အခန်း (၁၄၅-၁၄၆)

အခန်း ၁၄၅ သူ မဖြစ်မနေ ရေးရလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီအဘွားကြီးနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ခံရလိမ့်မယ်

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်တွင် ဖြတ်သန်းခဲ့သော ဤနှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်အတွင်း ရှောင်မိုသည် ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်အတွင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် မည်မျှကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို ရှောင်မိုကိုယ်တိုင်ပင် အတိအကျ မမှတ်မိတော့ချေ။

သူ၏ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပယင်းကျောက်အတွင်းမှ နက်နဲသော ရေခဲများ တစ်ဝက်တိတိ အရည်ပျော်သွားခဲ့ပြီ ဆိုသည်ကိုသာ ရှောင်မို သိရှိလေသည်။

အလားတူပင် ဤနှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်အတွင်း ရှောင်မို၏ ကျောင်းသားအသုတ်ပေါင်းများစွာလည်း လာလိုက်သွားလိုက် ရှိနေခဲ့လေသည်။

ရှောင်မို အနှစ်သက်ဆုံး တပည့်သုံးဦးအနက်မှ လီမန်နှင့် ကျန်ဆုန့်ရှီတို့ နှစ်ဦးမှာ အနန္တဓမ္မလောကတွင် အတွေ့အကြုံများ ရှာမှီးရန်အတွက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်မှ ယာယီ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ဤသို့ရွေးချယ်ခဲ့သည့်အတွက် ရှောင်မိုက အလွန် ဝမ်းမြောက်မိသည်။ လူတစ်ယောက်သည် စာအုပ်ပေါင်း သောင်းချီ ဖတ်ရှုရမည်ဖြစ်သလို မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ခရီးသွားလာသင့်ပြီး အခြားသော ကွန်ဖြူးရှပ် စာပေပညာရှင်များနှင့်လည်း ပိုမို ထိတွေ့ဆက်ဆံသင့်ပေသည်။

သူက သူတို့နှစ်ဦးထံ စာတစ်စောင် ရေးပေးခဲ့ပြီး ထိုစာကို ယူဆောင်ကာ ပိုင်လုကျောင်းတော်သို့ သွားရန်သာ လိုအပ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

သို့သော် ရွှီယွဲ့ရိုကတော့ ရှောင်မိုကို ထားရစ်ကာ ထွက်မသွားခဲ့ချေ။

ရွှီယွဲ့ရိုက ထွက်မသွားရုံသာမက ရှောင်မို၏ လက်ထောက်ပင် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ရှောင်မိုက ထိုကိစ္စကို သိပ်ပြီး အလေးမထားခဲ့ပေ။ သူ့ကို ကူညီမည့်သူ တစ်ယောက်ရှိနေခြင်းက ကောင်းမွန်လေသည်။ ရှောင်မို စာအုပ်ရေးရန် အလွန် အလုပ်များနေချိန်တွင် ကလေးများကို စာသင်ပေးရန် ယွဲ့ရိုကို အကူအညီ တောင်းနိုင်လေသည်။

သူက ယွဲ့ရိုကို လစာပေးရန်သာ လိုအပ်လေသည်။

အချိန်တွေ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရွှီယွဲ့ရိုကိုလည်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်မှ လူများက ဆရာမရွှီ ဟု ခေါ်ဝေါ်လာကြလေသည်။

သူမ၏ အစ်မအရင်း အိမ်ထောင်ကျသွားပြီးနောက် ရွှီယွဲ့ရိုက ရှောင်မို၏ ဘေးအိမ်ရှိ ခြံဝန်းတစ်ခုကိုပင် ဝယ်ယူလိုက်ပြီး ဆရာဖြစ်သူ စာအုပ်ရေးသားရာတွင် ပိုမို အာရုံစိုက်နိုင်စေရန်အတွက် သူ၏ နေ့စဉ်ဘဝကို ဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လေသည်။

