံအိမ်ကို စီးနေကျ သံယောဇဉ် ရှိနေပြီ"

ပြောပြီးနောက် သူမက ကျန်းပေရန် ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်မလား ပေရန်လေး"

ကျန်းပေရန် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မီဝမ်ဝေ ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့ ဒီ ပျံသန်း စံအိမ်ထဲက အခန်း အတော်များများကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ပြုပြင်ထားတာဆိုတော့ အသုံးရတာ ပိုအသားကျနေပီ"

"ကောင်းပါပြီ"

မီဝမ်ဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး ဒီ ပျံသန်းစံအိမ် ကို ပြန်ပြီး ပြုပြင်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

"အကြံကောင်းပဲ အားတဲ့အချိန်ကျရင် စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့"

သူတို့ နှစ်ဦးက ပျံသန်းသော စံအိမ် ကို ပြုပြင်မည်ဟု ပြောသောအခါ ရှီဖုန်းလန် က မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုမျှ မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည်သာ ဤ ပျံသန်းစံအိမ်၏ အရှင်သခင်အဖြစ် ဆက်လက် ရှိနေသရွေ့ သူမအတွက် အဆင်ပြေလေသည်။

"ပေရန်လေး ငါ မကြာသေးခင်က ပန်းချီတွေ အများကြီး ဆွဲထားတယ် ဒီကို လာကြည့်ပါဦး"

ရှီဖုန်းလန်က ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းပေရန် ကို အတင်း ဆွဲခေါ်ကာ ခြံထဲသို့ သွားလေတော့သည်။

ထိုသူနှစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်က မီဝမ်ဝေ ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်၏။

"အခုတော့ ဘယ်သူက အချစ်ခံရဆုံးလဲ ဆိုတာ သိပြီ မဟုတ်လား"

မီဝမ်ဝေက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ငါ ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး"

"ဟင်း မင်း ငိုရမယ့် အချိန် ရောက်လာမှာပါ"

ကျန်းပေရန်က ရှီဖုန်းလန် ၏ ပန်းချီကားသစ်များကို ဝေဖန်ပေးပြီးနောက် ပျံသန်းစံအိမ် သည်လည်း ယွမ်မြို့တော် သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုက်ကပ်သွားလေသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လက ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းလျှင် အနက်ရောင် သခင်ကြီး တစ်ဦး၊ ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းလျှင် အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ဦး ရှိနေသော လမ်းမကြီးများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ယခု ယွမ်မြို့တော်သည် မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် ပြည်သူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရင်းနှီးလှသော ဈေးရောင်း ဈေးဝယ် အော်ဟစ်သံများက ကျန်းပေရန် ၏ နားထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ငြိမ်းချမ်းတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ ဟု ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

ကျန်းပေရန် သည် နန်းတော် တံခါးကြီးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေသည်။

"ရပ်စမ်း နန်းတော်ရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေကို ဘယ်သူက လာပြီး ရမ်းကားနေတာလဲ"

နန်းတော်တံခါးရှေ့မှ အစောင့်တစ်ဦးက ကျန်းပေရန်ကို တားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ကျန်းပေရန် ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်အရ လာခဲ့တာပါ တစ်ချက်လောက် သတင်းပို့ပေးပါ"

"ဆရာကျန်းပါလား"

ကျန်းပေရန်၏ အမည်ကို ကြားသည်နှင့် အစောင့်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ အရိုအသေပေးလေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက မျက်စိမရှိလို့ တောင်တန်းကြီးကို မမြင်မိတာပါ ဆရာကျန်း ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

အစောင့်သည် ကျန်းပေရန်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ကျန်းပေရန် ၏ များပြားလှသော သတင်းများကို ကြားဖူးနားဝ ရှိလေသည်။ ဧကရာဇ်ကလည်း မှာကြားထားသည်မှာ အကယ်၍ ဆရာကျန်း လာရောက်ပါက သတင်းပို့စရာ မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် ဝင်ခွင့်ပေးရန် ဖြစ်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ကျန်းပေရန်၏ အဆင့်အတန်းကို သံသယ မဖြစ်ဝံ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အားကြီးသူများ စုဝေးနေသော နန်းတော်သို့ လာရောက်ကာ ဆရာကျန်း အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရန်မှာ တကယ်ကို အသက်မနှမြောသူမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဤကဲ့သို့သော မိုက်မဲသည့် ကိစ္စကို လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်သောကြောင့်တည်း။

"တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး ခင်ဗျားကလည်း စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်တာပဲဆိုတော့ အခု သတင်းသွားပို့လို့ ရပြီလား"

"အရှင်မင်းကြီးက မှာထားပါတယ် ဆရာကျန်း လာရင် သတင်းပို့စရာ မလိုဘူး တိုက်ရိုက် ဝင်သွားလို့ ရတယ်လို့"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက အခြားသော တံခါးစောင့် စစ်သည် နှစ်ဦးကို လှမ်းအော်လိုက်၏။

