အခန်း (၉-၁၀)

အခန်း (၉) - တံခါးအပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်

ကူချူတုန်းက တံခါးဆီသို့ ဒေါသတကြီး လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မြင်းစီးထားပြီး လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငါးယောက် ခြောက်ယောက်ခန့်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ရိုးရှင်းသော အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးဘေးတွင် ဓားတစ်လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိတ်ဆွဲထားသည့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်ကာ သူ၏ ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်က တည်ငြိမ်ပြီး တရားမျှတသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဦးလေး ချွီ..."

ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကူချူတုန်း၏ ဒေါသများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

သူမသည် ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့အပေါ်တွင် အငြိုးအတေး ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ အဖွဲ့ဝင်အချို့အပေါ်တွင်သာ ဖြစ်ပြီး အများစုမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်ကြသည်။ ယခု သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဤလူလတ်ပိုင်းမှာ ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့အတွင်းတွင်ရော လင်းကျန်းနယ် တစ်ခုလုံးတွင်ပါ သူမနှင့် သူမ၏အစ်ကိုတို့အတွက် အရင်းနှီးဆုံး လူများထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ဤသူ၏အမည်မှာ ချွီဟန် ဖြစ်ပြီး ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့၏ အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးဖြစ်ကာ ကူမော့၏ ဆရာလည်း ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကူမော့သည် အသက် ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် ကူချူတုန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ လင်းကျန်းနယ်အတွင်း လှည့်လည်သွားလာရင်း သူတို့၏ သိုင်းပညာများကို အသုံးပြုကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေခဲ့ကြသည်။ အမှတ်မထင် ချွီဟန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ရင်ဆိုင်မိရာ ချွီဟန်က သူတို့ကို လျင်မြန်စွာနှင့် အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခဲ့လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကူမော့နှင့် သူ၏ညီမတို့မှာ ငယ်ရွယ်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ ချွီဟန်က သူတို့ကို လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားမည်ကို မကြည့်ရက်သဖြင့် ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လှည့်လည်နေခဲ့ရသော မောင်နှမနှစ်ဦးအား တည်ငြိမ်သော နေထိုင်စရာ နေရာတစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချွီဟန်က ကူမော့ကို ကုန်ပစ္စည်းများ မည်သို့ ကာကွယ်ပို့ဆောင်ရမည်ကို ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပြသပေးခဲ့ပြီး တပည့်တစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားကာ အထူး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့၏။

ယခုအချိန်၌... တဲအိမ်တံခါးဝတွင်...

"ချူတုန်း... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... မင်းအစ်ကိုရော... မင်းတို့ လင်းကျန်းမြို့မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..." ချွီဟန်က ကူချူတုန်းကို မှတ်မိသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး ချွီ... အထဲအရင် ဝင်လာခဲ့ပါဦး..." အပြင်ဘက်တွင် မိုးပိုသည်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကူချူတုန်းက ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

"အေး... ဟုတ်သားပဲ... သခင်လေး ထန်... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ပြီး မိုးခိုပါဦး..." ချွီဟန်က သူ၏ဘေးရှိ အဝါရောင်ဝတ် လူငယ်တစ်ဦးကို အလောတကြီး အရိုအသေပေးကာ ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချွီဟန်က အခြား အစောင့်အရှောက်များကို ရထားလုံးပေါ်မှ ပစ္စည်းများ အမိုးအောက်သို့ အမြန်ရွှေ့ပြောင်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး..." အဝါရောင်ဝတ် လူငယ်က တံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာပြီး ကူချူတုန်းကို အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

