မူလတာအိုကျင့်စဉ် ၏ စွမ်းပကား

ချန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ ဖိအားပေးမှုကို ရင်ဆိုင်နေရစဉ် ရွှမ်းကျန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေသည်။ သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေထားသမျှကို ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် လက်လွှတ်မပေးလိုပေ။

အကယ်၍ ခုနကသာဆိုလျှင် သူက တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုပြီး တစ်ဖက်လူ နာကျင်သွားအောင် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီပင်။

ထန်ထျန်း ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ၎င်းက သူ့ကို ပိုမိုခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သလို အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူက ထန်ထျန်း၏ သဘောထားကို နားထောင်ရမည် ဖြစ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထန်ထျန်းထံ လွှဲပေးရမည် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်းယန်တို့အပါအဝင် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်မှ မြင့်မြတ်သားတော်လောင်းလျာ အများစုမှာ လက်တွေ့တွင် ထန်ထျန်း၏ စကားကိုသာ နားထောင်ကြပြီး ထန်ထျန်း မရှိသည့်အချိန်မှသာ သူတို့၏ "တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် နံပါတ်တစ်" ဖြစ်သော ရွှမ်းကျန်းကို နားထောင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှမ်းကျန်းက ရင်ထဲမှ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ကာ ထန်ထျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေးထန်... မင်းကော ဘယ်လို ထင်သလဲ"

သူက မေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းမှာ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်ကို သေချာ စူးစမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ရွှမ်းကျန်းကို ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ချန်းဟွမ်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြန်သည်။

"ရွှမ်းကျန်း... မင်း ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်တော့ဘူးလား"

သူက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

ကျိုးရွှမ်ထျန်းဖူနန်းတော်မှ ကျန်းဖုန်းကမူ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဟားဟားဟားဟား..."

"ရွှမ်းကျန်း... မင်းက တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် ရဲ့ နံပါတ်တစ်လို့ ကြွေးကြော်နေတာ မဟုတ်လား၊ အခုတော့ ဘာလို့ တခြားလူရဲ့ အမြင်ကို မေးနေရတာလဲ"

"တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ"

"ဟေ့... ကောင်လေး၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါ ဘာလို့ မင်းအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲ"

သူက ထန်ထျန်းကို လှောင်ပြောင်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရွှမ်းကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး တစ်ဖက်လူကို မည်သို့ ပြန်ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်း၏ အကြည့်မှာ မြေပြင်ပေါ်မှ ခွာလိုက်ပြီး ကျန်းဖုန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ ဆူညံမနေနဲ့"

"ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက တစ်ဖက်လူကို လျစ်လျူရှုကာ ပြန်လှည့်သွားပြန်သည်။

ကျန်းဖုန်းမှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။

ဤကောင်က တော်တော်လေး ဘဝင်မြင့်နေပါလား

ရွှမ်းကျန်းက သူ့ရှေ့တွင် မာန်တက်နေသည်မှာ ထားပါတော့၊ မင်းလို အမည်မသိ တစ်ယောက်က ဘယ်လို အခွင့်အရေးမျိုးနဲ့ ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းနေရတာလဲ။

သူက မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာအစ်ကို ချန်းဟွမ်... ငါ ထပ်ပြီး စောင့်မနေနိုင်တော့ဘူး"

"ပြီးတော့ ဒီလို အညတရလူစားမျိုးက ငါ့ကို အရှက်ခွဲတာကိုလည်း ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး"

"ဒီနေ့ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်က တိုက်ချင်တိုက်၊ မတိုက်ချင်လည်း တိုက်ရမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော အော်ရာ များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ထန်ထျန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေခြင်းပင်

ထန်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူက ဤနေရာတွင် ဘာထူးခြားချက် ရှိသနည်းဟု ကိုယ်တိုင် လေ့လာ လိုသော်လည်း ဤကောင်က အနားတွင် တတွတ်တွတ်နှင့် အနှောင့်အယှက် ပေးနေသဖြင့် စိတ်အလွန် ရှုပ် နေရသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ခံစားမိသော်လည်း ထန်ထျန်းမှာ ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကိုသာ ထိုးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရောင်အသွေးမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်

