အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း (၄၇) - ခြေရာခံခြင်း

ဤနံရံကို အထူးတလည် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ အပြင်ပန်းတွင် သာမန်နံရံတစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာတော့ ကပ်လျက်အခန်းနှစ်ခန်း၏ မသိသာသော အစိတ်အပိုင်းလေးများကို ယူပြီး ကြားခံအကန့်တစ်ခုအဖြစ် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် သာမန်နံရံတစ်ခုထက် ပိုမိုထူထဲပြီး အလယ်တွင် အကန့်ငယ်လေးတစ်ခု ထွင်းထုထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့သည် ထိုနံရံကို လက်ဝါးဖြင့် အားကုန်ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

နံရံအကန့် ပွင့်ထွက်သွားပြီး အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေသော အဆိပ်ပင့်ကူ ပေါ်လာ၏။ သူသည် ကူမော့၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်ဒဏ်ကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် အငြိုးအတေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက ကူမော့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် သွေးများ တစ်ဆို့နေသဖြင့် အသံထွက်မလာတော့ပေ။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ နှစ်ကြိမ်မျှ လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် အသက်ရှူရပ်ကာ သေဆုံးသွားလေတော့သည်။

[ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ]

[ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် ဆုလာဘ်ရရှိပါသည် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ]

[ ယခု ရယူမည်လား ]

ကူမော့က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်၏။

"အခု ရယူမယ်"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း သိုင်းပညာကို အထွတ်အထိပ်အဆင့်အထိ တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသိုင်းပညာသည် ကူစူးမြို့ ယန်ဇီဝူးမှ ဆင်းသက်လာသော ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ မုရုံမိသားစု၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်၏ စွမ်းအားကို ပြိုင်ဘက်ထံသို့ပင် ပြန်လည် လမ်းကြောင်းလွှဲ တိုက်ခိုက်သည့် နည်းစနစ် ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ဘက်က မည်သည့် သိုင်းကွက်ကိုပင် သုံးပါစေ၊ ထိုစွမ်းအားကို ပြန်လည် လမ်းကြောင်းလွှဲပြီး ပြိုင်ဘက်ထံသို့ဖြစ်စေ၊ တတိယလူထံသို့ဖြစ်စေ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်လေသည်။ တိုက်ခိုက်သူ၏ သိုင်းပညာ မြင့်မားလေလေ၊ သူ သေဆုံးရမည့် နည်းလမ်းမှာ ပိုမို ဆန်းကြယ်လေလေ ဖြစ်၏။

ဤသိုင်းပညာ၏ အပြောင်မြောက်ဆုံး အချက်မှာ အတွင်းအားများကိုသာမက အဆိပ်များ၊ လက်နက် နည်းစနစ်များနှင့် အခြားသော အကွက်များကိုပါ လမ်းကြောင်းလွှဲနိုင်ခြင်း ဖြစ်ရာ ပြိုင်ဘက်၏ နည်းလမ်းဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကိုပင် ပြန်လည် နှိမ်နင်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကူချူတုန်းက အလွန်အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အစ်ကို... ဒါက အဆိပ်ပင့်ကူ အတုမှန်း အစ်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ၊ ပြီးတော့ တကယ့် အဆိပ်ပင့်ကူက ဒီမှာ ပုန်းနေတယ်ဆိုတာကော ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းသာ သိုင်းပညာကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အတွင်းအားက အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်တဲ့အခါ ပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့ အသံကိုတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်လိမ့်မယ်"

ကူချူတုန်းက လေးစားအားကျစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

"တကယ်လား... အစ်ကို့ရဲ့ အတွင်းအားက ဒီလောက်အထိ နက်ရှိုင်းတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီပေါ့"