သိုင်းလောကတွင် ရေးမထားသော စည်းမျဉ်းအချို့ ရှိသည်။

ထိုသို့သော လူသူကင်းမဲ့သည့် တောင်တောဒေသများတွင် ဘုရားကျောင်းပျက်ဖြစ်စေ၊ ထင်းတဲဖြစ်စေ၊ ဂူဖြစ်စေ ပိုင်ရှင်မရှိသော မည်သည့် နားခိုရာ နေရာမျိုးမဆို အရင်ရောက်သူက ယာယီ အသုံးပြုခွင့် ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ နောက်မှ ရောက်လာသူများအနေဖြင့် အထဲသို့ မဝင်မီ အရင်ရောက်နှင့်သူများ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရယူရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းဟု သတ်မှတ်ခံရနိုင်ပြီး ပဋိပက္ခများနှင့် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ဤအဝါရောင်ဝတ် လူငယ်မှာ ခါးတွင် ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများ ရှိကာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် သိုင်းလောကသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး စည်းမျဉ်းများကို နားလည်သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

"ရပါတယ်... ဦးလေး ချွီ... ကျွန်မ အစ်ကို အထဲမှာ ရှိပါတယ်..." ကူချူတုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ချွီဟန်ကို ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလည်း မင်းအစ်ကို ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ မသိဘူးလား... ဘာလို့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မှာ မနေဘဲ ဒီအထိ ရောက်လာရတာလဲ..." ချွီဟန်က မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း ချွီဟန်က အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ကို အထဲဝင်ပြီး မိုးခိုရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။

"အစ်ကို... ဦးလေး ချွီ လာတယ်..." ကူချူတုန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကူမော့က မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေ၏။ သူ၏ညီမအပြင် အခြားလူ ခြောက်ယောက် ရှိနေကြောင်းကို သူ အာရုံခံမိသော်လည်း ချွီဟန်မှန်း မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဦးလေး ချွီ..." ကူမော့က တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်ပူးဆုပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချွီဟန်က သူ၏လူများကို သခင်လေး ထန် အတွက် နောက်ထပ် မီးပုံတစ်ခု မွှေးပေးရန် အချက်ပြလိုက်၏။

"ငါ အခုလေးတင် ချူတုန်း ကို ပြောနေတာ... မင်းတို့ ဘာလို့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မှာ မနေဘဲ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေကြတာလဲ..." ချွီဟန်က ကူမော့၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး ချွီ... ခင်ဗျား လင်းကျန်းမြို့ကို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ကုန်ပစ္စည်း ပို့ဖို့ တာဝန် ချက်ချင်း ပေးခံလိုက်ရတာမလား..." ကူမော့က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်မေးလိုက်၏။

"အေး... ငါ လင်းကျန်းမြို့ကို မနေ့ညကမှ ပြန်ရောက်တာ... အိမ်တောင် မပြန်ရသေးဘူး... အဖွဲ့ကို တာဝန်သွားအပ်တော့ တာဝန်အသစ် ချက်ချင်း ထပ်ပေးခံရတာပဲ..." ချွီဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင်းသွားပြီ... ဦးလေး ချွီ... ချူတုန်း နဲ့ ကျွန်တော် နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီ... ကျွန်တော်တို့ အခု ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က မဟုတ်တော့ဘူး..." ကူမော့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

"ဘာ..."

ချွီဟန်သာမက အခြား အစောင့်အရှောက်များပါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

