အခန်း (၁၃-၁၄)

အခန်း (၁၃) - ထန်ထျန်းဟောက်

ကျူးရှန်းခရိုင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသော ထန်မိသားစုစံအိမ်သည် ကျယ်ဝန်းပြီး အလွန် ဇိမ်ခံနိုင်လှသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အစေခံများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ညဘက်တွင်ပင် မီးရောင်များဖြင့် ထိန်လင်းနေ၏။

စံအိမ်အတွင်းရှိ အဆောက်အဦးများနှင့် မျှော်စင်များကို ဟန်ချက်ညီညီနှင့် စနစ်တကျ စီစဉ်တည်ဆောက်ထားပြီး ၎င်းတို့အားလုံး၏ အမိုးတန်းများကို ရှားပါးသော ရွှေရောင်နန်းမုသစ်သားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ စဉ့်ရောင်စုံအမိုးကြွေပြားများက မီးရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ တောက်ပနေ၏။ ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းကလေးများကို ချောမွေ့သော ကျောက်စရစ်ခဲများဖြင့် ခင်းထားပြီး အခြားဒေသများမှ တင်သွင်းလာသော ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးသည့် ထူးခြားသော ပန်းများနှင့် အပင်များကလည်း နေရာအနှံ့တွင် ပြိုင်ဆိုင်ဖူးပွင့်နေကြသည်။

ထန်ပုရီ၏ နောက်မှ စံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်လာစဉ် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်ကတည်းက သိုင်းလောကအတွင်း လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး လောကအကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်နေပြီဖြစ်သော ကူချူတုန်းပင်လျှင်... "ထန်ပုရီ... နင့်မိသားစုက အရမ်းချမ်းသာတာပဲ..." အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"ထူးထူးဆန်းဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီစံအိမ်ကြီးက ဘယ်လောက် ဇိမ်ခံနိုင်လဲ ဆိုတာကို ကြည့်ပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့... ငါ့အဖေက ဒါကို အခက်အခဲတွေကြားက တည်ဆောက်ခဲ့ရတာ... ငါတို့ အခုထိ အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေတုန်းပဲ..." ထန်ပုရီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ထန်ပုရီက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ရှင်းပြလေသည်။ "ငါတို့ ထန်မိသားစုက စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်တာလေ... ဒီစံအိမ်က ငါတို့မိသားစုရဲ့ အဓိက သင်္ကေတပဲ... ငါတို့ရဲ့ အင်အားကို ပြသဖို့ အထူးတလည် တည်ဆောက်ထားတာ... စဉ်းစားကြည့်လေ၊ နင်က ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လက်နက်အများကြီး မှာဖို့ လိုတယ်ဆိုပါစို့... စရန်ငွေချည်းပဲ ငွေစင် ထောင်နဲ့ချီ ပေးရမယ်ဆိုရင် နင်က ယုံကြည်ရတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ကို ရှာချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား...

"အကယ်၍ နင်က ငါတို့ ထန်မိသားစုဆီ လာပြီး ငါတို့က ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ငွေယူပြီး ထွက်ပြေးသွားမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား... ဒါပေမဲ့ ပြောင်းပြန်အနေနဲ့ နင်က ငွေစင် ထောင်နဲ့ချီ ယူလာပြီး ဒီတန်ဖိုးကြီး စံအိမ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရရင် ငါတို့ ထန်မိသားစု ငွေယူပြီး ထွက်ပြေးသွားမှာကို စိုးရိမ်ဦးမလား... သေချာပေါက် နင်တွေးမိမှာက ဒီစံအိမ်ကြီး တစ်ခုတည်းကတင် သောင်းနဲ့ချီ တန်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့... ငွေထောင်ဂဏန်းလောက်လေးနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ တန်ပါ့မလား..."