ကူမော့က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအားကြောင့် အဆိပ်ပင့်ကူ၏ တည်နေရာကို တိကျစွာ သိရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းမှာ အတုမှန်း သိလိုက်ရခြင်းမှာ စနစ်ထံမှ အသိပေးချက် မရရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိလူမှာ အယောင်ဆောင်ဖြစ်ပြီး တကယ့် အဆိပ်ပင့်ကူမှာ မသေသေးကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်၏။ အချိန်တိုလေးအတွင်း အဆိပ်ပင့်ကူမှာ ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ဒီအခန်းထဲမှာပဲ ပုန်းနေရမည်ကို သူ သိသည်။ ထို့ကြောင့် ကူမော့သည် သူ၏ ပြင်းထန်လှသော အာရုံခံစားမှုကို အသုံးချကာ နံရံအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေသော အဆိပ်ပင့်ကူကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ စနစ်သာ မရှိပါက အဆိပ်ပင့်ကူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားနိုင်ပေသည်။

ကူမော့က ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"မလှုပ်နဲ့... ငါ သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်မယ်"

ကူမော့က သူ၏ ဓားကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ အဆိပ်ပင့်ကူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ကြိုတင်ယူဆောင်လာသော စောင်ဖြင့် ထုပ်ပိုးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအဆိပ်ပင့်ကူ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အဆိပ်တွေ ရှိနေတယ်၊ သတိထားဦး... သူ သေသွားပြီဆိုပေမယ့် မပေါ့နဲ့ဦး"

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"နားလည်ပါပြီ"

ကူချူတုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဒီအဆိပ်ပင့်ကူက ကျွန်မတို့ သူ့ကို သတ်ဖို့ လာမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေတာလား... သူ ဘယ်လိုလုပ် သေဟန်ဆောင်မယ့် လူစားထိုး တစ်ယောက်ကို ကြိုပြီး ပြင်ဆင်ထားနိုင်ရတာလဲ... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အစ်ကိုသာ အတွင်းအား မမြင့်လို့ တစ်ခုခု မှားနေတာကို သတိမထားမိရင် ကျွန်မကတော့ လုံးဝ ခွဲခြားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလူရဲ့ ကိုယ်ဟန်နဲ့ အဝတ်အစားတွေက အဆိပ်ပင့်ကူနဲ့ အတိအကျ တူနေသလို၊ ကျွန်မတို့ ဝင်လာတုန်းက မပုပ်သေးဘဲ ကျန်နေတဲ့ မျက်နှာတစ်ခြမ်းကလည်း အဆိပ်ပင့်ကူနဲ့ အတူတူပဲလေ... အစ်ကိုသာ ပြဿနာကို သတိမထားမိရင် အဆိပ်ပင့်ကူ အသတ်ခံလိုက်ရပြီလို့ ကျွန်မ တကယ် ထင်သွားမှာ"

ကူမော့က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"အင်း... ချူတုန်း... ငါ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပြီ ထင်တယ်"

ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိုလဲ အစ်ကို"

ကူမော့က ရှင်းပြလိုက်၏။

"အကယ်၍ ငွေရောင်မြေခွေး က ထင်သလောက် မသန်မာဘူးဆိုရင်၊ အဲ့ဒီနေ့က ဝမ်မိသားစုဆီမှာ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က သိုင်းပညာရှင် တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို အသံတိတ် ဘယ်လို သတ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ငါ စဉ်းစားနေတာ... ကျိုးချင်းဖုန်း ကို ရှောင်ရွှမ် က အလုပ်ကြံခဲ့သလိုမျိုး၊ အဲ့ဒီ ထောက်လှမ်းရေးမှူးတွေ ယုံကြည်ရတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က အယောင်ဆောင်ပြီး အနားကပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်...

"ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရှိတာက... သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်လောက်ပဲ ယုံကြည်နေပါစေ၊ အလစ်အငိုက် အတိုက်ခံရရင်တောင်မှ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က သိုင်းပညာရှင် တစ်ဒါဇင်ကျော်ရယ်၊ ဝမ်ယွမ်ပေါင် ရယ် အားလုံးက တစ်နေရာတည်းမှာ အသတ်ခံဖို့ ခေါင်းထိုးပေးထားမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... သူတို့ အားလုံးက ဘာလို့ အကူအညီတောင်းဖို့တောင် အော်ဟစ်ချိန် မရခဲ့ကြတာလဲ၊ ဘာလို့ ပြန်မခုခံနိုင်ခဲ့ကြတာလဲ...

