အခန်း (၁၁-၁၂)

အခန်း (၁၁) - နှစ်ယောက်တွဲ အသတ်ခံရခြင်း

ထင်းတဲမှာ အပျက်အစီးများ ဖြစ်နေ၏။ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ အချင်းချင်း နားလည်မှုအပေါ် အခြေခံကာ ဆရာမ ခူရှင်းကို ခေတ္တမျှ တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်နာကျင်နေကြကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပြီး အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် အစောင့်အရှောက်များ၏ အားနည်းချက်များ စတင်ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူဖြစ်သော ဆရာမ ခူရှင်းက အစောင့်အရှောက်များ၏ အားနည်းချက်များကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း သိုင်းပညာစွမ်းရည်မှာမူ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရပြီး လဲကျသွားပါက သူတို့၏ ပူးပေါင်းမှုမှာ ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာမ ခူရှင်းက အသက်အငယ်ဆုံး အစောင့်အရှောက်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်၏။ သူမ၏ ဓားသိုင်းမှာ အလွန်အဆင့်မြင့်လှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း အကွက်များမှာ ရက်စက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကိုသာ ချိန်ရွယ်ထားသည်။ အကွက် သုံးလေးကွက်အတွင်းမှာပင် အသက်အငယ်ဆုံး အစောင့်အရှောက်၏ အားနည်းချက်ကို ရှာတွေ့သွားလေသည်။

ဆရာမ ခူရှင်းက သူမ၏ ဓားကို အငယ်ဆုံး အစောင့်အရှောက်၏ လည်ချောင်းဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ လျင်မြန်ပြီး သေစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။

အခြား အစောင့်အရှောက်များမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အငယ်ဆုံး အစောင့်အရှောက်မှာမူ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ တစ်သက်တာ အတွေ့အကြုံများအားလုံးကို ပြန်လည်သတိရလာကာ သေဆုံးရန် အချိန်ရေတွက်ခြင်းကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။

"ရွှီး..."

ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင်...

လောင်ကျွမ်းနေသော ထင်းစတစ်ချောင်း လေထဲမှ ပျံသန်းလာပြီး ဆရာမ ခူရှင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လာမှန်လေသည်။ ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူမ၏ ဓားရှည်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။ သူမက အလောတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော မောင်နှမနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သိုင်းပညာရှင်ပဲ..." ဆရာမ ခူရှင်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဆရာမ ခူရှင်း၏ အကြည့်များက ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့ကြားတွင် တစ်ခဏမျှ ကူးလူးသွားပြီးနောက် ကူမော့ထံတွင် ရပ်တန့်သွား၏။ ကူမော့မှာ မျက်စိမမြင်ရသော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာက တိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ သူဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးနေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆရာမ ခူရှင်းက ခါးမှ နောက်ထပ် ပျော့ပြောင်းသော ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ငွေရောင်မြွေတစ်ကောင်အလား အရူးအမူး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး ထူးဆန်းသော ကိုယ်ဖော့သိုင်းကို အသုံးပြုကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လှုပ်ရှားလျက် အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်ပျံကျော်လွှားလာ၏။

ကူမော့က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငဲ့လိုက်သည်။

သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းနှင့် အကြားအာရုံကို အမြင့်ဆုံးအထိ ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း...

ဆရာမ ခူရှင်း၏ ကိုယ်ဖော့သိုင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားပြီး သူမ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ ကူမော့သည် ဆရာမ ခူရှင်း အများအပြား၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြားနေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေ၏။

"အစ်ကို... ဘယ်ဘက်ကို..." ကူချူတုန်း၏ သတိပေးချက်က အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကူမော့က ခြေကို အနည်းငယ် ဆောင့်လိုက်ရာ မီးပုံထဲမှ ထင်းစများ လွင့်ပျံလာ၏။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ထင်းစများအားလုံးကို ဘယ်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားစေပြီး တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လှိုင်းထနေသော မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏမှာပင်...