ဤသည်က မသင့်တော်ဟုဆိုကာ ရှောင်မိုက အကြိမ်အနည်းငယ် ငြင်းဆန်ခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ရွှီယွဲ့ရိုက အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေသဖြင့် ရှောင်မိုတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ရှောင်မို ရေးသားနေသော အသိနှင့်အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက် ကျမ်းစာသည်လည်း နောက်ဆုံးနှင့် အခက်ခဲဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက ခြံဝန်းထဲတွင် အတွေးလွန်ကာ ရက်အတော်ကြာ တစ်ယောက်တည်း ငေးမောထိုင်နေလေ့ ရှိသည်။

တစ်နေ့တွင် ရှောင်မိုက ခြံဝန်းထဲ၌ ပန်းချီဆွဲနေစဉ် ရွှီယွဲ့ရိုက မုန့်သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝင်လာခဲ့သည်။

"ဆရာ၊ မုန့်လေး သုံးဆောင်ပါဦး။ ကျွန်မ ခုလေးတင် လုပ်လာတာပါ။ ဆရာ့စိတ်တွေ ကြည်လင်သွားအောင် ချိုမြိန်တဲ့ ကွေ့ဟွာဝိညာဉ်ပန်းလေးတွေလည်း ထည့်ထားတယ်"

ရွှီယွဲ့ရိုက မုန့်များကို ရှောင်မို၏ ဘေးတွင်ချထားပေးပြီး သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ ယွဲ့ရို" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အားနာမနေတော့ဘဲ ပန်းမုန့်တစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ကိုက်စားလိုက်သည်။

ရွှီယွဲ့ရိုက အနီးအနားရှိ ပန်းချီစင်ပေါ်မှ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီပန်းချီကို ဆရာ ဆွဲထားတာလား"

"ဟုတ်တယ်" ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "အသိနှင့်အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက်ရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ဘယ်လို စရေးရမလဲဆိုတာကို တကယ် မသိတော့လို့ ရက်အနည်းငယ်လောက် ဘေးဖယ်ထားလိုက်တာပါ။ မကြာသေးခင်က ဘာမှလုပ်စရာမရှိတာနဲ့ ပန်းချီလေး ဘာလေး ဆွဲကြည့်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ပန်းချီမဆွဲဖြစ်တာ အရမ်းကြာသွားတော့ ငါ့ရဲ့ လက်စွမ်းတွေ တော်တော်လေး ကျနေပြီ။ တကယ်လို့ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးသာ ဒါကို မြင်သွားရင် ငါ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့မှာပဲ"

"ဆူမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ရွှီယွဲ့ရိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဆရာ့ရဲ့ ဒီပန်းချီကားက အရမ်းလှပါတယ်"

ရွှီယွဲ့ရိုက ပန်းချီကားထဲရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းက မှင်ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်သည်။ ပန်းချီကားထဲရှိ အမျိုးသမီးက ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အင်္ကျီလက်စများကို ခေါက်တင်ထားကာ ခြံဝန်းထဲတွင် အဝတ်များကို လှန်းနေလေသည်။

ဆရာက အမျိုးသမီး၏ ဘေးတစောင်း ပုံစံကိုသာ ဆွဲထားသော်လည်း ပန်းချီကားထဲရှိ အမျိုးသမီး၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အလှတရား အပြည့်အစုံကို ရွှီယွဲ့ရိုက မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်လေသည်။

အမျိုးသမီး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းများထဲတွင် အပြစ်ကင်းစင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

သူမက အဝတ်လှန်းနေသည် မှန်သော်လည်း အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသူနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေကြောင်း ရွှီယွဲ့ရို ခံစားမိလေသည်။

"ဆရာ၊ ဘယ်သူ့ကို ဆွဲထားတာလဲဟင်" ရွှီယွဲ့ရိုက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့ဇနီးလေ" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်" ရွှီယွဲ့ရိုက လန့်သွားသည်။ "ဆရာ့မှာ ဇနီးရှိတယ် ဟုတ်လား"

"အင်း" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပန်းချီကားထဲမှ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သူက ငါပြန်အလာကို စောင့်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အခု ပြန်သွားလို့ မရသေးဘူး"

