အခန်း (၂၂၀၅-၂၂၀၆)

အပိုင်း(၂၂၀၅)

တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးမှသာ ရှန့်လျိုသည် စိမ်းပြာရောင် မျက်ဝန်းများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ အခန်းတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လျှောက်လှမ်းပုံမှာ တည်ငြိမ်၏။ အသက်အရွယ် အိုမင်းလှသော သူ၏ သက်တမ်းကို အနည်းငယ်မျှပင် အရိပ်အယောင် ပြခြင်း မရှိပေ။ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ စွမ်းအင်များနှင့် တက်ကြွနေပြီး အသက်ရှူသံတိုင်းမှာ သြဇာညောင်းလှကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမှုတိုင်းမှာလည်း မေ့ဖျောက်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

တံခါးဝတွင် ဆံပင်တိုတိုနှင့် အသက်နှစ်ဆယ်နှောင်းပိုင်း သေမျိုးအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တူသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူမသည် သူရဲကောင်းတာအို နန်းတော် ၏ အမှတ်အသားအရောင်များဖြစ်သော အဖြူရောင်နှင့် စိမ်းပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်မောင်းကာနှင့် ပခုံးကာကဲ့သို့သော ပေါ့ပါးသည့် တိုက်ပွဲဝင် အသုံးအဆောင်အချို့ကိုလည်း ဆင်မြန်းထားသည်။ သူမထံမှ သူရဲကောင်းဆန်သော ရှိန်ဝါများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

ရှန့်လျိုကို မြင်သည်နှင့် သူမသည် အလွန်အမင်း ရိုသေစွာဖြင့် အလေးပြုလိုက်သည်။ ရှန့်လျို၏ မျက်ဝန်းများက သူမထံသို့ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ကျရောက်လာသည်။

သူမက သူမ၏ လာရင်းကိစ္စကို ရှင်းလင်းစွာ တင်ပြလိုက်သည်။

"သတင်းရရှိချက်အရ ပြင်ပဖန်တီးရှင် ဘုရင် အဆင့် (၃) ဖြစ်တဲ့ အာရုဏ်ဦး အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထို ဟာ နှလုံးသားငယ် ကြယ်တာရာ နယ်မြေကနေ တစ်ဆင့် တောက်ပသော ကြယ် နန်းတော်ရဲ့ ကြယ်တာရာ ဓာတ်ပြားတွေကို အသုံးပြုပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းနဲ့ သူနဲ့အတူ လိုက်ပါလာမယ့်သူတွေကိုလည်း အတည်ပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းပါ..."

ထိုစကားကြောင့် ရှန့်လျို၏ မျက်ဝန်းများတွင် ခံစားချက်အချို့ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ အတော်လေးကို မျှော်လင့်မထားသော ကိစ္စပင်။

အင်အားစုအသီးသီး၏ သတင်းပေးချက်များအရ အံ့ဩဖွယ်ရာ အဂ္ဂိရတ် ထုတ်ကုန်များစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဤ အာရုဏ်ဦး အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထို သည် အနည်းဆုံး ဉာဏ်အလင်းရ သူတော်စင် တစ်ဦး သို့မဟုတ် အထွတ်အထိပ် သူတော်စင် တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆထားကြသည်။ အကြောင်းကား... သူသည် အတွေးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူ့အား လာရောက်ခေါ်ဆောင်သော တာအို ဥပဒေ ထိန်းသိမ်းသူကို အတင်းအကြပ် ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ဉာဏ်အလင်းရ သူတော်စင်အဆင့်ရှိသော ထိုတာအို ဥပဒေသ ထိန်းသိမ်းသူကို သတ်ဖြတ်ပြီးမှ ဒဏ်ငွေဆောင်မည်ဟု တိုက်ရိုက် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုများကြောင့် တစ်ဂလက်ဆီလုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး အစွမ်းကုန် သန့်စင်ခြင်း မျှော်စင် ခုနစ်ခု ပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ရာ မှတ်ချက်မပေးခဲ့ပေ။

ထို့အပြင်... ယခင် အမည်မဲ့ဂလက်ဆီ (ယခု ပြတ်သားသော ဆည်းဆာ ဂလက်ဆီ) မှ အုပ်စိုးသူ သူတော်စင် လေးဦးစလုံးမှာလည်း သူ့ကို အလွန်အမင်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည်ကို သူတို့ တွေ့ခဲ့ကြရသည်။