လူကို ထိတ်လန့်သွားစေလောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကင် ဖိအားတစ်ခုမှာ ထန်ထျန်း၏ လက်ညှိုးထိပ်ဖျားမှ ထွက်လာသည်။

နက်မှောင်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်မြစ်ကြီး တာကျိုးသွားသကဲ့သို့ ကျန်းဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ရာ ကြောင့် ကျန်းဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအနက်ရောင် အလင်းတန်းထဲတွင် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော ကြီးမားလှသည့် အင်အားကြီး ပုန်းကွယ်နေသည်ကို သူ ခံစားမိလိုက်သည်။

၎င်းက လူကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေပေသည်

ထိတ်လန့်သွားသော ကျန်းဖုန်းက သူ၏ ကျင့်စဉ် အားလုံးကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး အဆင့်မြင့် အင်မော်တယ်လက်နက် အများအပြားကိုပင် တစ်ပြိုင်နက် ပစ်လွှတ်ကာ ထိုအနက်ရောင် စွမ်းအားလှိုင်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် နှစ်ဖက် စွမ်းအားများ ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ကျန်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

သူ ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော သိုင်းပညာ များမှာ ထိုအနက်ရောင် စွမ်းအားလှိုင်းရှေ့တွင် စက္ကူလေး တစ်ချပ်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် နုနယ်လှပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အဖတ်မတင်အောင် ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။

အစွမ်းထက်လှသော အဆင့်မြင့် အင်မော်တယ်လက်နက် အများအပြားမှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေကာ အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ကျန်းဖုန်း တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု သိလိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်သည့်အချိန်တွင် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် စွမ်းအားလှိုင်းမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

"ဘုန်း"

ဟိန်းထွက်လာသော အသံကြီးနှင့်အတူ ကျန်းဖုန်းမှာ အနက်ရောင် စွမ်းအားလှိုင်းကြောင့် လွင့်စင်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားမှန်း မသိရတော့ပေ။

တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်

ချန်းဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာ ကျန်းဖုန်း လွင့်စင်သွားသော ဘက်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အဆုံးမဲ့ ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုသူမှာ ကျိုးရွှမ်ထျန်းဖူနန်းတော်၏ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား

သူ၏ အင်မော်တယ်အရှင် အထွတ်အထိပ် အဆင့် ကျင့်ကြံမှုမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်အရ ရွှမ်းကျန်းထက်ပင် တစ်ဆင့် ပိုမြင့်ပေသည်။

ချန်းဟွမ်တို့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ရန် ရာနှုန်းပြည့် အာမခံချက် မရှိပေ။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင် တစ်ဦးမှာ ထန်ထျန်း၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်မြှောက်လိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း ရှုံး နိမ့်သွားရပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းဖုန်းကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ခြင်းမှာ ထန်ထျန်းက သူတို့ကိုလည်း အလွယ်တကူ ရှင်းပစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ဤအချက်က သူတို့ကို မည်သို့မျှ မတုန်လှုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

သူတို့တို့ကိုယ်သူတို့ ယခု မြင့်မြတ်သားတော် စမ်းသပ်ပွဲတွင် အသန်မာဆုံး ပါရမီရှင် များဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ထန်ထျန်းက သူတို့ထက် အဆင့်များစွာ သာလွန်နေပုံရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တုဝေ၏ အဖော်နှင့် ရှောင်းယာ၏ စီနီယာအစ်မတို့သည်လည်း သူတို့၏ စကားများကို နောက်ဆုံးတွင် ယုံကြည်သွားကြတော့သည်။

ဤလူက တကယ်ပင် စစ်ပွဲတစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သူပင်

ကျန်းဖုန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်သော ထန်ထျန်းမှာမူ အစကတည်းက တည်ငြိမ်နေပြီး အရေးမပါသော ကိစ္စလေးတစ်ခုကို လုပ်လိုက်ရသကဲ့သို့သာ ရှိနေသည်။

"မင်းကို မဆူနဲ့လို့ ပြောသားပဲ၊ နားမထောင်ဘူး"

သူက လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

ခုနက တိုက်ကွက်မှာ အမှန်တကယ်တော့ သူက ဘိုးဘေး ပိုင်ရွှီ ထံမှ ခုမှ သင်ယူခဲ့သော မူလတာအိုကျင့်စဉ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ စမ်းသပ်ကြည့်သည့် သဘောလည်း ပါဝင်သည်။