ဆရာမ ခူရှင်းက မီးပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူမ၏ ဓားပျော့လေးမှာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ပျံ့နှံ့နေသော မီးပွားများနှင့် မီးတောက်များကို လူစုခွဲပစ်လိုက်သည့် သိပ်သည်းသော ဓားကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားသည်။

"ချွင်..."

ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကူမော့က သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူက ဆရာမ ခူရှင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဓားကို ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ဓားပျော့လေးကို ထိုးစိုက်မည့်ဟန်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော သီလရှင်မှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ထန်ဓားကို မယုံနိုင်စွမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ကာ "ခွေးဘုန်းကြီး... ပြေးတော့... သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်..." ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ကူမော့က သူ၏ ဓားကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်ရာ ဆရာမ ခူရှင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်ကင်းမဲ့စွာ လဲကျသွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

[ ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့် အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ] [ ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့် ဆုလာဘ်ရရှိပါသည် - အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး *၁ ] [ ယခု ရယူမည်လား ]

...

ကူမော့က စနစ်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ နားထောင်ရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငဲ့လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွား၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်အပြင်ဘက် သစ်တောထဲ၌...

ချွီဟန်မှာ ရွှမ်ကျီ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေထဲတွင် သစ်ပင်အမြောက်အမြား ကျိုးကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေ၏။

ရုတ်တရက် ရွှမ်ကျီက အိမ်ထဲမှ ဆရာမ ခူရှင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ခွေးမ သီလရှင်... မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..." သူ လန့်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရရှိသောအခါ ရွှမ်ကျီက ပြေးရန်ပြောသော ဆရာမ ခူရှင်း၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ သစ်သားအိမ်လေးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလေတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချွီဟန်က ရွှမ်ကျီကို ထွက်မသွားစေချင်ပေ။

အိမ်ထဲတွင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူ မသိသော်လည်း တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ဆရာမ ခူရှင်း ကျရှုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ရွှမ်ကျီကို ပြန်သွားကူညီခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

ချက်ချင်းပင် ချွီဟန်က ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ဆရာမ ခူရှင်းအတွက် စိုးရိမ်နေသော ရွှမ်ကျီက ချွီဟန်နှင့် ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်လိုတော့ပေ။ သူ အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းလာပြီး သူ၏ တောင်ဝှေးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားများဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလာ၏။ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်ကြောင့် ချွီဟန်မှာ သူ၏ အတွင်းကလီစာများ နေရာရွေ့သွားသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း နာကျင်သွားရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကူမော့က ဓားကိုကိုင်ကာ သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို ချွီဟန် မြင်လိုက်ရ၏။ ကူမော့ မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် လမ်းမှားပြေးလာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ "အာမော့... ရှေ့ဆက်မလာနဲ့..." ချွီဟန်က အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရွှမ်ကျီက ချွီဟန်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားစေရန် ရိုက်ချလိုက်ပြီး သစ်သားအိမ်လေးဆီသို့ ပြေးသွားကာ "ဆရာမ၊ ဆရာမ... ခင်ဗျား ဘယ်လိုနေလဲ... ဒီမျက်မမြင်ကောင်... ဖယ်စမ်း..." ရွှမ်ကျီက အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်သော ရွှမ်ကျီ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မျက်မမြင်တစ်ဦး၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရွှမ်ကျီက ကူမော့ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသေသတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့ကလည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်ဝါးဖြင့် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ရွှမ်ကျီမှာ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ ပုံးတစ်လုံးခန့် တုတ်သော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်မိပြီး ထိုသစ်ပင်မှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားလေသည်။

"မင်း... မင်း ဘယ်သူလဲ... ဒီလောက်... နက်ရှိုင်းတဲ့ အတွင်းအားတွေ ရှိနေတာကို..." သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကာ မနည်း အသက်ရှူနေရပြီး မယုံနိုင်စွမ်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