သို့သော် ယခုမူ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဟောကိန်းများ ရှိနေသည့်ကြားမှ ကြယ်တာရာ ဓာတ်ပြား ဆိုသည့် စမ်းသပ်ဆဲ အဖိုးတန်ပစ္စည်းကို အသုံးပြုကာ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ လာရောက်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။ ရှန့်လျိုနှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးက ဝေ့ဝူယင် ဟောကိန်းကြောင့် လာရောက်မည်မဟုတ်ဘဲ လော့နင် ကိုသာ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် စေလွှတ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ကပ်ဘေး ဟောကိန်းကို မကြောက်သည်လား...။

ဟောကိန်းအရ ဉာဏ်အလင်းရ သူတော်စင် နှင့် အထွတ်အထိပ် သူတော်စင် အဆင့်ရှိသူများ ပေါ်လာပါက ကပ်ဘေးနှင့် တွေ့ကြုံရမည်ဟု ဆိုထားရာ ဝေ့ဝူယင်မှာ ဤအချက်ကို သေချာပေါက် သိရှိပေလိမ့်မည်။ ရှန့်လျိုကမူ ထိုဟောကိန်းကြောင့် အခြားသော အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များ မလာရောက်နိုင်ခြင်းကို မိမိအတွက် အခွင့်အရေးဟု မှတ်ယူကာ ဝမ်းသာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝေ့ဝူယင်က အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တိုင် လာရသနည်း။

"ဒါဆို သူ တကယ်ပဲ ဒီကို လာနေတာပေါ့..."

ရှန့်လျိုက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ သြဇာအာဏာ အပြည့်ပါဝင်နေပြီး နက်ရှိုင်းလှသည်။ သူက အမျိုးသမီးငယ်ကို ကြည့်ကာ ဆက်မေးလိုက်၏။

"နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလဲ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်"

သူမက ပြန်ဖြေသည်။

"သခင်မလေးက သူ့ရဲ့ အခန်းထဲကနေ ထွက်ဖို့ ငြင်းဆန်နေပါတယ်"

"..."

ရှန့်လျို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ရှန့်ဝမ်ချင်း ၏ ခေါင်းမာသော အကျင့်က အချိန်မတော် ပေါ်လာခဲ့ပြန်လေပြီ။

"သူ ထွက်လာရမယ်"

သူက စကားနှစ်လုံးတည်းကိုသာ ပြောလိုက်သော်လည်း အမျိုးသမီးငယ်က ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ရှန့်ဝမ်ချင်း မည်မျှပင် ကန့်ကွက်ပါစေ၊ သူမသည် ဤပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရမည်သာ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီကတည်းက ရှန့်လျိုသည် အဆင့်မြင့် ကောင်းကင် နိမိတ်ဖတ် ပညာရှင် တစ်ယောက်ထံမှ ဟောကိန်းတစ်ခု ရရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးမွေးဖွားသော သမီးငယ်အား ထူးချွန်သော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် စေ့စပ်ပေးခြင်းသည် သူ့ကို အစစ်အမှန် သူတော်စင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် တွန်းအားဖြစ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအခိုက်အတန့်ကို သူ အမိအရ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ပါက ပဲ့တင်ထပ် ဝိညာဉ်အဆင့် သို့ သွားရာလမ်းမှာ ပွင့်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အခြားသူများနှင့် ဤအခွင့်အရေးကို မမျှဝေလိုသဖြင့် ယခုပျံ့နှံ့နေသော ဟောကိန်းကို ဂရုမစိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မှန်ပေသည်... စွန့်စားရမှုများ ရှိကြောင်း သူ သိသော်လည်း ဤအခွင့်အရေးမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးဇနီး၊ သက်တမ်းနှစ်သိန်းပြည့် မွေးနေ့နှင့် သူ၏ မျိုးဆက်သစ်အတွက် စေ့စပ်ပွဲတို့ ပေါင်းစည်းမှသာ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူမ သေချာပေါက် ပါဝင်ရမည်။

အမျိုးသမီးငယ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှန့်လျိုသည် ဝရန်တာသို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝေ့ဝူယင် ရောက်ရှိလာတော့မည်ဟူသော အသိက သူ၏ စိတ်ကို လေးလံစေသည်။ ထိုစဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းများက တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပေါင်းခြင်း အလင်းတန်း၏ သက်တန့်ရောင်စဉ်များ...