"ဪ... နားလည်ပါပြီ... စီးပွားရေးလုပ်တဲ့နေရာမှာ ဒီလောက်တောင် လှည့်ကွက်တွေ ရှိမှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး..." ကူချူတုန်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"လှည့်ကွက်တွေက အများကြီးပါ... ငါ့အဖေက ငါ့ကို စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အမြဲတမ်း အတင်းအကျပ် သင်ခိုင်းနေလို့သာ ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက သာမန်လောက်ပဲ ဖြစ်နေတာ... ငါသာ သိုင်းပညာကိုပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက သေချာပေါက် အလွန်အမင်း နက်ရှိုင်းနေမှာပဲ..." ထန်ပုရီက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆို နင်က စီးပွားရေးမှာ အရမ်းတော်တာပေါ့... ထန်မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေး အများစုကို နင့်ကို လွှဲပေးထားပြီလား... နင် ဘယ်လို စီးပွားရေးလုပ်လဲ ဆိုတာကို ပြောပြနိုင်မလား... ငါလည်း နောက်ပိုင်း စီးပွားရေး စလုပ်ဖို့ ငွေနည်းနည်းလောက် စုချင်လို့... ငါ့ကို သင်ပေးလို့ ရမလား..." ကူချူတုန်းက အလေးအနက်ထားကာ မေးလိုက်၏။

"အာ..."

ထန်ပုရီမှာ အနေခက်သွားသည်။ စီးပွားရေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူ ဘာမှမသိပေ။ မျက်နှာပန်းလှအောင်သာ အလကား ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ စီးပွားရေးအကြောင်း သူ မရှင်းပြနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် သူက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး... "ဟူး... အဲ့ဒါတွေ အခု မပြောကြရအောင်... အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ချွီ၊ အစ်ကို ကူ၊ ညီမလေး ချူတုန်း နဲ့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့က ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့အတွက် ညစာစားပွဲ စီစဉ်ထားပြီးပြီ... သွားစားပြီး နားကြပါဦး... ကျွန်တော် အဖေ့ကို သွားကန်တော့ပြီးရင် ခင်ဗျားတို့ဆီ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

"သခင်လေး ထန်... သွားစရာရှိတာ သွားပါ... ကျွန်တော်တို့ကို အားမနာပါနဲ့..." ချွီဟန်က ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး ထန်... လွတ်လွတ်လပ်လပ် သာ နေပါ..." ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် နောက်မှ ငါ့ကို စီးပွားရေး ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သင်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်..." ကူချူတုန်းက သတိပေးလိုက်သည်။

ထန်ပုရီ: "..."

...

ကူမော့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ညစာစားရန် သွားကြချိန်တွင်...

ထန်ပုရီသည် စာကြည့်ခန်းတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာ၏။ သူ တံခါးဝတွင် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပါပြီ..." သူက အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထန်မိသားစု၏ အိမ်တော်သခင် ထန်ထျန်းဟောက် သည် အသက် ငါးဆယ်နီးပါး လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်အလား ဖြောင့်မတ်နေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော ရာထူးနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး ဩဇာတိက္ကမရှိသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာရင်းစာအုပ်များကို လှန်လှောကြည့်နေရင်း ထန်ပုရီကို အနည်းငယ် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာရလာတာလား..." သူက အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ထန်ပုရီသည် အပြင်ဘက်တွင် စကားများသလောက် ယခု ထန်ထျန်းဟောက်၏ ရှေ့တွင်မူ ထူးထူးခြားခြား လိမ်မာကျိုးနွံနေပြီး စကားပြောရာတွင်လည်း အလွန်တိုတောင်းနေလေသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရလာတာလဲ..." ထန်ထျန်းဟောက်က မေးလိုက်၏။

ထန်ပုရီက ကျူးရှန်းခရိုင် အပြင်ဘက်တွင် သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး၊ ဆရာမ ခူရှင်း တို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းများကို နားထောင်ရင်း ထန်ထျန်းဟောက်၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာလာ၏။ သူက စာရင်းစာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး "သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး နဲ့ ဆရာမ ခူရှင်း ဟုတ်တယ်ဆိုတာ သေချာလား..."

