အခန်း (၃-၄)

အခန်း (၃) - ဧည့်သည်များ ရန်လိုနေခြင်း

ရှည်လျားသော လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏ ပြတင်းပေါက်နံဘေးတွင် ကူချူတုန်းက ကူမော့အတွက် အစားအသောက်များကို ပြင်ဆင်ခူးခပ်ပေးနေ၏။

ကူမော့က ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ စားသောက်နေရသည်။ သူ၏ သိုင်းပညာများမှာ ယခုအခါ အဆင့်မြင့်မားလာပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်နိုင်ပြီဖြစ်သော်လည်း စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအသောက်များကို မမြင်ရသဖြင့် စားသောက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်နေဆဲပင်။

"အစ်ကို... အဲ့ဒီ ရန်စန်းနျန်က အရမ်းလှတာပဲနော်... ကျွန်မ ကြီးလာရင်ရော သူ့လို လှလာနိုင်မလား..."

"သေချာပေါက် သူ့ထက်ပိုလှလာမှာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် မေးလိုက်သည်။ "သူ့ရင်သားတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလောက် ကြီးနေရတာလဲ..."

ကူမော့က အသာပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုမေးခွန်းကို မည်သို့ ဖြေရမှန်း မသိဖြစ်နေ၏။

"အစ်ကို... ကျွန်မတို့ စားပြီးရင် အပေါ်ထပ်တက်ပြီး နားကြရအောင်... အခန်းနှစ်ခန်း ယူထားတယ်... အစ်ကို့ဘေးခန်းမှာ ကျွန်မ နေမယ်... အစ်ကို လိုအပ်တဲ့အချိန် ကြိုက်သလို ခေါ်လိုက်ပါ... ကျွန်မ ကြားတယ်..." ဟု ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..." ကူမော့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါနဲ့ အစ်ကို... အစ်ကို တကယ်ပဲ ရန်စန်းနျန်ဆီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလား..." ဟု ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်။

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အတော်လေး သင့်တော်ပါတယ်... ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သိုင်းလောကမှာ ဘာနာမည်မှ မရှိသေးဘူးလေ... ပြီးတော့ ငါကလည်း အခု မျက်မမြင် ဖြစ်နေပြီ... ဟို နာမည်ကြီး လေဖမ်းခန်းမဆောင်တွေကို သွားရင် ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... သတင်းအချက်အလက် အတိအကျရဖို့လည်း ခက်သလို ငွေလည်း သိပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ရန်စန်းနျန်ရဲ့ လေဖမ်းခန်းမဆောင်က အသစ်ဖွင့်ထားတာဆိုတော့ လူလိုနေတယ်... ပြီးတော့ သူက နာမည်အမြန်ရဖို့ လိုနေတာဆိုတော့ ပိုပြီး ကြိုးစားပေးလိမ့်မယ်... ရန်စန်းနျန်အကြောင်း ငါ အရင်က ကြားဖူးတယ်... သိုင်းလောကထဲမှာ အဆက်အသွယ်တွေ အများကြီး ရှိပြီး သူ့နောက်ခံကလည်း အတော်လေး တောင့်တင်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်... သူ့ရဲ့ သတင်းထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်းက တော်တော်လေး ကောင်းမှာ သေချာတယ်..."

ကူမော့အနေဖြင့် ကြေးစားဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် လေဖမ်းခန်းမဆောင်တစ်ခုခုနှင့် ချိတ်ဆက်ရမည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ကိစ္စပင်။ သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရန်စန်းနျန်မှာ အမှန်တကယ် သင့်တော်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ အဆင်မပြေပါက နောက်မှ အေးဆေး နှုတ်ထွက်လိုက်လျှင် ရနိုင်သေး၏။

ကြေးစားဓားသမား တာဝန်များကို စတင်လုပ်ဆောင်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း သူ အလောတကြီး မလုပ်ခဲ့ပေ။ ကျိုယန်နတ်သိုင်း ရှိနေသဖြင့် လုံခြုံမှု ကင်းမဲ့နေသည်ဟု မခံစားရတော့ဘဲ သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့ဆက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦး စားသောက်ပြီးစီးသွား၏။

ထို့နောက် ကူချူတုန်းက ကူမော့ကို အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

လှေကားရင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် လူနှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိသော လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်က စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် အတင်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးအပြည့်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သိမ်းငှက်တစ်ကောင်အလား စူးရှသော မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ အနက်ရောင် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးတွင် ခါးပတ်အကျယ်ကြီးကို ပတ်ထားပြီး ခါးဘေး၌ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဓားအိမ်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းပုံစံများက ကျောချမ်းဖွယ် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ သူ၏နောက်တွင်မူ အရပ်အမောင်း၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အမျိုးမျိုးရှိသော လူများ ပါလာပြီး အားလုံးမှာ သိုင်းလောကသားများ၏ ထူးခြားသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့အသက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက ကူမော့လဲ... ထွက်ခဲ့စမ်း..."