"ဆရာ့ဇနီးက အရမ်း သိမ်မွေ့နူးညံ့တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်နော်" ရွှီယွဲ့ရိုက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူက အရမ်း သိမ်မွေ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရှေ့ရောက်ရင်တော့ သူက အမြဲတမ်း ဘယ်တော့မှ ကြီးမလာတော့မယ့် ကလေးမိုက်လေး တစ်ယောက်လိုပဲ"

"အဲဒါက သူ ဆရာ့ကို အရမ်းချစ်လို့ ဖြစ်ရမယ်" ရွှီယွဲ့ရိုက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ"

"ဆရာ၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို ရင်ထဲကနေ အပြည့်အဝ ချစ်မိသွားပြီဆိုရင် သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းနေပါစေ ကြီးပြင်းလာရမှာကို ဝန်လေးနေတတ်တယ်" ရွှီယွဲ့ရိုက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲဟဲ... မင်းက ဘယ်သူ့ကိုမှတောင် သဘောမကျဖူးဘဲနဲ့ ဒါတွေအားလုံးကို နားလည်နေတာလား" ရှောင်မိုက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဆရာကလည်း... ကျွန်မလည်း မိန်းကလေးပဲလေ" ရွှီယွဲ့ရိုက ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ ကောင်းပါပြီ" ရှောင်မိုက သူ၏ စုတ်တံကို ချထားလိုက်သည်။ "စကားမစပ်၊ မြို့သခင်က မင်းကို လူငယ်လေးတွေ တော်တော်များများနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်။ ငါ့အထင်တော့ သူတို့ထဲက တချို့က တော်တော်လေး အခြေအနေကောင်းပါတယ်။ မင်းက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကိုမှ သဘောမကျဘူးလား"

"ဟင့်အင်း" ရွှီယွဲ့ရိုက ရှောင်မိုအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ့ကိုမှ သဘောမကျပါဘူး"

"ဒါဆို မင်းက ဘယ်လိုလူမျိုးကို သဘောကျတာလဲ" ရှောင်မိုက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သဘောကျတာက..." ရွှီယွဲ့ရို စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူမ၏ မျက်လုံးလေးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။ "ဆရာ့လိုပဲ သန့်စင်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောတဲ့ စာပေပညာရှင် တစ်ယောက်ကိုပေါ့"

"ဒါက တော်တော်လေး ခက်ခဲမယ့်ပုံပဲ" ရှောင်မိုက ကြွားဝါလိုက်သည်။

ရွှီယွဲ့ရို၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းကွေးလေးများအလား ကွေးညွတ်သွားသည်။ "ဆရာ့လို လူမျိုးဆိုရင် ပိုကောင်းတာပေါ့၊ တစ်ခါတလေ မျက်နှာပူတတ်ပြီး တစ်ခါတလေ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်တဲ့ လူမျိုးလေ"

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်" ရှောင်မိုက အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်ဆရာကိုတောင် နောက်ပြောင်ရဲသေးတယ်ပေါ့။ သွားသွား၊ မြို့သခင်အိမ်တော်ကို သွားတော့"

"မြို့သခင်အိမ်တော်ကို ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ" ရွှီယွဲ့ရိုက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မြို့သခင်က တရားဝင် ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ စာရေးတစ်ယောက် လိုတယ်ဆိုတာနဲ့ ငါက မင်းကို ထောက်ခံပေးလိုက်တာ"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာ၊ ကျွန်မ ထွက်သွားရင် ဆရာ့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်ပေးတော့မှာလဲ" ရွှီယွဲ့ရိုက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး" ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ ငါလည်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတော့မှာပါ။ အသိနှင့်အလုပ် ပေါင်းစပ်ခြင်း ရှင်းလင်းချက် ကို ရေးနေတာ နှစ်တွေ အတော်ကြာခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါ အပြီးသတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီလေ"

"တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမယ်"

