အခန်း (၁၄၃-၁၄၄)

အခန်း ၁၄၃ တကယ်လို့ ဒီအဘွားကြီးက သဘောမကျဘူးဆိုရင် မင်းကို ကန်ထဲပစ်ချပြီး ငါးစာကျွေးပစ်မယ်

နောက်နေ့ မနက်စောစောတွင် ရှောင်မိုက စောစောထကာ ခြံဝန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း စာဖတ်လိုက်၊ အသိနှင့်အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက် ကို ရေးသားလိုက် လုပ်နေလေသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာ လေ့လာသင်ယူမှု၊ အချေအတင် ဆွေးနွေးမှုများနှင့် စဉ်းစားဆင်ခြင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ယခုအခါ ရှောင်မိုက စိတ်ပညာကို စက္ကူပေါ်သို့ ချရေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်မို တကယ်တမ်း စတင်ရေးသားသောအခါ ယင်း၏ ခက်ခဲမှုက သူ ယခင်က ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက အသိနှင့်အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက် ကို ရေးသားရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ အကုန်အကျခံခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ စာမျက်နှာ နှစ်မျက်နှာ သုံးမျက်နှာခန့်သာ ရေးသားနိုင်ခဲ့သေးသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုက သူ စာသင်ကျောင်းတစ်ကျောင်း တည်ထောင်ပြီး ကျောင်းသားများကို စာဖတ်တတ်အောင် သင်ကြားပေးရင်း သူ၏ စိတ်ပညာကိုပါ တစ်ပါတည်း သင်ကြားပေးနိုင်မလား ဟု စဉ်းစားမိလေသည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ယင်းက သူ၏ စိတ်ပညာကို စနစ်တကျ စုစည်းရာတွင် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ရှောင်မိုက ဤလောကတွင် သူ ဘယ်အချိန် သေဆုံးသွားမည်ကို မသိနိုင်ချေ။ တကယ်လို့ သူက သူ၏ စိတ်ပညာကို အပြီးသတ် မရေးသားနိုင်ခဲ့ပါက ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ပညာအမွေကို ဆက်ခံပြီး ဤလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားနိုင်မည်ဆိုလျှင် ကောင်းမွန်မည်ဖြစ်သည်။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်"

ရှောင်မိုတစ်ယောက် အသိနှင့်အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက် ကို အာရုံစိုက် ရေးသားနေစဉ် ခြံဝန်းအပြင်ဘက်ရှိ တံခါးကို ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ရှောင်မိုက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ စာအုပ်ကို သိမ်းဆည်းကာ ခြံဝန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုတစ်ဦးက ရှောင်မိုကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဆရာက ဆရာရှောင် ဟုတ်ပါသလားခင်ဗျာ"

"ဟုတ်ပါတယ်" ရှောင်မိုက ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အဘိုးက ဘယ်သူပါလဲ"

အဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်နာမည်က ချင်ဖုန်း ပါ။ ကျွန်တော်က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော် မြို့သခင်အိမ်တော်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းပါ။ ဆရာရှောင်က တာအိုတရား ဟောပြောဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်လို့ ကြားရတဲ့အတွက် မနေ့ညက စာသင်ကျောင်း နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ဆရာရှောင့်ကို အဲဒီနေရာဆီ ခေါ်သွားပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြို့သခင်ကလည်း အဲဒီနေရာမှာ ဆရာရှောင့်ကို စောင့်နေပါတယ်"

"ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားတာပဲ" ရှောင်မိုက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဆရာရှောင်က သိပ်ပြီး အားနာနေပါပြီ။ ကျွန်တော့်နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ပါ"

ချင်ဖုန်းက ရှောင်မိုကို စာသင်ကျောင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်၏ မြောက်ဘက်၊ ရေကန်တစ်ခု၏ ဘေးတွင် တည်ရှိသည်။

ဤနေရာက သာယာလှပသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်မှ ကျင့်ကြံသူများက အပြင်ထွက်လည်ပတ်ရန်နှင့် နွေဦးအပျော်ခရီးများအတွက် ဤနေရာသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိကြသည်။