သူတို့ ရောက်လာကြလေပြီ။

...

ကြည်လင်သော ရေကန်တစ်ခု၏ အထက်တွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် ပုဆစ်တုပ် ထိုင်နေသည်။ သူသည် ရှေးဟောင်း ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော တော်ဝင် မင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ သူရဲကောင်းဆန်ပြီး အပြစ်ပြောစရာမရှိလောက်အောင် ချောမောလှပလှသည်။ သူသည် မီးခိုးရောင် ဆံပင်ရှည်များကို စည်းနှောင်ထားပြီး၊ အဖြူရောင် ဓားသမားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ဒူးပေါ်တွင် ဓားတစ်စင်းကို တင်ထားကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထား၏။ ခဏအကြာတွင် သူက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်စုံအတွင်းမှ ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းမှ အလွန်လှပသော မိန်းကလေး တစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မိန်းကလေးမှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် နှလုံးသားကို ခိုးယူနိုင်သည့် စိမ်းပြာရောင် မျက်ဝန်းများနှင့် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသော အဖြူရောင် ဆံပင်ရှည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူမ၏ အလှမှာ မည်သူမဆို မြင်လျှင် မိန်းမောသွားလောက်ပေသည်။ ထိုကျောက်စိမ်းပြားထံမှ သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ဖြစ်သော ပန်းရနံ့လေးပင် သင်းပျံ့နေသေးသည်။

လူငယ်လေး၏ မျက်ဝန်းများမှာ နွေးထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် နူးညံ့သွားသည်။ သူက ထိုပုံရိပ်လေးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ ရရှိမလာပေ။ ရုတ်တရက် သူသည် ကျောက်စိမ်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်ကာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"စုယီ... ဝေ့ဝူယင်လို့ အမည်ရတဲ့ အာရုဏ်ဦး အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထိုဟာ ကောင်းချီးခံ သူရဲကောင်း ဂြိုဟ်ကို တကယ်ပဲ ရောက်ရှိလာပါပြီ"

"..."

စုယီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

"မင်းတို့ သူ့ကို တားဆီးထားနိုင်မလား..."

သူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

အရိပ်မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...

"မင်း ငါတို့ကို ကူညီခဲ့ဖူးလို့ ငါတို့ မင်းကို ပြန်ကူညီပါ့မယ်... အထွတ်အထိပ် သူတော်စင် တစ်ဦးကိုတောင် ငါတို့ တားဆီးထားနိုင်ပါတယ်"

စုယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ ကြည်လင်လှသော ဓားသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေကန်ပေါ်တွင် လှိုင်းလုံးငယ်များစွာ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ရှေ့ဆက်ကြမယ်... ကျန်တဲ့သူတွေကို အဆင်သင့်ပြင်ခိုင်းလိုက်"

စုယီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စုယီသည် ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သေချာမှ ထိုဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မင်းကို အဲဒီသူခိုးဆီကနေ ငါ သေချာပေါက် ကယ်ထုတ်ပေးမယ်... အချစ်ရေ... ငါ ကယ်ထုတ်ပေးပါ့မယ်"

***

အပိုင်း(၂၂၀၆)

"ဟိုမှာကြည့်စမ်း... အာရုဏ်ဦး အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထို ရောက်လာပြီ..."

"သူ လာပြီ... သူ လာပြီဟေ့..."

"ရှောင်ယု... ဒါဟာ မင်းအတွက် ရွှေရောင်အခွင့်အလမ်းပဲ၊ မင်းမှာရှိတဲ့ ပါရမီတွေကို ဒီအချိန်မှာ အစွမ်းကုန် ထုတ်ပြပြီး ဟောဒီက ပုဂ္ဂိုလ်ထူးတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရအောင်ယူရမယ်... အဲဒီလိုမှပဲ မင်းရဲ့ဘဝဟာ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်...”

