အခန်း (၆၅၇)

"ကောင်းတယ်... အပြင်ထွက်သွားပြီး မင်းပိုင်ဆိုင်သမျှထဲမှာတန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာကို တခြားတစ်ယောက်ကို တန်းပေးလိုက်တယ်ပေါ့လေ"

"အကြောင်းပြချက်က ဘာလဲ" လျှော်ထည်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုသည် သူ၏ဒေါသကို မျိုသိပ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးကို ပြန်လည်ဖိချလိုက်၏။

"သူက ရှန်းယွဲ့ပညာရပ်ကို တတ်မြောက်သွားပြီ..." ယန်ချုံကျန်းက ခါးသီးသော အမူအရာဖြင့် ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့၏။ ထို့နောက် သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏တပည့်ဖြစ်သူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှစိတ်ဓာတ်ကျနေရသနည်းဆိုသည်ကို နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအကြီးအကျယ် ထိခိုက်မှုဖြစ်ပြီး တာအိုနှလုံးသား ပျက်စီးသွားသည့် လက္ခဏာပင်။

ဤသို့တွေးမိလိုက်သောအခါ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားပြီး သူ၏ထံမှ နက်ရှိုင်းပြီးပြည့်စုံသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှန်းယွဲ့ပညာရပ်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ဖြစ်ပေသည်။

သူက ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။ "သူ အောင်မြင်သွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းမှာတော့ ဒါက သာမန်ကျင့်စဉ်တစ်ခုပဲလေ။ ဒါက ဘာကိုမှ သက်သေမပြနိုင်ပါဘူး။ နောက်ပြီး မင်းလည်း ဒါကို တတ်မြောက်ထားတာပဲ မဟုတ်လား။ သူက မင်းထက် နည်းနည်းလေး ပိုမြန်မြန် တတ်သွားတာပါပဲ။"

အမှန်စင်စစ် ဤစကားများမှာ သူ၏ စိတ်ရင်းနှင့်တော့ အနည်းငယ် ဆန့်ကျင်နေပေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသေးစိတ်အချက်အလက်များအရ ပါရမီချင်းမှာ မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ ကွာခြားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြင်ပလူတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ဤလျှော်ထည်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုမှာ သူ၏တပည့်ဖြစ်သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအတားအဆီးများ ဖြစ်ပေါ်နေမည်ကို ပို၍ပင် မလိုလားပေ။

သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ်ဖန်တီးကာ ယန်ချုံကျန်း၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... အခြေခံအဆင့်တင် မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ရှန်းယွဲ့ပညာရပ်တတ်မြောက်မှုက ဆရာ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းအတိုင်းပဲ..." ယန်ချုံကျန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့်မော့ကြည့်ကာ နောက်ထပ် ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို ထပ်ပေါင်းလိုက်သည်။

စကားမဆုံးမီမှာပင် တာအိုကလေးငယ်ယန်သည် သူ၏ပခုံးပေါ်ရှိ လက်ဖဝါးမှာဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်းတင်းကျပ်လာကာတဂျွတ်ဂျွတ်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်သည် အမည်မဲ့တောင်ရှိရာ ဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုမှာ သူ၏ နက်ရှိုင်းသောမျက်လုံးများအတွင်း စီးဝင်လာပြီး မကြာမီမှာပင် မကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှန်းအမည်ရှိသော လူငယ်ကျင့်ကြံသူသည် ပထမလျှို့ဝှက်အလွှာကို သုံးရက်အတွင်း ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာသောလှည့်ကွက်ကို အသုံးပြု၍ ဖြစ်နိုင်သေးသော်လည်း၊ ရှန်းယွဲ့ပညာရပ်ကို ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ တတ်မြောက်သွားခြင်းမှာမူ...