"ဘယ်သူလုပ်တာလဲ... သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရက်တာလဲ... မင်းက အဖွဲ့အတွက် အလုပ်လုပ်ရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့တာလေ... စည်းမျဉ်းတွေအရ အဖွဲ့က မင်းကို နေရာချထားပေးဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်... အနည်းဆုံးတော့ လျော်ကြေးနည်းနည်းပါးပါး ပေးရမှာပေါ့... နှင်ထုတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..." ချွီဟန်မှာ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"အဖွဲ့ရဲ့ သခင်လေး ယန်ယန် ဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေး လုပ်တာလေ... သူက အဖွဲ့ဟာ အသုံးမကျတဲ့သူတွေကို မမွေးထားနိုင်ဘူးတဲ့... ပြီးတော့ ကျွန်မ အစ်ကို ဒဏ်ရာရတာ ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်ပဲ၊ အဖွဲ့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုပြီး ငွေတစ်ပြားမှ မပေးဘဲ ကျွန်မ အစ်ကိုနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်တာ... ကျွန်မ အစ်ကိုက သူ့ကို အကျိုးအကြောင်း သွားပြောတော့ အရှက်ခွဲပြီး အရမ်းရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောလွှတ်လိုက်တာပဲ..." ကူချူတုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"လွန်လွန်းတယ်... ငါ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခုကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်တာ မဆန်းတော့ပါဘူး... ငါ မင်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ သိသွားမှာစိုးလို့ကိုး... အာမော့၊ ချူတုန်း... မင်းတို့ နှစ်ယောက် လောလောဆယ် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့... ဒီတာဝန်ပြီးရင် မင်းတို့အတွက် တရားမျှတမှု ရအောင် ပြန်ခေါ်သွားပေးမယ်..." ချွီဟန်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့... တရားမျှတမှုကို ကျွန်တော့်ဘာသာ ပြန်ယူပါ့မယ်... ဦးလေး ချွီ ကို ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး... ပြီးတော့ ခင်ဗျားမှာ လုပ်ကျွေးရမယ့် မိသားစု ရှိသေးတယ်လေ... ယန်ယန်ကို သွားစော်ကားစရာ မလိုပါဘူး... သူက အဖွဲ့ရဲ့ သခင်လေးလေ... ခင်ဗျား သူ့ကို စော်ကားမိလို့ သူက ခင်ဗျားကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ရင် ခင်ဗျား မိသားစု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..." ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"သူ မရဲပါဘူး... သူက သခင်လေး ဖြစ်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... အဖွဲ့မှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်တာက သူမှ မဟုတ်တာ... ငါ သူ့အဖေ ယန်ဖန် ဆီ ပြန်သွားမယ်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ဒီလို ရမ်းကားခွင့်ပေးထားမယ်လို့ ငါ မယုံဘူး..." ချွီဟန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နှင်ထုတ်ခံရတာ အချိန်နည်းနည်း ကြာနေပြီ... ယန်ဖန် မသိဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး... သူ ဘာမှမပြောဘူးဆိုတာ ယန်ယန် က ခင်ဗျားကို ဖုံးကွယ်ထားတာကို သဘောတူထားလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်... အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကို နှင်ထုတ်တာကို သူ သဘောတူတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ..." ကူမော့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ လွန်လွန်းသွားပြီ... သူ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ... တခြားလူတွေ သူ့ကို အထင်လွဲသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား..." ချွီဟန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကူမော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ချေ။

သခင်လေး ယန်ယန် က သူ့ကို ဘာကြောင့် ပစ်မှတ်ထားရသလဲ ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကို သူ အမှန်တကယ် သိသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်း၏။ ယန်ယန်သည် ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ရှိ နံပါတ်တစ် လူငယ် ဟူသော ကူမော့၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး ကူမော့က သခင်လေး ဟူသော သူ၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ဖုံးကွယ်သွားသည်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် သူက ကူမော့ကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိကာ စိတ်ခံစားမှုပိုင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသော ကူမော့က ထိုစိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်ပြီး လူအများရှေ့တွင် ယန်ယန်ကို အနိုင်ယူလိုက်သဖြင့် ယန်ယန်မှာ အကြီးအကျယ် အရှက်ရပြီး မျက်နှာပျက်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ယန်ယန်က အငြိုးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကူမော့၏ သိုင်းပညာများမှာ အလွန်အဆင့်မြင့်ပြီး အဖွဲ့အတွက် ကြီးမားသော စွမ်းဆောင်မှုများစွာကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သဖြင့် လူချစ်လူခင် အလွန်များပြားသည်။ ယန်ယန်က သူ့အပေါ် ကလဲ့စားချေရန် အခွင့်အရေး ဘယ်တော့မှ မရခဲ့ပေ။ ယခု ကူမော့ မျက်စိကွယ်သွားသောအခါ လဲနေသူကို ထပ်မံကန်ကျောက်ရန် ဤအခွင့်အရေးကောင်းကို သဘာဝကျကျပင် သူ လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ချေ။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ယန်ဖန် အတွက်ကတော့ ကူမော့မှာ အသုံးမဝင်တော့ဘူးဟု ခံစားရသဖြင့် ဤအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။

