အခန်း (၃၅-၃၆)

အခန်း (၃၅) - မုဘုရင်၏ စံအိမ်

"သခင်မ ဝမ်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် အရမ်း ပေါ့ဆသွားတယ်... သူဌေးဝမ် သေဆုံးရတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပါ..."

ဝမ်မိသားစု၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ နှလုံးကွဲကြေနေပြီဖြစ်သော ကျိုးချင်းဖုန်းက နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများကို မနည်း အားယူ ဖြေရှင်းလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ၏ ပထမဆုံး လုပ်ရပ်မှာ ဝမ်ယွမ်ပေါင်၏ ဇနီးကို တောင်းပန်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သခင်မ ဝမ်နှင့် ဝမ်ယွမ်ပေါင်တို့မှာ ပုံမှန် အသက်ကြီးသူနှင့် အသက်ငယ်သူ စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွမ်ပေါင်သည် ဘဝအစောပိုင်းတွင် ဇနီးသည် ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး အသက် လေးဆယ်ကျော်မှသာ နောက်အိမ်ထောင် ထပ်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သခင်မ ဝမ်မှာ အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေး၏။ ယခု ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာပြီးနောက် ဝမ်ယွမ်ပေါင်မှာ အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး သခင်မ ဝမ်မှာမူ အသက် သုံးဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးကာ သူမ၏ အလှဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ငိုကြွေးနေ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက တိတ်ဆိတ်နေပြီး နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ ပေါ့ဆမှု ဖြစ်သည်။ သူသည် ရက်အနည်းငယ် ကြိုတင်၍ စောင့်ကြည့်မှုများ စတင်ခဲ့ပြီး သိုင်းပညာရှင် အများအပြား၏ အကူအညီဖြင့်ပင် ငွေရောင်မြေခွေး၏ လုပ်ကြံမှုက အောင်မြင်သွားခဲ့သေးသည်။ သူ၏ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုအတွက် သူ အပြစ်ခံယူရမည်သာ ဖြစ်၏။

လောလောဆယ်တွင် ဝမ်ယွမ်ပေါင်၏ သေဆုံးမှုကြောင့် အထိခိုက်ဆုံးသူမှာ သူ၏ရှေ့ရှိ သခင်မ ဝမ် ပင်ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သခင်မ ဝမ်နှင့် ဝမ်ယွမ်ပေါင်တို့မှာ ဒုတိယအိမ်ထောင်ဖြစ်ပြီး ဝမ်ယွမ်ပေါင်၏ သားများအားလုံးက သခင်မ ဝမ်ထက် အသက်ကြီးကြသဖြင့် ဝမ်ယွမ်ပေါင် သေဆုံးသွားသောအခါ သခင်မ ဝမ်တွင် အားကိုးစရာ မရှိတော့ဘဲ သူမ၏ အနာဂတ်မှာ အလွန် ခက်ခဲလာမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌...

သခင်မ ဝမ်က ဝမ်ယွမ်ပေါင်၏ အလောင်းပေါ်တွင် မှောက်လျက် အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးနေပြီး သတိလစ်မတတ် ဖြစ်နေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်...

သခင်မ ဝမ်က အစေခံ၏ အကူအညီဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဝေဝါးနေပြီး အမူအရာမှာလည်း ထုံထိုင်းနေ၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ထပ်မံ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်မ ဝမ်... စိတ်မပူပါနဲ့၊ လူသတ်သမားကို ဖမ်းမိဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်... သူဌေးဝမ် အတွက် ကလဲ့စားချေပေးဖို့သာမက တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ကျွန်တော့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ဒါဇင်ကျော် အတွက်ပါ ကလဲ့စားချေပေးဖို့ပါ... ဒါပေမဲ့ အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုကြောင့် ဒီလို အဖြစ်ဆိုးကြီး ဖြစ်သွားရတာပါ... တောင်းပန်ပါတယ်..."