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မြို့သခင်အိမ်တော်တွင် ရွှီယွဲ့ရို ပြောသည့်စကားများကို ကြားပြီးနောက် ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဒီကောင်က တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ကို စောစောလည်း မရွေး၊ နောက်ကျမှလည်း မရွေးဘဲ ကွက်တိ ဒီအချိန်မှ ရွေးရတယ်လို့"

"မြို့သခင်မင်းကြီးက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ရွှီယွဲ့ရိုက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အရေးပေါ် သတင်းလွှာတစ်ခုကို ရွှီယွဲ့ရိုထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "ကြည့်လိုက်"

ရွှီယွဲ့ရိုက စာကို ယူကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က စားပွဲပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဝမ်လီတံတိုင်းကြီး ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"လူသားနဲ့ မိစ္ဆာ စစ်ပွဲ စတင်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်က နေ့တိုင်း ထိုးစစ်ဆင်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က ဘယ်တော့မှ အင်အားအပြည့် မသုံးခဲ့ကြဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိစ္ဆာကမ္ဘာထဲက မိစ္ဆာဘုရင်တွေနဲ့ မိစ္ဆာဧကရာဇ်တချို့က ရှုပ်ထွေးနေတဲ့အချိန်မှာ ပြဿနာရှာလာမှာကို သူတို့ စိုးရိမ်နေကြလို့ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မိစ္ဆာကမ္ဘာက အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ"

"မိစ္ဆာကမ္ဘာမှာ ထားရှိတဲ့ ငါတို့ရဲ့ သူလျှိုတွေဆီက စာတွေအရ..."

"နောက်ဆုံးထားပြီး နောက်ထပ် နှစ်ဝက်အတွင်းမှာ သူတို့က ဝမ်လီတံတိုင်းကြီး၊ နဂါးဧကရာဇ်ကျွန်းနဲ့ ဓားစံအိမ်တို့ကနေ အလုံးစုံ ထိုးစစ်ကြီးတစ်ခုကို ဆင်နွှဲတော့မယ်"

"ငါတို့ တောင့်ခံနိုင်မလား၊ မခံနိုင်ဘူးလား ဆိုတာက ဒီတစ်ကြိမ်အပေါ်မှာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေပြီ"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဆရာ့ကို သွားပြီး အသိပေးလိုက်မယ်" ရွှီယွဲ့ရိုက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက သူ့ရဲ့ မဟာတာအိုကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေတာလား"

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ရွှီယွဲ့ရိုကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ဒီစာအုပ်ကို အပြီးသတ်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို တစ်ဟုန်ထိုး အသုံးပြုဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ။ တကယ်လို့ အခုချိန်မှာ မင်းက သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်ရင် အဲဒီအရှိန်အဟုန်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒီစာအုပ်ကို ဘယ်တော့မှ ရေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါ့အပြင် သူက ဒါကို မဖြစ်မနေ ရေးရလိမ့်မယ်"

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သူသာ ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိဘူးဆိုရင်တော့... ...သူက ဒီမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်၊ ပြီးတော့ ဒီအဘွားကြီးနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရလိမ့်မယ်"

အခန်း ၁၄၆ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်၊ တစ်ကောင်မှ အရှင်မထားနဲ့

ရှောင်မို တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသည့် အချိန်အတွင်း။

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က ရှောင်မို၏ ခြံဝန်းပတ်လည်တွင် အသံများနှင့် အပြင်ဘက်မှ နတ်ဘုရားအာရုံစူးစမ်းမှုများ အားလုံးကို ဖယ်ခွာထားရန် မှော်အစီအရင်တစ်ခုကို အထူးတလည် ချထားပေးခဲ့လေသည်။

မည်သူမျှ ဝင်ရောက်လာပြီး ရှောင်မိုကို အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်ချေ။

ရှောင်မိုကလည်း မိမိကိုယ်ကို မေ့ပျောက်နေသော အခြေအနေ (နယ်ပယ်) တစ်ခုအတွင်းသို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်နေခဲ့လေသည်။