သို့သော် စည်ကားသော ဈေးနှင့်လည်း အတန်ငယ် ကွာဝေးသောကြောင့် ဆူညံနေမည် မဟုတ်ချေ။

ဒါက စာသင်ကျောင်းတစ်ကျောင်း တည်ထောင်ရန်အတွက် တကယ်ကို ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်မိုက ခြံဝန်းတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"မဟာစာသင်ကျောင်းဆောင်" ဟူသော စာလုံးသုံးလုံးကို ခြံဝန်းတံခါးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

ဤစာလုံးသုံးလုံးကို ကွန့်လွန့်ထားသော အရေးအသားပုံစံဖြင့် ရေးသားထားပြီး အရုပ်ဆိုးလှသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အထူးတလည် လှပနေသည်ဟုလည်း ခေါ်ဆို၍မရနိုင်ချေ။

"ဒီ မဟာစာသင်ကျောင်းဆောင် ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်က ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" ရှောင်မိုက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီဆိုင်းဘုတ်ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြို့သခင်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရေးသားထားတာပါ။ မြို့သခင်က အခုကစပြီး ဒီစာသင်ကျောင်းကို မဟာစာသင်ကျောင်းဆောင် လို့ ခေါ်မယ်လို့ ပြောပါတယ်"

ရှောင်မို: "..."

"ကျွန်တော်တို့ မြို့သခင်က နည်းနည်းတော့ ထင်ရာစိုင်းတတ်ပါတယ်။ ဆရာ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" အိမ်တော်ထိန်းချင်လည်း အနေရခက်သွားပုံရပြီး သူ၏ လေသံတွင် တောင်းပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။ စာသင်ကျောင်းကို ဘယ်လိုခေါ်ခေါ် အရေးမကြီးပါဘူး" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ဦးညွှတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့က ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ခြံဝန်းထဲတွင် ကျောက်တောင်တုများ၊ ရေကန်ငယ်တစ်ခု၊ မြက်ခင်းစိမ်းများ၊ လတ်ဆတ်သော ပန်းများနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲ လမ်းသွယ်များ ပါရှိသည်။ ၎င်းက ပန်းခြံတစ်ခုအလား အတော်လေး ကြည့်ကောင်းလေသည်။

ကွေ့ကောက်နေသော ကျောက်စရစ်ခဲ လမ်းသွယ်လေး၏ အဆုံးတွင် အလွန် ကြီးမားသော အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေသည်။ ပြတင်းပေါက် ဘောင်မှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်လျှင် အထဲတွင် စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို ခင်းကျင်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အခန်းက ကျောင်းသား ငါးဆယ်ခန့် စာသင်ရန်အတွက် လုံလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလေသည်။

"ဟူး-ဝူး"

"လာဖမ်းကြည့်လေ"

"အစ်မဟဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ကို မဖမ်းနိုင်ဘူး၊ မဖမ်းနိုင်ဘူး"

"အစ်မဟဲ့က ဖုတ်ကောင်လုပ်တာ ညံ့လိုက်တာ"

"သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒီကလေးဆိုးလေးတွေ၊ အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း"

"အစ်မဟဲ့ ဒေါသထွက်နေပြီ"

"မြန်မြန် ပြေး"

ရှောင်မိုတစ်ယောက် စာသင်ကျောင်းဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားနေစဉ် ကလေးတစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့်က နောက်ဘက် ခြံဝန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး ဟဲ့ယဲ့ယဲ့နှင့်အတူ ရယ်မောဆော့ကစားနေကြသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်အလား ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်နေပြီး သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ကပ်ထားလေသည်။ သို့သော် ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့ပေါ်တွင် လိပ်တစ်ကောင်၏ ပုံကို ဆွဲထားလေသည်။

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ကလေးတစ်ဒါဇင်ခန့်ဆီသို့ ကြိုးကြိုးစားစား ခုန်သွားနေပြီး သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ရှိ ကြိုးနီလေးတွင် ချည်နှောင်ထားသော ခေါင်းလောင်းလေးက တချွင်ချွင် မြည်နေလေသည်။