လူအုပ်ကြီးက စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး စားပွဲများကို ရိုက်ချိုးကာ ကုလားထိုင်များကို ကန်ကျောက်လိုက်ကြသဖြင့် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလေသည်။ ထိုလုပ်ရပ်များကြောင့် ဧည့်သည်များစွာမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ကျိန်ဆဲပြောဆိုလာကြ၏။

ထိုအခါ တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူလတ်ပိုင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ငါက ဓားကြီးဂိုဏ်းက ကျန်းရှုံးပဲ... မကျေနပ်တဲ့ကောင် ရှိရင် ရှေ့ထွက်ခဲ့စမ်း..."

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ဓားကြီးဂိုဏ်းမှာ လင်းကျန်းမြို့တွင် ကြီးမားသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဓားသမား ရှစ်ရာကျော်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော အကြီးဆုံးဂိုဏ်းကြီးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ် လုရင်းချွမ်မှာ သိုင်းလောကတွင် "ဓားရိုးအိုကြီး" ဟု နာမည်ကျော်ကြား၏။ သူသည် လင်းကျန်းမြို့ မြေအောက်လောက၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကာ နာမည်ကျော် ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်အောက်တွင် ဝံပုလွေ၊ ဝက်ဝံ၊ ကျား နှင့် ကျားသစ် ဟူသော ခန်းမသခင် လေးဦး ရှိပြီး အားလုံးမှာ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းရှုံးသည် ထိုခန်းမသခင်လေးဦးထဲတွင် ဒုတိယအဆင့်ရှိသူဖြစ်ပြီး "ဝက်ဝံမည်းကြီး" ဟူသော နာမည်ပြောင်ကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်က အလောတကြီး ထွက်လာပြီး ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်၏။ "အို... သခင်ကြီး ရှုံး... အခုလို ကြွလာတာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး... ကျွန်တော် အခုလေးတင် ဝိုင်ကောင်းကောင်း တစ်အိုး ရထားပါတယ်..."

"ဖယ်စမ်း..."

ကျန်းရှုံးက ဆိုင်ရှင်ကို မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်အထိ ပါးရိုက်ချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏နောက်ရှိ တပည့်တစ်ဦးက အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ပြင်နေသော ကူမော့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုလိုက်၏။ "အစ်ကိုကြီး... ဒီမှာ မျက်မမြင်ဆိုလို့ သူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်..."

ကျန်းရှုံးက ကူမော့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကူချူတုန်းကို အကဲခတ်လိုက်ကာ လက်ပူးဆုပ်လျက် ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး ကူ... သူရဲကောင်းမလေး ကူ... မင်းတို့အကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်... ငါ မေးစရာလေးတွေ ရှိလို့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ကူချူတုန်းက စကားမပြောဘဲ သူမ၏ ဓားရိုးပေါ်သို့ လက်ကို တိတ်တဆိတ် တင်လိုက်၏။ ကူမော့ကမူ လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ခန်းမသခင် ကျန်း... ခင်ဗျားအကြောင်းလည်း ကြားဖူးပါတယ်... သိချင်တာ ရှိရင် မေးပါ... ကျွန်တော် သိသလောက် ဖြေပေးပါ့မယ်..."

"ကောင်းတယ်..." ကျန်းရှုံးက ဆက်ပြော၏။ "သခင်လေး ကူ နဲ့ သူရဲကောင်းမလေး ကူ တို့ နှစ်ယောက် မိန်းမတဏှာရူး ကျိုးထုံကို သတ်ပြီး အစိုးရရုံးမှာ ဆုကြေး သွားထုတ်တယ်လို့ ကြားတယ်... အဲ့ဒါ ဟုတ်လား..."