"အရင်ကတော့ ငါ ဒါကို နားမလည်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ သဘောပေါက်သွားပြီ"

ကူမော့က ပြောရင်း သူ၏ လက်ထဲရှိ ပြတ်တောက်နေသော ခေါင်းကို ချိန်တွယ်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ရုပ်ဖျက်ပညာရှင် တစ်ယောက်... သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရအောင် ယူပြီးတဲ့နောက်၊ အဆိပ်ဆရာ တစ်ယောက်က သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အဆိပ်ကို သုံးလိုက်ရင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ထောက်လှမ်းရေးမှူးတွေဟာ ပြန်မခုခံနိုင်တော့ဘူးလေ... အဲ့ဒီအခါကျရင် သူတို့ကို သတ်ရတာ လွယ်သွားပြီ မဟုတ်လား"

"အဲ့ဒီနောက်မှာ အဆိပ်ဆရာက သူ၏ နည်းလမ်းတွေကို သုံးပြီး အဆိပ်ရဲ့ အစအနတွေကို ဖုံးကွယ်လိုက်တာပေါ့... အဲ့ဒီအချိန်က ညဘက်ဖြစ်သလို အခြေအနေကလည်း အရေးပေါ် ဖြစ်နေတာလေ၊ လူတိုင်းက ငွေရောင်မြေခွေး ရဲ့ ခွန်အားကိုပဲ ယုံကြည်နေကြပြီး သူ့ဓားက အလွန်မြန်တယ်လို့ပဲ ထင်နေကြတာ... ဒါကြောင့် ဘယ်သူကမှ အဆိပ်မိထားတဲ့ လက္ခဏာရှိမရှိကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ပြီးတော့ အဆိပ်ပင့်ကူ ရဲ့ အဆိပ်က သာမန်လူတွေ ရှာတွေ့နိုင်တဲ့ အရာမျိုးမှ မဟုတ်တာ"

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို့ရဲ့ ကောက်ချက်က မှန်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"

ကူမော့က ဆက်ပြော၏။

"နောက်ထပ် မေးစရာ တစ်ခုကတော့ ခုနက မင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတဲ့ အချက်ပဲ... အဆိပ်ပင့်ကူ က ဘာလို့ ဒီမှာ လူစားထိုး တစ်ယောက်ကို ကြိုပြင်ထားရတာလဲ"

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ အစ်ကို"

ကူမော့က ဖြေလိုက်၏။

"သူ သေဟန်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့လေ... ဆံဖြူအဘိုးအို နဲ့ ပညာတတ် တို့လိုမျိုးပေါ့... လောကကြီးရဲ့ အမြင်မှာ သူတို့က သေသွားကြပြီ မဟုတ်လား"

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်ပြန်သည်။

"သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဖြစ်မလဲ"

ကူမော့က ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီ ရည်ရွယ်ချက်ပေါ့... ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ သူတွေဖြစ်တဲ့ ဆံဖြူအဘိုးအို၊ ပညာတတ် နဲ့ ဒီအဆိပ်ပင့်ကူ... သူတို့ အားလုံးက သေဟန်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာ... သူတို့အားလုံးက ပုန်းအောင်းနေကြပြီ၊ လောကကြီးရဲ့ အမြင်မှာ သူတို့က သေသွားပြီလေ..."