ကလေးများက ဘေးဘက်သို့ ပြန့်ကျဲသွားကြပြီး ဟဲ့ယဲ့ယဲ့ကို အဆက်မပြတ် ရှောင်တိမ်းနေကြသည်။

သူတို့က "ဖုတ်ကောင်လုပ်တမ်းကစားနည်း" ကို ကစားနေကြပုံရသည်။

ဆယ်မီတာခန့် မြင့်မားသော တာ့ခွိုက်ထိုကလည်း ခြံဝန်းထဲရှိ ပန်းများနှင့် အပင်များကို နင်းမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့၏ နောက်မှ သတိထားကာ လိုက်ပါလာလေသည်။

ကလေးများက တာ့ခွိုက်ထို၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တွယ်တက်ပြီး သူ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲဆော့နေလျှင်ပင် သူက ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကလေးတစ်ယောက် ပြုတ်ကျတော့မည့်အချိန်မျိုးတွင် တာ့ခွိုက်ထိုက သူတို့ကို ညင်သာစွာ မယူလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ချပေးလေသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင်။

ရှောင်မိုက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

စစ်မြေပြင်တွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်များကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသော ကောင်မလေးနှင့် လူသန်ကြီးက ယခုအခါ ကလေးများနှင့်အတူ ကလေးဆန်သော ကစားနည်းများကို ကစားနေကြလေသည်။

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ရှောင်မိုကို မြင်သောအခါ သူမက မြန်မြန်ဆန်ဆန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အသက်ရှူကြပ်နေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မကစားတော့ဘူး၊ မကစားတော့ဘူး။ ကလေးဆိုးလေးတွေ၊ ခဏလောက် ရပ်ကြဦး။ မင်းတို့ရဲ့ ဆရာ ရောက်လာပြီ၊ စာသင်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြတော့"

"အိုး-ဝူး"

ကလေးများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ရပ်တန့်ရမည်ကို ဝန်လေးနေပုံရသည်။

သူတို့က အတန်းတက်ရမည် ဆိုသည့် အယူအဆကို သိပ်ပြီး နားလည်ထားပုံ မပေါ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူတို့က ဟဲ့ယဲ့ယဲ့ နောက်မှလိုက်ကာ ရှောင်မိုအနီးသို့ ရောက်လာကြပြီး အဘိုးချင်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အစ်ကိုကြီးကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။

ဤကလေးများ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေကြသည်။ ဤအစ်ကိုကြီးက အလွန် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်နေကြလေသည်။

"ဒီကလေးတွေက မင်းအတွက် ဒီအဘွားကြီး ရှာပေးထားတဲ့ ကျောင်းသားတွေပဲ။ သူတို့အားလုံးက အနီးအနား လမ်းသွယ်တွေက ကလေးဆိုးလေးတွေချည်းပဲ"

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က သူမ၏ လက်များကို ခါးပေါ် တင်လိုက်သည်။

"အတန်းစလိုက်တော့။ မင်းရဲ့ ပညာရေးက ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကို ဒီအဘွားကြီး နားထောင်ကြည့်မယ်။ တကယ်လို့ ဒီအဘွားကြီးက သဘောမကျဘူးဆိုရင် မင်းကို အပြင်ဘက်က ကန်ထဲပစ်ချပြီး ငါးစာကျွေးပစ်မယ်"

ရှောင်မို: "မြို့သခင်မင်းကြီး၊ မနေ့ညက အဲဒီလို မပြောခဲ့ပါဘူး"

"ငါ မပြောခဲ့ဘူးလား" ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ငါ မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင်လည်း မပြောခဲ့ဘူးပေါ့။ ယာယီ ထပ်ဖြည့်လိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်။ ဘာလဲ၊ မင်းမှာ ကန့်ကွက်စရာ ရှိလို့လား"

ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မရှိပါဘူး"

"ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့" ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က လှည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကလေးဂိုဏ်းစတားလေး တစ်ယောက်လို အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကလေးတို့၊ စာသင်ဖို့ အခန်းထဲ ဝင်ကြ"