ယခု ကြည့်ရသည်မှာ မူလတာအိုကျင့်စဉ် ၏ စွမ်းပကားမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ပြင်းထန်လှသည်။

စွမ်းအား၏ တစ်ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိသော တိုက်ကွက်ကပင် ကျန်းဖုန်းကို ပြာဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့ရာ အရှင်သခင်အဆင့်အောက်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော ကျင့်စဉ် ဟု ခေါ်ထိုက်ပေသည်။

ဤအရာများကို လုပ်ပြီးနောက် သူက အောက်ခြေမှ မြေပြင်ကို ပြန် လေ့လာ နေပြန်သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချန်းဟွမ်တို့မှာမူ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူကို ထပ် ဒေါသထွက်စေမည် စိုးသဖြင့် အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြတော့ပေ။

ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်စွာ စူးစမ်းပြီးနောက် ထန်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှန်းယန်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မှားနေတယ်၊ ပြဿနာ ရှိတယ်"

"ဒီအောက်မှာ ရတနာတွေ ရှိနေရုံတင် မကဘူး၊ မသိနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေလည်း ရှိနေနိုင်တယ်"

ခုနက သူ၏ စိတ်အာရုံကို လွှတ်လိုက်စဉ် အောက်ခြေမှ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအငွေ့အသက်မှာ ဘိုးဘေး ပိုင်ရွှီ ထံမှ သင်ယူခဲ့သော တာအိုကျင့်စဉ် တစ်ခုနှင့် အလွန် ဆင်တူနေသည်။

ထိုကျင့်စဉ် မှာ အင်မော်တယ်နိုင်ငံ၏ ဘိုးဘေး ခြောက်ဦးထဲမှ တစ်ဦးနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။

အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးနှင့် ပတ်သက်နေပါက လုံးဝ သာမန်မဟုတ်တော့ပေ။

ထန်ထျန်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရှန်းယန်မှာ ကြောင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ထန်ထျန်းက စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

"ဒီအပျက်အစီးနယ်မြေက မရိုးရှင်းဘူး၊ ဒီလို မသိနိုင်တဲ့ စွန့်စားမှုမျိုးကို လုပ်စရာ မလိုဘူး"

"တကယ်လို့ တစ်ခုခုနဲ့ တိုးခဲ့ရင် ကျောက်စိမ်းဘူးကို ခွဲဖို့တောင် အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှန်းယန်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မိုရှန်းဟွာနှင့် ယွီကျိရုံတို့မှာလည်း ထန်ထျန်းဘက်တွင် ရပ်တည်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းကျန်းမှာမူ အနည်းငယ် မကျေနပ်သေးသော်လည်း ခုနက ထန်ထျန်း၏ လက်ညှိုးတိုက်ကွက်ကို မြင်ပြီးနောက် မည်သို့သော ရွေးချယ်မှုမှာ မှန်ကန်သည်ကို သူ နားလည်လိုက်သည်။

ထန်ထျန်း၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ရွှမ်းကျန်းနှင့် ရှန်းယန်တို့က သူတို့၏ မဟာမိတ်များ ဖြစ်သော ပေဟန်ထျန်းဖူနန်းတော် နှင့် မင်ယွမ်ထျန်းဖူနန်းတော် တို့ကို ရှင်းပြလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့က ထို "ရတနာမြေ" ၏ အလယ်ဗဟိုမှ တိုက်ရိုက် ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

ချန်းဟွမ်တို့မှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ ခုနတင် အလွန် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားကို ပြသခဲ့ပြီးမှ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဆုတ်ခွာသွားရသနည်း။

ကြောင်နေကြသော အခြားနန်းတော်မှ လူများကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်၊ မင်းတို့လည်း ထွက်သွားကြဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်"

"အသက်ကို ဒီမှာတင် အလကား မစတေးလိုက်နဲ့"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်မှ လူများကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အခြားနန်းတော်မှ လူများမှာ မည်သို့ ဆုံးဖြတ်မည်ဆိုသည်မှာမူ သူ ထိန်းချုပ်နိုင်သော ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။