အခန်း (၂၂၂၇-၂၂၂၈)

အပိုင်း(၂၂၂၇)

ပင်မခန်းမကြီးမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို စစ်တလင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အလင်းတန်းများ၊ မန်နာ များ၊ စွမ်းအင်များ၊ အမတေများနှင့် ဆွဲငင်အားတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းကာ ရောင်စုံအလင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ အလွန်ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်အာရုံ မရှိသူများအတွက်မူ ဤမြူခိုးများကြားတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို မြင်နိုင်ရန်မှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ဝေ့ဝူယင်သာ ခန်းမအတွင်းရှိ လူများကို မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းဖြင့် ကာကွယ်မပေးထားခဲ့လျှင်၊ လျှို့ဝှက်အရှင် သို့မဟုတ် သူတော်စင်များ၏ ကာကွယ်မှုအောက်ရှိသူ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးမှာ အသားစိုင်များအဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားကြပေလိမ့်မည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် သူရဲကောင်းတာအို နန်းတော်၏ သူတော်စင်နှစ်ဦးဖြစ်သော ပန်းချီကြယ်တာရာ သူတော်စင် နှင့် သူတော်စင် နှလုံးသား ကလဲ့စား တို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်၊ သံသယနှင့် စိတ်ဝင်စားမှုများ လျှံထွက်နေ၏။

ရှန့်ဝမ်ချင်းမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အရာအားလုံး၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာသည်။ အစောပိုင်းတွင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် ရှန့်ဝမ်ချင်းကို အသုံးချကာ စွေ့ယွမ်အား ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခုမူ ယင်းမှာ အမှန်တကယ် ပြန်ပေးဆွဲရန် ကြိုးပမ်းမှုဖြစ်ပြီး ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ပင် အောင်မြင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖမ်းဆီးခံရခြင်းနှင့် ရှုံးနိမ့်ခြင်းတို့မှ ကင်းဝေးအောင် ထွက်ပြေးနိုင်ရန်သာ လိုတော့သည်။ ဤတောင်ပစ်သူတော်စင်မှာ အလွန်ပြတ်သားပြီး ထိရောက်လှပေသည်။ ကောင်းကင် ထိတွေ့ခြင်းနှင့် ကျိုက်ရင်ဝမ်တို့ကို လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝှစ်...

သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို အသုံးချကာ လေးရောင်စပ် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း လျှောတိုက်ပျံသန်းသွားသည်။ ကောင်းကင်ရတနာ၏ အကူအညီဖြင့် အဆင့်မြင့် လှုပ်ရှားမှုဆိုင်ရာ အာဏာရှင် ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ ကောင်းကင်စွမ်းအင်များနှင့် လောကနိယာမများမှာ သိသိသာသာ အားကောင်းလာတော့သည်။

ပန်းချီကြယ်တာရာ သူတော်စင်တွင် ကောင်းကင်ရတနာ မရှိချေ။ သူ၏လက်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်လောကအဆင့် လက်နက်ဖြစ်သည့် ပန်းချီစုတ်တံကို ကိုင်စွဲထားပြီး၊ လေထုနှင့် အလင်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆိုးညှိစေသည့် တောက်ပသော လျှို့ဝှက်အော်ရာများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝှစ်... ဝှစ်...

သူသည် စုတ်တံကို အတိအကျ အသုံးချကာ မြွေတစ်ကောင်ကို ရေးဆွဲလိုက်၏။ လျှို့ဝှက်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာချိန်တွင် ထိုမြွေမှာ မြေကြီးရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စစ်မှန်သော မြေကြီးစွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လျက် တောင်ပစ်သူတော်စင်ထံသို့ အသံမထွက်သော ဟိန်းဟောက်သံဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

တောင်ပစ်သူတော်စင်က ခပ်တိုးတိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ပြတ်သားစွာ ရိုက်နှက်လိုက်သည်။ လက်ဝါးချက် တစ်ချက်ချင်းစီက ထိုမြွေကို တစ်ဝက်စီ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားစေကာ နှစ်ချက်အတွင်းမှာပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြိုလဲသွားစေသည်။ သူသည် ထိုဖုန်မှုန့်များကြားမှ တိုးထွက်ကာ ယုချီယီစန်းအား သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်ကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တိုးဝင်လာသည်။