"စာသင်ချိန်ရောက်ပြီ၊ စာသင်ချိန်ရောက်ပြီ"

ကလေးများက စာသင်ခန်းထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

သို့သော် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ရှောင်မို၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ ဆရာ"

"မင်္ဂလာပါ ကောင်မလေး" ရှောင်မိုက အသက်ဆယ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်တတ်တယ်ပေါ့"

"အဖေက ကျွန်မနဲ့ ညီမလေးကို သင်ပေးထားတာပါ။ ကျွန်မ အဖေကလည်း အရင်တုန်းက ကွန်ဖြူးရှပ် စာပေပညာရှင် တစ်ယောက်ပါပဲ" ကောင်မလေးက သူမ၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီလိုကိုး။ ကျောင်းတော်တစ်ခုတည်းက လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရပြီဆိုတော့ နောက်တစ်နေ့ကျရင် မင်းတို့အိမ်ကို အလည်လာသင့်တယ် ကောင်မလေး"

ကောင်မလေးက ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ "အဖေက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရပါပြီ။ သူက မြို့ရိုးအောက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့တာပါ။ အိမ်မှာ ညီမလေးနဲ့ ကျွန်မပဲ ရှိပါတော့တယ်"

"..." ရှောင်မိုက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ရပါတယ် ဆရာ" ကောင်မလေးက ခေါင်းမော့ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ စာသင်ခန်းထဲ သွားတော့မယ်နော်"

"သွားလေ"

ကောင်မလေးက စာသင်ခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး နေရာတစ်ခုကို ရှာယူလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းချင်က ရှောင်မို၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ပြောပြလေသည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်မှာ ရေးမထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိတယ်။ တကယ်လို့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် တိုက်ပွဲမှာ သေဆုံးသွားပြီး သားသမီးတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့ရင် ဆွေမျိုးတွေနဲ့ မိတ်ဆွေတွေက သူတို့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနန္တဓမ္မလောကထဲက သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေဆီ ပြန်ပို့ပေးရမယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးတွေရဲ့ မိဘတွေက တံတိုင်းကြီးအောက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး သူတို့ အဖေတွေရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ မိတ်ဆွေတွေ အားလုံးလည်း သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ။ အနန္တဓမ္မလောကထဲက သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေကိုလည်း ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘူး။

ဒါကြောင့် မြို့သခင်က သူတို့ကို မွေးစားခဲ့ပြီး သူတို့က ဒီအိမ်တော်ရဲ့ နောက်ဘက်ခြံဝန်းမှာ နေထိုင်ကြတယ်။

သူတို့ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ပြည့်သွားတဲ့အခါ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော် တပ်မတော်ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ ရွေးချယ်နိုင်သလို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာသွားဖို့ကိုလည်း ရွေးချယ်နိုင်တယ်"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကလေးအများစုက ပထမနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ကြမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်"

အိမ်တော်ထိန်းချင်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

"ဆရာကြီးချင်၊ စာသင်တာထက်စာရင် သူတို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ပညာရပ်တွေကို ပိုပြီး သင်ယူချင်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်" အိမ်တော်ထိန်းချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူတို့ကို ဘာအလုပ်ချင်ဆုံးလဲလို့ မေးကြည့်ရင် သူတို့ရဲ့ အဖြေက အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံမယ်၊ ပြီးရင် မိဘတွေအတွက် လက်စားချေဖို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်တွေကို သတ်ဖြတ်မယ် ဆိုတာချည်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မြို့သခင်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဆိုတာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူတို့ကို သိစေချင်တယ်"

အိမ်တော်ထိန်းချင်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ရှောင်မိုက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး စာသင်ခန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

စာသင်ခန်းထဲတွင်။

"ဒီအဘွားကြီး" ဟု မိမိကိုယ်ကို ခေါ်ဆိုသော ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကောင်မလေးက ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ထပ်မံ သရုပ်ဆောင်နေပြန်ပြီး ကလေးများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးကာ ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်နေလေသည်။