ရှောင်မိုက စာအုပ်ရေးသားနေရုံသာမက သူ လိုက်စားနေသော တာအိုကိုပါ စနစ်တကျ စုစည်းပြီး အတည်ပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ ဤကြိုးပမ်းမှုတွင် သူ အောင်မြင်ခဲ့လျှင် သူက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကွန်ဖြူးရှပ် တာအို လမ်းကြောင်းကို တကယ်ပင် ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူ ကျရှုံးခဲ့လျှင် သူ၏ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းက တကယ်ကို ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို မသိရှိခဲ့သည့် အရာမှာ ထိုအချိန်တွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်က ကလေးများနှင့် သာမန်လူများကို တိတ်တဆိတ် နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤကလေးများနှင့် သာမန်လူများကို ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်က စစ်မြေပြင်နှင့် ဝေးကွာပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံသော နောက်တန်း နေရာတစ်ခုတွင် နေရာချထားပေးမည် ဖြစ်သည်။

အခြားသော ကျင့်ကြံသူများကတော့ တစ်ယောက်မှ ထွက်ခွာခွင့် မရှိကြချေ။

သူတို့တွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ရှိလေသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်အတွင်း တိုက်ခိုက်ရင်း သေဆုံးမည်လား။

သို့မဟုတ် ဝမ်လီတံတိုင်းကြီးအောက်တွင် အသက်စွန့်မည်လား ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော် တစ်ခုလုံးသည် ပြင်းထန်သော တင်းမာမှု လေထုအတွင်း ဖုံးလွှမ်းခံနေရလေသည်။

အပေါ်ယံတွင် လူတိုင်းက ရယ်မောပြောဆိုနေကြသော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ အနန္တဓမ္မလောကဆီသို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်သွားနိုင်ပါဦးမလားဟု တွေးတောနေကြလေသည်။

သံယောဇဉ် တွယ်စရာမရှိသူ အချို့က ပြည့်တန်ဆာအိမ်များတွင် ညတိုင်း မူးယစ်နေကြလေသည်။

အချို့ကတော့ အိမ်သို့ စာတစ်စောင်ပြီးတစ်စောင် ရေးသားကာ သူတို့၏ နောက်ဆုံးစကားများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ကြသည်။

မည်သူကမှ မနက်ဖြန်ကို အသက်ရှင်လျက် မြင်တွေ့ရမည်ဟု အာမမခံနိုင်ကြချေ။

လေးလတိတိ တိတ်တဆိတ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

တစ်မနက်တွင် ရှည်လျားပြီး လေးနက်သော ခေါင်းလောင်းသံ သုံးချက်က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော် တစ်ခုလုံးသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။

ချင်ဖုန်း လမ်းရှိ ခြံဝန်းတစ်ခုထဲတွင်။

ချွီရွှမ် အမည်ရသော ဓားကျင့်ကြံသူက သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ချွီရွှမ်သည် အနန္တဓမ္မလောကရှိ မိုးမခရွက် ဓားဂိုဏ်းမှ လာရောက်သူဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်များက သူ၏ တာအိုလက်တွဲဖော်က ဂိုဏ်းတူအစ်ကို တစ်ဦးနှင့် ဖောက်ပြန်ခဲ့မှုကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို သူ၏ ဓားဖြင့် သတ်ပစ်ခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ဂိုဏ်းမှ ဝမ်လီတံတိုင်းကြီးကို တစ်သက်လုံး စောင့်ကြပ်ရန်နှင့် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာရန် ပြစ်ဒဏ်ပေးခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

သူက နောက်ကျိနေသော ချီများကို နက်ရှိုင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားရှည်ကို လှမ်းယူကာ ခြံဝန်းတံခါးမှတစ်ဆင့် ဝမ်လီတံတိုင်းကြီးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ဟေး၊ ဧည့်သည်တော်ကြီး၊ ဖြည်းဖြည်းသွားပါ"

"ရပါတယ်၊ အခန်းကို သိမ်းထားပေးမယ်"