သခင်မ ဝမ်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခွေကျနေရင်း လုံးဝ ထုံထိုင်းစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "အဲ့ဒါ ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး ရဲ့ အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး... ရှင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်... တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ကလည်း ဆုံးရှုံးမှုတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရသလို ကျွန်မ ခင်ပွန်း ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ သိုင်းလောကက သူငယ်ချင်းတွေလည်း အသက်စွန့်သွားခဲ့ကြတယ်လေ... ရှင်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးခဲ့ကြပါတယ်... ကျွန်မ ခင်ပွန်း ကိုယ်စား အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သခင်မ ဝမ်၏ နားလည်ပေးမှုက ကျိုးချင်းဖုန်းကို ပို၍ပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေပြီး ကူမော့၊ ခေါင်းဖြူအဘိုးအို နှင့် ပညာတတ် ဆိုသည့် ကြေးစားဓားသမား သုံးယောက်တို့မှာလည်း အလွန် အနေခက်သွားကြသည်။

သခင်မ ဝမ်က မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး နဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ သိုင်းသူရဲကောင်းတို့... ကျွန်မ ရှင်တို့ အားလုံးကို အကူအညီ တောင်းချင်တာလေး တစ်ခု ရှိပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သခင်မ ဝမ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက သခင်မ ဝမ်ကို အလောတကြီး ထူပေးလိုက်၏။ "သခင်မ ဝမ်... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လက်ထောက် နှစ်ဦးဖြစ်သော ခေါင်းဖြူအဘိုးအို နှင့် ပညာတတ် တို့ကလည်း အလောတကြီး ဝင်ပြောလိုက်ကြသည်။

"သခင်မ ဝမ်... စိတ်ထဲရှိတာကို ပြောပါ... သူဌေးဝမ် အတွက် ကလဲ့စားချေပေးဖို့ ဆိုရင်တော့ ဘာမှ ထပ်ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး... အခွင့်အရေး ရတာနဲ့ ငွေရောင်မြေခွေး ကို သေချာပေါက် သတ်ပေးပါ့မယ်..."

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်... ငွေရောင်မြေခွေး ကို သေချာပေါက် အပြစ်ပေးပါ့မယ်..."

သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ တိတိကျကျ မပြောရဲကြပေ။ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ငွေရောင်မြေခွေး၏ ဓားသိုင်းမှာ သူတို့၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများထက် များစွာ ကျော်လွန်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိပ်တန်း ဓားသမားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း မကြောက်မရွံ့တတ်သူများတော့ မဟုတ်ကြချေ။ ငွေရောင်မြေခွေး ပြသခဲ့သော ခွန်အားများအရ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရပါက အသက်ရှင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိပေ။

သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေများအရ သူတို့ နောက်ဆုတ်၍ မရနိုင်ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက သိုင်းလောကတွင် မျက်နှာပျက်ရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးစလုံးက ကလဲ့စားချေပေးရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြသခဲ့ကြသော်လည်း မည်သို့ မည်ပုံ၊ မည်သည့်အချိန်တွင် ဆိုသည်ကိုမူ တိတိကျကျ မပြောခဲ့ကြပေ။

သို့သော် သခင်မ ဝမ်က ခေါင်းအသာယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မ ခင်ပွန်းအတွက် ကလဲ့စားချေပေးဖို့ ရှင်တို့ကို တောင်းဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကလဲ့စားချေတာက သေချာပေါက် လုပ်ရမယ့်ကိစ္စပါ၊ ပြီးရင် ကျွန်မတို့ ဝမ်မိသားစုက ဆုကြေးငွေကို ငွေစင် တစ်သောင်းအထိ တိုးပေးပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် ကျွန်မ ပြောစရာ အခြားကိစ္စ တစ်ခု ရှိလို့ပါ..."

ထိုသို့ပြောရင်း သခင်မ ဝမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြော၏။

"တကယ်တမ်းကျတော့ ကျွန်မ ခင်ပွန်းက ဒီဘေးဒုက္ခကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူးဆိုတာ ကြိုသိနေခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူ ကျွန်မကို မှာခဲ့တယ်... အကယ်၍ သူ တကယ်ပဲ ဒီဘေးဒုက္ခကနေ မလွတ်မြောက်ဘဲ သေသွားခဲ့ရင် ငွေရောင်မြေခွေး ရဲ့ လုပ်ကြံတာကို သူ ဘာလို့ ခံခဲ့ရလဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို လူတိုင်းရှေ့မှာ လောကကြီးကို ဖွင့်ချပေးဖို့လေ..."

သခင်မ ဝမ် စကားပြောပြီးသည်နှင့်...

လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်သွားပြီး သခင်မ ဝမ် ပြောမည့်အရာမှာ သေချာပေါက် အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်မည်ကို အားလုံး သိလိုက်ကြ၏။

သခင်မ ဝမ်က ခဏမျှ တွေးလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာကျော်က ယွင်ကျိုးနယ်ရဲ့ သိုင်းလောကကို လွှမ်းမိုးခဲ့တဲ့ မုမိသားစုစံအိမ် အကြောင်း ရှင်တို့ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက် ကြားဖူးလဲ မသိဘူး..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်... မုမိသားစုစံအိမ် က တယ်ကျောက် ဧကရာဇ် ရဲ့ ညီတော်လေ... တယ်ကျောက် ဧကရာဇ် ထီးနန်းတက်ပြီးနောက်မှာ သူက ယွင်ကျိုးနယ်က ဖျင်ယန်ခရိုင်မှာ မြေပေးသနားခံရတာ... ဒါပေမဲ့ မုမိသားစုစံအိမ် က နောက်ပိုင်း ပုန်ကန်မှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့လို့ သူ့မိသားစု တစ်ခုလုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ်လေ... သခင်မ ဝမ် ပြောတဲ့ မုမိသားစုစံအိမ် က အဲ့ဒါလား..."

သခင်မ ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ မုမိသားစုစံအိမ် ပါပဲ... ကျွန်မ ပြောပြမယ့် အရာက မုမိသားစုစံအိမ် နဲ့ သက်ဆိုင်ပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာကျော်က မုမိသားစုစံအိမ် ဟာ ပုန်ကန်မှုမှာ ပါဝင်ခဲ့လို့ သုတ်သင်ခံခဲ့ရတယ်... အစုလိုက်အပြုံလိုက် မသတ်ဖြတ်ခံရခင်မှာ မုမိသားစုစံအိမ် က ဒါကို ကြိုတင်မြင်ခဲ့ပြီး သူ အယုံကြည်ရဆုံး အစောင့်အရှောက် သုံးယောက်ကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့တယ်... သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်းကို တံဆိပ်ပြား တစ်ခုစီ ပေးခဲ့တယ်... ဒီတံဆိပ်ပြားက ရတနာမြေပုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး မုဘုရင် ဝှက်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာတွေရဲ့ တည်နေရာကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာပဲ... မုဘုရင်က ဒီတံဆိပ်ပြား သုံးခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်မှသာ ရတနာတွေရဲ့ တည်နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ အစောင့်အရှောက် သုံးယောက်ကို ပြောခဲ့တယ်...

"သူက အစောင့်အရှောက် သုံးယောက်ကို နာမည်ပြောင်းပြီး လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်ကာ မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေဆီကနေ ဆင့်ခေါ်မှုကို စောင့်ဆိုင်းဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့တယ်... လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဆက်လက် လက်ဆင့်ကမ်းသွားဖို့၊ မျိုးဆက်တိုင်းက မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေရဲ့ ဆင့်ခေါ်မှုကို စောင့်ဆိုင်းရမယ့် တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ဖို့၊ ပြီးတော့ မျိုးဆက်တွေ ရောက်လာတဲ့အခါ တံဆိပ်ပြား သုံးခုကို ပေါင်းစပ်ပြီး ပုန်ကန်ဖို့ ရန်ပုံငွေအနေနဲ့ မုဘုရင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာတွေကို ပြန်ယူပေးဖို့ သူတို့ကို သတိပေးခဲ့တယ်..."

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက အခြေအနေကို ခန့်မှန်းမိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သခင်မ ဝမ်က ဆက်ပြော၏။ "ကျွန်မ ခင်ပွန်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက မုဘုရင်စံအိမ် ရဲ့ အစောင့်အရှောက်ကြီး သုံးယောက်ထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခင်ပွန်း လက်ထက်ကို ရောက်လာချိန်မှာ သူက စတုတ္ထမြောက် မျိုးဆက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး မုဘုရင်စံအိမ် နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားတာ ကြာပြီလေ... ပြီးတော့ လက်ရှိ ဧကရာဇ်ကလည်း ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားပြီး သနားကြင်နာတတ်တော့ ကျွန်မ ခင်ပွန်းက အဲ့ဒီ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သတိပေးချက်ကို သဘာဝကျကျပဲ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးပေါ့...

"ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ကျွန်မ ခင်ပွန်းက ချင်းယန်ခရိုင် ကနေ စာတစ်စောင် ရခဲ့တယ်... အဲ့ဒီလူက သူဟာ အစောင့်အရှောက်ကြီး သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုပြီး မုဘုရင်စံအိမ် ကနေ ဆင့်ခေါ်မှု ရခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်... ကျွန်မ ခင်ပွန်းက သူနဲ့ တွေ့ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်... အဲ့ဒီလူက အတော်လေး အဆင့်အတန်းရှိတဲ့သူပဲ... ချင်းယန်ခရိုင်က နာမည်ကျော် သိုင်းပညာရှင် ကျောက်ဟိုင် တဲ့... ကလေးတွေ၊ မြေးတွေ အများကြီးနဲ့ သာယာတဲ့ မိသားစုလေး ရှိတယ်... သူက မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်ဆိုတဲ့ လူတွေနဲ့ ပုန်ကန်ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူး ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ရတနာဆိုတာတွေကိုလည်း စိတ်မဝင်စားဘူးတဲ့... ဒီကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားသလို ယွင်ကျိုးနယ်ကို စစ်ပွဲထဲ ဆွဲချသွားမှာကိုလည်း ပိုလို့တောင် မလိုလားဘူးတဲ့...

"ဒါပေမဲ့ မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဘာကြံစည်နေလဲ ဆိုတာကို ကျောက်ဟိုင် က မသိဘူး... ဒါကြောင့် သူက မျိုးဆက်တွေနဲ့ သဘောတူညီမှု ရရင် အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားမယ်၊ အကယ်၍ မရခဲ့ရင် သူ သေချင်သေသွားနိုင်တယ်၊ သူ သေသွားရင် ကျွန်မ ခင်ပွန်းက နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရမယ် ဆိုပြီး သူ့မိသားစုရဲ့ ရတနာတံဆိပ်ပြားကို ကျွန်မ ခင်ပွန်းဆီ အပ်ထားခဲ့တယ်... တစ်လကြာပြီးနောက်မှာ ကျောက်ဟိုင် သေသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်မ ခင်ပွန်း ရခဲ့တယ်... အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခင်ပွန်းက မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက နောက်ထပ် သူ့ဆီကို သေချာပေါက် လာရှာတော့မယ် ဆိုတာကို သိလိုက်တယ်... ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ သိပ်မကြာခင်မှာ မိသားစုက မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေဆီကနေ စာတစ်စောင် ရခဲ့တယ်... ကျွန်မ ခင်ပွန်းကို တံဆိပ်ပြားယူပြီး လာတွေ့ဖို့ တောင်းဆိုထားတာ... ကျောက်ဟိုင် ရဲ့ ကံကြမ္မာကို တွေးပြီး ကျွန်မ ခင်ပွန်းက သွားမတွေ့ခဲ့ဘူး... အဲ့ဒါပြီးတော့ သိပ်မကြာခင်မှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ငွေရောင်မြေခွေး ရဲ့ သေဒဏ်ပေးစာကို ရခဲ့တာပဲ..."

အခန်း (၃၆) - ရတနာတံဆိပ်ပြား

ကျိုးချင်းဖုန်းက အလောတကြီး မေးလိုက်၏။ "ဘာလို့ သူဌေးဝမ် က ဒီအကြောင်းကို အစိုးရကို ကြိုမပြောခဲ့တာလဲ... အကယ်၍ သူတို့သာ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို စောစောသိခဲ့ရင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ငွေရောင်မြေခွေး ထက် အများကြီး ပိုပြီး အလေးအနက်ထားမှာပေါ့..."

သခင်မ ဝမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မလည်း သူဌေးဝမ် ကို မေးခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက အကယ်၍ အစိုးရကို ကြိုပြောခဲ့ရင် သူတို့က ငွေရောင်မြေခွေး ကို လမ်းစအနေနဲ့ သုံးပြီး မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို သေချာပေါက် စုံစမ်းတော့မှာတဲ့...

"သူ အဲ့လို မလုပ်ချင်ဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက အခု မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေနဲ့အတူ ပုန်ကန်ဖို့ ဆန္ဒမရှိပေမယ့် သူ့ဘိုးဘေးတွေအပေါ် မုဘုရင် ပြသခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတရားကိုတော့ သူ အသိအမှတ်ပြုသေးတယ်လေ... ပြီးတော့ သူက မုဘုရင်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ချင်သေးတယ်... အဲ့ဒါက အနာဂတ်မျိုးဆက်တွေကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ...