အခန်း ၁၄၄ ဤစာပေပညာရှင်က စာလည်းသင်သည် မိစ္ဆာလည်းနှိမ်နင်းသည်

ရှောင်မိုက စာသင်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားပြီး ဟဲ့ယဲ့ယဲ့ကို အပြင်သို့ ဖိတ်ထုတ်လိုက်ရာ ကလေးများလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

ရှောင်မိုက သူတို့ကို ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်၏ အခြေခံကျင့်ဝတ်အချို့ကို ပထမဆုံး သင်ကြားပေးလိုက်သည်။

ကလေးများအားလုံးက အလွန် ဉာဏ်ကောင်းကြပြီး ယင်းကို ဆန်းသစ်သည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ရှောင်မိုက သူတို့၏ အကြိုက်များကို နားလည်ရန်နှင့် နာမည်များကို မှတ်မိစေရန် သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် မိတ်ဆက်ခိုင်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုက သူတို့ စာလုံးမည်မျှ သိသည်ကို သိရှိရန် အခြေခံ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ကလေးတစ်ဒါဇင်ကျော်အနက် စာလုံးအများဆုံး သိသူမှာ စောစောက ကျောင်းတော်အပြင်ဘက်တွင် ရှောင်မိုကို ဦးညွှတ်ခဲ့သော မိန်းကလေးငယ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏အမည်မှာ ရွှီယွဲ့ရို ဖြစ်သည်။ သူမက အသုံးများသော စာလုံးအများစုကို သိရှိပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းစာအချို့ကိုပင် အနည်းငယ် လေ့လာဖူးလေသည်။

အသက်ခုနစ်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး စာတစ်လုံးမျှ မသိသော ကလေးအချို့လည်း ရှိလေသည်။

သို့သော် ယင်းက ပြဿနာကြီးတစ်ခု မဟုတ်ချေ၊ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း သင်ကြားပေးနိုင်သည်။

မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေမျိုး မရှိပါက သူက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက မနေ့ညက သူရေးသားထားသော ကျောင်းသုံးစာအုပ်များကို ကလေးများထံ ဝေငှပေးလိုက်သည်။

ကျောင်းသုံးစာအုပ်များက စိတ်ပညာတစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ စိတ်ပညာက အလွန်သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကိုသာ နေရာယူထားပြီး အပေါ်ယံအကျဆုံးနှင့် နားလည်ရအလွယ်ကူဆုံး အပိုင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

စာအုပ်၏ အများစုမှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းစာများ ပါဝင်ပြီး တာအို၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ မော့သီအယူဝါဒနှင့် အခြားကျောင်းတော်များမှ နားလည်ရလွယ်ကူသော အကြောင်းအရာအချို့ပင် ပါဝင်လေသည်။

ပညာသင်ယူခြင်းဆိုသည်မှာ နေ့ချင်းညချင်း အောင်မြင်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။

တိမ်ရာမှ နက်ရာသို့ သွားခြင်းကသာ ကောင်းမွန်ပြီး အလောတကြီး လုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ရှောင်မို၏ စာသင်သံက စာသင်ခန်းထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ခြံဝန်းအတွင်းသို့ ညင်သာစွာ လွင့်ပျံနေလေသည်။

စာသင်ခန်းထဲတွင် ကလေးတိုင်းက အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေကြပြီး နားမလည်လျှင်ပင် သူတို့၏ ဦးနှောက်များကို အစွမ်းကုန်အသုံးချကာ နားလည်အောင် ကြိုးစားနေကြလေသည်။

စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်တွင်တော့ တာ့ခွိုက်ထိုက မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ရှောင်မိုပြောနေသည့် အရာများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်းကင်ယံရှိ လွင့်မျောနေသော တိမ်ဖြူများကိုသာ ငေးကြည့်နေလေသည်။

ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် ထောက်ထားကာ ရှောင်မို စာသင်နေသည်ကို ဘေးတစောင်း ကြည့်နေပြီး သူမ၏ ခြေထောက်သေးသေးလေးများက ညင်သာစွာ လွှဲယမ်းနေသဖြင့် ကြိုးနီပေါ်ရှိ ခေါင်းလောင်းလေးများက တချွင်ချွင် မြည်နေလေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ ရှောင်မိုက သူ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကလေးများကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့အတွက် သင်ခန်းစာကတော့ ဒီမှာတင် ပြီးပြီ"

