ယန်ချုံကျန်း၏ အတွေး

ပန်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အတွင်းစည်း

ကောင်းကင်ယံရှိ လှိုင်းလေထန်မှုများအကြားတွင်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ဒဏ်ရာရရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်စုသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ထိုအထဲတွင်နှစ်ဦးမှာ သတိလစ်လုနီးပါး အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး အခြားသူများတွဲကူထားရပေသည်။

ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရခြင်း၏ အသွင်အပြင်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

သို့သော် ဂိုဏ်းတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သော အကြီးအကဲများမှာ အရှေ့ဆုံးတွင်ရှိသော ယန်ချုံးကျန်း ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြ၏။

တာအိုကလေးငယ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင်၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသည် ကမ္ဘာမြေအမှောင်စပါးအုံးမြွေမျိုးနွယ်စုကို သုတ်သင်ရန်အတွက် စွမ်းကုန်သုံးခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သူတို့၏ အသွင်အပြင်မှာ ကြည့်မကောင်းလှသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ လူတိုင်း အသက်ရှင်လျက်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

ထိုတစ္ဆေစပါးအုံးမြွေမျိုးနွယ်စု၏ အင်အားကို ပန်ရှန်းဂိုဏ်း အကြီးအကဲများ နားလည်ထားမှုအရ၊ ဤမျှကြီးမားသောအောင်ပွဲကို ရရှိရန်အတွက် တောင်ပိုင်းဟုန်မှ တာအိုကလေးငယ်အများအပြားသည် များစွာအားထုတ်ကြိုးပမ်းခဲ့ရမည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

သို့သော်... စစ်သုံ့ပန်းများကရော မည်သည့်နေရာရောက်နေသနည်း။

သူတို့သည် ကမ္ဘာမြေအမှောင်စပါးအုံးမြွေ သခင်လေးကို အရှင်ဖမ်းဆီးရမည် မဟုတ်ပါလော။ အခြေအနေမှာ အလွန် တင်းမာလွန်းလှသဖြင့် မတော်တဆ သတ်မိသွားခဲ့လေသည်လော။

ဤအတွေးနှင့်အတူ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် လေးလံကျဆင်းသွားတော့သည်။

မြက်ကိုရိုက်၍ မြွေကိုခြောက်လှန့်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရာ၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ တစ္ဆေစပါးအုံးမြွေများအပေါ် လှုပ်ရှားခဲ့သည့် ကိစ္စပြန့်နှံ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ အနီးအနားရှိ နတ်ဆိုးများသည် သေချာပေါက် ပိုမို သတိထားလာကြမည် ဖြစ်သည်။

အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းမှ ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန်အတွက် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းအနေဖြင့် ပို၍ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုမျိုး ပြုလုပ်ရနိုင်၏။

သူတို့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဤဦးဆောင်နေသောအင်အားစုကြီးနှင့် ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်နိုင်မည်ဖြစ်၍၊ အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေတော့ မဟုတ်သေးပေ။

သူတို့ ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင်၊ အကြီးအကဲကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းနေသည်ကို လူတိုင်း ရုတ်တရက်သတိပြုမိလိုက်ရာ၊ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

"ငါက လူကွယ်ရာမှာ အတင်းအဖျင်းမပြောတတ်ဘူး။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းမျက်နှာကို တည့်ကြည့်ပြီး စွပ်စွဲချင်တာ။"

ယန်ယွင်ဟန် သည် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူ၏ ဒေါသကို နောက်ဆုံး၌ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပုံရ၏။ သူသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်စများကို ဒေါသတကြီး ခါရမ်းလိုက်ကာ၊ ယန်ချုံကျန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ အပြုအမူမှာ မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ၊ သိုင်းလောကမှ စစ်သည်တော် တစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေပေသည်။

"..."