"ဒါကြောင့် သူက သေဒဏ်ပေးစာ ကို သုံးပြီး အခြေအနေကို ကြီးကျယ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာ... သူ အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေသည်ဖြစ်စေ ကမောက်ကမ အခြေအနေကို သုံးပြီး မုဘုရင်ရဲ့ ရတနာတွေကို လောကကြီးကို ဖွင့်ချပြမယ်... ရတနာတံဆိပ်ပြားတွေကို အစိုးရကို အပ်ပြီး မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားအောင် လုပ်မယ်... အဲ့အခါကျရင် သူတို့က ပုန်ကန်ဖို့ စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း နေသွားကြလိမ့်မယ်... သူ့အတွက်ကတော့ သူ့အသက်နဲ့ ကျေးဇူးဆပ်လိုက်တာပေါ့... အစောင့်အရှောက် သုံးယောက်ရဲ့ ကိစ္စတွေကိုလည်း လောကကြီးကို ဖွင့်ချလိုက်မယ်ဆိုရင် မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက အစောင့်အရှောက် သုံးယောက်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို သုံးပြီး လျှို့ဝှက်ပုန်ကန်ဖို့ စဉ်းစားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ... အဲ့ဒါက ကျွန်မတို့ ဝမ်မိသားစုကိုလည်း ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သတိပေးချက် ပြဿနာတွေကနေ လွတ်မြောက်သွားစေမှာပါ..."

"ဒါက..."

တစ်ခဏမျှ လူတိုင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားကြ၏။

အကယ်၍ ဝမ်ယွမ်ပေါင် က မုဘုရင်၏ ရတနာများအကြောင်းကို အစိုးရထံ ကြိုတင်အကြောင်းကြားခဲ့ပါက အစိုးရအနေဖြင့် ၎င်းကို အသုံးပြုကာ မုဘုရင်၏ မျိုးဆက်များကို ခြေရာခံပြီး ဖမ်းဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ယွမ်ပေါင် သည် ပြဿနာကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အပြီးအပြတ် ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး သူ၏ အသက်ကိုပင် စတေးခဲ့လေသည်။

ဝမ်ယွမ်ပေါင် ၏ ရွေးချယ်မှုကို မည်သို့ အကဲဖြတ်ရမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ သို့သော် ကိုယ်ကျင့်တရား ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် တရားမျှတပြီး ကရုဏာတရား ပြည့်ဝလှသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး မျိုးဆက်များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း မုဘုရင်၏ သွေးသားဆက်နွယ်မှုကို မပြတ်တောက်စေရန် သူ သေခံရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

ရှောင်ရွှမ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဒါကို လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံချင်မှ လက်ခံမှာ... အဲ့ဒါဆိုရင် သူဌေးဝမ် သေရတာက အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

ရှောင်ရွှမ် ၏ အမြင်ကို လူတိုင်းက သဘောတူကြသည်။

ဝမ်ယွမ်ပေါင် ၏ အစီအစဉ်အရ သူက ယခုကိစ္စကို ကြီးကျယ်သွားအောင် လုပ်ပြီး လူသိရှင်ကြား ဖြစ်စေကာ ရတနာတံဆိပ်ပြားများကို အစိုးရထံ အပ်နှံမည် ဖြစ်သည်။ မုဘုရင်၏ မျိုးဆက်များမှာ ရတနာများကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး အစောင့်အရှောက် သုံးယောက်၏ မျိုးဆက်များကိုလည်း လောကကြီးက သိရှိသွားမည်ဖြစ်ရာ သူတို့မှာ အသုံးမဝင်တော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အစောင့်အရှောက် သုံးယောက်၏ မျိုးဆက်များမှာ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းပြီး အစိုးရ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရှောင်ရှားခြင်းဖြင့်သာ ပုန်ကန်ရန် အင်အားများကို စုဆောင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အစိုးရက သတိပြုမိသွားသည်နှင့် ဝမ်မိသားစုကဲ့သို့သော ချမ်းသာသည့် မိသားစုပင်လျှင် ပုန်ကန်မှုအတွက် မည်သည့် အကူအညီမျှ ပေးနိုင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သခင်မ ဝမ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ "မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက လက်မခံချင်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မုဘုရင်ရဲ့ ရတနာတွေကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး အစောင့်အရှောက်ကြီး သုံးယောက်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေရဲ့ အကူအညီလည်း မရှိတော့ရင် သူတို့ ပုန်ကန်ချင်ရင်တောင် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ဖို့ အင်အား မရှိတော့ဘူးလေ... မုဘုရင်ရဲ့ သွေးသားဆက်နွယ်မှု မပြတ်တောက်သွားအောင် သူတို့ ပုန်းအောင်းနေဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့မှာပါ... ကျွန်မ ခင်ပွန်းက အနည်းဆုံးတော့ သူ့ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်လိုက်နိုင်တာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သခင်မ ဝမ်က သူမ၏ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော သံသေတ္တာတစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်း၌ သွေးရောင် ကျောက်စိမ်း နှစ်တုံး ရှိနေပြီး နှစ်တုံးစလုံးမှာ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းကာ ထူးဆန်းသော ပုံစံများ ပါရှိနေ၏။