"တကယ်လို့ ခင်ဗျား အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ရင် တစ်နှစ်တိတိ အခမဲ့ နေခွင့်ပေးမယ်"

စီးဆင်းနေသော တိမ်တိုက် တည်းခိုခန်းတွင် ကျင့်ကြံသူများက အဆောက်အအုံထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ ပုံရိပ်များက ဝမ်လီတံတိုင်းကြီးဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားနေကြလေသည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ဖန်က နောက်ဆုံး ဧည့်သည်အသုတ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ၏ ကြီးမားသော ဗိုက်ရွှဲကြီးကို အားယူကာ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ တည်းခိုခန်း၏ ပင်မတံခါးကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။

သူက နောက်ဘက် ခြံဝန်းသို့ သွားကာ နံ့သာတိုင် သုံးတိုင်ကို တိတ်တဆိတ် ထွန်းညှိလိုက်ပြီး အခန်းတွင်းရှိ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ သူ၏ ဇနီး ဝိညာဉ်ကတ်ပြားရှေ့ရှိ နံ့သာပေါင်းဖိုထဲသို့ လေးနက်စွာ စိုက်ထူလိုက်သည်။

"ငါ့ကလေးရဲ့ အမေ၊ သွားလေသူဇနီးလေး ငါ... ငါ အခု သွားတော့မယ်။ ဒီနေ့ ငါ မင်းကို တွေ့နိုင်ကောင်းပါရဲ့"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ဖန်က သူ၏ ဇနီး ဝိညာဉ်ကတ်ပြားကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အချိန်အကြာကြီး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ကတ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ ကတ်ပြားဘေးတွင် ဂရုတစိုက် ချထားလိုက်သည်။

သူက အံဆွဲတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တောက်ပနေသော ကျောကုန်းထူထူ အမြွှာဓားရှည် နှစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဝမ်လီတံတိုင်းကြီးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"သူဌေးမ၊ ကျွန်တော် သွားပြီနော်"

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ စားပွဲထိုးလေးက တံခါးများကို ယခုလေးတင် ဖွင့်လိုက်ပြီး ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် အချိန်ပင် မရသေးမီ မြို့တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသော ခေါင်းလောင်းသံ သုံးချက်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"သွားသွား၊ သွားတော့။ မင်းမှာ နောက်ဆုံး ပြောစရာ စကား တစ်ခုခု ရှိသေးလား" ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲဖြစ်သော သူဌေးမက ပေသီးကို ခေါက်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲဟဲ..." စားပွဲထိုးလေးက သူ၏ နှာခေါင်းကို ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူဌေးမ၊ အတည်ပြောတာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ တင်ပါးက... တကယ်ကို အချိုးအစားကျတာပဲ။ တကယ်လို့ ကျွန်တော် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ရင် တစ်ချက်လောက် ပုတ်ခွင့်ပေးမလား"

"ထွက်သွားစမ်း၊ သောက်ကလေးဆိုး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူဌေးမက သူမ၏ လက်ထဲရှိ ပေသီးကို ဆွဲယူကာ စားပွဲထိုးလေးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

စားပွဲထိုးလေးက သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ အဝတ်စုတ်ကို လျင်မြန်စွာ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခါးတွင် ဝှက်ထားသော ဓားပျော့ကို ဆွဲထုတ်ကာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်လီတံတိုင်းကြီးဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် အချိုးအစား ကျနေလို့လား" သူဌေးမက မသိစိတ်မှ သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ကြည့်ရန် ခါးကို လိမ်လိုက်ကာ တကယ်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ တော်တော်လေးတော့ အချိုးအစား ကျသားပဲ"

သူမက စကားပြောရင်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် တင်ပါးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရာ ပြည့်ဖြိုးသော အကွေးအကောက်က ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သဏ္ဌာန်ဖြင့် တကယ်ပင် လှုပ်ခါသွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူဌေးမက ပေသီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဓားချီများ သဲ့သဲ့လေး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။ "ဟေ့၊ သောက်ကလေးဆိုး၊ ငါ့ကို စောင့်ဦး"