ကလေးများက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ရှောင်မို သင်ပေးထားသော ကျင့်ဝတ်များနှင့်အညီ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

"တပည့်တို့လည်း ပင်ပန်းသွားပြီ" ရှောင်မိုက ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အတန်းဆင်းပြီ"

ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ကျောင်းသားများက အပြင်သို့ တဖွဲဖွဲ ထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ သဘာဝအတိုင်း ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ ကျောင်းသုံးစာအုပ်များကို သိမ်းဆည်းကာ စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ခြံဝန်းထဲမှ အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး တာ့ခွိုက်ထိုက သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာလေသည်။

"မင်းက တကယ်ရော ကွန်ဖြူးရှပ် စာပေပညာရှင် ဟုတ်ရဲ့လား" ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားရင်း ရှောင်မိုကို မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အတုမရှိ အစစ်အမှန်ပါပဲ။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှတ်အသား တိုကင်ပြားပါ"

"ဒါဆိုရင် မင်းက ကျစ် ဟူ ကျယ် ယဲ့ တွေကိုပဲ သင်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ အကုန်လုံးကို သင်ပေးနေတာလဲ။ မင်းရဲ့ စိတ်ပညာကိုတောင် နည်းနည်းလေးပဲ သင်ပေးတယ်"

ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "စာပေပညာရှင် တစ်ယောက်က ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရပ်တွေကိုပဲ သင်ပေးရမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ။ ပြီးတော့ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရပ်တွေမှာ ကျစ် ဟူ ကျယ် ယဲ့ တွေပဲ ပါတယ်လို့ ဘယ်သူက သတ်မှတ်ထားလို့လဲ"

"ဒါဆို ဘာလို့ မင်းရဲ့ စိတ်ပညာကို သီးသန့် မသင်ပေးတာလဲ"

"စိတ်ပညာက အခြားပညာရပ်တွေလိုပဲ လေ့လာမှုနယ်ပယ်တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းစာတွေနဲ့ ကျွန်တော် အတော်အသင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့ ဘာသာရပ်အချို့ကို သင်ပေးမယ်။ စိတ်ပညာက အဲဒီအထဲက တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ သင်ယူမှု တစ်ခုလုံး ဖြစ်မနေသင့်ဘူး"

"..." ဟဲ့ယဲ့ယဲ့၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။ "မင်းလို စာပေပညာရှင်က တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ"

"ဒါဆို မြို့သခင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို မြစ်ထဲပစ်ချပြီး ငါးစာကျွေးတော့မလို့လား" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ငါပေးထားတဲ့ စာသင်ကျောင်း နာမည်ကို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဟု ထင်ရသော မေးခွန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အာ..." ရှောင်မိုက ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မရိုးမသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နာမည်ကောင်းလေးပါ"

"လက်ရေးကရော ဘယ်လိုနေလဲ" ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။

"လှပပါတယ်၊ အရမ်းကို အသက်ဝင်ပြီး နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်ငှက်တို့ ကခုန်နေသလိုပဲ၊ ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ပါပဲ" ရှောင်မိုက မရိုးမသား ဆက်လက် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဟွန့် ဟွန့်" ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် သူမ၏ မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုန်တက်ကာ လူသန်ကြီး၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လူသန်ကြီးက မြို့သခင်အိမ်တော်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ အသံက လူသန်ကြီး၏ အနောက်မှ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ "ဒီနေ့ မင်းသင်ပေးတာ မဆိုးဘူးလို့ ဒီအဘွားကြီး ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် လောလောဆယ်တော့ မင်းကို ကန်ထဲပစ်ချပြီး ငါးစာမကျွေးသေးဘူး"

"အသက်ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မြို့သခင်မင်းကြီး"

ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်ပြီး မြို့သခင်ကို နှုတ်ဆက်ရန် ဦးညွှတ်လိုက်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြံဝန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် နေ့စဉ် ချန် နာရီ (နံနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီ) သို့ရောက်တိုင်း ရှောင်မိုက ကလေးများကို စာသင်ပေးရန် ရေကန်ဘေးရှိ ခြံဝန်းသို့ သွားလေ့ရှိသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကနဦး ကလေးတစ်ဒါဇင်ကျော်အပြင် ကလေးများ ပို၍ပို၍ များပြားလာကာ မဟာစာသင်ကျောင်းဆောင် သို့ စာသင်ရန် လာရောက်ခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မိုက ဤကျောင်းသားအားလုံးကို ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံပေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းသားအရေအတွက် အလွန်များပြားလာသောကြောင့် ရှောင်မိုက သူတို့၏ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို ခြံဝန်းထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းစေကာ လေဟာပြင်တွင် အတန်းများကို ပြုလုပ်ရတော့သည်။

ဤကလေးများထဲတွင် အလားအလာရှိသော စာပေပညာရှင် အနည်းငယ် တကယ်ရှိနေသည်ဟု ရှောင်မို ခံစားရလေသည်။

ယင်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ မိန်းကလေးငယ် ရွှီယွဲ့ရို ဖြစ်သည်။

အခြား ယောက်ျားလေးနှစ်ဦး၏ အမည်များမှာ လီမန် နှင့် ကျန်ဆုန့်ရှီ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤကလေးသုံးဦးလုံးမှာ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်များ ဖြစ်ကြပြီး ဉာဏ်ကောင်းရုံသာမက ကြိုးစားသူများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ကျောင်းဆင်းပြီးနောက်တွင်လည်း သူတို့က နားမလည်သည်များကို မေးမြန်းရန် ရှောင်မိုကို လာရောက်ရှာဖွေတတ်ကြသည်။

ရှောင်မိုက သူတို့၏ မေးခွန်းများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးပြီး တကယ်လို့ သူတို့မှာ သံသယတစ်ခုခု ရှိခဲ့လျှင် သူ၏ ခြံဝန်းသို့ အချိန်မရွေး လာရောက်နိုင်ကြောင်း ပြောပြထားလေသည်။

သေချာသည်ကတော့ ကလေးအချို့မှာ သူတို့၏ ပညာရေးကို တကယ်ပင် လိုက်မမီနိုင်ကြချေ။

ရှောင်မိုက သူတို့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ချေ။ ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ခွင့်ပြုသရွေ့ သူတို့ လာရန် မလိုအပ်ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဟဲ့ယဲ့ယဲ့ကတော့ တစ်တန်းမှ မပျက်ကွက်ခဲ့ချေ။

စာသင်ကြားနေစဉ်တွင် ရှောင်မိုက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသိပညာများကိုလည်း စနစ်တကျ စုစည်းနေခဲ့ပြီး အသိနှင့်အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက် ကို စာတစ်လုံးချင်းစီ ရေးသားနေခဲ့လေသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နှင့် အနန္တဓမ္မလောကတို့ တရားဝင် စစ်မက်ဖြစ်ပွားပြီးနောက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်က ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်းလောက် တိုက်ခိုက်ခံနေရလေသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်က ရန်သူကို အမြဲတမ်း တက်ကြွစွာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်လေ့ရှိသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်က ဟာကွက်များနှင့် အခွင့်အရေးများကို ရှာဖွေရင်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်၏ နက်ရှိုင်းမှုကို စမ်းသပ်ချင်နေကြောင်း ရှောင်မို သိရှိထားလေသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်ကရော အလားတူ လုပ်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ရှောင်မို စစ်မြေပြင်သို့ သွားတိုင်း သူက အမြဲတမ်း အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့ ပြောခဲ့သလိုပင် မိစ္ဆာကမ္ဘာက ရှောင်မိုကို သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး ရှောင်မို ပေါ်လာတိုင်း သူ့ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့လေသည်။

တကယ်လို့ အဆင့်တူညီသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ပါက ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ဝင်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် အထက်သုံးဆင့်မှ ကျင့်ကြံသူများက အားနည်းသူများကို အနိုင်ကျင့်ရန် ရောက်လာပါက ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က သူတို့နှင့် ယဉ်ကျေးနေမည် မဟုတ်ချေ။