"မဖြစ်ဘူး... အာမော့... မင်းအတွက် တရားမျှတမှု ရအောင် ငါ လုပ်ပေးရမယ်... လိုအပ်ရင် အလုပ်ထွက်ပေးမယ်... မင်း ငါနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့ရမယ်... မင်းက ငါ ခေါ်လာတဲ့ အဖွဲ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပဲ... မင်းကို ဒီလို အနိုင်ကျင့်ခံရတာကို ငါ အကြည့်မနေနိုင်ဘူး..." ချွီဟန်က ပိုပိုပြီး ဒေါသထွက်လာကာ ပြောလိုက်၏။

"ဦးလေး ချွီ... ဒီတစ်ခေါက် ကုန်ပစ္စည်းပို့ဖို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ..." ကူမော့က ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောလိုတော့သဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျူးရှန်းခရိုင်..."

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ကျွန်တော်တို့လည်း ကျူးရှန်းခရိုင်ကို သွားမလို့ပဲ..."

"မင်းတို့က ကျူးရှန်းခရိုင်ကို ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ..." ချွီဟန်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"လူတစ်ယောက်ကို သွားရှာမလို့ပါ... ဦးလေး ချွီ... ဒီတစ်ခေါက် ဘာပစ္စည်းတွေ ပို့တာလဲ..." ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"သံရိုင်းတချို့ပါ... ဟို သခင်လေး ထန်... ထန်ပုရီ တဲ့... ကျူးရှန်းခရိုင်က ထန်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးလေ... ကျူးရှန်းခရိုင်က ထန်မိသားစုကို မင်း ကြားဖူးမှာပါ... သူတို့က လက်နက်လုပ်ငန်း လုပ်တာ... လင်းကျန်းနယ် တစ်ခုလုံးမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတယ်လေ... ဒီသခင်လေး ထန် က မူလက ခရီးထွက်လာတာ... လင်းကျန်းမြို့ကို ရောက်နေတုန်း ထန်မိသားစုဆီကနေ သတင်းရလိုက်တယ်... လင်းကျန်းမြို့ကနေ သံရိုင်းတွေ အမြန်ဝယ်ပြီး ပြန်လာခဲ့ဖို့ ပြောတာပဲ..." ချွီဟန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်... ထန်မိသားစုက လက်နက်လုပ်ငန်း လုပ်လာတာ ကြာပြီလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သံရိုင်း ပြတ်သွားနိုင်မှာလဲ..." ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ထန်မိသားစုက နောက်ဆုံးမိနစ်မှ အော်ဒါအကြီးကြီး တစ်ခု ရလိုက်လို့ ကြိုတင်မပြင်ဆင်ထားနိုင်ဘဲ ပစ္စည်းပြတ်သွားတာလို့ ထင်တာပဲ..." ချွီဟန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဪ..." ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဦးလေး ချွီ... အပြင်မှာ အထဲမဝင်လာသေးတဲ့ တခြားလူတွေ ရှိသေးလား..." စကားမဆုံးမီမှာပင် ကူမော့ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး မေးလိုက်၏။

"မရှိပါဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ချွီဟန်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အပြင်မှာ လူနှစ်ယောက် ရှိနေတယ်..."