ချွေ့ဟွာ ပြည့်တန်ဆာအိမ်။

ခေါင်းလောင်းသံကို ကြားသည်နှင့် ရွှင်လန်းသောပေါင်းဖက်ခြင်းဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးများက သူတို့အပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော အမျိုးသားများကို အလျင်အမြန် နှိုးလိုက်ကြသည်။

မိန်းကလေးများက သူတို့၏ ဝတ်ရုံများကို လျင်မြန်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသေးသော အမျိုးသားများကို အားနာမှုမရှိဘဲ ကန်ကြောက်လိုက်ကြသည်။ "ဟေ့၊ သရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်၊ ထတော့၊ ထရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ၊ သရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်..."

အမျိုးသားက အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော ခေါင်းလောင်းသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ "သောက်ကျိုးနည်း၊ ခေါင်းလောင်းသံက ဘယ်နှစ်ချက်တောင် မြည်သွားတာလဲ"

"သုံးချက်" မိန်းကလေးများက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်ကြသည်။

"သုံးချက် ဟုတ်လား" အမျိုးသားက အသက်ရှူမှားသွားခဲ့သည်။ "ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာပြီပေါ့..."

"မနေ့ညက ရှင် မြန်သလောက်တော့ မမြန်သေးပါဘူး" မိန်းကလေးက ခါးကို ကိုင်းကာ ကုတင်အောက်မှ သူမ၏ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အရင် သွားနှင့်တော့မယ်"

"နေဦး၊ ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်" အမျိုးသားက သူ၏ ဘောင်းဘီကို ကမန်းကတန်း ဆွဲတင်လိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ကိုယ် သေတဲ့အခါ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးမှာ သေရမယ်ဆိုရင် ကိုယ် အသက်ရှင်ရတာ အလကား မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့"

"ရှင်ကတော့လေ သရဲဘောကြောင်လေး~"

ရွှင်လန်းသောပေါင်းဖက်ခြင်းဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းလက်ညိုးလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ အမျိုးသား၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ရှင်သာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ခဲ့ရင် ဒီမိန်းကလေးက ရှင့်ကို တစ်ပြားမှ မယူဘဲ တစ်ခါလောက် အခမဲ့ သေချာ ပြုစုပေးမယ်"

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်၏ အနောက်ဘက်။

ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ခြံဝန်းတစ်ခုထဲတွင်။

တင်းချန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချထားလိုက်ပြီး သူ မဝတ်ဆင်ဖြစ်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော ဝတ်ရုံစိမ်းတစ်ထည်ကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်လိုက်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဂရုတစိုက် သပ်ရပ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ခြံဝန်းထဲမှ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဪ၊ ဆရာတင်း၊ ရှင်က... ဝမ်လီတံတိုင်းကြီးဆီ သွားမလို့လား" တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဘေးအိမ်မှ မုဆိုးမချန် က ရေခပ်ရန် သစ်သားပုံးတစ်လုံးဖြင့် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

မုဆိုးမချန်က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်လီတံတိုင်းကြီးအောက်ရှိ တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူမတွင် ဤအန္တရာယ်များသော မြို့မှ ထွက်ခွာသွားရန် အခွင့်အရေးရှိခဲ့သော်လည်း သူမက ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန်သာ တင်းခံခဲ့လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်" တင်းချန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆရာတင်း၊ ဒီလို ဝတ်ဆင်ထားတော့ ရှင်က ကွန်ဖြူးရှပ် စာပေပညာရှင် တစ်ယောက်နဲ့ တူတုန်းပဲနော်" မုဆိုးမချန်က သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းကတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... တကယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ မရတော့ပါဘူး" တင်းချန်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါ သွားရတော့မှာဆိုတော့ ငါ့ကိုယ်ငါ ဂုဏ်သိက္ခာ နည်းနည်းပိုရှိရှိနဲ့ ထွက်သွားခွင့် ပေးချင်လို့ပါ"