သို့သော် ယုချီယီစန်းမှာ ပန်းချီဆရာသက်သက် မဟုတ်ဘဲ စစ်ဗျူဟာနှင့် ဒြပ်စင်စွမ်းအားများကို တီထွင်ဖန်တီး၍ ပေါင်းစပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ သူက စုတ်တံကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြေကြီးစွမ်းအားများသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပွက်ပွက်ဆူနေသော ရေပူစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စုတ်တံကို ထပ်မံ လွှဲလိုက်ချိန်တွင် ထိုရေပူများသည် တောင်ပစ်သူတော်စင်အား အရည်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လေးထောင့်လှောင်အိမ်တစ်ခုအတွင်း ပိတ်လှောင်လိုက်တော့သည်။

ဤဖြစ်စဉ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ တောင်ပစ်သူတော်စင်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သို့သော် သူ မထိတ်လန့်ချေ။ သူသည် လှောင်အိမ်ကို ပြင်းထန်သော ခြေကန်ချက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရေများက ထိုအင်အားကို စုပ်ယူသွားသည်။ ထို့နောက် ဖမ်းဆီးခံထားရသော သူတော်စင်သည် လျှို့ဝှက်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ၏ အကာအကွယ်ကို အဆပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ချဲ့ထွင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအကာအကွယ်မှာ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော အပူရှိန်ကြောင့် အရည်ပျော်သွားပြီး၊ ရေပူများကိုသာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာစေကာ မည်သည့်နေရာကိုမျှ ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"..."

ထိုအခါမှသာ တောင်ပစ်သူတော်စင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်အံ့သြသွားတော့သည်။ ယုချီယီစန်း အသုံးပြုလိုက်သော အာဏာရှင် ကျင့်စဉ်မှာ စုပ်ယူဝါးမြိုခြင်း၊ ထိတွေ့မှုကြောင့် အရည်ပျော်စေခြင်းနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း ဂုဏ်သတ္တိများ ပါဝင်နေပြီး မီးနှင့် ရေ ဥပဒေသ နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“သူ့မှာ ကောင်းကင်ရတနာ ရှိနေတာလား...”

သို့သော် ကောင်းကင်ရတနာတစ်ခု၏ အငွေ့အသက်မျှပင် မရှိချေ။

ဝေ့ဝူယင်၏ ကောင်းကင်ဘုံနတ်မျက်လုံးများမှာ ရိုးရှင်းလှသလို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှုပ်ထွေးလှသော ထိုအာဏာရှင် ကျင့်စဉ်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း တောက်ပလာသည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ရှန့်ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ကြပြီး ကောင်းကင်ရောင်ဝါများကို စုပ်ယူသန့်စင်ကာ ခွန်အားများကို မြှင့်တင်နိုင်ကြသည်။ ယင်းမှာ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် လိုအပ်သော အခြေခံဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်တာအို၏ အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းကာ အစစ်အမှန် ကောင်းကင်ဘုံသား တစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ... ဥပဒေသမျိုးစေ့ မရှိဘဲ၊ ကောင်းကင်ရတနာလည်း မရှိဘဲ၊ အဆင့်မြင့် လျှို့ဝှက်လောကအဆင့် လက်နက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ယုချီယီစန်းသည် အစစ်အမှန် ဥပဒေသစွမ်းအားများကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေတော့ မဟုတ်ချေ။ ရှေးကျသော နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ခေတ်သစ်ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တွင် စွမ်းဆောင်ရည် မပြည့်ဝဟု သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်... ၎င်း၏ အားနည်းချက် ယုချီယီစန်း၏ လျှို့ဝှက်စွမ်းအားများနှင့် သန့်စင်ထားသော ကောင်းကင်ရောင်ဝါများမှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးနေခြင်းပင်။

သူသည် မိမိ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှ အနှစ်သာရများကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ယူသုံးစွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မပိုင်ဆိုင်သော ကောင်းကင်စွမ်းအားများကို ရယူနိုင်ရန် သူ၏ အသက်စွမ်းအားများကို ရင်းနှီးနေရခြင်းပင်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ လူပဲ"