"မသေချာဘူး... ကျွန်တော် သူတို့ကို မမြင်ဖူးဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ချွီဟန် ကတော့ မှားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး... ပြီးတော့ အဲ့နှစ်ယောက်က သိုင်းပညာ အရမ်းမြင့်တယ်... မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်အနေနဲ့ ဟန်ဆောင်ဖို့ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘူးလေ..." ထန်ပုရီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မင်းကို ကယ်ခဲ့တဲ့ မျက်မမြင် လူငယ်လေးရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူတဲ့လဲ..."

"ကူမော့..."

"ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မျက်စိမမြင်ရဘူး၊ သိုင်းပညာကလည်း ခန့်မှန်းလို့မရအောင် နက်ရှိုင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှန်း မသိရဘူး... ပြီးတော့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ မင်းက သူနဲ့ သွားတွေ့တယ်... ပိုပြီး တိုက်ဆိုင်တာက မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး သူက မင်းကို ကယ်လိုက်တယ်ပေါ့..." ထန်ထျန်းဟောက်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထန်ပုရီက မျက်ခုံးပင့်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် "အဖေ... အစ်ကို ကူ က ကျွန်တော့်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ချဉ်းကပ်လာတာလို့ ဆိုလိုချင်တာလား... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အစ်ကို ကူ က အဲ့လို လူမျိုးပုံ မပေါ်ပါဘူး... အဖေ မယုံရင် သူ့ကို သွားတွေ့ကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

"မလိုပါဘူး... သူက ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ကနေ နှင်ထုတ်ခံရတာဆိုတော့ ငါ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်မယ်... သူက မင်းရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ဆိုတော့ ငါ သူ့ကို သံသယဝင်တာဟာ သစ္စာဖောက်ရာ ကျတယ်လို့ မင်း ထင်နေမှန်း ငါ သိတယ်... ပုံမှန်အချိန်ဆိုရင်တော့ ငါ ဒီလောက် အများကြီး တွေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကာလဆိုတော့ ငါ သတိထားရမယ်..." ထန်ထျန်းဟောက်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ထန်ပုရီက မေးလိုက်၏။

"ကူမော့ကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မင်းရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ပဲ... အထောက်အထားမရှိဘဲ ငါ သူ့ကို သံသယ မဝင်ချင်ဘူး... သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး နဲ့ ဆရာမ ခူရှင်း တို့က မင်းနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လာတွေ့တယ်လို့ မင်း တကယ်ထင်နေတာလား... မင်း ထန်ပုရီ က သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေလို့လား... နာမည်ကြီး မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်က မင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိနိုင်မှာလဲ..." ထန်ထျန်းဟောက်က အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထန်ပုရီမှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလောတကြီး မေးလိုက်၏။ "အဖေ... အဲ့ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုချင်တာလား..."

"မကြာသေးခင်က ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ သိပ်ပြီး မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်... မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီး ပေါ်လာတယ်... ဒီလူတွေ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ရည်ရွယ်ချက်ဆိုး ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်... သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး နဲ့ ဆရာမ ခူရှင်း တို့က မင်းကို တိုက်ခိုက်တာက ငါ့ရဲ့ သံသယကို ပိုပြီး သေချာသွားစေတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ ထန်မိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပဲ... မင်းသိတဲ့အတိုင်း ချန်းလန် ဓားဂိုဏ်းက သိုင်းသခင်ကြီး ရဲ့ အတွက် ငါတို့ သွန်းလုပ်ပေးဖို့ ကတိပေးထားတဲ့ နတ်လက်နက်၊ အပြစ်အနာအဆာမဲ့ဓား က ပြီးတော့မယ်လေ... ဒီလူတွေက အပြစ်အနာအဆာမဲ့ဓား ကို လိုချင်နေတာလားလို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်..." ထန်ထျန်းဟောက်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဖေ... ပြဿနာ အကြီးကြီးလား..." ထန်ပုရီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"ဒီကိစ္စတွေက မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး... လောလောဆယ် အပြင်မထွက်နဲ့... မြို့ထဲမှာပဲ နေ..." ထန်ထျန်းဟောက်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ..." ထန်ပုရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါနဲ့... လောလောဆယ် မင်း ကူမော့ နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရတယ်... ငါ စုံစမ်းပြီးလို့ သူက တကယ်ပဲ အပြစ်ကင်းတဲ့သူ ဆိုရင် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ တောက်ပနေမှာပဲ... သူက ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တာတောင် ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ သိုင်းပညာတွေ ရှိနေပြီး မင်းရဲ့ အသက်ကိုလည်း ကယ်ခဲ့သေးတယ်လေ... သူ့ကို ပိုသိအောင် လုပ်ထားတာ တန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်ခံကို အတိအကျ မသိရသေးတဲ့ အခုအချိန်မှာတောင် မင်း ပေါ့ဆလို့ မရဘူးနော်... ငါတို့ ထန်မိသားစုက ကျေးဇူးကန်းတယ်လို့ သူ့ကို အထင်မခံရစေနဲ့..." ထန်ထျန်းဟောက်က ထပ်မံမှာကြားလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ..."

"အင်း..."

"မင်း ဒဏ်ရာတွေကို ငါ့ကို ပြစမ်း..." ထန်ထျန်းဟောက်က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထန်ပုရီက လိမ်မာစွာဖြင့် အနီးသို့ သွားလိုက်၏။

ထန်ထျန်းဟောက်က ထန်ပုရီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ကာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ကြီးကြီးမားမား ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိုးရိမ်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် အစားထိုးသွားလေသည်။

"ငါ မင်းကို သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ ပြောထားတာကို... မင်းက ပျင်းဖို့ပဲ သိတယ်... ငါတို့ ထန်မိသားစုရဲ့ ကောင်းကင်ကြယ် ဓားသိုင်း နဲ့ ကောင်းကင်ကြယ် ကျင့်စဉ် နှစ်ခုစလုံးက ထိပ်တန်းသိုင်းပညာတွေချည်းပဲ... မင်း အဲ့ဒီထဲက တစ်ခုလောက်ကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ထားရင် ဒီလောက် အရှက်ကွဲစရာ မလိုဘူး... တိုက်ကွက် တစ်ကွက်တောင် မခံနိုင်ဘူး..." သူက အပြစ်တင်လိုက်၏။

"အဖေက ဒီလောက် ငွေတွေ အများကြီး ရှာထားပြီးပြီပဲ... ကျွန်တော်က ဘာလို့ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ ဒုက္ခခံနေရဦးမှာလဲ... ကျွန်တော့်ကို စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ သင်ပေးပါလို့ ပြောတာကို အဖေကမှ မသင်ပေးတာ... စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေတာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်လို့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ... စီးပွားရေးလုပ်တတ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူးလား..." ထန်ပုရီက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာမှ မသိပါဘူး... ဒီသိုင်းလောကမှာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ဖို့ အခြေခံက သိုင်းပညာပဲ... မင်းရဲ့ သိုင်းပညာက မကောင်းဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ စီးပွားရေးက ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကြီး၊ မင်းမှာ ငွေတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ အဲ့ဒါ မင်းပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး... သင့်မြတ်ခြင်းက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ယူဆောင်လာပေးတယ် ဆိုတာက မင်းကို အခြားလူတွေက သင့်မြတ်အောင် ဆက်ဆံချင်လာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိမှ ရတာ... ထန်မိသားစုက ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ... ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာကြောင့် အရင်ဖြစ်လာပြီးမှ စီးပွားရေးက နောက်မှ လိုက်လာတာ..." ထန်ထျန်းဟောက်က ဆူပူလိုက်လေသည်။

အခန်း (၁၄) - သဲလွန်စများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်...

ချွီဟန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီး ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ကူမော့က သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး နှင့် ဆရာမ ခူရှင်း တို့၏ ခေါင်းများကို ချွီဟန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး လင်းကျန်းမြို့ရှိ ရန်စန်းနျန်ထံသို့ ယူသွားပေးရန် အကူအညီ တောင်းလိုက်၏။ ဤခေါင်းနှစ်လုံးမှာ ငွေအတော်အတန် ရနိုင်သဖြင့် လွှင့်ပစ်လိုက်ရမည်ကို နှမြောသော်လည်း သယ်သွားရန်ကလည်း အဆင်မပြေပေ။

ချွီဟန်သည် ကူမော့၏ သိုင်းပညာများကို မြင်တွေ့ထားပြီး ကူမော့မှာ လက်ရှိတွင် ကြေးစားဓားသမား အဖြစ် အလုပ်လုပ်နေကြောင်း သိထားသဖြင့် ကျူးရှန်းခရိုင်တွင် သူ၏ တာဝန်က ဘာလဲဆိုတာကို မမေးမြန်းတော့ပေ။ သတိထားရန် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ကူမော့၏ သိုင်းပညာများ မည်သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း သူ ထပ်မံ မမေးမြန်းတော့ချေ။

ခေါင်းနှစ်လုံးကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးရန် ကိစ္စကိုမူ သဘာဝကျကျပင် သူ မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

ချွီဟန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်...

ကူမော့က ထန်ပုရီကိုပါ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"အစ်ကို ကူ... အစ်ကို့ကိစ္စ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်အိမ်ကို လာလည်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်... ကျူးရှန်းခရိုင်က လင်းကျန်းမြို့လောက် မစည်ကားပေမယ့် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆွဲဆောင်မှုလေးတွေ ရှိပါတယ်... ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို လိုက်ပြပါ့မယ်..."

"အချိန်ရရင် သေချာပေါက် လာပြီး ဒုက္ခပေးပါ့မယ်..." ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် စောင့်နေမယ်... အစ်ကို ကူ ဘာလိုအပ်လိုအပ် ကျွန်တော့်ဆီ အချိန်မရွေး လာခဲ့ပါ... လတ်တလော ကျွန်တော် အိမ်မှာပဲ ရှိမှာပါ... ပြီးတော့ ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ ကျွန်တော့်စကားက အတော်လေး ဩဇာရှိပါသေးတယ်..." ထန်ပုရီက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် တကယ် ပြဿနာကြုံလာရင် သေချာပေါက် ညီလေး ထန် ဆီကို လာခဲ့ပါ့မယ်... နှုတ်ဆက်ပါတယ်..." ကူမော့က အားမနာတမ်း ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဂရုစိုက်သွားပါ... ချူတုန်း... ဂရုစိုက်သွားနော်..." ထန်ပုရီက ကူချူတုန်းကိုပါ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကူချူတုန်းက လက်ပြန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကူမော့ကို ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ရန် ကူညီပေးလိုက်ပြီး သူတို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

...

ထန်မိသားစုစံအိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက်...

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် အတော်အတန် စည်ကားသော လမ်းမတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျိချန် အပေါင်ဆိုင် ဟုခေါ်သော အပေါင်ဆိုင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ဤအပေါင်ဆိုင်ကို ရန်စန်းနျန်၏ သတင်းပေးဖြစ်ပြီး မြေအောက်လောကတွင် "ညကြွက်" ဟု လူသိများသော ဝမ်ယုံ က ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်ပန်းတွင် အပေါင်ဆိုင်နှင့် အတိုးကြီးစား ငွေချေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ဟန်ပြထားသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ခိုးရာပါပစ္စည်းများကို ရောင်းဝယ်ပြီး သင်္ချိုင်းဖောက်ထွင်းသူများ၊ ခါးပိုက်နှိုက်များနှင့် အခြားသော မကောင်းဆိုးဝါး လူတန်းစားမျိုးစုံနှင့် ဆက်ဆံရေး ရှိလေသည်။

"အစ်ကို... တစ်ခုခု မှားနေပြီ... ဒီအပေါင်ဆိုင်က ချိတ်ပိတ်ထားတယ်..." ကူချူတုန်းက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဘေးဆိုင်က လူတစ်ယောက်ယောက်ကို သွားမေးကြည့်ရအောင်..." မမြင်ရသော ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ကူချူတုန်းက အနီးရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားပြီး ကူမော့က နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။ ကူမော့မှာ မျက်စိမမြင်ရသော်လည်း သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်လှသည်။ အထူးအခြေအနေမျိုးနှင့် မကြုံတွေ့ရပါက သူသည် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသော နေရာများတွင်သာ အရှိန်အနည်းငယ် လျှော့လေ့ရှိသည်။

အပေါင်ဆိုင်၏ ဘေးတွင် ကုန်စုံဆိုင်တစ်ခု ရှိသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော အသက် လေးဆယ်အရွယ် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးမှာ အစပိုင်းတွင် အလွန်ဖော်ရွေသော်လည်း ကူချူတုန်းက ဘာမှ မဝယ်ဘူးဟု ကြားသောအခါ သူမ၏ သဘောထားမှာ အေးစက်သွားလေသည်။

"အစ်မ... ကျွန်မ ဒီဆိုင်မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ပစ္စည်းတစ်ခု ပေါင်ထားခဲ့တာ... အခု ပြန်ရွေးချင်လို့ လာတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်က ချိတ်ပိတ်ထားတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ကူချူတုန်းက အလောတကြီး မေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်တော့ မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့... မင်းပစ္စည်းတွေ ပြန်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... တမန်နေ့ညက ဆိုင်ကို ဓားပြတိုက်ခံရတယ်လေ... ဆိုင်ရှင်လည်း အသတ်ခံရပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး ခိုးခံလိုက်ရတယ်..." ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်နာမည်က ဝမ်ယုံ မလား..."

"ဟုတ်တယ်... သူ အရမ်းကို ဆိုးဆိုးရွားရွား သေသွားတယ်လို့ ကြားတယ်... ခေါင်းတစ်ခြမ်းတောင် ပြတ်သွားတာတဲ့..." ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးက ဖြေလိုက်၏။

"လူသတ်သမားကို ဖမ်းမိပြီလား..."

"မသိဘူး... မင်း အစိုးရရုံးမှာ သွားမေးကြည့်မှပဲ ရမယ်..."

"ကောင်းပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ..."

ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့ ကုန်စုံဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

"အစ်ကို... အခု ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ဝမ်ယုံ သေသွားပြီဆိုတော့ ဖေးလုံ ကို ဘယ်လိုရှာကြမလဲ..." ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။

"ထန်မိသားစုဆီ သွားပြီး ထန်ပုရီကို အစိုးရရုံးမှာ သွားစုံစမ်းပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းရအောင်... ဝမ်ယုံက ဖေးလုံနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့သလား ဆိုတာကို သိရအောင်လေ... အကယ်၍ တကယ်ကို မရှာတွေ့နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ထန်ပုရီကို သူ့ရဲ့ ကျူးရှန်းခရိုင်ထဲက လွှမ်းမိုးမှုကို အသုံးပြုပြီး ဖေးလုံကို ရှာပေးနိုင်မလား ဆိုတာ အကူအညီ တောင်းရမှာပေါ့..." ကူမော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဖေးလုံ က ဝမ်ယုံ ကို သတ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား... သူ ကျူးရှန်းခရိုင်ကနေ ထွက်သွားလောက်ပြီလား..." ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။

"အကယ်၍ အဲ့သလိုဆိုရင် ဖေးလုံ က ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ ဖြစ်နိုင်သလို သူက တစ်နေရာတည်းမှာ အကြာကြီး နေဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီး ထွက်သွားလို့ မရတဲ့ အခြေအနေမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဝမ်ယုံ တစ်ယောက်တည်းကပဲ သူ့တည်နေရာကို သိတာဆိုတော့ ဝမ်ယုံ က သူ့တည်နေရာကို ဖွင့်ချလိုက်မှာ စိုးလို့ နှုတ်ပိတ်တဲ့ အနေနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်...

"သေချာတာပေါ့... သူက ဖေးလုံ နဲ့ အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခ ဖြစ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် ဖေးလုံ က သူ သစ္စာဖောက်တော့မယ် ဆိုတာကို သိသွားလို့ ဒေါသထွက်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... နောက်တစ်မျိုးက သူ့ကို သတ်သွားတာ ဖေးလုံ လုံးဝ မဟုတ်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်သေးတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့အချိန်က အခြေအနေကို ကောက်ချက်ချဖို့အတွက် လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ နေရာကို အရင်ဆုံး နားလည်အောင် လုပ်ရမယ်..." ကူမော့က ခဏမျှ တွေးပြီးနောက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

...

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ထန်မိသားစုစံအိမ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားခဲ့ကြ၏။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ပြန်လာကြောင်း တံခါးစောင့်၏ အကြောင်းကြားချက်ကို ကြားသောအခါ ထန်ပုရီက ချက်ချင်း ထွက်ကြိုလေသည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်... "အစ်ကို ကူ၊ ညီမလေး ချူတုန်း... အစ်ကိုတို့ ကိစ္စ ပြီးသွားပြီလား..." ဟု သူက အလောတကြီး မေးလိုက်၏။

"မပြီးသေးပါဘူး... ညီလေး ထန်... ကျွန်တော်တို့ အခက်အခဲ နည်းနည်း ကြုံနေရလို့ မင်းဆီက အကူအညီ တောင်းချင်လို့ပါ..." ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ပြောပါ..." ထန်ပုရီက အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်၏။

"ငါက သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို သွားရှာတာ... ဒါပေမဲ့ ငါရောက်သွားတော့ သူက တမန်နေ့ညက အသတ်ခံလိုက်ရတယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်... မင်းမှာ အစိုးရရုံးဘက်က အဆက်အသွယ်တွေများ ရှိလား... အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းပေးနိုင်မလား..." ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ခရိုင်အစိုးရရုံးမှာ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လိုက်သွားပေးလို့ ရတယ်..." ထန်ပုရီက ဆိုလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင်...

ထန်ပုရီသည် ကူမော့၏ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ကာ ခရိုင်အစိုးရရုံးသို့ တိုက်ရိုက် သွားကြလေသည်။

ထန်ပုရီ၏ ထန်မိသားစု သခင်လေး ဟူသော အဆင့်အတန်းမှာ အတော်လေး အသုံးဝင်လှသည်။ ကင်းလှည့်ရုံးမှ ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကိုယ်တိုင် သူတို့ကို လာရောက်လက်ခံတွေ့ဆုံလေသည်။

"အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေရာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ ဝမ်ယုံ နဲ့ လူသတ်သမားက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိနေကြတယ်လို့ ကနဦး ကောက်ချက်ချထားပါတယ်... ဝမ်ယုံ က ခိုးရာပါပစ္စည်းတွေ ရောင်းဝယ်တဲ့ လုပ်ငန်းကို လျှို့ဝှက်လုပ်ကိုင်နေတာ... အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့ညက သူက သူ့အစေခံတွေကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့တာ... သူက သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ တွေ့ဖို့ ရှိပုံရတယ်... သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက သင်္ချိုင်းဖောက်ထွင်းသူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ခါးပိုက်နှိုက်တွေလိုမျိုး မကောင်းဆိုးဝါး လူတန်းစားတွေချည်းပဲ... သူက ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့နဲ့ တစ်ယောက်တည်းပဲ တွေ့လေ့ရှိတယ်..."

"လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ နေရာအရ ခုခံထားတဲ့ လက္ခဏာတွေ မတွေ့ရဘူး... ဝမ်ယုံ က တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာ... တိုက်ခိုက်သူက ဓားအသုံးပြုတာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူပဲ... ဝမ်ယုံ ရဲ့ ခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ တစ်ဝက်ပြတ်သွားအောင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တာ... အဲ့ဒါက အလွန်ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူတစ်ယောက်သာ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးလေ..."

"တိုက်ခိုက်သူက ကလဲ့စားချေချင်လို့ ဖြစ်ဖို့ များတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဝမ်ယုံ ရဲ့ ခြေလက်တွေကလည်း ဖြတ်တောက်ခံထားရတယ်လေ... မှုခင်းဆရာဝန်ရဲ့ စစ်ဆေးချက်အရ ဝမ်ယုံ ဟာ ခေါင်းတစ်ဝက် အဖြတ်ခံလိုက်ရပြီးမှ သေဆုံးသွားတာဖြစ်ပြီး အဲ့နောက်မှ ခြေလက်တွေ အဖြတ်ခံလိုက်ရတာတဲ့... ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်သူက ငွေကြေးကို မက်မောတာ မဟုတ်ဘူး... ဝမ်ယုံ ရဲ့ ဆိုင်ထဲမှာ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် တိုက်ခိုက်သူက ဘာကိုမှ မထိခဲ့ဘူး..." ထောက်လှမ်းရေးမှူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဆိုင်ထဲက တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး ခိုးခံရတယ်လို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား..." ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... ဆိုင်ထဲက ပစ္စည်းတွေက နောက်နေ့မှ ခိုးခံရတာ... မနက်မိုးလင်းတော့ ဆိုင်တံခါးလာဖွင့်တဲ့ ဝမ်ယုံရဲ့ အစေခံ တစ်ယောက်က ဝမ်ယုံ သေနေတာကို တွေ့သွားတာ... သူက လောဘတက်ပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို ခိုးယူကာ လူသတ်မှုကို မတိုင်ခင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာ... ငါတို့ ကင်းလှည့်ရုံးက ရဲတွေကမှ သူ ခိုးသွားတာကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ..." ထောက်လှမ်းရေးမှူးက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို... လူသတ်သမားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သဲလွန်စတွေ ရှိပြီလား..."

"မရှိသေးပါဘူး..."

ကူမော့က နောက်ထပ် မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးလိုက်သော်လည်း အသုံးဝင်သော အချက်အလက် သိပ်မရရှိခဲ့ဘဲ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

အစိုးရရုံးမှ ထွက်လာပြီးနောက်...

ကူချူတုန်းက ကူမော့အနီးသို့ တိုးကပ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို... အဲ့ဒါ ဖေးလုံ လုပ်တာ ဖြစ်ဖို့ အများဆုံးပဲ... ဓားကျွမ်းကျင်သူ၊ ကလဲ့စားချေမှု နဲ့ အသိမိတ်ဆွေ ဆိုတဲ့ အချက်တွေ အကုန်လုံးက ကိုက်ညီနေတယ်... ဖေးလုံ က ဝမ်ယုံ သစ္စာဖောက်တာကို သိသွားလို့ ဒေါသထွက်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်တာ ဖြစ်ဖို့ အရမ်းများတယ်... သေချာပေါက် ရန်သူတော့ မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ရင် ဝမ်ယုံ က သူ့အစေခံတွေကို ပြန်လွှတ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း တွေ့ဖို့ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကူမော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ပုရီကို ပြောလိုက်၏။ "ညီလေး ထန်... မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်... ငါက ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက်ပါ... ကျူးရှန်းခရိုင်ကို လာတာက အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ မြင်းပျံဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ဖေးလုံ ကို ဖမ်းဖို့လာတာ... အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ဝမ်ယုံ က ငါနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ လေဖမ်းခန်းမဆောင် ရဲ့ သတင်းပေး တစ်ယောက်ပဲ... သူ့ကို ဖေးလုံ သတ်သွားတာလို့ ငါ သံသယရှိတယ်... အခု ဖေးလုံ က ကျူးရှန်းခရိုင် တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းအောင်းနေဖို့ အရမ်းများတယ်... မင်းရဲ့ ထန်မိသားစုက ကျူးရှန်းခရိုင်မှာ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အများကြီး ရှိတယ်လေ... သူ့ကို ရှာဖို့ ငါတို့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား..."

"ဒါကတော့..."

ထန်ပုရီက တွေဝေသွားပြီး... "အစ်ကို ကူ... ကျွန်တော် မကူညီချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလို့ရတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... ဖေးလုံ က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့သူ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထန်မိသားစုက သူ့ကို သွားစော်ကားဖို့ ဆန္ဒရှိချင်မှ ရှိမှာ... ကျွန်တော် အဖေ့ကို အရင်မေးကြည့်ရဦးမယ်... သူ သဘောတူမှသာ ကျွန်တော် ထန်မိသားစုရဲ့ အင်အားကို သုံးခွင့်ရမှာပါ..." ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။