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်၏ တောင်ဘက်တွင် ဝက်သားသည်ဝမ်က သူ၏ ခါးတွင် အမြဲချိတ်ဆွဲထားလေ့ရှိသော ဝက်သတ်ဓားကို တောက်ပနေသည်အထိ သွေးလိုက်လေသည်။ ဒီနေ့ သူ ဝက်သား ခုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ သွားမှာ ဖြစ်သည်။

အမဲသားခေါက်ဆွဲ ရောင်းသော သူဌေးကျောက်ကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်စွာပင် ဒီနေ့ သူ၏ ဆိုင်ကို မဖွင့်ခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူက သူ၏ လေးလံသော ဧရာမဓားကြီးကို ထမ်းကာ ဝမ်လီတံတိုင်းကြီးဆီသို့ ပြတ်သားစွာ လျှောက်သွားလေသည်။

လမ်းပေါ်တွင် တောင်းရမ်းစားသောက်နေသော တောင်းရမ်းသူ အဘိုးအိုက သူ၏ အက်ကွဲနေသော ပန်းကန်လုံးပျက်ကြီးကို "ခွပ်" ခနဲ အသံမြည်အောင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဆီပြန်နေသော ခွေးရိုက်တုတ်ကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေကြီးပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထထွက်သွားပြီး မြို့ရိုးဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးမြို့တော်၏ စစ်တပ်စခန်းအတွင်း စစ်သည်များအားလုံးက နက်နဲသော အနက်ရောင် သံချပ်ကာအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သေရေးရှင်ရေး ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်များ တောက်လောင်နေကြလေသည်။

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက် ဝမ်လီတံတိုင်းကြီး၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြို့ရိုးကြီးပေါ်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူတို့က ရယ်မောပြောဆိုနေကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နောက်ပြောင်နေကြသည်။ "မင်းသေရင် ငါ့အနား မလာနဲ့နော်၊ မင်းရဲ့ သွေးတွေ ငါ့ကိုယ်ပေါ် မစင်စေနဲ့"၊ "အစ်ကိုကြီး၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျား သေသွားရင် မရီးကို ကျွန်တော် သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်၊ စိတ်မပူနဲ့" နှင့် "ယောက္ခမကြီး၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော် ဒီတစ်ကြိမ် အသက်ရှင်ခဲ့ရင် ချန်းချန်းကို လက်ထပ်ဖို့ စစ်ပွဲစွမ်းဆောင်ရည်မှတ်တွေ လုံလောက်အောင် သေချာပေါက် စုဆောင်းပါ့မယ်" စသဖြင့် ပြောဆိုနေကြလေသည်။

ထို့နောက် ဝမ်လီတံတိုင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုအကျဆုံး နေရာတွင် စကတ်တိုလေး ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်မလေးက ထန်ဟူလုများကို ဂရုမစိုက်သလို စားသောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အဝေးမှ အနက်ရောင် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား သူတို့ဆီသို့ တိုးဝင်လာနေသော သန်းနှင့်ချီသည့် မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၏ တပ်မကြီးကို ကြည့်ရင်း ကောင်မလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာ ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

"အခုမှပဲ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုနဲ့ နည်းနည်း ပိုတူလာတော့တယ်"

ဟဲ့ယဲ့ယဲ့က အကန့်အသတ်မဲ့ ထက်မြက်မှုများ ပါဝင်နေသော တောက်ပသည့် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြကာ ပြုံးဖြီးလိုက်သည်။

သူမက သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး သွယ်လျသော လက်ညိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ အဆုံးအစမရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သားရဲဒီရေလှိုင်းကြီးရှိရာ အဝေးဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ အသံက အထူးတလည် ကျယ်လောင်နေခြင်း မရှိသော်လည်း ကမ္ဘာမြေကြီး တစ်ခုလုံးသို့ ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။

"အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်၊ တစ်ကောင်မှ အရှင်မထားနဲ့"