ရှောင်မိုက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်မှ ကလေးများကို စာဖတ်တတ်ရန် သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ကျောင်းလခအဖြစ် ရှောင်မိုကို ကာကွယ်ပေးခဲ့လေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှောင်မို၏ ဂုဏ်သတင်းက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်တွင် ပို၍ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်၏ မြောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုများပြားသော လူများက သိရှိလာကြသည်။

ထိုရေကန်ဘေးတွင် ဆရာတစ်ဦး ရှိလေသည်။

တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်ချိန်တိုင်း သူက မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ရန် မြို့ရိုးပေါ်မှ ဆင်းသက်လေ့ရှိသည်။

တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ပြီးဆုံးချိန်တိုင်း သူက စာသင်ပေးရန် မြို့ထဲသို့ ပြန်လာလေ့ရှိသည်။

နှစ်ပေါင်းလေးထောင် ကြာပြီးနောက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်။

ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ထန်ဟူလုတစ်ချောင်းကို စားရင်း မြို့ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး သုံးကျန်းတိတိ မြင့်မားသော လူသန်ကြီးတစ်ယောက်က သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာလေသည်။

အချိန်တွေ မည်မျှပင် ကုန်လွန်သွားစေကာမူ ကောင်မလေး၏ ရုပ်သွင်က အမြဲတမ်း အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ဘယ်သောအခါမှ ကြီးပြင်းလာခြင်း မရှိဟု ထင်ရလေသည်။

လမ်းလျှောက်ရင်း ကောင်မလေးက ရေကန်ဘေးရှိ ခြံဝန်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ခြံဝန်းတံခါးအထက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် "မဟာစာသင်ကျောင်းဆောင်" ဟူသော စာလုံးသုံးလုံးကို ရေးသားထားလေသည်။

သို့သော် ဤဆိုင်းဘုတ်က အလွန် ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေပြီး အနည်းငယ် ထိလိုက်ရုံဖြင့် လွှစာမှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားတော့မည်ဟု ထင်ရလေသည်။

"မြို့သခင်မင်းကြီး"

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့တစ်ယောက် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကို ငေးမောကြည့်နေစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ခြံဝန်းထဲမှ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ယွဲ့ရို၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မက စာသင်ကျောင်းကို ပုံမှန်လာပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးတာပါ" ရွှီယွဲ့ရိုက ပြောလိုက်သည်။ "မြို့သခင်မင်းကြီးကကော ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

"ဒီတိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာပါ" ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စကားမစပ်၊ မင်း ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်ဆီ သွားမယ်လို့ ငါ ကြားတယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်" ရွှီယွဲ့ရိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ခိုင်မာနေလေသည်။ "လီမန်နဲ့ ကျန်ဆုန့်ရှီတို့ နှစ်ယောက်လုံး ပူဇော်ခံပညာရှိများ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ။ ပြီးတော့ သူတို့က ပိုင်လုကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန်ကျိုလီနဲ့အတူ ကျွန်မတို့ ဆရာရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ဆယ်တင်ပေးဖို့ သွားကြလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ သူတို့ကို ကူညီချင်တယ်။ ကျွန်မတို့ ဆရာရဲ့ နာမည်က အနန္တဓမ္မလောကမှာ ဘယ်တော့မှ ဖျက်ပစ်လို့ မရသင့်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ"

"ဂုဏ်သိက္ခာပြန်ဆယ်မယ် ဟုတ်လား။ ဟက်ဟက်"

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး တာ့ခွိုက်ထိုကို ပုတ်ကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်စဉ် သူမ၏ အသံက ညအချိန်ထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်က ရှောင်မိုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆယ်တင်ပေးဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီပါဘူး။ မင်းတို့ ဆရာရဲ့ နာမည်က ဝမ်လီတံတိုင်းကြီးရဲ့ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်မှာ ထာဝရ ရှိနေလိမ့်မယ်၊ အဲဒါကို ဘယ်သူမှ ဖျက်ပစ်လို့ မရနိုင်ဘူး"