သခင်မ ဝမ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါတွေက မုဘုရင်ရဲ့ ရတနာတံဆိပ်ပြားတွေပဲ... မုဘုရင်က ဒီတံဆိပ်ပြားတွေကို ဖန်တီးဖို့ လောကမှာ ထိပ်တန်း လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့ ဆရာတွေကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်... ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ သာမန် ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ တူပေမယ့် သုံးတုံးလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာနဲ့ သူတို့က ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ အတိအကျ မသိဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ခင်ပွန်း ပြောတာကတော့ တံဆိပ်ပြား သုံးခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာနဲ့ ရတနာမြေပုံကို ရလိမ့်မယ်တဲ့..."

ထိုသို့ပြောရင်း သခင်မ ဝမ်က သံသေတ္တာကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ကျိုးချင်းဖုန်း ထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်၏။ "ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး... ဒါကို ရှင့်ကို အပ်ပါတယ်... ဒီည ပြီးသွားရင် ခုကိစ္စက သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို သေချာပေါက် ပျံ့နှံ့သွားမှာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး သတိထားပါ... ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အကြံပြုချက်ကတော့ ဒါကို လူပုံလယ်မှာ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ပါပဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ အဲ့ဒီအာဏာ မရှိပါဘူး... ဒီတံဆိပ်ပြားကို ယွင်ကျိုး ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရုံး ကို ကျွန်တော် အပ်ရမှာပါ... ပြီးတော့ ဖျက်ဆီးပစ်တာကိုလည်း ကျွန်တော် သဘောမတူဘူး... အကယ်၍ မုဘုရင်ရဲ့ ရတနာတွေက မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားရင် ကပ်ဆိုးကြီး ဖြစ်သွားမှာ... ဒါပေမဲ့ တော်ဝင်အစိုးရက ယူပြီး ပြည်သူတွေအတွက် သုံးမယ်ဆိုရင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူတွေကို ဆင်းရဲဒုက္ခကနေ ကယ်တင်နိုင်မှာပါ..."

သခင်မ ဝမ်က သူ့ကို ဆက်လက် ဖျောင်းဖျမနေတော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။

"ဒီကိစ္စက သဘာဝကျကျပဲ ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး ရဲ့ စီစဉ်မှုအပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် တစ်ခု ရှိသေးတယ်... အဲ့ဒါက တတိယမြောက် တံဆိပ်ပြားပဲ... ပထမ တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ ကျောက်ဟိုင် က သူဌေးဝမ် ကို ရှာတွေ့နိုင်တယ်ဆိုတော့ အစောင့်အရှောက် သုံးယောက်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေ အားလုံးက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ရဲ့ တည်နေရာကို သိနေကြတယ် ဆိုတဲ့သဘောလား... သူဌေးဝမ် က တတိယမြောက် တံဆိပ်ပြား ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့သူကို ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးလား..."

သခင်မ ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး... အဲ့တုန်းက အစောင့်အရှောက် သုံးယောက်က တံဆိပ်ပြား တစ်ခုစီ ယူပြီး မုဘုရင်စံအိမ် ကနေ ထွက်ပြေးခဲ့ကြတယ်... သူတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် လက္ခဏာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေ ပေါ်လာတာနဲ့ မုဘုရင်စံအိမ် ကို ပြန်လည် ထူထောင်နိုင်ဖို့အတွက် သူတို့ အားလုံးက အချိန်တစ်ခု သတ်မှတ်ပြီး တွေ့ဆုံဖို့နဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ရဲ့ တည်နေရာတွေကို ပြောပြဖို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်...