ရောင်စုံသက်တန့်တံတားကို စီးနင်းကာ ရောက်ရှိလာသော အီလီစီယမ် ဟင်းလင်းပြင်သင်္ဘောကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်လောကလုံး မသိချင်ယောင်ဆောင်နေ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ထင်ရှားလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် နှလုံးသားငယ် ကြယ်တာရာ နယ်မြေရှိ အစွမ်းကုန် သန့်စင်ခြင်း မျှော်စင် ထံသို့ အာရုဏ်ဦး အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထိုက ကောင်းချီးပေးသနားခဲ့ပြီးနောက်တွင် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တိုင်းမှာ မနာလိုမှုနှင့် တပ်မက်မှုတို့ဖြင့် တုန်လှုပ်နေကြရာ ယခုကဲ့သို့ ဝေ့ဝူယင် ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခြင်းက လူအများအား အတိုင်းထက်အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ဤနယ်မြေအတွက် လူစိမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အဖိုးတန်ဆုံးသော လူစိမ်းပင် ဖြစ်တော့သည်။ ပါရမီရှင် လူငယ်များ၊ ချောမောလှပသော မိန်းမပျိုများနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်း၌ လမ်းဆုံးနေသော လူအိုကြီးများ၏ မျက်စိထဲတွင် သူသည် ကံကောင်းခြင်း လက်ဆောင်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ မည်သည့် အကျိုးစီးပွား တွက်ချက်မှုမှ မပါဘဲ သူ၏ စိတ်ကူးတစ်ချက်၊ ကရုဏာတစ်ချက်မျှဖြင့်ပင် သူတို့၏ အနာဂတ်တစ်ခုလုံးကို အံ့မခန်း ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

သက်တန့်တံတားသည် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ အရှိန်လျှော့သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထိုအခါ အီလီစီယမ် အသေး သင်္ဘောမှာ ထင်ထင်ရှားရှားပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ ထိုအခါ လူအပေါင်းမှာ ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြရသည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် သင်္ဘောဦးတွင် ခန့်ညားစွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အနှိုင်းမဲ့ ဖန်တီးခြင်း အဂ္ဂိရတ် ကြယ်တာရာ အော်ရာများသည် သာလွန် သန့်စင် အဂ္ဂိရတ် ကြယ်တာရာ များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အရှိန်အဝါကို ထင်ဟပ်နေစေသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် သူတော်စင်လေးပါးက ခြံရံထားကြပြီး ဘေးနားတွင်မူ ယွီစွန်းလီ၊ ချောင်စွေ့ဖုန်း၊ ချင်ချူးမူ၊ လျူစုယင်၊ လော့နင်၊ ဝေ့စီ၊ သခင်လေးရှန့်နှင့် မင်ရှုဖုန်းတို့ ရှိနေကြသည်။

ဤအဖွဲ့မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှပလှပေသည်။ သူတော်စင်လေးပါး၏ အော်ရာများ၊ အထူးသဖြင့် ပါခက် ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ဖက်သားကို ဖိနှိပ်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး သူတို့ ရောက်ရှိလာကြောင်းကို ကြွေးကြော်နေသယောင် ရှိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အီလီစီယမ် အသေး သင်္ဘောကြီးသည်လည်း အဂ္ဂိရတ်တာအို၏ ခုနစ်ရောင်ခြယ် အသွေးများကို ဆောင်ယူထား၏။ သင်္ဘောကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် လှည့်ပတ်နေသော ခုနစ်ရောင်ခြယ် ကြယ်တာရာများ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်များမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ရှိနေသော ရွက်တိုင်ပေါ်တွင်မူ အာရုဏ်ဦး အင်ပါယာ ၏ တော်ဝင်တံဆိပ်တော်မှာ တင့်တယ်စွာ တည်ရှိနေလေသည်။

လောကသားများ၏ အမြင်တွင်မူ ဤသည်မှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦး၏ အဆောင်အယောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ သာမန် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကင်ရှန့်ထို အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်အဖြစ် ကြေညာထားသူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်တိုအတွင်းက ဝေ့ဝူယင် အကြောင်းကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ့အကြောင်း မသိသူဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ရှားပါးသွားချေပြီ။

"ဟိုမှာ..."

ချောင်စွေ့ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ကောင်းချီးခံ သူရဲကောင်း ဟု ခေါ်သည့် ဂြိုဟ်ကြီးမှာ သူတို့ရှေ့တွင် ထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေပြီး သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကို ကြိုဆိုနေသယောင် ရှိသည်။

ယခုအခါ ချောင်စွေ့ဖုန်းသည် လောကအကြောင်း မသိနားမလည်သူ မဟုတ်တော့ဘဲ ဝေ့ဝူယင်၏ ကျော်ကြားမှု၊ အဆင့်အတန်းနှင့် တန်ဖိုးတို့ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ ကိန်းအောင်းနေတော့သည်။