အခန်း (၁၀) - ဘုန်းတော်ကြီး နှင့် သီလရှင်

ချွီဟန်မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အပြင်ဘက်မှ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးသံမှလွဲ၍ ဘာအသံမှ မကြားရသောကြောင့်ပင်။ သူ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်လာခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရှိပြီဖြစ်ပြီး အတွင်းအားကျင့်ကြံမှုကို အထူးပြုလေ့ကျင့်သူ မဟုတ်သော်ငြားလည်း သူ၏ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွေ့အကြုံက သူ့ကို အတော်အတန် အားကောင်းသော အတွင်းအားကို ပိုင်ဆိုင်စေခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးအဖြစ် နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် အတွေ့အကြုံနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ သတိထားမှုမှာ အလွန်မြင့်မားလေသည်။

သို့တိုင် သူသည် အပြင်ဘက်မှ မည်သူ့ကိုမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ ကူမော့ကို နားလည်ပြီး ကူမော့မှာ အကြောင်းမဲ့ စကားပြောတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အခြား အစောင့်အရှောက် များကို အချက်ပြလိုက်၏။ ဤအစောင့်အရှောက်များမှာ သူ၏လက်အောက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်လာခဲ့သူများဖြစ်ရာ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

ချွီဟန်၏ သတိပေးချက်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့က တိတ်တဆိတ် လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ သူတို့၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သော ထန်ပုရီထံသို့ ရွှေ့သွားကြပြီး အချင်းချင်း အထောက်အကူ ပြုနိုင်မည့် အနေအထားမျိုးဖြင့် နေရာယူလိုက်ကြသည်။

မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေသော ထန်ပုရီကလည်း ကျရောက်လာတော့မည့် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပြီး သတိအနေအထားဖြင့် သူ၏ ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"အပြင်ဘက်က မိတ်ဆွေနှစ်ယောက်... ခရီးကြုံလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် နားချင်လို့လား... ခရီးကြုံလို့ဆိုရင်တော့ ဘေးကင်းပါစေ... နားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အထဲဝင်လာခဲ့ပါ... ခရီးသွားတဲ့အခါ သူတစ်ပါးကို ကူညီတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကူညီတာပါပဲ... ကျွန်တော်က ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ချွီဟန် ပါ... မင်္ဂလာပါ..." ချွီဟန်က သူ၏ ဓားရှည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးဘက်သို့ ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချွီဟန်က တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။

သို့သော် အပြင်ဘက်မှ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးသံမှလွဲ၍ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိခဲ့ပေ။

ခဏအကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် ချွီဟန်က ကူမော့ မှားယွင်းသွားသလားဟု သံသယဝင်လာသည်။

"အာမော့..." ချွီဟန်က ကူမော့ကို ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ခေါင်မိုးပေါ်မှာ..." ကူမော့က ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်၏။

ချွီဟန်မှာ လန့်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ကျဆင်းလာ၏။ သူသည် သင်္ကန်းဝတ်ဆင်ထားသော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် တောင်ဝှေးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ထန်ပုရီထံသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ချွီဟန်က အလောတကြီး ဓားဆွဲထုတ်ကာ တားဆီးလိုက်၏။

သို့သော် ဘုန်းတော်ကြီး၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်အဆင့်မြင့်လှသည်။ ပထမဆုံး အကြိမ် ရင်ဆိုင်မှုမှာတင် ဘုန်းတော်ကြီးက ချွီဟန်ကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့ပြီး ထန်ပုရီကို လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာပင် ကူမော့၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ထန်ပုရီမှာ ကြိုတင်သတိထားမိပြီး သူ၏ဓားဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့၏။ သို့သော် ဤသခင်လေး ထန် မှာ သိုင်းပညာကို အလေးအနက်ထား လေ့ကျင့်သူ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက မြန်ဆန်သော်လည်း သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်မှုမှာမူ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီး၏ တောင်ဝှေး ရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူသည် လွင့်စင်သွားကာ သွေးများ အန်ချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် မနည်း ကြိုးစားနေရ၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချွီဟန်က သူ၏ ဓားကို ရှေ့သို့ အမြန် ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဘုန်းတော်ကြီးက ပြုံးလိုက်ပြီး ချွီဟန်ထံသို့ ထုံးမှုန့်တစ်ဆုပ်ကို ရုတ်တရက် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ချွီဟန်၏ အရှိန်မှာ ပျက်သွားလေတော့သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးသည် ထန်ပုရီကို ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ ဦးတည်ရာ ပြောင်းကာ ချွီဟန်ထံသို့ တောင်ဝှေးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

ချွီဟန်က ကာကွယ်ရန် ဓားကို အလောတကြီး ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။

ကျယ်လောင်သော သံခမောက်သံကြီးနှင့်အတူ...