"တစ်ယောက်က ချင်းယန်ခရိုင်မှာ ကျောက် ဆိုတဲ့ နာမည်ပြောင်းခဲ့တယ်... တစ်ယောက်က လင်းကျန်းခရိုင်မှာ ဝမ် ဆိုတဲ့ နာမည်ပြောင်းခဲ့တယ်... နောက်တစ်ယောက်ကတော့ တုန်းရွှေခရိုင်မှာ မာ ဆိုတဲ့ နာမည် ပြောင်းခဲ့တယ်... ကျောက်ဟိုင် နဲ့ တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူဌေးဝမ် က မာ မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်ကို သွားတွေ့ဖို့ တုန်းရွှေခရိုင်ကို သွားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ မာ မိသားစုက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အတော်ကြာကတည်းက အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်လို့ သူ သိခဲ့ရတယ်... ကပ်ရောဂါ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် လူတိုင်း သေသွားကြပြီး ကောင်မလေး တစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်... အဲ့ကောင်မလေးကလည်း ပျောက်သွားပြီး လောကကြီးထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတယ်တဲ့..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။ "ဒါက... မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက မာ မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်ကို ရှာတွေ့သွားပြီလား..."

သခင်မ ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်... မဟုတ်ရင် တံဆိပ်ပြား နှစ်ခုတည်းနဲ့ မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ကြိုးစားအားထုတ်နေကြမှာလဲ..."

ကျိုးချင်းဖုန်း ၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွား၏။ "အဲ့ဒီလိုဆိုရင် တံဆိပ်ပြားတွေကို ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရုံး ဆီကို အမြန်ဆုံး ပို့ရမယ်... ကျွန်တော် ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲနေလို့ မရတော့ဘူး... မဟုတ်ရင် မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက သေချာပေါက် နောက်တစ်ခါ ထပ်လာမှာပဲ... သူတို့ဆီမှာ လူဘယ်လောက်ရှိလဲ၊ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံက ဘယ်လောက် အင်အားကြီးလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး... တံဆိပ်ပြားတွေကို ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရုံး ဆီကို မြန်မြန် ပို့နိုင်လေ ပိုကောင်းလေပဲ..."

ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရုတ်တရက် ဓားသမား သုံးယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သိုင်းသူရဲကောင်း သုံးယောက်... တံဆိပ်ပြားတွေကို ယွင်ကျိုးမြို့ ဆီ ပို့ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ငွေသိပ်မရှိလို့ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ပဲ ကတိပေးနိုင်မယ်..."

ခေါင်းဖြူအဘိုးအို က ပြောလိုက်၏။ "ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး ရဲ့ ကျေးဇူးက ငွေထက် အများကြီး ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်... ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး က ရိုးသားပြီး ဖြောင့်မတ်လို့ သိုင်းလောကမှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်းက လေးစားကြတယ်လေ... ကျွန်တော် ခေါင်းဖြူအဘိုးအို က ခင်ဗျားကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ တံဆိပ်ပြား ပို့တာ ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ပညာတတ် ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ပညာတတ် က သူရဲကောင်းကြီး တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး ကို လေးစားပါတယ်... ကျွန်တော် သေချာပေါက် ခရီးတစ်ထောက် လိုက်ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်..."

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ အာရုံက ကူမော့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ကူမော့က ခေါင်းယမ်းကာ ငြင်းဆိုလိုက်၏။ "ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး... ကျွန်တော် မကူညီချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်ကို မတတ်နိုင်လို့ပါ... ကျွန်တော်က မျက်စိမမြင်ရဘူး၊ မြင်းလည်း မစီးနိုင်ဘူး... ရထားလုံးနဲ့ပဲ ခရီးသွားလို့ ရတယ်လေ... အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ ခင်ဗျားတို့နဲ့ လိုက်လာရင် ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်တဲ့အပြင် ခင်ဗျားတို့ကို နှောင့်နှေးစေပြီး ဒုက္ခတွေ အများကြီး ပေးမိမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို သတိမထားမိလိုက်ဘူး... သခင်လေး ကူ ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ သိုင်းပညာကိုပဲ တွေးမိပြီး သခင်လေး ကူ ရဲ့ အခက်အခဲကို မေ့သွားတာပါ... တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်..."

ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ခရီးစဉ်အတွက် ကျွန်တော် မကူညီနိုင်ပါဘူး... ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ခရီးရောက်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပေးနိုင်ပါတယ်..."