"မြန်မြန် တံခါးဖွင့် မြန်မြန် တံခါးဖွင့်"

ထိုနှစ်ဦးမှာ ဘာဖြစ်မှန်း မသိသော်လည်း အမိန့်အရ နန်းတော် တံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်ပေးလိုက်ကြလေသည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ"

ထိုအစောင့်ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် နန်းတော်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ကျန်းပေရန်၏ ကျောပြင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ အစောင့်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုဖုန်း အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"

နန်းတော် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီးနောက် အစောင့်တစ်ဦးက တိုးကပ်လာပြီး မေးလိုက်၏။

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ"

"ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ခန့်မှန်းနိုင်မှာလဲ မိသားစုကြီးတွေက သားသမီးတွေ အများကြီးပဲ ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို မမှတ်မိဘူးလေ"

"မိသားစုကြီးက သားသမီး မဟုတ်ဘူး အဲ့ဒါ ဆရာကျန်း ကွ"

"ဆရာကျန်း ဟုတ်လား"

အခြားသော အစောင့်သည်လည်း သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

"လောကမိုးမြေကို ထောက်မထားတဲ့ ဆရာကျန်း လား"

"ဟုတ်တယ် သူပဲလေ ဒါပေမဲ့ ကောလာဟလတွေ အရဆိုရင် သူက အရမ်း မောက်မာပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အထင်မကြီးဘူးလို့ ကြားဖူးတာ အခုတွေ့တော့ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး"

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

ထိုစဉ် အခြားသော ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသည့် အစောင့်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာကျန်းသာ မရှိရင် ငါတို့ မိသားစုဝင်တွေ အကုန် သေကုန်ကြပြီ ဘယ်သူက ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေတာလဲ ငါသာ တွေ့လို့ကတော့..."

"ကျွန်တော် အနက်ရောင် သခင်ကြီးလူ ပြောတာ ကြားခဲ့တာပါ"

အနက်ရောင် သခင်ကြီးလူ ဆိုသည့် အမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသည့် အစောင့် ၏ လေသံမှာ ချက်ချင်းပင် သုံးပုံနှစ်ပုံလောက် အားနည်းသွားလေသည်။

"ဆရာကျန်း ရဲ့ အကြောင်းကို သူတို့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို သေချာ သွားပြောလိုက်ဦး"

"ဟူး... လောကမိုးမြေကို ထောက်မထားသူ တကယ်ကို အရှိန်အဝါ ကြီးမားတဲ့ ဘွဲ့ထူးပဲ ငါလည်း ဘယ်တော့မှ တစ်ခုလောက် ရပါ့မလဲ မသိဘူး"

"အိပ်မက် မက်မနေနဲ့ဦး မြန်မြန် နေရာမှာ သွားရပ်စမ်း"

...

ယွမ်မြို့တော် မှာ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် နန်းတော်အတွင်း၌ ကျန်းပေရန် သည် လမ်းများကို အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်ရာ မကြာမီမှာပင် ယန်ရှောင်ဘို ရှိနေသည့် စံအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

မူလက နန်းတော်အတွင်း၌ ကုလျန် မိသားစုဝင်များသာ နေထိုင်ကြသော်လည်း ယခုအခါ ကုလျန်ချန် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ယန်ရှောင်ဘို ကလည်း ဤနေရာ၌ပင် နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ လက်ရှိတွင် ထုန်တိုင်းပြည် ၏ ကိစ္စရပ်တိုင်းမှာ သူ၏ သဘောတူညီချက် ရမှသာ ဆက်လက် ဆောင်ရွက်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်၏။

တံခါးဝမှ အစောင့်များနှင့် မတူဘဲ စံအိမ်တော် အစောင့်မှာ ကျန်းပေရန် ကို အရင်က မြင်ဖူးသဖြင့် ကျန်းပေရန် ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပျာပျာသလဲ ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ပြောလိုက်၏။

"ဆရာကျန်း တကယ်ကို မတွေ့တာ ကြာပါပြီ"

ကျန်းပေရန် သည်လည်း ထိုအစောင့်ကို သိသဖြင့် ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"မကြာသေးခင်က ဘယ်လိုလဲ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား"

ထိုအစောင့်က နားထောင်ပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကာ ကျန်းပေရန် နားသို့ တိုးကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သိပ်မကောင်းပါဘူး ဂိုဏ်းချုပ်ယန် က မကြာသေးခင်က အကြိမ်အတော် များများ ဒေါသထွက်ထားတယ်လေ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စတွေက အရမ်း များနေလို့ သူ စိတ်တိုနေတာ ဖြစ်လောက်တယ်"

"အင်း"

ကျန်းပေရန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို တစ်ချက်လောက် သတင်းပို့ပေးပါဦး"

"အာ ဆရာကျန်း ခင်ဗျားကလည်း ကျွန်တော့်ကို အရိုက်ခံခိုင်းနေတာလား ခင်ဗျား လာတာကို ဘာတွေ သတင်းပို့နေဦးမှာလဲ မြန်မြန် အထဲကို ကြွပါ"