အရာအားလုံး ဤမျှ လွယ်ကူချောမွေ့သွားလိမ့်မည်ဟု ကူမော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် ရွှမ်ကျီက သူ့ကို အတွင်းအား ယှဉ်ပြိုင်ရန် စိန်ခေါ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ချေ။

"မင်း... မင်း... မျက်မမြင်... သီလရှင်..." ရွှမ်ကျီက ကူမော့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ရှင်းလင်းစွာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ကြပ်တည်းသွားပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသေဆုံးသွားလေတော့သည်။

သူ ကူမော့နှင့် လက်ဝါးချင်း ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မည်သည့် အထူးလက်ဝါးသိုင်းကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ကြပေ။ ရွှမ်ကျီက ကူမော့ကို အထင်သေးကာ သူ၏ အတွင်းအားကို လည်ပတ်စေပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကူမော့ကမူ မည်သည့် လက်ဝါးသိုင်းကိုမှ မတတ်ကျွမ်းသဖြင့် အတွင်းအား စွမ်းအင်ကိုသာ အားကိုးကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ဝါးတစ်ချက်သာ ရိုက်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ကူမော့၏ ကျိုယန်နတ်သိုင်းမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤလက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ရွှမ်ကျီ၏ အတွင်းကလီစာများအားလုံး ကြေမွသွားခဲ့လေသည်။

[ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ] [ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် ဆုလာဘ်ရရှိပါသည် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် နဂါးဖမ်းနည်းစနစ် ] [ ယခု ရယူမည်လား ]

...

မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲပင်။ အလောတကြီး ပြေးလာသော ချွီဟန်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေ၏။

သူ ရွှမ်ကျီနှင့် တိုက်ခိုက်လာသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ ရွှမ်ကျီ၏ သိုင်းပညာ မည်မျှ နက်ရှိုင်းကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ထိုသို့သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ကူမော့၏ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"အာမော့... မင်း..." ချွီဟန်က အံ့ဩတကြီး ခေါ်လိုက်သည်။

"အဆိုးအကောင်းတွေ ကြုံတွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းသွားပြီး သိုင်းပညာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာတာပါ..." ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အနည်းငယ် တိုးတက်မှုက... ငါ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်လာခဲ့တဲ့ တစ်သက်တာလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားသလို ခံစားရစေတယ်..." ချွီဟန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို..." ထိုအချိန်တွင် ကူချူတုန်းက ဓားတစ်လက်ကိုင်ကာ ပြေးလာပြီး ခေါ်လိုက်၏။

"သူတို့ ခေါင်းတွေကို ဖြတ်လိုက်... သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး နဲ့ ခူရှင်း သီလရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်တွေပဲ... သူတို့ခေါင်းတွေက ငွေစင် တစ်ရာ၊ နှစ်ရာလောက်တော့ တန်မှာပါ..." ကူမော့က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

စနစ်၏ အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်များကို အဆင့်သတ်မှတ်သည့် စံနှုန်းမှာ သိုင်းပညာစွမ်းရည်ကိုသာ ထည့်တွက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဓိကအားဖြင့် သူတို့ ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုများ၏ ဆိုးရွားမှုအပေါ်တွင် မူတည်သည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ကြယ်တစ်ပွင့်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ကြယ်နှစ်ပွင့်ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့၏ ပြစ်မှုများမှာ အရင်က သူတို့သတ်ခဲ့သော မိန်းမတဏှာရူး ကျိုးထုံ လောက် မဆိုးရွားကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် အစိုးရ၏ ဆုကြေးငွေမှာလည်း သိပ်ပြီး မြင့်မားမည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပါပြီ..." ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကူချူတုန်းက အလောင်းကို အရင်စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ယူကာ ထုပ်ပိုးလိုက်၏။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ..." ချွီဟန်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့က အခု ကြေးစားဓားသမားတွေ ဖြစ်နေပြီလေ..." ကူချူတုန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

အခန်း (၁၂) - ကျူးရှန်းခရိုင်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

ချွီဟန်က ကူမော့၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်နှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ပေ။