ထိုနေရာတွင် ကူမော့က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ချူတုန်း... အစကတည်းက ငါတို့ မှားနေခဲ့တာများလား... တစ်ယောက်ယောက်က သေဟန်ဆောင်နိုင်တယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ တကယ် သေသွားပြီလို့ ထင်နေတဲ့ လူကော တကယ်ပဲ သေဟန်ဆောင်ပြီး လူစားထိုး တစ်ယောက်ကို ကြိုပြင်ထားတာမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"

သူတို့နှစ်ဦး အရက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာစဉ်မှာပင်... အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အနက်ရောင်ဝတ် လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံးက လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့က ဘာမှ မပြောဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြ၏။

ကူမော့က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး... ငါတို့ ဒီအရှုပ်အထွေးထဲကို မပါချင်ဘဲ ပါလိုက်ရပြီပဲ... အချိန်ကိုက်ပဲပေါ့! ငါလည်း ငွေရောင်မြေခွေး နဲ့ ဆုံချင်နေတာ၊ သူ့ဓားက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်ထိ မြန်လားဆိုတာ စမ်းကြည့်ရတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကူမော့က ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်လေတော့သည်။

...

ယုံအန်းခရိုင်၊ ဝမ်မိသားစုစံအိမ်။

ချူယွမ်နှင့် ကျိုးချင်းဖုန်းတို့ အထဲဝင်သွားပြီးနောက် တစ်ရက်လုံးကြာအောင် သူတို့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုညတွင် ဝမ်မိသားစုက ချူယွမ်တို့ အဖွဲ့အတွက် တည်းခိုရန် စီစဉ်ပေးခဲ့၏။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ကျိုးချင်းဖုန်းသည် ချူယွမ်၏ အခန်းသို့ တိတ်တဆိတ် သွားခဲ့သည်။

ချူယွမ်က မီးမထွန်းဘဲ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း တိုက်ရိုက် မေးလိုက်၏။ "ဒီနေ့ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ခဲ့လား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာမှ မတွေ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ အရမ်း ထူးဆန်းတဲ့ အချက်တစ်ခုကိုတော့ သတိထားမိတယ်"

ချူယွမ်က မေးလိုက်၏။

"ဘာများလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"စံအိမ်ထဲက လူတိုင်းက သခင်မ ဝမ် ကို အလွန်အကျွံ ရိုသေကြတာပဲ"

ချူယွမ်က မေးလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက ပြဿနာ ရှိလို့လား... သခင်မ ဝမ် က အိမ်ရှင်မလေ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလေသည်။

"ပြဿနာ အကြီးကြီး ရှိတာပေါ့... ဝမ်ယွမ်ပေါင် နဲ့ သခင်မ ဝမ် တို့က အသက်ကွာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးလေ... သခင်မ ဝမ် က ဝမ်ယွမ်ပေါင် ရဲ့ သားတွေလောက်တောင် အသက်မကြီးဘူး... အခု ဝမ်ယွမ်ပေါင် သေသွားပြီဆိုတော့ သူ့မှာ အားကိုးစရာ မရှိတော့ဘူးလေ... သူ ဆင်းဆင်းရဲရဲ မနေရတာကိုက အံ့သြစရာပဲ၊ သူ့သားတွေက အိမ်ကို ဆက်ပြီး မအုပ်ချုပ်တာကလည်း အံ့သြစရာပဲ မဟုတ်လား... အဲ့ဒါ မထူးဆန်းဘူးလား... သူတို့အဖေ သေသွားပြီဆိုတာနဲ့ ဘယ်သူက မိထွေးကို ကိုယ့်အမေလိုမျိုး ရိုသေနေမှာလဲ"

ချူယွမ်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒီ သခင်မ ဝမ် ကို ကျွန်တော် စုံစမ်းချင်တယ်"

ချူယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်မယ်"

ချက်ချင်းပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ညဝတ်ဝတ်စုံများသို့ လဲလှယ်လိုက်ကြပြီး သခင်မ ဝမ် နေထိုင်ရာသို့ တိတ်တဆိတ် သွားခဲ့ကြ၏။ သို့သော် သူတို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သခင်မ ဝမ်မှာ ဝတ်ရုံနှင့် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ ခြံဝင်းအတွင်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူမ၏ နောက်မှ လိုက်သွားကြရာ သခင်မ ဝမ်မှာ ဝမ်မိသားစုစံအိမ်မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာပြီး မြို့ပြင်သို့ ဦးတည်သွားကာ လူသူကင်းမဲ့ပြီး စွန့်ပစ်ထားသော ခြံဝင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