ဘုန်းတော်ကြီး၏ ခွန်အားမှာ ကြောက်မခန်းလိလိပင်။ ချွီဟန်မှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရပြီး ဓားကိုင်ထားသော လက်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေ၏။

"သခင်လေး ထန် ကို ကာကွယ်ကြ..." ချွီဟန်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ အစောင့်အရှောက် တစ်စုက သခင်လေး ထန် ကို ကာကွယ်ရန် ပြေးသွားကြသည်။ သခင်လေး ထန် ကလည်း တုံ့ပြန်ကာ သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဘုန်းတော်ကြီးကို ရင်ဆိုင်လိုက်၏။

"ဟဲဟဲဟဲ... ငါ ဒီလောက် ကံကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... မိုးခိုဖို့ လာရင်းနဲ့ ဒီလို သိုးဆူကြီး တစ်ကောင်နဲ့ လာတိုးတာပဲ... မင်းတို့ရော အဲ့လို မထင်ဘူးလား... ထန်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးဆိုတော့ ငွေစင် သုံးထောင်၊ ငါးထောင်လောက်နဲ့ လဲတာ မများလောက်ပါဘူး နော်..." ဘုန်းတော်ကြီးက သခင်လေး ထန် ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

အခန်းတွင်း၌ မီးပုံနှစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေ၏။

သို့သော် ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ အပေါက်ကြီးမှ သည်းထန်သော မိုးရေများ ကျဆင်းလာသဖြင့် မီးပုံတစ်ခုမှာ ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ သို့တိုင် လင်းလက်နေသော မီးတောက်များကြောင့် ဘုန်းတော်ကြီးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ ကြီးမားခိုင်ခံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ကင်းခြေများကဲ့သို့ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေကာ အတော်လေး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မည့်ပုံ ပေါ်နေ၏။

"ခင်ဗျားက မိစ္ဆာ သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး ရွှမ်ကျီ ပဲ..." ချွီဟန်က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... မင်းက ငါ့ကို မှတ်မိနေမှတော့ အသက်အလဟဿ မဆုံးရှုံးချင်ရင် မင်းဘာသာမင်း ထွက်သွားလိုက်တော့... ငါ သခင်လေး ထန် ကိုပဲ လိုချင်တာ... သူ့ကို မသတ်ပါဘူး၊ ငွေနည်းနည်းနဲ့ လဲရုံပါပဲ... မင်းတို့က ဖျောင်ရှီး တွေလေ... နည်းနည်းပါးပါးလေး ရဖို့အတွက် အသက်စွန့်ဖို့ မလိုပါဘူး..." ဘုန်းတော်ကြီးက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။

ချွီဟန်၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားသည်။

မိစ္ဆာ သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး ရွှမ်ကျီ သည် လင်းကျန်းနယ်တွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မူလက သိုင်းဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းထိုင်ဘုန်းတော်ကြီးနှင့် စကားများပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ရှိ သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဘုန်းတော်ကြီးများကို ရက်စက်စွာ အဆိပ်ခတ်သတ်ဖြတ်ခဲ့ကာ လျှို့ဝှက်သိုင်းကျမ်းများကို ခိုးယူပြီး သိုင်းလောကသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လူသတ်မှုများစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့၏။

သူ၏ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားမှုကြောင့် သိုင်းလောကတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီး သူ၏ ပြောင်မြောက်လှသော သိုင်းပညာများအပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

စကားပုံတစ်ခုရှိသည် - 'လူတစ်ယောက်၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက သူ၏ရှေ့မှ ပြေးသည်' ဟူ၍။