သူသည် ကူမော့၏ လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သိုင်းလောကသားများ ဖြစ်ကြပြီး စည်းမျဉ်းများကို နားလည်ကြသည်။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်မဆို အလွန်ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆန်သော ကိစ္စဖြစ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ မမေးမြန်းသင့်ပေ။

သူတို့အဖွဲ့ သစ်သားတဲအိမ်လေးဆီသို့ ပြန်သွားကြ၏။

တဲအိမ်မှာ ပျက်စီးနေသော်လည်း တစ်ဝက်ခန့်ကို အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။ သူတို့ လျင်မြန်စွာ မီးမွှေးလိုက်ပြီး အတူတကွ ထိုင်ကာ အသက်ရှူမှန်အောင် ကြိုးစားနေကြသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို... ကျွန်တော်က ထန်ပုရီ ပါ... အစ်ကို့နာမည်လေး သိပါရစေ..." ဆေးလုံးအချို့ သောက်ပြီးနောက် ထန်ပုရီက အနည်းငယ် သက်သာလာပြီး ကူမော့ကို အရိုအသေပေးကာ မေးလိုက်၏။

"ဒါက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကို ကူမော့ ပါ... ကျွန်မ နာမည်က ကူချူတုန်း ပါ..." ကူချူတုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို ကူ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး ကူ၊ ကျွန်တော်..." ထန်ပုရီ စကားပြောလို့ မဆုံးမီမှာပင် ရုတ်တရက် ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြပ်တည်းသွားပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်သည်။

အသက်ရှူမှန်အောင် ကြိုးစားပြီးခါစဖြစ်သော ချွီဟန်က အလောတကြီးဖြင့် သူ၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ ထန်ပုရီ၏ ကမောက်ကမဖြစ်နေသော သွေးနှင့် ချီ စွမ်းအင်များကို ထိန်းညှိပေးလိုက်၏။

ထန်ပုရီမှာ ဘုန်းတော်ကြီး ရွှမ်ကျီ၏ တောင်ဝှေးဖြင့် ရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထန်ပုရီမှာ သိုင်းပညာ မရှိ၍ မဟုတ်ပေ။ ဘုန်းတော်ကြီး ရွှမ်ကျီ၏ ခွန်အားမှာ တကယ်ကို အံ့မခန်းဖြစ်ပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံခဲ့သော ချွီဟန်ပင်လျှင် သွေးအန်လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"အားလုံးပဲ... တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်တော်တို့ ထန်မိသားစုရဲ့ ကောင်းကင်ကြယ် ဓားသိုင်းက အရမ်းအစွမ်းထက်ပါတယ်... ကျွန်တော်က သိုင်းပညာကို သိပ်စိတ်မဝင်စားလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညံ့ဖျင်းမှုက မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေခဲ့တာပါ..." ခဏအကြာတွင် ထန်ပုရီ ပြန်လည်သက်သာလာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။

ကူမော့က အသာပြုံးလိုက်သည်။ ထန်ပုရီမှာ မိသားစုဂုဏ်သိက္ခာအပေါ် ဤမျှ ပြင်းထန်သော ခံစားချက်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ကောင်းကင်ကြယ် ဓားသိုင်းက သိုင်းလောကမှာ သဘာဝကျကျပဲ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာတစ်ခုပါ... မင်းရဲ့အဖေ ထန်ထျန်းဟောက် က သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ကောင်းကင်ကြယ် ဓားသိုင်းက တစ်နယ်လုံးမှာ ကျော်ကြားပါတယ်... ငါ သူ့ကို လေးစားလာတာ ကြာပါပြီ..." ထန်ပုရီ အရှက်ပြေစေရန် ကူမော့က ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထန်ပုရီကို ဤသို့ပြောလျှင် သူ သိပ်ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ ဤသို့သော မြှောက်ပင့်စကားများကို ကြားရဖန်များ၍ ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယခု အခြေအနေမှာ ကွဲပြားနေသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုစကားကို ပြောသူမှာ ကြောက်မခန်းလိလိ သိုင်းပညာစွမ်းရည်ကို ပြသခဲ့သော သိုင်းပညာရှင် ကူမော့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ အခြားသူများက ကောင်းကင်ကြယ် ဓားသိုင်းကို ချီးကျူးခြင်းမှာ မြှောက်ပင့်ခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ကူမော့၏ ချီးကျူးမှုက သူ့ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစေခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းကျတော့...