တကယ်လို့ ဒါက အမည်မဲ့တောင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ ကျန်းဆိုတဲ့လူက ဒီတောင်ကြီးကို စားပစ်လိုက်မယ်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်တွဲလာခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကံကြမ္မာ၏ အခိုက်အတန့်တစ်ခုကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူက သူ၏လက်ကို လျင်မြန်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်၏။ "ဒါဆိုလည်း မင်းက ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် လောနေရတာလဲ၊ငါ အမြဲတမ်း သွန်သင်ဆုံးမနေတဲ့ တည်ငြိမ်မှုတွေကို မင်း မေ့သွားပြီလား"

"တောင်က ဒီမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။ ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။"

"ငါတို့ဆီ လာတွေ့ဖို့ သူကပဲ တောင်းဆိုရမှာ... ငါတို့က သူ့ကို တောင်းဆိုရမှာ မဟုတ်ဘူး" စကားအဆုံးတွင် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှုံ့တွသွားတော့သည်။

ယန်ချုံကျန်းသည် သူ၏ဆရာ၏ နောက်ကျောကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "ဆရာ... ကျွန်တော် လောနေတယ်လို့ မထင်ပါဘူး။"

သူ၏စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ဆရာသည် နောက်ကျောတွင်ထားရှိသော လက်ကို ထပ်မံ၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်က လှည့်ကြည့်ကာ သူ့ကို အေးစက်သောအကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် "မင်းက တောင်ကို လေ့လာပြီး သူ့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မတွေ့ရှိခဲ့ဘူးလား၊ မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကို တကယ်ပဲ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးလား"

"သူ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ မင်းက အခုလိုမျိုး ပန်ရှန်းဂိုဏ်းကို အထင်သေးအောင် လုပ်နေပြီး အဲဒီလူငယ်ကျင့်ကြံသူကို ငါတို့ဆီမှာ ဆက်နေအောင် မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ရင်... ငါ့ရဲ့လက်ဖဝါးရိုက်ချက်တွေ ဘယ်လောက် ပြင်းထန်သလဲဆိုတာကို မင်းကို ပြန်သတိပေးရလိမ့်မယ်။ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပန်ရှန်းဂိုဏ်းချုပ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။ "ဟက်... ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဒါက သူ့ရဲ့ တောင်ဖြစ်နေတုန်းပဲ..."

သူက တည်ငြိမ်သော်လည်း ပြတ်သားစွာဖြင့် တစ်ဖန် ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်သည်။ "သွားပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ချေ။ သူ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မယ်။"

ငါးစာရှိနေသရွေ့ ငါးမမိမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

ဤတပည့်မှာ ငယ်ရွယ်လွန်းသေးသဖြင့် ပိုမို၍ ဆုံးမရန် လိုအပ်သေးသည်။

...

အနောက်ပိုင်းဟုန်နှင့် ပင်လယ်ရေပြင်ကျယ်တို့၏ အလွန်တွင်

ရှန်းယီသည် ဓားပျံကို စီးနင်းကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ပေးထားသော မြေပုံကို စိတ်ထဲ၌ ပြန်လည် ပုံဖော်နေခဲ့၏။

သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှတ်ဉာဏ်ဖြင့် မည်သည့် အသေးစိတ်အချက်ကိုမျှ လွတ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ ပြန်လည်စဉ်းစားလေလေ ရှန်းယီ၏ မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ တွန့်ချိုးလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းမှာ အတော်အတန် အင်အားရှိသော်လည်း၊ သူတို့၏ မြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားထားသောအရေးကြီးသည့် နေရာတိုင်းမှာ အနည်းဆုံး ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်အဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းသော အချက်ဖြစ်သင့်ပေ၏။

သို့သော် အနောက်ပိုင်းဟုန်၏ အလုံးစုံသော အခြေအနေမှာ ရှန်းယီမျှော်လင့်ထားသည်ထက် အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

ပန်ရှန်းဂိုဏ်းသည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု တစ်ခုစီ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော ဆက်ဆံရေးများကိုမြေပုံပေါ်တွင် အသေးစိတ် မှတ်သားထားရာ၊ မြေပုံတစ်ခုလုံးမှာ ရှုပ်ထွေးနေသော ပင့်ကူအိမ်တစ်ခုနှင့် တူနေတော့သည်။

ရေတွက်ကြည့်ပါက နဂါးနန်းတော်၏ ကျောထောက်နောက်ခံရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် တာအိုပေါင်းစည်းအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိနေခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

အချို့မှာ မသေမျိုးဂိုဏ်း များနှင့်ပင် ပတ်သက်နေကြ၏။

ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများအကြား ရှင်းလင်းသောနယ်နိမိတ်ရှိသည့် တောင်ပိုင်းဟုန်နှင့် အခြေခံအားဖြင့် ကွဲပြားနေပြီး၊ ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသော ဟင်းချိုအိုးကြီးနှင့် တူနေပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်းယီအတွက် သူသွားလိုသော ပန်းတိုင်မှာ ဘေးကင်းပါ့မလားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲနေ၏။

ဤနေရာမှာ တောင်ပိုင်းဟုန် မဟုတ်ပေ။ ခိုလှုံရန် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းရတနာနယ်မြေလည်း မရှိသလို၊ အခြားသူများကို ဟန့်တားပေးမည့် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ဂိုဏ်းချုပ်များလည်း မရှိပေ။

အကယ်၍ မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်များ ပေါ်ပေါက်လာပါက သူ့တွင် ထွက်ပေါက် သို့မဟုတ် အရန်အစီအစဉ် လုံးဝမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

"သခင်... ရှေ့မှာ ရေနေမျိုးနွယ်စုရဲ့ အရှိန်အဝါကို ခံစားရတယ်။"

ထိုစဉ်မှာပင် ရှန်းယီ၏ နောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာသော ယွီလန်က ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်ပြီး၊ နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမအတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမမှာ မီးဓာတ်ရှိသော ငှက်နတ်ဆိုး ဖြစ်သဖြင့် ရေနေမျိုးနွယ်စုများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သဘာဝအရပင် အာရုံခံနိုင်စွမ်း ပိုမို ထက်မြက်လှသည်။

ဤတောင်ပိုင်းခန်းမသခင်မမှာ ခယ်ရှစ်စန်း နှင့် ဝူကျွင်းတို့ကဲ့သို့ နဂါးနန်းတော်စာရင်းဝင်ထားသူ မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါက ရှန်းယီအတွက် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ရန် ပိုမို အဆင်ပြေစေပေသည်။

ယွီလန်၏ စကားကို အတည်ပြုလိုက်သည့်အလား၊

ရုတ်တရက်ဝေးကွာသော ရေမျက်နှာပြင်မှာ ဆူပွက်လာခဲ့၏။ ကျောနက်ရေနဂါး၏ ခန့်ညားသောခန္ဓာကိုယ်မှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီတာပေါင်းများစွာမြင့်သော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

၎င်းသည် မြင်းဇက်ကြိုးကဲ့သို့သော အေးစက်သည့် သတ္တုဇက်ကြိုးကို တပ်ဆင်ထားပြီး၊ စိုစွတ်ကာ တောက်ပနေသော အနက်ရောင်အကြေးခွံများမှာ အရောင်လက်နေပေသည်။ နဂါးကျောရိုးပေါ်တွင်တော့ အရပ်ရှည်သောပုံရိပ်တစ်ခုက ဇက်ကြိုးကို ကိုင်တွယ်ကာ မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့၏။

သူသည် ငွေဖြူရောင်ချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်ရုံရှည်ကို ခြုံထား၏။ ခေါင်းပေါ်တွင် ဦးချိုနှစ်ခုပါရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၉ ကျင့်ကြံခြင်း ရှိပုံရသည်။

သူက ရှန်းယီကို ဦးစွာ အကဲခတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အကြည့်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ဝတ်ရုံနက်နှင့် အနက်ရောင်အလင်း ဓားပျံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက်၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မသိစိတ်အရ အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။