ချင်ချူးမူသည်လည်း ယွီစွန်းလီ၊ ဝေ့စီတို့နှင့်အတူ ခရီးသွားရင်း လောကအတွေ့အကြုံများ ပိုမိုရရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် အဆင့်မြင့် ပညာရှင်များမှအစ သာမန်လူတန်းစားများအထိ တွေ့ဆုံခဲ့ရသဖြင့် အမြင်ကျယ်လာပြီး လွတ်လပ်မှု၏ အရသာကို ခံစားနေရသည်။ ထို့ပြင် ဝေ့ဝူယင်၏ တည်ရှိမှုကို အမြဲတစေ ခံစားနေရသဖြင့် သူမသည် မည်သည့်အခါမျှ အထီးမကျန်တော့ဘဲ သူမ၏ စိတ်ဒဏ်ရာများမှာလည်း သက်သာပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယွီစွန်းလီမှာမူ မျက်ဝန်းများ တောက်ပနေပြီး ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ သူမသည် ဝေ့ဝူယင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျှော်လင့်ချက်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သခင်လေးရှန့်မှာမူ ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ ဝိုင်ဘူးကိုပင် ဘေး၌ ချိတ်ထားကာ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းနေပြီး ရှေ့မှ ဂြိုဟ်ကြီးကို သေချာစွာ ကြည့်နေမိသည်။ ထိုဂြိုဟ်မှာ လှပလွန်းလှပြီး သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ဖူးသော ကမ္ဘာတစ်ခုနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည်။

"ဒါက တကယ်ကို..."

သူက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း စကားစမှာမူ မသဲမကွဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဝေ့စီမှာမူ စပ်စုတတ်သော ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ဆိုက်ကပ်ထားသော သင်္ဘောမျိုးစုံနှင့် အနီးနားရှိ ဂြိုဟ်များကို လိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုနေရာများတွင် ဤပွဲတော်ကြီး၌ တိုက်ရိုက်ပါဝင်ခွင့် မရသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

မင်ရှုဖုန်းမှာမူ ကောင်းချီးခံများ ရှိမရှိကို စောင့်ကြည့်လျက် သတိရှိနေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာကို ဝှက်ဖုံးထားကာ နက်နဲသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။ သူမသည် ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၏ ဗေဒင်ဆရာမ တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဝင့်ကြွားစွာ နေထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ကံကြမ္မာ အော်ရာကြောင့်ပင် သူတော်စင်လေးပါး၏ ရှေ့တွင် လူအများက သူမကို သတိထားမိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ဂြိုဟ်ကြီးကို ဝန်းရံထားသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤဂြိုဟ်သည် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်းကို ဗဟိုပြု၍ တည်ဆောက်ထားသော အကာအကွယ် အစီအရင်များမှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှရာ သာမန် သူတော်စင်များပင်လျှင် ဖောက်ထွင်းရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ နတ်မျက်လုံးများ ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုဂြိုဟ်ပေါ်တွင် သူတော်စင် အများအပြား ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသည်။ ထူးဆန်းသည်က သူတော်စင် သုံးပါးမကဘဲ ခြောက်ပါးအထိ ရှိနေခြင်းပင်။ ထိုအထဲမှ နှစ်ပါးမှာ အလွန်နက်နဲသော ဖုံးကွယ်ခြင်း အတတ်များကို အသုံးပြုထားပြီး သူတို့၏ အော်ရာများမှာ ဤဂလက်ဆီ၏ ဇာစ်မြစ်နှင့် မတူညီဘဲ ထူးခြားနေသည်။ သူတို့သည်လည်း သူ့ ကဲ့သို့ပင် အပြင်လူများ ဖြစ်ကြသည်။

“အခြေအနေတွေက အစကတည်းက ရှုပ်ထွေးနေပြီပဲ...”

