အကူအညီတစ်ခု

ကမ္ဘာ့မူလ ငါးရာဆိုသည်မှာ ထန်ထျန်းအတွက်မူ အမွှေးတစ်ပင်စာမျှပင် မရှိသော်လည်း ယခု မြင့်မြတ်သားတော် စမ်းသပ်ပွဲအတွက်မူ အဆင့်အတန်းကို အပြတ်အသတ် ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်သည့် ကိန်းဂဏန်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာ့မူလ ငါးရာရှိပါက မင်ယွမ်ထျန်းဖူနန်းတော်၏ အဆင့်မှာ အနည်းဆုံး ထိပ်ဆုံးသုံးသင်းစာရင်းဝင်ရန် သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။

ပထမနေရာမှာမူ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။ ထန်ထျန်း၏ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဘူးထဲတွင် ကမ္ဘာ့မူလ တစ်သောင်းတောင် ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။

ဒုတိယနှင့် တတိယနေရာအတွက်မူ မင်ယွမ်ထျန်းဖူနန်းတော်အပြင် အခြားတစ်ခု ကျန်သေးသည်။

ထန်ထျန်းက ဘေးနားရှိ လျိုယွီလင်ထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ရတနာ ငါးရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ပေးပြီး ဝေ့ယုံကို တိုက်ရိုက်လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

သို့သော် သူမမှာ သိက္ခာကို ငဲ့နေရသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပြောရန် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ထန်ထျန်းက စကားစပြောလာခဲ့သည်။

"ပေဟန်ထျန်းဖူနန်းတော်က ငါတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်တာကြောင့် ငါလည်း မေ့ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထို့နောက် သူက တူညီသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခုကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

"ဒီအရာတွေက ငါတို့ နန်းတော်တွေကြားက သံယောဇဉ်ကို ရေရှည်တည်တံ့စေလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ကမ္ဘာ့မူလ ငါးရာကို လျိုယွီလင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လျိုယွီလင်မှာ အင်္ကျီစကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အနည်းငယ် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသေးသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်မြေကို လေ့လာ ရန်မှာ သူမတို့၏ ဆန္ဒအရ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ထန်ထျန်းက သူမတို့ကို အစားပြန်ပေးရန် မလိုအပ်ဟု သူမ ထင်မြင်မိသည်။

သို့သော် ရတနာ ငါးရာဆိုသည့် ပမာဏကိုမူ သူမ တကယ်ပင် လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက ရှက်ရွံ့စိတ်ကို ဖိနှိပ်ကာ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ငဲ့ကွက်၍ စွမ်းအားကို လက်ခံလိုက်တော့သည်။

"သခင်လေးထန်ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

လျိုယွီလင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်နောင် သခင်လေးထန်မှာ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိမယ်ဆိုရင် ပေဟန်ထျန်းဖူနန်းတော်က အစွမ်းကုန် ကူညီပါ့မယ်"

ထို့နောက် ဝေ့ယုံကလည်း အနားသို့ ကပ်လာပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ... အဲဒါ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်"

"မင်း တခြားနေရာတွေကို သွားပြီး လေ့လာ ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါတို့က အကူအညီပေးနိုင်တယ်"

"အဲဒီ လျှို့ဝှက်မြေကို ပြန်သွားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မင်းနဲ့အတူ ငါတို့ အသေအလဲ တိုက်ပေးလို့ ရတယ်!ယ"

"ဒါတွေက ကိစ္စအသေးအမွှားတွေပါပဲ~"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ရွှမ်းကျန်း၊ ယွီကျိရုံနှင့် အခြားသူများမှာ တိတ်ဆိတ်နေမိကြသည်။

တကယ်ပင် ချမ်းသာတာက အကောင်းဆုံးပါလား

ခုနတင် တိုက်ပွဲဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဒါက ထန်ထျန်း၏ ဆွဲဆောင်မှုပင်လော။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာရန်မှာ လူတိုင်း အလွန်အမင်း လိုလားသော်လည်း မရရှိနိုင်သော အရာမျိုးကို တကယ်တမ်း ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ဒါကို ဘယ်နှစ်ယောက်က လုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ...