ကူမော့၏ စကားများမှာ ထန်ပုရီ၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ပြေပျောက်စေရန် ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သော်လည်း မှန်ကန်သော စကားများလည်း ဖြစ်သည်။ ကျူးရှန်းခရိုင်မှ ထန်မိသားစု၏ ထန်ထျန်းဟောက် ၏ ကောင်းကင်ကြယ် ဓားသိုင်းမှာ လင်းကျန်းနယ်၏ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးတွင် အမှန်တကယ် ကျော်ကြားပြီး သူ၏ ယခင် အစောင့်အရှောက် တာဝန်များအတွင်း ထန်ထျန်းဟောက်နှင့် ထန်မိသားစု၏ ကောင်းကင်ကြယ် ဓားသိုင်း အကြောင်းကို များစွာ ကြားဖူးခဲ့လေသည်။

"အစ်ကို ကူ... အစ်ကိုတို့လည်း ကျူးရှန်းခရိုင်ကို သွားမလို့လား..." ထန်ပုရီက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။

"အင်း..." ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတာပေါ့... အစ်ကို ကူ... ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံခွင့် ပေးရမယ်နော်... တခြားနေရာတွေကိုတော့ ကျွန်တော် မပြောတတ်ပေမယ့် ကျူးရှန်းခရိုင်မှာတော့ အစ်ကို ကူ လိုအပ်တာ မှန်သမျှ ကျွန်တော့်ကို အားမနာတမ်း ပြောပါ၊ အကုန်လုံး ပြီးပြည့်စုံအောင် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်... ကျွန်တော် ပြောပြမယ်..." ထန်ပုရီက ဝမ်းသာအားရ ပြောဆိုလိုက်၏။

"..."

ထန်ပုရီမှာ အတော်လေး စကားများသူ ဖြစ်သည်။ သူ စကားစပြောသည်နှင့် ရပ်တန့်မသွားတော့ဘဲ အတွင်းဒဏ်ရာ ခံစားနေရသူတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။

"အစ်ကို... ကျွန်မ ရှာတွေ့ပြီ... စောစောက ဆရာမ ခူရှင်း ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ တစ်ခုခု ပြုတ်ကျသွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်လို့ ထင်နေတာ... ကျွန်မ အမြင်မှားတာများလားလို့..." ထိုအချိန်တွင် ထောင့်နား၌ တစ်ခုခုကို ကလိနေသော ကူချူတုန်းက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်၏။

လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကူချူတုန်းက ရှုပ်ပွနေသော ထင်းပုံထဲမှ အနက်ရောင် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လက်ဝါးတစ်ဝက်ခန့် အရွယ်အစားရှိပြီး သရဲမျက်နှာပုံစံဖြင့် အလွန်သေသပ်စွာ ပြုလုပ်ထား၏။ တစ်ဖက်တွင် "ပိုင်ယွဲ့" လကို ကိုးကွယ်ခြင်း ဟူသော စာလုံးကြီး နှစ်လုံး ပါရှိသည်။