ဝေ့ဝူယင် စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။ သူတော်စင်များမှာ ထိပ်တန်း တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြသည်။ ပဲ့တင်ထပ် ဝိညာဉ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ချန်လှပ်ထားမည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် အစွမ်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။ အစစ်အမှန် ဝိညာဉ် အဆင့် သို့ တက်လှမ်းခြင်းမှာ အင်အားကို တိုက်ရိုက် တိုးမြင့်စေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အသုံးပြုနိုင်သော စွမ်းအင်နှင့် သဘာဝတရားကို အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲစေခြင်း ဖြစ်ရာ ပိုမိုကြီးမားသော အစွမ်းများကို ရရှိစေနိုင်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ပါခက် သည် သူမ၏ အဓိက ဥပဒေသ အာဏာကြောင့်ပင်... သာမန် ဉာဏ်အလင်းရ သူတော်စင် များထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်ပေသည်။

ဝေ့ဝူယင်၏ မျက်လုံးများက ဂြိုဟ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဖုံးကွယ်ထားသော သူတော်စင်များသာမက အာဏာရှင်ရှန့်ထို အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည်လည်း သူတို့၏ အဆင့်မှန်ကို ဖုံးကွယ်ကာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများအဖြစ် ဟန်ဆောင်လျက် စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဂြိုဟ်နီးနားရှိ တောင်တန်းတစ်ခုထဲတွင် ခိုအောင်းကာ အခြေအနေကို လှမ်းကြည့်နေသော အခြား သူတော်စင် တစ်ပါးကိုလည်း သူ ချက်ချင်းပင် ရှာတွေ့လိုက်သည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ ကောင်းကင်ဘုံ နတ်မျက်လုံးများ နှင့် ဝိညာဉ် အမြင်တို့ ရှေ့တွင်မူ မည်သည့်အရာမျှ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော သူတော်စင် သုံးပါးရှိနေကြောင်း သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

လူအပေါင်း၏ အကြည့်များမှာ သူတို့အပေါ် ကျရောက်နေစဉ်မှာပင် သူရဲကောင်းတာအို နန်းတော် မှ ကြိုဆိုရေးအဖွဲ့ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဦးဆောင်လာသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း အံ့မခန်း မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာသည်။ သူမသည် မည်သည့် အထင်အမြင် လွဲမှားမှုကိုမျှ မဖြစ်စေလိုသဖြင့် သူမ၏ လျှို့ဝှက်အော်ရာကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။

သူမသည် အသက် ၄၀ နီးပါးခန့်ရှိသော အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ပေါ့ပါးသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ကာ သူရဲကောင်းဆန်သော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။ သူမ၏ ဝတ်စုံပေါ်တွင် သူရဲကောင်းတာအို နန်းတော် ၏ တံဆိပ်ဖြစ်သော ရွှေရောင်နှင့် အနက်ရောင် ရောယှက်ထားသည့် ဓားနှင့် ဒိုင်းလွှားပါဝင်သော စစ်ဦးထုပ်ပုံစံ တံဆိပ်ကို ခန့်ညားစွာ တွေ့ရသည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ ကောင်းကင်ရှန့်ထို အဆင့်ဖြစ်၏။ သူမမှာ နန်းတော်သခင်ရှန့်၏ ၆၁၃ ယောက်မြောက် ဇနီးဖြစ်သူ ချင်းလျန်ယု ပင် ဖြစ်တော့သသည်။

နောက်ထပ် တစ်ဦးမှာ ဒု-နန်းတော်သခင် ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် နန်းတော်သခင်ရှန့်လျို၏ မျိုးဆက်များထဲမှ တစ်ယောက်၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်ပြီး သွေးသားရင်းချာဟု ဆိုရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ ၎င်းက... ရှန့်လျို၏ အစစ်အမှန် သမီးအရင်းဖြစ်ပြီး ဘဝတစ်သက်တာတွင် နောက်ဆုံးရရှိမည့် သွေးသားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ရှန့်ဝမ်ချင်းနှင့် လုံးဝ ခြားနားလှသည်။

ရှန့်လျိုအနေဖြင့် ပဲ့တင်ထပ် ဝိညာဉ် အဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး သက်တမ်းကို အဆမတန် ရှည်ကြာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မှသာ နောက်ထပ် ရင်သွေး ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ချင်းလျန်ယုသည် အီလီစီယမ် အသေး သင်္ဘောကြီးနှင့် မိုင်အနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"လောကရှန့်ထို အာရုဏ်ဦး... နန်းတော်လုံးကို ကိုယ်စားပြုပြီး ကျွန်မက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်"

သူမ၏ အသံမှာ ဝိညာဉ်လှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခွင်သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ချောင်စွေ့ဖုန်း၏ ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့ ကြိုဆိုမှုမျိုးမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လွန်းပြီး သာမန်ဆန်လွန်းသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ထင်ထားသည်မှာ သူရဲကောင်းတာအို နန်းတော် တစ်ခုလုံးရှိ အဖွဲ့ဝင်များ စီတန်းကာ ဦးညွှတ်ကြိုဆိုကြလိမ့်မည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ကြိုဆိုခြင်းမှာလည်း ဝေ့ဝူယင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ယှဉ်လျှင် လွန်ကဲသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