ကျန်းရှုံး ဤနေရာသို့ ရောက်လာကတည်းက ဤကိစ္စကို လာမေးခြင်း မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကူမော့ သိနေ၏။ ကျိုးထုံမှာ တစ်ချိန်က လင်းကျန်းမြို့တွင် နာမည်အဆိုးဆုံး အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး လူများစွာက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ မောင်နှမနှစ်ဦးက ခေါင်းကို အပ်နှံပြီး ဆုကြေး ထုတ်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အစိုးရရုံးကလည်း ပြည်သူများကို ချက်ချင်း ကြေညာပေးမည်မှာ သေချာလေသည်။

ကူမော့က ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... အဲ့ဒီလို ကိစ္စရှိခဲ့ပါတယ်... ခန်းမသခင် ကျန်း မှာ ဘာအကြံပြုစရာ ရှိလို့ပါလဲ..."

ကျန်းရှုံးက ဩရှရှ အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... ငါတို့ ဓားကြီးဂိုဏ်းက ကျိုးထုံကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ ကြာပြီ... သူ့ကို ဖမ်းဖို့ လူအင်အား အများကြီး သုံးခဲ့ရသလို ညီအစ်ကို တော်တော်များများလည်း ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်... နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီး ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ မောင်နှမက အခု အချောင်ဝင်နှိုက်သွားတာဆိုတော့ ဒါက သဘာဝမကျဘူးလို့ မထင်ဘူးလား..."

ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ "ခန်းမသခင် ကျန်း... ခင်ဗျား မှားနေပြီထင်တယ်... အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင်ကို ဘယ်သူဖမ်းမိဖမ်းမိ၊ ဘယ်သူသတ်သတ် ဆုကြေးက အဲ့ဒီလူအတွက်ပဲ... ဒါက အမြဲတမ်း ရှိခဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်းပဲလေ... အကယ်၍ အရင် စတိုက်တဲ့သူက ရမယ်ဆိုရင် သိုင်းလောကကြီး ကမောက်ကမ ဖြစ်မသွားဘူးလား... ဘယ်သူက အများဆုံး ကူညီခဲ့ပြီး ဘယ်သူက အနည်းဆုံး ကူညီခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးဖြတ်ကြမလဲ..."

ကျန်းရှုံးက အေးစက်စက် အသံဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။ "စည်းမျဉ်းက စည်းမျဉ်းပေါ့... ဒါပေမဲ့ ကျိုးထုံကို ဖမ်းရင်း သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတဲ့ ငါ့လူ တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိနေသေးတယ်... သခင်လေး ကူ... မင်းတို့က အချောင်ရသွားတာဆိုတော့ ငါတို့ ပင်ပန်းခဲ့ရတဲ့အတွက် အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ နည်းနည်းပါးပါးတော့ ပြန်ပေးသင့်တယ်လေ..."

ကူချူတုန်းမှာ ဒေါသမထွက်ဘဲ မနေနိုင်တော့သော်လည်း ကူမော့က သူမကို အနောက်သို့ ဆွဲထားလိုက်သည်။ ကူမော့က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ခန်းမသခင် ကျန်း က ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ..."

ကျန်းရှုံးက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "သိပ်မများပါဘူး... ဒဏ်ရာရသွားတဲ့ ညီအစ်ကို စုစုပေါင်း ဆယ့်သုံးယောက် ရှိတယ်... တစ်ယောက်ကို ဆေးဖိုး ငွေစင် နှစ်ဆယ်နှုန်းနဲ့ စုစုပေါင်း နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ပေါ့..."

ကူမော့က ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ခန်းမသခင် ကျန်း... ကျိုးထုံရဲ့ ခေါင်းက ငွေစင် သုံးရာပဲ တန်တာလေ..."

"ငါ သိတာပေါ့..." ကျန်းရှုံးက အကောက်ကြံသော အပြုံးဖြင့် ဆို၏။ "ကျိုးထုံရဲ့ ခေါင်းက မူလကတည်းက ငါတို့ ဓားကြီးဂိုဏ်းပိုင်တာ... မင်းတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်က ငွေစင် လေးဆယ် အချောင်ရသွားတာဆိုတော့ အတော်လေး များနေပါပြီ... သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... လူဆိုတာ ရောင့်ရဲတတ်ဖို့ သင်ယူသင့်တယ်... လောဘကြီးလွန်းရင် ဘေးအန္တရာယ် ကြုံရတတ်တယ်..."

ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်၏။ "ခန်းမသခင် ကျန်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... သာမန်လူတစ်ယောက်က အပြစ်ကင်းပေမယ့် ရတနာပိုင်ဆိုင်ထားရင်တော့ အပြစ်ဖြစ်သွားတတ်တာမျိုးပေါ့..." ထိုသို့ ပြောရင်း ကူချူတုန်းထံသို့ လက်လှမ်းကာ တီးတိုးဆိုလိုက်၏။ "ငွေစက္ကူတွေ ငါ့ပေး..."

ကူချူတုန်းမှာ အနည်းငယ် ဝန်လေးနေသော်လည်း ကျန်းရှုံးမှာ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုး ရှိနေပြီး ငွေမရမချင်း လက်လျှော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ မြင်နေရသည်။ အကယ်၍ ပြဿနာဖြစ်ပွားပါက ကူမော့ ထိခိုက်သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိ၏။

ထို့ကြောင့် ငွေစက္ကူများကို ကူမော့ထံသို့ လိမ်မာစွာ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှုံးက ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

ကူမော့က ငွေစက္ကူများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆိုလိုက်၏။ "ငွေတွေက ဒီမှာပါ... ခန်းမသခင် ကျန်း လာယူလို့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ခန်းမသခင် ကျန်း ကို ကျွန်တော် သတိပေးရလိမ့်မယ်... ခင်ဗျားမှာ ဒီငွေတွေကို ယူဖို့ အရည်အချင်းရော ရှိရဲ့လား..."

"မင်းက အကောင်းပြောလို့ မရဘူးပဲ... ဒါဆိုရင်လည်း အပြစ်ပေးတာကို ခံလိုက်တော့..."

ကျန်းရှုံး၏ မျက်နှာမှာ ရုပ်ဆိုးသွား၏။ သူ အလှောင်ခံလိုက်ရမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "မျက်မမြင်ကောင်... မင်းက သေချင်နေတာပဲ... တိုက်ကြစမ်း..."

ကူချူတုန်းမှာ ကူမော့ အလျှော့ပေးလိုက်ပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း ကျန်းရှုံးကို ရန်စလိုက်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကျန်းရှုံး ဒေါသထွက်သွားသည်ကို မြင်လျှင် သူမက အလောတကြီး ကူမော့၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်ရပ်လိုက်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

သို့သော် သူမ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

ကူမော့က ကူချူတုန်း၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဖိချလိုက်ပြီး တီးတိုးဆိုလိုက်သည်။ "ညီမလေး... နည်းနည်း နောက်ဆုတ်နေလိုက်... သေချာကြည့်ပြီး သေချာသင်ယူထား..."

အခန်း (၄) - သတ်ဖြတ်ခြင်း

"အစ်ကို... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့..."

ကူချူတုန်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွား၏။ ကူမော့တွင် ထိုသို့သော အစီအစဉ် ရှိနေမည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ပို၍ တိတိကျကျ ဆိုရလျှင် စောစောက ကူမော့၏ လုပ်ရပ်များအားလုံးမှာ သူမ မျှော်လင့်မထားသော အရာများချည်းသာ ဖြစ်နေသည်။

ကူမော့၏ သိုင်းပညာများမှာ သူမထက် အမြဲတမ်း ပိုမိုအားကောင်းခဲ့ပြီး မနေ့ညက သူ၏ အတွင်းအားများပင် တိုးတက်လာခဲ့ကြောင်း သူမ သိထားသည်။ သို့သော် ကူမော့သည် မျက်မမြင်တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ရာ သူ၏ အတွင်းအားများ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာလျှင်တောင် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ထားခဲ့၏။

သို့သော် ကူမော့ကို တားဆီးရန် သူမအတွက် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူသည် တိုက်ခိုက်ရန် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေပြီ။

ကူမော့တွင် အလွန်ရှည်လျားသော ထန်ဓားတစ်လက် ရှိသည်။ သို့သော် သူ မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် လွယ်ကူစွာ မလှုပ်ရှားနိုင်သောကြောင့် ထိုထန်ဓားကို စမ်းသပ်တုတ်တစ်ချောင်းအနေဖြင့်သာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူချူတုန်း ထိတ်လန့်နေစဉ်မှာပင် ကူမော့က ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဓားသမားတစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် ခုတ်လှဲပစ်လိုက်လေ၏။