ထက်ထက်သန်သန် ဖြစ်နေသော ဝေ့ယုံနှင့် လျိုယွီလင်တို့ကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... တခြားတော့ ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး၊ စမ်းသပ်ပွဲ ပြီးဆုံးဖို့ အချိန်ကလည်း နီးနေပြီဆိုတော့ ထပ်ပြီး စွန့်စားနေဖို့ မလိုတော့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့မှာ တာအိုမိတ်ဆွေ နှစ်ယောက်ကို အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုတော့ ရှိတယ်"

ဝေ့ယုံနှင့် လျိုယွီလင် နှစ်ဦးစလုံးက လက်သီးဆုပ် ကာ "သခင်လေးထန်သာ ပြောလိုက်ပါ "

"ငါ တို့ လုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စဆိုရင် အစွမ်းကုန် ကူညီပါ့မယ်"

ထန်ထျန်းက လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "သိပ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

"ငါ့မှာ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်ဘက်မှာ ကုန်သွယ်ရေးအသင်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီကုန်သွယ်ရေးအသင်းအတွက် အထူးဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ တစ်ခု ရှိတယ်"

"အဲဒီ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ရဲ့ နယ်ပယ်ကို တခြားကမ္ဘာတွေဆီအထိ ချဲ့ထွင်လို့ ရမလားဆိုတာ ငါ စမ်းသပ်ချင်လို့ပါ"

နှစ်ဦးစလုံး ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

"သခင်လေးထန်... ဒါက လုပ်ဖို့ တကယ် ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား"

"ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားက အကွာအဝေးက ဘယ်လောက်တောင် ဝေးသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး၊ အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်ဖို့က အလွန် ခက်ခဲတယ်လေ၊ တခြားကမ္ဘာဆီအထိ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချဲ့ထွင်နိုင်မှာလဲ"

"တကယ်လို့ တခြားကမ္ဘာမှာ အခြေချနိုင်ခဲ့ရင်တောင် နှစ်ဖက် ဆက်သွယ်ဖို့ ခက်ခဲတာကြောင့် ရေရှည်တည်တံ့ဖို့ မလွယ်ဘူး"

ထန်ထျန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ကမ္ဘာက တကယ့် ကမ္ဘာအစစ် မဟုတ်ပါဘူး"

"ဆက်သွယ်မှု လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီ အစီအရင်ပြား အသေးလေးကို သုံးရုံပါပဲ"

"အများဆုံးဆိုရင် တည်နေရာကူးပြောင်းခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု ထပ်ထည့်ရုံပါပဲ"

"ကမ္ဘာအမြောက်အမြားကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်မှု အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိပါတယ်"

နိယာမစည်းမျဉ်းတွေနဲ့ တုပဖန်တီးထားတဲ့ သယ်ဆောင်သူ ကတောင် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော် ရှိတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်သေးတာပဲ။

တကယ်လို့ တကယ့် ကျန်းရှီ ကျောက်စာတိုင် ကိုသာ သုံးမယ်ဆိုရင် ပုံရိပ်ယောင် ကမ္ဘာရဲ့ နယ်ပယ်က ဘယ်လောက်အထိ ကျယ်ပြန့်သွားမလဲဆိုတာ ထန်ထျန်းတောင် မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက မူလတာအိုတံဆိပ်တုံး ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအစစ် ဖြစ်ပြီး အကြီးဆုံး အပိုင်းအစလည်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား

၎င်း၏ စွမ်းအားက ကမ္ဘာအမြောက်အမြားကို ချိတ်ဆက်ပေးရန် လုံလောက်ပေသည်။

ထို့အပြင် နန်းတော်ကြီး ကိုးခုကြားက အကွာအဝေးကလည်း အလွန်အမင်းကြီး ဝေးကွာမနေပေ။ သူတို့အားလုံးက. ဝူရှန့်ကျိကျွင်း ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေဖြစ်ပြီး အကယ်၍ အလွန်အမင်း ဝေးကွာနေပါက ဤရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ထန်ထျန်းက ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ ကို ဖြန့်ကျက်နိုင်ရန် ယုံကြည်ချက် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ပြန်ရောက်သွားတဲ့အခါမှာ အဓိကသယ်ဆောင်သူ ကို ကျန်းရှီ ကျောက်စာတိုင်နဲ့ အရင်လဲဖို့တော့ လိုအပ်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် ထန်ထျန်းက မိုဘိုင်းအစီရင်ပြား နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဝေ့ယုံနှင့် လျိုယွီလင်တို့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ အတွေ့အကြုံရှိသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အစီအရင်ပြား၏ အသုံးဝင်ပုံနှင့် အသုံးပြုပုံကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားကြသည်။

"ဒါဆို သခင်လေးထန်က ငါတို့ကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်တာလဲ"

ဝေ့ယုံက မေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ပြောသည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့ ပြန်ရောက်သွားတဲ့အခါ ဟင်းလင်းပြင် နယ်မြေ ထဲကို ချောချောမွေ့မွေ့ ဝင်လို့ ရမလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ပေးဖို့ပါပဲ"

"တကယ်လို့ ဝင်လို့ ရတယ်ဆိုရင် ဒီအစီအရင်ပြားတွေကို မင်းတို့ဘက်မှာ ဖြန့်ဝေပေးဖို့ ငါ အကူအညီလိုလိမ့်မယ်၊ သုံးစွဲသူ များလေလေ ပိုကောင်းလေပါပဲ"

"အချိန်ကတော့ ပြန်ရောက်ပြီး သုံးရက်အကြာမှ စမ်းသုံးကြည့်ပေးပါ၊ ငါလည်း ပြင်ဆင်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ပါ"

ဝေ့ယုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါက လုံးဝ ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ကိစ္စအသေးအမွှားလေးပါ"

"စမ်းသပ်ချက် ရလဒ် တိကျဖို့အတွက် ငါ သုံးရက်တစ်ကြိမ် စမ်းကြည့်ပေးပါ့မယ်"

"တကယ်လို့ ဆယ်ကြိမ်လောက် စမ်းပြီးမှ သခင်လေးထန်ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေ နဲ့ မချိတ်ဆက်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါလည်း တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

သူက တော်တော်လေး အသေးစိတ် စဉ်းစားပေးသည်။

သို့သော် သုံးရက်ဆိုလျှင်တော့ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

"ဒါဆိုရင် တာအိုမိတ်ဆွေ နှစ်ယောက်ကို အပ်ပါတယ်"

ထန်ထျန်းက လက်သီးဆုပ် ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကလည်း လက်သီးပြန်ဆုပ် ကာ ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း ဆိုကြသည်။

ထို့နောက် အားလုံးက ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။

စမ်းသပ်ပွဲ ပြီးဆုံးရန် တစ်နာရီကျော်ခန့်သာ ကျန်တော့သဖြင့် အားလုံးက အသီးသီး ခွဲခွာပြီး ရတနာအချို့ ထပ်ရှာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ခွဲခွာရန် ပြင်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် မြေကြီး နှင့် ကောင်းကင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ကြီးမားသော အနက်ရောင် တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု အဝေးတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်။

အားလုံး၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုဘက်မှာ... လျှို့ဝှက်မြေ ရှိသည့် ဘက်ပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ... တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီ"

ဝေ့ယုံနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြသည်။ သူတို့ တော်တော်လေး ဝေးဝေးကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ရာ ကို ခံစားနေရဆဲပင်။

အကယ်၍ သူတို့သာ အချိန်မီ ထွက်မလာခဲ့လျှင်...

ထန်ထျန်းကမူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ချန်းဟွမ်နှင့် ကျန်းဖုန်းတို့က သူ၏ သတိပေးချက်ကို နားမထောင်ဘဲ ထိုလျှို့ဝှက်မြေကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်လိုက်ကြပုံရသည်။

ထိုဟိန်းထွက်နေသော စွမ်းအားမှာ အဝေးမှ အာရုံခံနိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူတို့ကဲ့သို့ အင်မော်တယ်အရှင် အဆင့် မြင့်မြတ်သားတော်လောင်းလျာများ ခုခံနိုင်သည့် အဆင့် မဟုတ်တော့ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင် မြူခိုးများမှာ အလွန် မြန်ဆန်သော နှုန်းဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

အသက်ရှူရုံမျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့မှာ သူတို့ရှိရာ နယ်မြေအနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရတနာတွေ ထပ်မရှာနဲ့တော့"

"အားလုံးပဲ... အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ ပြင်ကြ"

ထိုစွမ်းအားမှာ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် နယ်ပယ်ကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားမိလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ ထန်ထျန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မသံသယဖြစ်ရဲကြတော့ဘဲ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဘူးများကို လက်ထဲတွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ အချိန်မရွေး ခွဲပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ထန်ထျန်းလည်း စမ်းသပ်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရန် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အနက်ရောင်မြူခိုးများအတွင်း၌ အသက်စွမ်းအား အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ... ချန်းဟွမ်၊ ကျန်းဖုန်းနှင့် အခြားနန်းတော်ကြီး ငါးခုမှ လူများပင် ဖြစ်သည်

သူတို့ အသက်ရှင်နေကြသေးသော်လည်း အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဘူးကို ခွဲရန်ပင် အခွင့်အရေး မရဘဲ အထဲ၌ အားလုံး ပိတ်မိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်