ကူမော့က မမြင်ရသဖြင့် ကူချူတုန်းက အနီးသို့ လာကာ ဖော်ပြပေးလိုက်၏။

"ဒါက ပိုင်ယွဲ့ဂိုဏ်း ရဲ့ ပိုင်ယွဲ့တံဆိပ်ပြား ဖြစ်ရမယ်..." လူတိုင်းက ဘာမှန်းမသိဖြစ်နေကြသော်လည်း သူတို့ထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သော ချွီဟန်က ခဏမျှ တွေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး ချွီ... မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဘိုးဘေးလို့ လူသိများတဲ့ ပိုင်ယွဲ့ဂိုဏ်း ကို ပြောတာလား..." ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အေး..." ချွီဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းမှာ ကြောက်ရွံ့အံ့ဩမှုများကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ပိုင်ယွဲ့ဂိုဏ်းရဲ့ ပိုင်ယွဲ့တံဆိပ်ပြား အကြောင်း ငါ ကြားဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ကောလာဟလတွေ သက်သက်ပါပဲ... ပိုင်ယွဲ့ဂိုဏ်းမှာ အလွန်တင်းကျပ်တဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်... မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေတောင် ဝင်ဖို့ မလွယ်ဘူးတဲ့... သူတို့က စာမေးပွဲ ဖြေရပြီး အထူးတမန်တော်က ပိုင်ယွဲ့တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပေးတယ်... သူတို့က တမန်တော်ရဲ့ ဆင့်ခေါ်မှုကို စောင့်ဆိုင်းရပြီး တမန်တော်ပေးတဲ့ တာဝန်တွေကို ပြီးမြောက်မှသာ ပိုင်ယွဲ့ဂိုဏ်းကို တကယ် ဝင်ခွင့်ရတာတဲ့..." ချွီဟန်က ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါဆို... သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး နဲ့ ဆရာမ ခူရှင်း တို့က ပိုင်ယွဲ့ဂိုဏ်းကို ဝင်ချင်နေကြပြီး အခုလောလောဆယ် အပြင်ဘက် အဖွဲ့ဝင်တွေ အနေနဲ့ ရှိနေတာပေါ့..." ကူချူတုန်းက သူမလက်ထဲရှိ တံဆိပ်ပြားကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

"ဖြစ်နိုင်တယ်..." ချွီဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။

"တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ..."

ကူချူတုန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို တံခါးအပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

လူအများစုက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို မထီမဲ့မြင် ပြုတတ်ကြသည်။

...

နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းချိန်တွင် မိုးတိတ်သွားပြီဖြစ်ရာ အဖွဲ့မှာ ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်ကြ၏။

ကူမော့လည်း ကျူးရှန်းခရိုင်သို့ သွားမည်ကို သိသောအခါ ထန်ပုရီက ကူမော့ကို အတူတကွ လိုက်ပါရန် အကြိမ်ကြိမ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး ထန်မိသားစုသို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန်လည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖိတ်ခေါ်လေသည်။

ကူမော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်၏။ သူ အချိန်တွက်ကြည့်ရာ သူတို့ ကျူးရှန်းခရိုင်သို့ ညနေပိုင်းတွင် ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ရာ ထန်မိသားစု၏ အိမ်တွင် တစ်ညတာ တည်းခိုရန် အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

...

ရထားလုံးပေါ်တွင် ကူမော့က တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရင်း စိတ်ကူးဖြင့် စနစ်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ သူ၏ ဆုလာဘ်များကို ရယူလိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ အမြင့်ဆုံးအဆင့် နဂါးဖမ်းနည်းစနစ်ကို သူ ရယူလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့သည် နက်နဲသော ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နဂါးဖမ်းနည်းစနစ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် နည်းစနစ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုသိုင်းပညာကို ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤသိုင်းပညာမှာ အလွန်နက်နဲသိမ်မွေ့သော အတွင်းအား သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူသည် မိမိ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ ဝေးကွာသော နေရာမှ အရာဝတ္ထုများကို ဆွဲယူနိုင်ပြီး ဝေးကွာသော လက်နက်များကို ဖမ်းယူခြင်း သို့မဟုတ် ရန်သူများကို မိမိအနီးသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ၎င်းကို အသုံးပြုသောအခါ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော နဂါးတစ်ကောင်အလား အားကောင်းသော အငွေ့အသက်နှင့် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