သူ အသုံးပြုလိုက်သော ဓားသိုင်းမှာ ယခုဘဝရှိ သူ၏ မွေးစားဖခင်ထံမှ ဆက်ခံရရှိထားသော ရွှမ်ရွှီး ဆေဘာဓားသိုင်း ဟုခေါ်သည့် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် သိုင်းပညာပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး သူ့ကိုရော ညီမဖြစ်သူကိုပါ ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းပညာများ သင်ကြားပေးခဲ့ကြသည်။ ဤဓားသိုင်းပညာမှာ အလွန် သိမ်မွေ့နက်နဲလှပြီး သိုင်းလောကတွင်ပင် အရည်အသွေးမြင့်မားသည်ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ ၎င်းတွင် အကွက် ၇၂ ကွက် ပါဝင်၏။ ကူမော့သည် လင်းကျန်းနယ်တွင် နာမည်ကျော် လူငယ်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး မဖြစ်လာမီက အကွက် ၄၈ ကွက်ကိုသာ တတ်မြောက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးနှင့် အသိမ်မွေ့ဆုံးဖြစ်သော ၂၄ ကွက်ကိုမူ မသင်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။

မနေ့ညက ကျိုယန်နတ်သိုင်းကို တတ်မြောက်အောင်မြင်ပြီးနောက် ကူမော့၏ သိုင်းပညာများမှာ 'တာအို' နှင့် နီးစပ်သော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကျိုယန်နတ်သိုင်း၏ ထူးခြားသော ဝိသေသလက္ခဏာများကို အသုံးချကာ ရွှမ်ရွှီး ဆေဘာဓားသိုင်းကို တိုက်ရိုက် တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး ၇၂ ကွက်စလုံးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရွှမ်ရွှီး ဆေဘာဓားသိုင်း၏ နောက်ဆုံး ၂၄ ကွက်မှာ အခက်ခဲဆုံးနှင့် အသိမ်မွေ့ဆုံးဖြစ်ပြီး သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ မသင်ယူနိုင်ခဲ့သော အကွက်များပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤ ရွှမ်ရွှီး ဆေဘာဓားသိုင်းမှာ နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် လျှို့ဝှက်နက်နဲခြင်း နှင့် ဖမ်းဆုပ်ရခက်ခြင်း ဟူသော စကားလုံး နှစ်လုံးကို အဓိကထားသည်။ 'ရွှမ်' (နက်နဲခြင်း) မှာ လေးနက်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော အရာတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းပြီး 'ရွှီး' (ဟင်းလင်းပြင်/ဖမ်းဆုပ်ရခက်ခြင်း) မှာ ဖမ်းဆုပ်ရခက်ကာ ခွဲခြားသိမြင်ရန် ခက်ခဲသော အရာတစ်ခုကို ဆိုလိုသည်။ ထိုနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လှည့်စားမှုများနှင့် ဝေဝါးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ရန်သူများအတွက် ခန့်မှန်းရန်နှင့် ခုခံရန် မဖြစ်နိုင်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်လေသည်။

စားသောက်ဆိုင်အတွင်း၌ ဓားကြီးဂိုဏ်းမှ ဓားသမားများမှာ သားကောင်ကို အုပ်စုလိုက် ဝင်လုံးသည့် ဝံပုလွေများအလား ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ ဓားခုတ်သံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး စားသောက်ဆိုင်၏ ပြတင်းပေါက်များကိုပင် တုန်ခါသွားစေ၏။

သို့သော် ကူမော့က တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ၏ မျက်လုံးများကို အဝတ်စဖြင့် စည်းနှောင်ထားပြီး လေတိုက်သံနှင့် ခြေသံတို့၏ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများကို နားထောင်ကာ ရန်သူ၏ တည်နေရာကို တိကျစွာ အာရုံခံနေ၏။

ရုတ်တရက် သူ လှည့်ထွက်လိုက်ရာ သူ၏ ဓားရှည်မှာ ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးတစ်ကောင်အလား တောက်ပသွားသည်။ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်သွား၏။ ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်သူမှာ လည်ချောင်းကို ကိုင်ကာ လဲကျသွားလေသည်။

သူ၏ ဓားမှာ မရပ်တန့်သွားပေ။ သူ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါက ၅၀ မြောက်ကွက်... 'ကြယ်ကြွေသွားခြင်း' ပဲ..."

"ဒါက ၆၃ မြောက်ကွက်... 'ဗုဒ္ဓကိုဖူးတွေ့ရန် ပန်းပွင့်ခြင်း'..."

"ဒါက ၅၇ မြောက်ကွက်... 'မြစ်ပြင်ထက်က လိပ်ပြာအိပ်မက်'..."

ကူမော့၏ ဓားမှာ ရန်သူများကြားတွင် ယက်ကန်းစင်အလား လှုပ်ရှားနေပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူကတော့ ကူချူတုန်းကို သူ၏ နက်နဲသော ဓားသိုင်းပညာများကို ဆက်လက် ပြသနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဓားရှည်မှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ငွေရောင် အလင်းဝန်းတစ်ခုအလား ကခုန်နေပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်တိုင်း သွေးမြူများ ထောင်းခနဲ ထသွားစေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်၌ အလောင်းများစွာ ပြန့်ကျဲနေပြီး သွေးများမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေလေပြီ။

"လူစုခွဲ... လူစုခွဲကြစမ်း..."

ကျန်းရှုံးမှာ ချွေးများ သံမှိုကဲ့သို့ ထွက်နေလေပြီ။ မျက်မမြင်တစ်ယောက်ဖြစ်သော ကူမော့ကို ဖြေရှင်းရန်မှာ ကိတ်မုန့်စားသလို လွယ်ကူမည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုမျက်မမြင်မှာ တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဤမျှ ကျွမ်းကျင်နေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့၏ ဘိုးဘေး ဆယ့်ရှစ်ဆက်တိုင်အောင် ကျိန်ဆဲနေမိ၏။

သူ ကူမော့၏ ငွေများကို ဤမျှ ဗြောင်ကျကျ လုယူရဲခြင်းမှာ ကူမော့၏ နောက်ခံသတင်းကို သူ သိထားသောကြောင့်ပင်။ ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မှ နှင်ထုတ်ခံရသော အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ညီမဖြစ်သူ ကူချူတုန်း၏ အကာအကွယ်ကို အားကိုးနေရသူဖြစ်သည်။ ကူချူတုန်း၏ သိုင်းပညာများမှာ ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့တွင် အစောင့်အရှောက် တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်ပင် အရည်အချင်း မပြည့်မီပေ။

သာမန် သိုင်းပညာမျှသာ ရှိသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်နှင့် ဒုက္ခိတဖြစ်နေသော မျက်မမြင်တစ်ယောက် ပါလာခြင်းမှာ သူ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည့်သူများဟု ထင်ရစေသည်။

"ကျစ်... သူ ဒီလောက်တောင် တိုက်နိုင်တာကို... မျက်မမြင်ဖြစ်ရင်တောင် အစောင့်အရှောက်လုပ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီနေသေးတာပဲ... ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က ရူးနေလို့လား..."

ကျန်းရှုံး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း သူ ဆက်တွေးနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူ၏ လူများကို လူစုခွဲရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ "သူက မျက်မမြင်ပဲ... အားလုံး လူစုခွဲ... ပစ္စည်းတွေ အကုန် လျှောက်ပစ်ပေါက်ကြစမ်း..."

ကျန်းရှုံး၏ အော်သံကြောင့် အခြား ဓားသမားများလည်း တုံ့ပြန်လာကြသည်။

ကူမော့မှာ မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် ရန်သူ၏ တည်နေရာကို သိရှိရန် အကြားအာရုံကိုသာ အားကိုးရသည်။ အကယ်၍ ပစ္စည်းများ လျှောက်ပစ်ပေါက်ခြင်းက သူ၏ အကြားအာရုံကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပါက သူ၏ ပြင်းထန်သော သိုင်းပညာများပင် အကြီးအကျယ် အဟန့်အတား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ချက်ချင်းပင် ဓားသမားများက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကုလားထိုင်များ၊ ပန်းကန်များနှင့် ဝိုင်ပုလင်းများကို ကောက်ယူကာ ကူမော့ထံသို့ ပစ်ပေါက်ကြပြီး အချို့ကလည်း နေရာအနှံ့ လျှောက်ပစ်ပေါက်ကြလေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ထိုလုပ်ရပ်များက ကူမော့၏ ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူသည် ယခင်ကလောက် မထက်မြက်တော့ချေ။ သို့သော် ကူချူတုန်းက သတိပေးနေသဖြင့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသော်ငြားလည်း ကူမော့က ကောင်းစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှုံးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ ခွေးမကို တားထားစမ်း..."

ချက်ချင်းပင် ဓားကိုင်ထားသော လူအချို့က ကူချူတုန်းကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။

ကူချူတုန်း၏ သတိပေးချက်များ မရှိတော့သဖြင့် ကူမော့၏ အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ဆိုးရွားသွားပြီး အန္တရာယ်များနှင့် စတင် ရင်ဆိုင်လာရလေသည်။

ကျန်းရှုံးက အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အနောက်မှ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကြီးဖြင့် ကူမော့၏ ကျောပြင်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုက ကူမော့ကို သေစေနိုင်သည် သို့မဟုတ် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏမှာပင်... ကျန်းရှုံး၏ မျက်နှာထားမှာ အေးခဲသွား၏။ အကြောင်းမှာ ကူမော့က လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ဓားရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒေါင့်ဖြတ်ခုတ်ချလိုက်သဖြင့် ကျန်းရှုံး၏ လက်မောင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားသောကြောင့်ပင်။

"အား..."

ကျန်းရှုံး၏ လက်မောင်းနှင့် ဓားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ "မင်း... မင်း မြင်ရတယ်ပေါ့... မင်းက မျက်မမြင်ဟန်ဆောင်နေတာလား..."

ကူမော့က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး စကားပြောမနေတော့ဘဲ နောက်ပြန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ကျန်းရှုံး၏ ခေါင်းမှာ ချက်ချင်း ပြတ်ထွက်သွားပြီး မျက်လုံးပြူးလျက် သေဆုံးသွားလေတော့သည်။

သူက မျက်မမြင်ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူက အာရုံလွဲသွားဟန် ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ငြင်းဆိုစရာမလိုအောင်ပင် ကျန်းရှုံး၏ အစီအစဉ်မှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း သူက ကူမော့၏ အတွင်းအားကို လျှော့တွက်ခဲ့သည်။ ဆိုင်မှာ ဤမျှသာ ကျယ်ဝန်းပြီး ကူမော့၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် ဆိုင်အတွင်း မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသူကိုမဆို အလွယ်တကူ အာရုံခံနိုင်လေသည်။ ထို့ကြောင့် အာရုံလွှဲသည့် အစီအစဉ်မှာ ကူမော့အတွက် အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။

သူက ကျန်းရှုံးအား လုံခြုံသည်ဟု ထင်မှတ်မှားစေရန် အာရုံလွှဲသွားဟန် ဆောင်ပြလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှုံးက သူ၏ လူများကို သေတွင်းထဲသို့ လွှတ်ကာ သူကိုယ်တိုင်မူ ပုန်းအောင်းနေပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သည့်တိုင်အောင် တစ်ချက်လွဲသွားသည်နှင့် တိုက်ပွဲမှ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားတတ်သဖြင့် ကူမော့အတွက် သူ့ကို သတ်ရန် အခွင့်အရေး ရှာမရနိုင်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကူမော့က အာရုံလွှဲသွားဟန် ဆောင်ပြခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှုံး သေဆုံးသွားသည်နှင့် ကျန်ရှိနေသော တပည့်အနည်းငယ်မှာလည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကုန်ကြတော့သည်။

ကူမော့မှာ ဓားကို ဓားအိမ်အတွင်း ပြန်ထည့်ကာ ရပ်နေပြီး သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံတွင် သွေးတစ်စက်မျှပင် ပေကျံနေခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ ထန်ဓားပေါ်မှ သွေးစက်အနည်းငယ်သာ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းနေ၏။ သူက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်သည်။ "အပြင်ဘက်ကနေ ပွဲကြည့်နေကြတဲ့ မိတ်ဆွေတို့... ငွေတွေက ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိတယ်... လာယူကြည့်ချင်ကြသေးလား..."

"လူတွေ ရှိနေသေးတာလား..." ကူချူတုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပြီး ကူမော့အနီးသို့ တိုးကပ်သွား၏။

ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ပြပြီး ခဏအကြာတွင် ပြောလိုက်သည်။ "မရှိတော့ဘူး... ငါက ငွေစင်သုံးရာနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ သူတို့ ထင်သွားကြပုံရတယ်..."

"အကုန် ထွက်သွားကြပြီလား..."

"အင်း..."

"ကောင်းတာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက ချက်ချင်းပင် အလောင်းများထံမှ ပစ္စည်းများကို လိုက်လံရှာဖွေရာ စုစုပေါင်း ငွေစင် လေးဆယ်ကျော် ရရှိခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေ၏။ တိုက်ပွဲ စတင်ဖြစ်ပွားစဉ်က ဧည့်သည်များအားလုံး ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ဧည့်ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးတွင် ကောင်တာအနောက်၌ ပုန်းနေသော လူနှစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ကူမော့က ဘယ်သူက ဆိုင်ရှင်မှန်း မခွဲခြားနိုင်သဖြင့် ကောင်တာဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ဆိုင်ရှင်... ခင်ဗျားရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို ဖျက်ဆီးမိသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... လျော်ကြေးအနေနဲ့ ငွေစင် နှစ်ဆယ် ပေးပါ့မယ်..."

ဆိုင်ရှင်က ထစ်အထစ်အ ဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။ "သိုင်း... သိုင်းသူရဲကောင်းကြီး... လျော်ကြေး... လျော်ကြေး မလိုပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာတဲ့အနေနဲ့ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ဆိုင်ကို စောစော ပိတ်ခွင့်ပေးပါ... အဲ့... အဲ့ဒါ ရမလား..."

ဆိုင်ရှင် ဆိုလိုသည်ကို ကူမော့ သဘာဝကျကျပင် နားလည်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်က ကူမော့ကို ထွက်သွားစေချင်ပြီး သူ၏ဆိုင်တွင် ဆက်မနေစေချင်တော့ပေ။ အကြောင်းမှာ ကူမော့ သတ်လိုက်သူသည် ဓားကြီးဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဓားကြီးဂိုဏ်းက ဤကိစ္စကို အလွယ်တကူ ကျေအေးပေးမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ကူမော့သာ သူ၏ဆိုင်တွင် ဆက်နေပါက သူ၏ဆိုင်မှာ ကြီးမားသော ပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

"ညီမလေး... ဆိုင်ရှင်ကို ငွေစင် နှစ်ဆယ် ပေးလိုက်... သွားကြမယ်..."

ကူချူတုန်းက ငွေစင်ဆယ်ကျပ်သား တုံး နှစ်တုံးကို ကောင်တာပေါ်သို့ လိမ်မာစွာ တင်ထားခဲ့ပြီးနောက် ကူမော့ကို စားသောက်ဆိုင်အပြင်သို့ ထွက်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

စားသောက်ဆိုင်အတွင်း၌မူ ကူမော့နှင့် သူ၏ညီမ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ ဆိုင်ရှင်နှင့် စားပွဲထိုးလေးတို့မှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြလေသည်။

"ဆိုင်ရှင်... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

"အာဏာပိုင်တွေဆီ သွားတိုင်ရမှာပေါ့... ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ... အစိုးရရုံးနဲ့ ဓားကြီးဂိုဏ်း ဘာလုပ်လုပ် ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး... နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆိုင်ပိတ်ထားလိုက်မယ်..."

စားပွဲထိုးလေးက ညည်းညူလိုက်၏။ "ဒါ ဘယ်လို ရှုပ်ထွေးမှုကြီးလဲ... ဒီလူတွေက တကယ်ပဲ..."

"မညည်းညူစမ်းပါနဲ့..." ဆိုင်ရှင်က ဆိုသည်။ "ငါတို့ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ပါ... အဲ့ဒီ သခင်လေး ကူ က စည်းကမ်းရှိတဲ့သူပဲ... သူက မတိုက်ခင် ဆိုင်ထဲက ဧည့်သည်တွေ အကုန်လုံးကို ထွက်ပြေးဖို့ တမင် လွှတ်ပေးခဲ့တာလေ... နောက်တော့ ငါတို့ကို လျော်ကြေးတောင် ပေးသွားသေးတယ်... အကယ်၍ အဲ့ဒီလို အကြောင်းအကျိုး မသိတဲ့လူတွေနဲ့သာ ကြုံခဲ့ရရင် ငါတို့ အသက်တောင် ပေးလိုက်ရနိုင်တယ်... ဟူး... ဘယ်သိုင်းပညာရှင်ကများ သူတို့ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားလာမယ့် လမ်းခရီးမှာ အပြစ်ကင်းတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်ကို မစတေးခဲ့ဖူးလို့လဲ..."