သခင်မ ဝမ်မှာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ၏။ ခဏအကြာတွင် သူမက ဦးထုပ်ကို ရုတ်တရက် ချွတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး... သခင်ကြီးချူ... ရှင်တို့ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်လာတာ ဒီလောက် ကြာနေပြီပဲ၊ အပြင်မထွက်လာသေးဘူးလား"

အခန်း (၄၈) - အတုအစစ် ခွဲခြားရခက်ခြင်း

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာသော ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ချူယွမ်တို့မှာ အနည်းငယ် လန့်သွားကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မလှုပ်မယှက် ဆက်နေကြသည်။ တစ်ဖက်လူက တမင် ဟန်ဆောင်ပြောနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု နှစ်ဦးစလုံး သံသယရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သခင်မ ဝမ်က လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး... သခင်ကြီးချူ... ကျွန်မရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သံသယဝင်နေစရာ မလိုပါဘူး... ရှင်တို့ ဒီကို ရောက်လာတာက ကျွန်မရဲ့ အလိုကျပါပဲ... မမေ့ပါနဲ့၊ ဒါ ဝမ်မိသားစုရဲ့ အိမ်လေ... ရှင်တို့ ကျွန်မကို ရှာဖို့ အပြင်ထွက်လာကတည်းက ကျွန်မ သိပြီးသားပါ"

ထိုသို့ ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ချူယွမ်တို့မှာ ဆက်လက် ပုန်းကွယ်နေရန် မလိုတော့ကြောင်း သိလိုက်ကြသဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်ပူးဆုပ်ကာ မေးလိုက်၏။

"သခင်မ ဝမ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယတွေကို ရှင် ရှင်းပြတော့မလို့လား"

သခင်မ ဝမ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး က ဒီနေ့ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ စုံစမ်းနေတာ ဒီလောက် ကြာနေပြီပဲ၊ တစ်ခုခုတော့ ခန့်မှန်းမိနေပြီ မဟုတ်လား... ရှင့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေက ဘယ်လောက်အထိ မှန်လဲဆိုတာ ကျွန်မကို ပြောပြပါဦးလား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ခန့်မှန်းတာကတော့ သူဌေးဝမ် က မသေသေးဘူး... အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်တော်တို့ မြင်ခဲ့တာက သူဌေးဝမ် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သေဟန်ဆောင်မယ့် လူစားထိုး တစ်ယောက်ပဲ"

သခင်မ ဝမ်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်... ရှင် အဲ့ဒါကို ဘယ်လို ခန့်မှန်းမိတာလဲ ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး... ကျွန်မ ဝမ်မိသားစုမှာ ရိုသေခံနေရတုန်းမို့လို့လား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက အကြောင်းရင်း တစ်ခုပဲလေ... သခင်မ ဝမ် နဲ့ သူဌေးဝမ် တို့က အသက်ကွာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးပဲ... အခု သူဌေးဝမ် သေသွားပြီဆိုရင် ရှင်က အိမ်ရှင်မအဖြစ် အာဏာတွေ အကုန်ကိုင်ထားနိုင်တာက အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်လေ... စဉ်းစားကြည့်ရင် အကြောင်းရင်း တစ်ခုပဲ ရှိနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒါက ဖခင်ဖြစ်သူက မသေသေးတာပဲ... ဒါကြောင့် ဝမ်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးတွေအတွက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ မိထွေးက သူတို့အမေလိုပဲ ဖြစ်နေတုန်းပေါ့"

သခင်မ ဝမ်က ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

"ဒုတိယ အကြောင်းရင်းကရော ဘာလဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယ အကြောင်းရင်းကတော့၊ အရေးအကြီးဆုံး အချက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ မနေ့ညက ကျွန်တော် သူဌေးဝမ် ရဲ့ ဂူကို တိတ်တဆိတ် သွားကြည့်ခဲ့တယ်လေ... ဂူကို တော်တော်လေး ဖြစ်ကတတ်ဆန်း တည်ဆောက်ထားတာက သူဌေးဝမ် ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူး"

သခင်မ ဝမ်က ထပ်မေးလိုက်၏။

"တခြား ရှိသေးလား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှိတယ်... ကျွန်တော် သူဌေးဝမ် ရဲ့ ဂူကို တူးကြည့်ခဲ့တယ်"

သခင်မ ဝမ်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒါဆို ရှင် ဘာမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား... အလောင်းက ပုပ်ဆွေးနေပြီလေ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်... ကျွန်တော် ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်လုံး ကုန်သွားတာတောင် ဝမ်မိသားစုထဲက ဘယ်သူမှ သူဌေးဝမ် ရဲ့ ဂူ အတူးခံလိုက်ရတာကို သတိမထားမိကြဘူးလေ... အဲ့ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... ဝမ်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးတွေက ဒီ ‘ဖခင်’ ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ပဲ ဆိုလိုတာပေါ့... အကယ်၍ သူတို့က သူတို့အဖေကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် သူတို့ရဲ့ မိထွေးအပေါ် ဘယ်လိုလုပ် ရိုသေနိုင်မှာလဲ... အဲ့ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ... ဒါကြောင့် သူဌေးဝမ် က မသေသေးဘူးလို့ပဲ ဆိုလိုတာပေါ့"

သခင်မ ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါတွေက တကယ်ကို ပေါ့ဆမိသွားတဲ့ အချက်တွေပဲ... ဒါဆိုရင် ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး က ဒီနေ့ည ကျွန်မဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့ ကို ခင်ဗျားတို့က အကွက်ဆင်ပြီး အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်လေ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သတ်ပစ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် သူဌေးဝမ် က ဆက်ပြီး ပုန်းနေနိုင်ဦးမလား ဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့ပေါ့... အကယ်၍ သူ ဆက်ပုန်းနေရင် သူ့သားတွေကို သတ်မယ်၊ အဲ့ဒီနောက်မှ သူ့မြေးတွေကို သတ်မယ်... နောက်ဆုံးတော့ သူ ထွက်လာရမှာပဲလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်"

သခင်မ ဝမ်က သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။

"ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး ကလည်း နောက်နေပြန်ပါပြီ... ရှင် ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်... ရှင် အဲ့ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် သိတာလား"

သခင်မ ဝမ်က ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ရှင် ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ကျွန်မ ကောင်းကောင်း မသိရင်၊ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အကွက်ကြီးကို ဆင်ပြီး ရှင့်ကို အသုံးချနိုင်ပါ့မလား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ ရဲ့ စကားတွေကို ကြားရတော့ ကျွန်တော် အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီ... တကယ်တော့ အစောင့်အရှောက်ကြီး သုံးယောက်ဆိုတာလည်း မရှိဘူး၊ မုဘုရင်ရဲ့ ရတနာဆိုတာလည်း မရှိဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား... ဒါတွေ အားလုံးက ပုံပြင်တွေချည်းပဲ မဟုတ်လား"

သခင်မ ဝမ်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။

"ရှင် အဲ့ဒီ ကောက်ချက်ကို ဘယ်လိုမျိုး ရောက်သွားတာလဲ ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလေသည်။ "အစကတည်းက ကျွန်တော်တို့ မှားနေခဲ့တာလေ... ပထမဆုံး အနေနဲ့ ငွေရောင်မြေခွေး ရဲ့ သေဒဏ်ပေးစာကနေ ဒီဇာတ်လမ်းကို စတင်ခဲ့တာပေါ့... အဲ့ဒီနောက်မှာ ကျွန်တော်ကလည်း အလိုအလျောက် ဒီဂိမ်းထဲကို ရောက်လာခဲ့တယ်...

"အဲ့ဒီနောက်မှာ ငွေရောင်မြေခွေး က အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ဝမ်ယွမ်ပေါင် ကို လုပ်ကြံအောင်မြင်ခဲ့သလို ကျွန်တော့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကိုလည်း သတ်ခဲ့တယ်... ဒါတွေ အားလုံးက အစောင့်အရှောက်ကြီး သုံးယောက်နဲ့ မုဘုရင် ရတနာအကြောင်း လိမ်ညာမှုတွေအတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့တာပဲ၊ ဒီဇာတ်လမ်းကို ပိုပြီး ယုံကြည်လာအောင်ပေါ့...

"အဲ့ဒီနောက် ဒါတန်း တောင်ကြားမှာ ကျွန်တော့်ကို အကွက်ဆင်လိုက်တာက မုဘုရင် ရတနာအကြောင်း ဇာတ်လမ်းကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းသွားစေခဲ့တယ်... အဲ့ဒါကြောင့် လူတိုင်းက ဒါကို တကယ့် အမှန်တရားလို့ ယုံကြည်သွားကြတာပေါ့... လိမ်ညာမှုက ဘယ်သူမှ သံသယမဝင်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်သွားတာလေ...

"အဲ့ဒီနောက်မှ တတိယ အဆင့်ကို ရောက်လာတာပေါ့..."

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ပြဿနာတွေ မြင်အောင် သဲလွန်စတွေ ချန်ထားခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ဝမ်မိသားစုဆီ ပြန်လာပြီး စုံစမ်းအောင် လုပ်ခဲ့တာပေါ့... အခုတော့ ဒီနေရာက ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်နဲ့ သခင်ကြီးချူ တို့ နှစ်ယောက်စလုံး သေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား သခင်မ ဝမ်"

သခင်မ ဝမ်က အသာအယာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်ကတော့ ဒီနေ့ည သေရမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူး ချူယွမ် ကတော့ အခု မသေသေးပါဘူး... သူက မုဘုရင် ရတနာ ရှိတဲ့ နေရာမှာ ကျိုးချင်းဖုန်း ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးရမှာလေ... အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် ကျိုးချင်းဖုန်း ကလည်း မုဘုရင်ရဲ့ ရတနာတွေ၊ မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေနဲ့အတူ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"

ချူယွမ်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ဒီလိမ်ညာမှုရဲ့ နောက်ဆုံး ကွင်းဆက် ဖြစ်နေတာလား"

ကျိုးချင်းဖုန်းက အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို တကယ့် မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဝမ်မိသားစု ပေါ့ ဟုတ်လား"

သခင်မ ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်"

ကျိုးချင်းဖုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီလောက်ထိ သေသေချာချာ အကွက်ဆင်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ... ရတနာကလည်း အတု၊ အစောင့်အရှောက် သုံးယောက်ကလည်း အတု... ဒီလိမ်ညာမှုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ"

သခင်မ ဝမ်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဝမ်မိသားစု အတွက်ပါပဲ"

သူမက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

"မုဘုရင်စံအိမ် ပျောက်ကွယ်သွားတာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော် ရှိပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တော်ဝင်မိသားစုကတော့ မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို အခုထိ လွှတ်မပေးသေးဘဲ ဆက်ပြီး စုံစမ်းနေတုန်းပဲ...

"ကျွန်မ ခင်ပွန်းရဲ့ နာမည်က ဝမ်၊ မုဘုရင်နဲ့ နာမည်တူပဲလေ... ကျွန်မတို့ ဒီမှာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေလာခဲ့တာ... ကျွန်မတို့ရော၊ ကျွန်မတို့ ဘိုးဘေးတွေရော ပုန်ကန်ဖို့ စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိခဲ့ကြဘူး... မုဘုရင်စံအိမ် ဟာ အဲ့ဒီ ပုန်ကန်မှုမှာ တကယ့်ကို အပြစ်ကင်းစင်ခဲ့တာပါ...

"ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် နှစ်တွေ အကြာကြီး ကြာတာတောင် မုဘုရင်စံအိမ် ရဲ့ အပြစ်တွေကို မဆေးကြောပေးတဲ့အပြင် တော်ဝင်မိသားစုက ကျွန်မတို့ကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့အတွက် အဆက်မပြတ် ဖိအားပေးနေတုန်းပဲ... ကျွန်မတို့ ဝမ်မိသားစုကို မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက် ဆိုတဲ့ လက္ခဏာကနေ လွတ်မြောက်စေဖို့အတွက် ဒီလိမ်ညာမှုကို မဖန်တီးဘဲ မနေနိုင်တော့တာပါ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို ငွေရောင်မြေခွေး က ခင်ဗျားလူပေါ့၊ ဆံဖြူအဘိုးအို နဲ့ ပညာတတ် တို့လည်း အတူတူပဲပေါ့"

သခင်မ ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟာမစ် အပါအဝင် အကုန်လုံး ကျွန်မတို့လူတွေပါ... ကျွန်မတို့က ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး ကို ဒီအကွက်ထဲ ရောက်လာအောင် ဒီပုံပြင်ကို ဖန်တီးခဲ့တာလေ... အဲ့ဒါမှသာ ကျွန်မတို့ ဝမ်မိသားစုက မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက် ဆိုတဲ့ အဆင့်ကနေ၊ မုဘုရင်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေရဲ့ မျိုးဆက် ဆိုတဲ့ အဆင့်ကို ပြောင်းသွားမှာပေါ့... အဲ့ဒီအခါကျရင် တော်ဝင်မိသားစုက ကျွန်မတို့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်မှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ"

ကျိုးချင်းဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါကြောင့် ဟာမစ်၊ ပညာတတ် နဲ့ အဘိုးအို တို့အားလုံးက ထွက်ပြေးဖို့အတွက် သေဟန်ဆောင်ခဲ့ကြတာပေါ့... သူတို့က သူတို့ရဲ့ လက္ခဏာတွေကို ပြောင်းလိုက်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ပုန်းအောင်းနေတာဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီလူသုံးယောက်က ဒီလောကမှာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ဘယ်သူမှ ထင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ"

သခင်မ ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... အကယ်၍ မုဘုရင်စံအိမ် ရဲ့ အစောင့်အရှောက်ကြီး သုံးယောက်အကြောင်းကို အတည်ပြောရမယ်ဆိုရင်၊ ဒီပုံပြင်က သူတို့ကို အခြေခံထားတာပါ... သူတို့က တကယ်ပဲ မုဘုရင်စံအိမ် ရဲ့ အစေခံဟောင်းတွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေဖြစ်ပြီး ကျွန်မတို့ ဝမ်မိသားစုအပေါ် သစ္စာရှိကြပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တော်ဝင်မိသားစုက သူတို့ရဲ့ အခြေအနေကို သိသွားပြီဆိုတော့၊ သူတို့ သေသွားပြီး လူအများရှေ့ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မယ့် ယုတ္တိရှိတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု လိုအပ်နေတာပေါ့"

ကျိုးချင်းဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

"နားလည်ပါပြီ... အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ...

"မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက် ဆိုတဲ့ လက္ခဏာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ဝမ်ယွမ်ပေါင် နဲ့ ခင်ဗျား အစောင့်အရှောက်ကြီး သုံးယောက်နဲ့ မုဘုရင် ရတနာအကြောင်း ပုံပြင်ကို ဖန်တီးခဲ့တာပေါ့... ခင်ဗျားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကျွန်တော့်ကို ဒီထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲသွင်းဖို့၊ ပြီးတော့ သခင်ကြီးချူ ကို အသုံးချပြီး အဆုံးသတ်ဖို့ပေါ့... ဒါက တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လိမ်ညာမှုပဲ"