အကြောင်းမူကား ဝေ့ဝူယင်သည် ဂလက်ဆီ နှစ်ခု၊ သုံးခုခန့်ကို တိတ်တဆိတ် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သူ ဖြစ်ရုံမျှသာ မက သူတော်စင်လေးပါးကို ခြံရံ ရောက်ရှိလာသည့် လောကရှန့်ထို အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်... သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းမှာလည်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။ သူတော်စင် ရှစ်ပါး ဝိုင်းတိုက်လျှင်ပင် ဝေ့ဝူယင်ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သူမသည် မာနကြီးလွန်းသူ မဟုတ်သော်လည်း ယခု ကြိုဆိုမှုမှာ စိတ်ရင်းမပါဟု ခံစားနေရသည်။ သူမ တစ်ဦးတည်း ကျင့်ကြံသူများကို လိုက်လံ စိန်ခေါ်စဉ်က ရရှိခဲ့သော ကြိုဆိုမှုများလောက်ပင် မစည်ကားချေ။ သူမ၏ အထင်မှာလည်း မှားယွင်းခြင်း မရှိပေ။

ဝေ့ဝူယင် ကိုယ်တိုင်လည်း ဤအခြေအနေမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်ဟု ယူဆမိသည်။ ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာ ဟောကိန်းနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်နေသလားဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ချင်းလျန်ယု၏ ကြိုဆိုမှုကို အသာအယာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပေါ့ပါးသော အပြုံးဖြင့်...

"သူရဲကောင်းတာအို နန်းတော် အနေနဲ့ သူတော်စင် ခုနစ်ပါးကို ဖိတ်ကြားနိုင်တာဟာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ပါပဲ... သူတို့အားလုံးနဲ့ တွေ့ရဖို့ ကျွန်တော် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး"

သူ၏ အသံမှာ ချက်ချင်းပင် အမတေ ဓား ကြယ်တာရာ နယ်မြေ တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

"..."

ချင်းလျန်ယု၏ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"..."

ပုန်းကွယ်နေသော သူတော်စင် နှစ်ပါးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"..."

တောင်တန်းထဲတွင် ပုန်းနေသော သူတော်စင်မှာမူ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မည်သူမျှ မမြင်အောင် သူ၏ ဖုံးကွယ်ခြင်း အတတ်ကို အသည်းအသန်ပင် ထပ်မံ အားဖြည့်လိုက်မိတော့သည်။

"လောကရှန့်ထို အာရုဏ်ဦး... ဘာကို ဆိုလိုတာပါလဲ"

ချင်းလျန်ယုမှာ တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူတို့ အနေဖြင့် အများဆုံး ဖိတ်ကြားနိုင်သည်မှာ သူတော်စင် သုံးပါးသာ ဖြစ်ပြီး ထိုသူတို့မှာလည်း နန်းတော်နှင့် ရင်းနှီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ စတုတ္ထမြောက် သူတော်စင်မှာ နှလုံးသား ကလဲ့စား သူတော်စင် သူတော်စင် ကျိုက်ယင်းဝမ်၏ မိတ်ဆွေ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင်... ကျန်သည့် သုံးပါးမှာ မည်သူများနည်း။ ဝေ့ဝူယင်၏ သူတော်စင် လေးပါးကို ထည့်တွက်လျှင်ပင် ရှစ်ပါး ဖြစ်နေရမည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုမူ ခုနစ်ပါးဟု ဆိုနေသည်။

ဝေ့ဝူယင်ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမှာ ဂဏန်း မရေတွက်တတ်စရာ အကြောင်းမရှိသဖြင့် သူမ တကယ်ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရသည်။

ဝေ့ဝူယင်က သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။

"နန်းတော်သခင်ရှန့်ကို စောင့်ခိုင်းထားလို့ မကောင်းပါဘူး၊ လမ်းပြပါဦး..."

ထိုစကားကြောင့် ချင်းလျန်ယုမှာ သတိပြန်ဝင်လာ၏။

"ကျွန်မ ခင်ပွန်းရဲ့ အချိန်ကို ငဲ့ညှာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီဘက်ကို ကြွပါရှင်..."

သူမက ချက်ချင်းပင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

***