ဤသိုင်းပညာကို အသုံးပြုရန်နှင့် ကျင့်ကြံရန်အတွက် အခြေခံလိုအပ်ချက်မှာ လုံလောက်သော အားကောင်းသည့် အတွင်းအား ရှိရန်ဖြစ်ပြီး ထိုစွမ်းအင်ကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိကိုလည်း စမ်းသပ်သည်။ ၎င်းသည် ပစ်မှတ်ကို ချည်နှောင်ပြီး ဆွဲယူရန် မျက်မြင်မရသော ကြိုးတစ်ချောင်းကို အသုံးပြုသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ တိုက်ပွဲတွင် ရန်သူများကို မမျှော်လင့်ဘဲ အနိုင်ယူရန် အသုံးပြုနိုင်သော ပြောင်မြောက်လှသည့် သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွား၏။

ကူမော့သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြင်းထန်အားကောင်းသော သိုင်းပညာတစ်ခုကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူက နဂါးဖမ်းနည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ ရှေ့သို့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ချို့ ပြုလုပ်လိုက်ရာ ရထားလုံးအနောက်ဘက်တွင် ထားရှိသော အထုပ်မှာ သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း စုပ်ယူခံလိုက်ရလေသည်။

နဂါးဖမ်းနည်းစနစ်၏ အံ့ဖွယ်များကို အတိုချုပ် ခံစားပြီးနောက် ကူမော့က ဒုတိယ စနစ်ဆုလာဘ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သော်လည်း ၎င်းကို ရယူရန် တွေဝေသွား၏။ ၎င်းမှာ ဆရာမ ခူရှင်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအတွက် သူ ရရှိခဲ့သော စနစ်ဆုလာဘ် ဖြစ်သည် - အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး တစ်လုံး။

အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ဆိုသည်မှာ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးသော ဆေးဖက်ဝင်အပင် အမျိုးမျိုးကို ပေါင်းစပ်ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အတွင်းဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်ပြီး အတွင်းအားကို တိုးပွားစေသော အာနိသင်များရှိကာ အတွင်းအားကို ငါးနှစ်ခန့်အထိ တိုးပွားစေနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

သေချာသည်မှာ ငါးနှစ်ခန့် တိုးပွားစေသည် ဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီနိုင်သလို မတူညီသော ကျင့်စဉ်များ၏ အာနိသင်များအပေါ်တွင်လည်း မူတည်ပေသည်။ အဆင့်နိမ့် ကျင့်စဉ်များအတွက် တိုးပွားမှုမှာ သိသာထင်ရှားမည်ဖြစ်သော်လည်း အဆင့်မြင့် အတွင်းအား ကျင့်စဉ်များအတွက်မူ တိုးပွားမှုမှာ အကန့်အသတ် ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ၎င်း၏ အာနိသင် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ကူမော့အတွက်တော့ ၎င်းမှာ အသုံးမဝင်ချေ။ သူ၏ ကျိုယန်နတ်သိုင်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ အတွင်းအားမှာ မိမိဘာသာ ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်ကာ မကုန်ခမ်းနိုင်တော့သဖြင့် နောက်ထပ် တိုးတက်ရန် နေရာမရှိတော့ပေ။ အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံးကို သောက်သုံးခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုအသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံးကို သူ၏ ညီမငယ် ကူချူတုန်းကို ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ကူချူတုန်းသည် သာမန်အရည်အသွေးသာရှိသော နက်နဲသိမ်မွေ့ ဟင်းလင်းပြင် နှလုံးသားကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံသူဖြစ်ရာ အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး၏ အာနိသင်မှာ အလွန်သိသာထင်ရှားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သင့်လျော်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ လိုအပ်သည်။ အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံးမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော ဆေးလုံးတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ သောက်သုံး၍ မရပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်း၏ အာနိသင်များ အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ဆေးလုံး၏ အာနိသင်များကို စုပ်ယူရန် တည်ငြိမ်သော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခု လိုအပ်လေသည်။

တစ်ရက်တာလုံး အလျင်စလို ခရီးနှင်ပြီးနောက် ညမိုးချုပ်ချိန်တွင် သူတို့ ကျူးရှန်းခရိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။