ချွီဟန်သည် ရွှမ်ကျီကို မြင်ကတည်းက တစ်ခုခုကို သံသယဝင်နေခဲ့ပြီး ယခု ထိုသူက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဝန်ခံလိုက်သောအခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ လေးလံသွားလေတော့သည်။ ဤလူသည် ရက်စက်သော လူသတ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ရာ ဒီနေ့ကိစ္စများ ကောင်းကောင်း အဆုံးသတ်နိုင်ဖွယ် မရှိချေ။

သို့သော် ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ရသူများမှာ အမြဲတမ်း သင့်မြတ်မှုကို တန်ဖိုးထားပြီး တတ်နိုင်သမျှ အကြမ်းဖက်မှုကို ရှောင်ရှားလေ့ရှိကြသည်။

"ခင်ဗျား သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်... ကျွန်တော်တို့ ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်လို့ရတဲ့ အဖွဲ့မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ထန်မိသားစုကလည်း သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီး မိသားစုတစ်ခုပဲ..." ချွီဟန်က စိတ်ကို တင်းထားကာ ပြောလိုက်၏။

"အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ချွီ... ငါ့ရဲ့ စိတ်ရှည်မှုက အကန့်အသတ်ရှိတယ်... မင်းတို့ မထွက်သွားရင် ငါ လူသတ်ပွဲ ဆင်နွှဲမိတာကို အပြစ်မတင်နဲ့..." ရွှမ်ကျီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဆိုလိုက်သည်။

"စကားပြောလို့ မရဘူးလား..." ချွီဟန်က ဩရှရှ အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"စကားပြောလို့ မရဘူး..."

"ဒိုင်း..."

ထိုအချိန်မှာပင်...

တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ကိုင်ဆောင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း သီလရှင်တစ်ပါး ဝင်ရောက်လာသည်။ သူမသည် အသက် လေးဆယ်ခန့်ရှိပြီး အရပ်ပုကာ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ မီးခိုးရောင် ကြမ်းတမ်းသော ဘာသာရေးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်း ပတ်ထားကာ ထိုကြိုးမှ တောက်ပသော အရောင်များရှိသည့် ပုတီးစိပ်တစ်ခု တွဲကျနေ၏။

"ဘုန်းတော်ကြီး... ရှင် ဘာတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျွန်မ အပြင်မှာ စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ... ရှင် တိုက်မှာလား၊ မတိုက်ဘူးလား... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်... ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ဆိုတာ ဘာအမှိုက်လဲ... ဘာလူယုတ်မာတွေလဲ..." သီလရှင်က အတင်းဝင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆရာမ ခူရှင်း..."

သီလရှင် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချွီဟန်၏ နှလုံးသားမှာ အောက်ခြေအထိ ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။ နောက်ထပ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးပင်။ သူမသည် မိစ္ဆာ သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး ရွှမ်ကျီ ၏ နာမည်ကျော် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်က ဘုန်းတော်ကြီး၊ တစ်ယောက်က သီလရှင် ဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကတွင် အလွယ်တကူ မှတ်မိနိုင်ကာ လူသတ်၊ မီးရှို့မှုများ ကျူးလွန်ရန် အမြဲတမ်း အတူတကွ ပေါ်လာတတ်ကြ၏။

သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး ကိုပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲနေပြီဖြစ်ရာ ယခု ဆရာမ ခူရှင်း ပါ ရောက်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချွီဟန်မှာ စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်မိ၏။ ဤလူနှစ်ယောက်နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူတို့တွင် ကုန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရာ၌ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းများ ရှိပြီး ဤအတိုင်း အလွယ်တကူ ပေးအပ်လိုက်၍ မရပေ။

"အာမော့၊ ချူတုန်း... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါတို့အဖွဲ့က မဟုတ်တော့ဘူး... ဒီကိစ္စက မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး... အခု ထွက်သွားကြတော့... ဘုန်းတော်ကြီး၊ ဆရာမ... ခင်ဗျားတို့လည်း အဲ့လူနှစ်ယောက်ကို မြင်ပါတယ်... တစ်ယောက်က မျက်မမြင်၊ နောက်တစ်ယောက်က မိန်းကလေးငယ်လေး... သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပြုနိုင်မလား..." ချွီဟန်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရွှမ်ကျီကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြော၏။

"အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ချွီ... တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ စောစောက မင်းတို့ကို ထွက်သွားဖို့ အကြံပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က မသွားဘူး... အခုတော့ ဘယ်သူမှ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး... မင်းကိုယ်တိုင် မြင်တဲ့အတိုင်း ဟိုအဘွားကြီး ဒေါသထွက်နေပြီ... မင်းတို့ ကံဆိုးတာပဲ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းတို့ သေသွားရင် မင်းတို့ ဘဝကူးကောင်းအောင် ငါ သုတ်ရွတ်ပေးပါ့မယ်..." ရွှမ်ကျီက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

စကားမဆုံးမီမှာပင်...

ရွှမ်ကျီက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ တောင်ဝှေးဖြင့် ချွီဟန်ကို ရိုက်ချလိုက်၏။

ရွှမ်ကျီ၏ တောင်ဝှေးမှာ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးစာခန့် အလွန်တုတ်ခိုင်လှသည်။ သူ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ပေါင်တစ်ထောင်ခန့် အလေးချိန်ရှိသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ အတော်လေး ကြောက်မခန်းလိလိ ဖြစ်နေသည်။

ယခင်က ချွီဟန်သည် ရွှမ်ကျီနှင့် အကွက်အနည်းငယ် ဖလှယ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်က ရွှမ်ကျီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ချွီဟန်၏ လက်မောင်းမှာ အတော်ကြာအောင် ထုံကျင်သွားခဲ့ရ၏။ ယခု ရွှမ်ကျီက သူ၏ အစွမ်းအကုန်ထုတ်သုံးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ရဲတော့ချေ။

"သခင်လေး ထန် ကို ခေါ်သွားကြ..." ချွီဟန်က အလောတကြီး ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး အစောင့်အရှောက်များကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ချူတုန်း... ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ... မင်းအစ်ကိုကို ခေါ်သွားလေ..." ထို့နောက် ထောင့်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"မင်းကိုယ်မင်းသာ ဂရုစိုက်စမ်းပါ..." ရွှမ်ကျီက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ချွီဟန်ကို အရူးအမူး တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ချွီဟန်မှာ လုံးဝ အဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်သွားရ၏။ အပြင်ဘက်ရှိ ကျယ်ဝန်းသော နေရာကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းပြီး ရွှမ်ကျီနှင့် ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်နေရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထင်းတဲအတွင်း၌ ဆရာမ ခူရှင်း ကလည်း စတင်တိုက်ခိုက်နေပြီဖြစ်ပြီး ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မှ အစောင့်အရှောက် အချို့နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်နေကာ သူတို့ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်ထားလေသည်။

"အစ်ကို... ကျွန်မတို့ ကူညီကြမလား..." ထောင့်နားမှနေ၍ ကူချူတုန်းက သူမ၏ ထန်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တီးတိုးမေးလိုက်၏။

"အင်း..." ကူမော့က ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချွီဟန်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကြောင့် ချွီဟန် အသတ်ခံရမည်ကို သူ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး နှင့် ခူရှင်း သီလရှင် တို့မှာ အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြရာ သူတို့နှင့် ကြုံတွေ့ရပြီးမှ သူတို့ကို လွတ်ပေးလိုက်၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။

[ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည် ]

[ အလိုရှိ ပစ်မှတ် - မိစ္ဆာ သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး ရွှမ်ကျီ ]

[ တာဝန်အဆင့် - ကြယ်နှစ်ပွင့် ]

[ တာဝန် ဆုလာဘ် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် နဂါးဖမ်းနည်းစနစ် ]

...

[ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည် ]

[ အလိုရှိ ပစ်မှတ် - ခူရှင်း သီလရှင် ]

[ တာဝန်အဆင့် - ကြယ်တစ်ပွင့် ]

[ တာဝန် ဆုလာဘ် - အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ]