သူပေးတာက များလွန်းနေတယ်

ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက် ထန်ထျန်းက တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်မှ တပည့်များ၊ ပေဟန်ထျန်းဖူနန်းတော်နှင့် မင်ယွမ်ထျန်းဖူနန်းတော်တို့မှ မြင့်မြတ်သားတော်လောင်းလျာများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုနယ်မြေမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

တော်တော်ဝေးဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အပြာနုရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တက်လာသည်။

"ဒီက... သခင်လေးထန်"

"အဲဒီမှာ အန္တရာယ်ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ရှင် ဘယ်လိုများ အတည်ပြုနိုင်တာလဲ"

ဤအမျိုးသမီးမှာ ပေဟန်ထျန်းဖူနန်းတော်၏ အစွမ်းထက်ဆုံးသူ လျိုယွီလင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမတို့က ထန်ထျန်း၏ အကြံပြုချက်ကို နားထောင်ပြီး ရတနာများ ရှိနိုင်သည့် ထိုလျှို့ဝှက်မြေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ရင်ထဲ၌ ရှိနေသည့် သံသယကိုတော့ ဖြေရှင်းလိုကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာကို လုယူရန်အတွက် မဟာမိတ်နန်းတော် သုံးခုစလုံးမှာ ဆုံးရှုံးမှု မနည်းခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ထန်ထျန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုပါပဲ"

"ဒီအပျက်အစီးနယ်မြေရဲ့ တခြားနေရာတွေမှာ ငါ ရှေးဟောင်းတည်ရှိမှု တချို့ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်"

"ခုနက နေရာမှာလည်း အဲဒီလိုမျိုး အရာတွေ ရှိနေနိုင်ခြေ ရှိတယ်၊ အမှတ်မထင် စူးစမ်းမိရင် အန္တရာယ် ဖြစ်သွားနိုင်လို့ပါ"

လျိုယွီလင်က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤရှင်းပြချက်ကို သူမ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။

မင်ယွမ်ထျန်းဖူနန်းတော်၏ အစွမ်းထက်ဆုံးသူ ဝေ့ယုံမှာမူ မျက်နှာ ပျက်သွားတော့သည်။

"ခန့်မှန်းချက် ဟုတ်လား"

သူ၏ အသံမှာ အေးစက်လာပြီး "မင်းရဲ့ အဲဒီ ခန့်မှန်းချက်ကြောင့် ငါတို့ ဘယ်လောက်အထိ ဆုံးရှုံးသွားရသလဲဆိုတာ သိရဲ့လား"

"တကယ်လို့ တခြားနန်းတော်တွေက အဲဒီထဲကနေ ရတနာတွေ အများကြီး ရှာတွေ့သွားမယ်ဆိုရင် ဒီစမ်းသပ်ပွဲမှာ ငါတို့ နန်းတော်သုံးခုလုံး အောက်ဆုံးကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

"ငါတို့ ပြန်သွားရင် ဘာနဲ့ မျက်နှာပြရမှာလဲ"

သူ၏ စကားသံထဲတွင် ဒေါသများစွာ ပါဝင်နေသည်။

ထန်ထျန်း ခေတ္တ ငြိမ်သွားသည်။ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ခိုင်လုံမှု ရှိသော်လည်း အရာအားလုံးကို အကုန်အစင် ထုတ်ပြောရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ရှင်းပြရသည်မှာ တကယ်ပင် မလွယ်ကူပေ။

သို့သော် သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရှန်းယန်က တိုက်ရိုက် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

"ဝေ့ယုံ... မင်းရဲ့ အပြုအမူ ကို သတိထားစမ်း"

"တကယ်လို့ ထန်ထျန်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်နေမယ်ဆိုရင် သူက ငါတို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ"

"ပြန်ပြီး ရှင်းပြဖို့က အရေးကြီးသလား၊ အသက်က အရေးကြီးသလား၊ မင်း ဒါလေးတောင် ခွဲခြား မသိဘူးလား"

ရှန်းယန်က အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းသူ ဖြစ်ပြီး ဝေ့ယုံက ထန်ထျန်းကို အပြစ်တင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အသံမှာလည်း မညှာမတာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝေ့ယုံမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်သွားသည်။

"မင်းက ဘယ်လို စကားပြောတာလဲ"

"ငါက ငါတို့ နန်းတော်သုံးခုလုံးအတွက် စဉ်းစားနေတာလေ"

"မဟုတ်ရင် ငါတို့က ရူးနေလို့လား၊ တခြားနန်းတော်တွေကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိလျက်နဲ့ မင်းတို့နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်း ရပ်တည်ပေးနေရတာက"

"အခုတော့ ဒီအသစ်ရောက်လာတဲ့ကောင်ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ မင်းတို့က စိတ်ကူးပြောင်းသွားကြတယ်၊ ငါတို့ ကြိုးစားခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အလကား ဖြစ်သွားပြီ၊ မင်းကော ငါတို့ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ရှင်းပြချက် ပေးသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှန်းယန်က အေးဆေးစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ရှင်းပြချက်က ပေးပြီးသားပဲ၊ မင်း မယုံတာကိုတော့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က သခင်လေးထန်ကို ယုံတယ်၊ သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က လုံးဝ မှားယွင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

"တကယ်လို့ မင်းက မကျေနပ်ဘူးဆိုရင်လည်း အဲဒီနေရာကို ပြန်သွားလိုက်လေ၊ ဘယ်သူမှ မတားဘူး"

ဝေ့ယုံမှာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဒေါသထွက်ကာ ရှန်းယန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး "မင်း... မင်း အရှက်မရှိဘူး "

"ငါနဲ့ ဒီမှာ တစ်ပွဲလောက် နွှဲချင်နေတာလား"

"လာလေ... တကယ်လို့ မင်း ရှုံးရင် မင်း စုဆောင်းထားတဲ့ ရတနာတွေ အကုန်လုံးကို ငါ့ကို ပေးရမယ်၊ ရတနာတွေ လက်လွှတ်လိုက်ရတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုအတွက် အစားပေးတဲ့ အနေနဲ့ပေါ့"

ရှန်းယန်ကလည်း အကြည့်ချင်း ဆိုင်လိုက်သည်။

"ရတယ်လေ၊ လာစမ်းပါ"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် နှစ်ဦးစလုံး ဓားဆွဲကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထန်ထျန်းက သူတို့ကို အမြန် တားလိုက်ရသည်။

သူ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိသည်။ ရှန်းယန်က လူကောင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခါတလေတွင် အလွန် ခေါင်းမာလွန်းသည်။

သူက လူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်လိုက်ပြီဆိုလျှင် ထိုသူ့ဘက်မှ အပြည့်အဝ ရပ်တည်ပေးတတ်ပြီး အကောင်းအဆိုး အကြောင်းအကျိုးကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

အမှန်စင်စစ် ဝေ့ယုံနှင့် လျိုယွီလင်တို့မှာလည်း တော်တော်လေး စိတ်ရင်းကောင်း သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အင်အားကြီး ရန်သူများ ဝိုင်းရံထားစဉ်က တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်နှင့်အတူ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ပေးခဲ့ကြသည်။

ထန်ထျန်းက ရုတ်တရက် ထွက်ခွာရန် ပြောသည့်အခါတွင်လည်း ကန့်ကွက်မှု အများကြီး မပြုဘဲ ရရှိနိုင်သော ရတနာအမြောက်အမြားကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။

ဝေ့ယုံသည်လည်း ခိုင်လုံသော ရှင်းပြချက်တစ်ခုကိုသာ လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ဝေ့ ... စိတ်အေးအေးထားပါ"

ထန်ထျန်းက ကောင်းမွန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီနေရာမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ငါ အပြည့်အဝ အာမခံနိုင်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ တိကျတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတချို့နဲ့ ပတ်သက်နေလို့ အသေးစိတ် ရှင်းပြဖို့ အဆင်မပြေတာပါ"

"မင်းတို့ နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဝေ့ယုံမှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ဒါက မင်းရဲ့ စကားသက်သက်ပဲလေ"

"တကယ်လို့ အန္တရာယ် မရှိဘဲ တခြားနန်းတော်တွေက ရတနာတွေကို အကုန်သိမ်းသွားရင် ဒီစမ်းသပ်ပွဲမှာ ငါတို့ အရှက်ကွဲမှာပေါ့"

"မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခု အစားပြန်ပေးရမယ်"

ရှန်းယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှေ့တက်ရန် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။

ထန်ထျန်းက သူ့ကို အမြန်တားလိုက်ပြီး ဝေ့ယုံကို ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစားပြန်ပေးဖို့လား... ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

"ငါတို့ အဲဒီနေရာကို ရှာဖွေတယ်ဆိုတာက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ရတနာတွေ ပိုရဖို့ပဲ မဟုတ်လား"

"ဒါဆိုရင် ဒီလို လုပ်ကြတာပေါ့"

"ဒီတိုက်ပွဲအတွင်းမှာ မင်းတို့ ဆုံးရှုံးသွားရတာတွေအတွက် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရတနာတချို့ကို အစားပေးတဲ့ အနေနဲ့ လက်ဆောင်ပေးပါ့မယ်"

"တာအိုမိတ်ဆွေ ဝေ့... ဘယ်လို ထင်လဲ"

ထန်ထျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝေ့ယုံက ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကလား အစားပေးမယ် ဟုတ်လား"

"မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရတနာ ဘယ်လောက်များများ အစားပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ"

"ခုနက လျှို့ဝှက်မြေထဲက ရတနာတွေကို ငါတို့ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းထားတာ ရာဂဏန်းလောက် ရှိတာကွ"

"မင်း တစ်ယောက်တည်းက ငါတို့ကို... အဲ..."

ပြောနေရင်းနှင့် သူ ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထန်ထျန်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် နက်နဲသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်။

ထိုစွမ်းအား ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များအားလုံး၏ လက်ထဲမှ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဘူးများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဤစွမ်းအားများမှာ ယခု စမ်းသပ်ပွဲတွင် စုဆောင်းရန် သတ်မှတ်ထားသည့် ရတနာများပင် ဖြစ်သည်

ဤမျှ ကြီးမားသော စွမ်းအားကြီးဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ရတနာ အခုရေ ရာဂဏန်း ရှိပေလိမ့်မည်။

ဤကောင်က တကယ်ပဲ ဤမျှအထိ ထူးခြားနေရသလော။

"ဒီမှာ ရတနာ ငါးရာ ရှိတယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုအတွက် လုံလောက်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဝေ့ယုံက ထန်ထျန်း၏ လက်ထဲမှ မီးခိုးရောင် အလင်းတုံးကို ကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ စကားပြော မထွက်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ငါးရာတောင်...

ခုနက လျှို့ဝှက်မြေထဲက ရတနာတွေ အားလုံးပေါင်းရင်တောင် ငါးရာ မပြည့်နိုင်လောက်ဘူး...

"အဲ... ဟိုလေ..."

ဝေ့ယုံမှာ တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီးမှ စကားကို ပြန်စလိုက်ရသည်။ "ဒီလောက်အထိတော့... မလိုပါဘူး..."

"သခင်လေးထန်က တကယ်ပဲ... သဘောထားကြီးလွန်းပါတယ်..."

အမှန်တကယ်တော့ သူက အစားပြန်ပေးဖို့ တကယ် လိုချင်နေသည် မဟုတ်ဘဲ ရှန်းယန်၏ စကားကို မခံချင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက ဤမျှအထိ ပေးလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

ငါးရာဆိုသည့် ပမာဏမှာ သူတို့ မင်ယွမ်ထျန်းဖူနန်းတော် တစ်ခုလုံး စုဆောင်းထားသည့် ရတနာများထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဝေ့ယုံ၏ ငြင်းဆိုမှုကို ထန်ထျန်းက ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ဒါကို ယူထားလိုက်ပါ"

"ငါတို့ နန်းတော်နှစ်ခုက အမြဲတမ်း ရင်းနှီးခဲ့ကြတာပဲ၊ ဒီလောက်က ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ဝေ့ယုံကို ငြင်းခွင့်ပင် မပေးဘဲ သူ၏ လက်ထဲမှ ကမ္ဘာ့မူလ စွမ်းအားများကို ဝေ့ယုံထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဝေ့ယုံမှာ အလန့်တကြားနှင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အမျိုးအမည် မသိသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ဤမျှ များပြားသော ရတနာများဆိုလျှင် မင်ယွမ်ထျန်းဖူနန်းတော်ကို ယခု စမ်းသပ်ပွဲတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေရန် လုံလောက်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

"အဲ... ဒါဆိုရင်လည်း... သခင်လေးထန်ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

သူက အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားလုံးများထဲတွင် လေးစားမှုများပင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။

ခုနက ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဒေါသများမှာလည်း ကြာလှ ပြီ ဖြစ်သည့်အလား ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဝေ့ယုံက ပြင်ပပစ္စည်းများကို မက်မောသူ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကံဆိုးစွာပင်... ထန်ထျန်း ပေးလိုက်သည်က များလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။