ယန်ချုံကျန်းသည် အဘိုးအိုအား အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ရုန်းကန်ခြင်းမပြုဘဲ တောင်နောက်ဘက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လိုက်ပါသွားခဲ့၏။

"ငါတို့ သွားကြမလား" ဘိုင်ဝူ သည် ဘေးဘက်သို့ တွန့်ဆုတ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

ဝေ့ယွမ်ကျိုး သည် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်တတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် အနောက်ပိုင်းဟုန်သို့ အကူအညီတောင်းခံရန် လာရောက်ခြင်းက ပန်ရှန်းဂိုဏ်း အကြီးအကဲများနှင့် တာအိုကလေးငယ်တို့ အချင်းချင်း အဆင်မပြေဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးထင်ခဲ့ဖူးပေ။

အကူအညီတောင်းခံခြင်း ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ တိကျသောတုံ့ပြန်မှု မရရှိသေးပါက၊ သူ အမှန်တကယ်ပင် ထွက်သွားချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေမှာ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှပေ၏။

ဂိုဏ်းအပေါ် အလွန်သစ္စာရှိသော လူနှစ်ဦးသည်၊ မကြာသေးမီကမှ တွေ့ဆုံခဲ့ရသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ပြင်ပလူများရှေ့တွင် အမှန်တကယ် ငြင်းခုံနေကြခြင်းပင်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အပြစ်တင်ရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းအလွန် ထူးချွန်လွန်းနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤထူးချွန်မှုသည် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ မသိရသေးပေ။ အကယ်၍ မရရှိခဲ့ပါက၊ တာအိုကလေးငယ်ယန် သည် ကတိဖျက်ရန် ဝန်လေးနေမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ တောင်ပိုင်းဟုန်အား ကူညီရေးကိစ္စတွင် အမှန်တကယ် ဝင်ပြောခွင့် သိပ်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဤအတွေးနှင့်အတူ ဝေ့ယွမ်ကျိုးသည် တောင်နောက်ဘက်ဆီသို့ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

တောင်နောက်ဘက် ကြည်လင်သော စမ်းရေပေါက်အနီးတွင်

လျှော်များဖြင့်ရက်လုပ်ထားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိန်ချုံးနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။ သူသည် နောက်ဆုံးထွက်သက်သို့ ရောက်နေသည့်အလား၊ ခန္ဓာကိုယ်မှမည်သည့် စွမ်းအင်မျှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း မရှိဘဲ အသက်မဲ့နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးနှင့် ဆင်တူနေပေသည်။

သူ၏ အနောက်တွင် ယန်ယွင်ဟန်သည် စောစောကကြုံတွေ့ခဲ့ရမှုများကို အဆက်မပြတ် အသေးစိတ် ရှင်းပြနေခဲ့ပြီး၊ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာသောအခါ၊ မနေနိုင်တော့ဘဲ ခြေဆောင့်ကာ စူးရဲစွာကြည့်ရင်းအော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ဂိုဏ်းရဲ့ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားနိုင်ရတာလဲ။ တာအိုကလေးငယ်က ကျုပ်နဲ့တောင် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးတာ မလုပ်ဘူး"

အကြီးအကဲကြီးက ရှန်းအမည်ရသော လူငယ်လေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသူဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ပြီး၊ သူ့ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုလူငယ်ကို အတော်လေး သဘောကျမိသော်လည်း၊ ထိုလူငယ်နှင့် လောင်းကြေးထပ်ရန်အတွက် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ရှင်သန်ရပ်တည်မှုကို အန္တရာယ်ပြုလောက်သည့် အတိုင်းအတာအထိတော့ မဟုတ်ပေ။

ယန်ချုံကျန်းသည် သောက်ကျိုးနည်း မည်သည့်အရာကို တွေးတောနေခဲ့သနည်း။ သူသာ ထိုမျှ ရက်ရောနေလျှင်၊ အခြားသူတစ်ဦးကို တာအိုကလေးငယ်နေရာ ယူခိုင်းလိုက်သင့်သည်။

ထို ရှန်းဆိုသော လူငယ်လေးကို နေရာယူခိုင်းလိုက်လျှင် ပိုမကောင်းပေဘူးလော။

"မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ၊ ဘာတွေ စီစဉ်နေတာလဲ။"

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ၊ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

သူသည် ခေါင်းကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘဲ၊ သူ၏ အသံတွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုအရိပ်အယောင်မျှ ပါဝင်မနေခဲ့ချေ။

ကိစ္စရပ်သည် အနန္တတာအိုအင်ပါယာဂိုဏ်းနှင့် သက်ဆိုင်နေသော်လည်း၊ ဤပန်ရှန်းဂိုဏ်းသခင်မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့်သည် ဤမျှအဓိပ္ပာယ်မဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ရန်အတွက် မည်သို့သော အံ့မခန်းအရာကို ရှာတွေ့ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကိုသာ သူ သိလိုခဲ့၏။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဆိုရလျှင်၊ ထူးဆန်းပြီး ဆန်းကြယ်သောဖြစ်ရပ်များကို များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ၊ သူသည် အနည်းငယ် ထုံထိုင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းဟုန်မှ လူငယ်ကျင့်ကြံသူအပေါ် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ အကြီးအကဲကြီး ယန်ယွင်ဟန်လောက်ပင် မရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ တည်ငြိမ်သော စိတ်နေသဘောထားအတွက် အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ တပည့်အပေါ် ယုံကြည်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပေ၏။

"ကဲ၊ မင်း ပြောစမ်း" ယန်ယွင်ဟန်သည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ပိုက်လိုက်သည်။

ယန်ချုံကျန်းသည် အဘိုးအိုနှင့် ငြင်းခုံခြင်း မပြုခဲ့ပေ၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်များကို နားလည်ရန် ခက်ခဲကြောင်း သူ သိနေသည်။ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းကို ဂရုစိုက်သော မည်သည့် ကျင့်ကြံသူမဆို ဒေါသထွက်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင်၊ သူ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်ထားသည့်အရာမှာ ပို၍ပင်အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှပြီး၊ လူတိုင်းက သူ့ကို ရူးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကြမည့် အတိုင်းအတာအထိပင်။

ယန်ချုံကျန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ရုတ်တရက်နောက်သို့ ဆုတ်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်သီးများကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ဆန္ဒရှိတာက... ရှန်းဆိုတဲ့ လူငယ်လေးကို ကျွန်တော် ချုံကျန်းရဲ့ နေရာမှာ အစားထိုးပြီး ပန်ရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုကလေးငယ်ဖြစ်လာစေချင်တာပါ။"

"..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်ပင် အချိန်အတန်ကြာတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာခဲ့၏။

"ရှန်း ဆိုတဲ့ လူငယ်လေး ဟုတ်လား။ မင်း သူ့နာမည်ကိုတောင် မသိဘူးလေ။"

ယန်ချုံကျန်း၏ လေးနက်သော အမူအရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ လျှော်ထည်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်၏။

"အကြောင်းပြချက်ကရော။"

"ဟူး။"

ယန်ယွင်ဟန်၏ ထိတ်လန့်တကြားကြည့်ရှုမှုအောက်တွင်၊ ယန်ချုံကျန်းသည် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီတောင်က ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ဆိုပေမယ့်၊ အဲဒါက ရှန်းဆိုတဲ့ လူငယ်လေး ပိုင်ဆိုင်တဲ့တောင်ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စိုးရိမ်မိတာက သူက အမည်မဲ့တောင် ကို ယူသွားမှာကိုပဲ..."

ဂိုဏ်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဖြစ်သော တာအိုပေါင်းစည်းအဆင့်ရှိ အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်သည် စစ်မှန်သော မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ တွယ်တာမှုကင်းမဲ့နေသင့်ပေသည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ ခွန်အားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ပုံဖော်ရန်နှစ်သက်ပြီး လူသားဆန်သောအမူအကျင့်များ ပိုမိုရှိကာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသော်လည်း၊ ယေဘုယျအားဖြင့် ကြီးမားသော စိတ်ခံစားမှုအတက်အကျများ ကင်းမဲ့နေဆဲပင်။

သို့သော်၊ ဤစကားများကို ကြားသောအခါ၊ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုသူ၏မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ပစ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။