ဝေ့ဝူယင်က ခပ်တိုးတိုး မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ တောင်ပစ်သူတော်စင်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ချောင်ပိတ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အားကိုးရာမဲ့လာသော တောင်ပစ်သူတော်စင်သည် လွတ်မြောက်ရန်အတွက် ရမ်းသမ်း၍ ပြင်းထန်သော တန်ပြန်တိုက်စစ်များကို စတင်ပြုလုပ်လာရာ ပေါက်ကွဲသံကြီးများမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သို့သော် ထိုရေပူလှောင်အိမ်မှာမူ ထိုမျှလွယ်လွယ်နှင့် ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။

"ငါ့ရဲ့ အာဏာရှင် ကျင့်စဉ်က ကောင်းကင်ဘုံကနေ စွမ်းအားကို ရယူထားတာ၊ မင်း အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မိန်းကလေး ရှန့်ဝမ်ချင်းကို အပ်လိုက်စမ်း၊ မင်းအတွက် အသက်ရှင်ခွင့် လမ်းစ ချန်ပေးထားမယ်"

ယုချီယီစန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကန့်နှင့်အမျှ ပိုမို ဖြူဖျော့လာနေသည်။ ဤအချိန်တွင် ရှန့်လျှိုနှင့် မြူပြာ တို့မှာလည်း တိုက်ပွဲအရှိန် လျော့ကျသွားသည့်နေရာသို့ အမှီရောက်ရှိလာကြသည်။ မြူပြာမှာ မည်းနက်ပုပ်သိုးနေသော စွေ့ယွမ်ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်တော့သည်။

မြူပြာက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အဂ္ဂိရတ်ဆေးပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို သူမအား အလျင်အမြန် တိုက်ကျွေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ ဆေးအာနိသင်များ ပျံ့နှံ့စေရန်နှင့် အစာကြေညက်စေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ စွေ့ယွမ်၏ အသက်ဓာတ်မှာ ပြန်လည် နိုးထလာသည့် လက္ခဏာများ ပြသလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် အဆိပ်နှင့် ဆွေးမြေ့ခြင်းစွမ်းအားများကို ပျံ့နှံ့စေနေသည့် မြှားမရှိတော့သည့်အတွက် ပြင်ပအကူအညီ အနည်းငယ် ရလိုက်ရုံနှင့် သူမ၏ အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားမသွားဘဲ သက်သာလာရခြင်း ဖြစ်၏။

"အဆင်ပြေသွားမှာပါ... ငါ ရှိတယ်နော်"

မြူပြာက စွေ့ယွမ်ကို ကြင်နာစွာ ပွေ့ဖက်ရင်း သူမ၏ အကာအကွယ် စက်ကွင်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ အရည်အချင်းဖြင့်ဆိုလျှင် စွေ့ယွမ်မှာ နောက်ထပ် နေရက်သစ်များကို မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာမူ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ပြန်လည် နိုးထလာရန်အတွက် လမ်းခရီးမှာ အလွန်ပင် ရှည်လျားပြီး ကုန်ကျစရိတ်များကာ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေလိမ့်မည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... ရှန့်လျှိုသည် ဝေ့ဝူယင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ဝေ့ဝူယင်မှာ ဤရှုပ်ထွေးပွေလီလှသော ကပ်ဘေးကြီးအတွင်း၌ပင် ပွဲကြည့်ပရိသတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အေးအေးလူလူ သောက်စရာကို မြည်းစမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ မည်သို့မျှ မဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှန့်လျှို၏ စိတ်ထဲ၌ မိမိကိုယ်မိမိ လှောင်ပြောင်လိုစိတ်သာ ရှိတော့သည်။

ဝေ့ဝူယင်က စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ ပြောလိုက်၏။

"ဧည့်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ တခြားဧည့်သည်တွေကို အသေမခံနိုင်ဘူးလေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ စွန်းလီက ဒါမျိုးကို လုံးဝ ကြိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"..."

ရှန့်လျှိုမှာ သက်ပြင်းချရမည့်အစား စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် အရာအားလုံးကို လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သည့် အဆင့်တွင် ရှိနေသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသော်လည်း၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စမရှိဘဲ ဝေ့ဝူယင်အား ဝင်ရောက်ကူညီရန် တောင်းဆိုဖို့မှာ အလွန်ပင် မသင့်လျော်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။

ဝေ့ဝူယင် တစ်ယောက် ပင်မခန်းမကြီးအတွင်း လှည့်လည်သွားလာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သေဆုံးမှုများနှင့် ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ကို သူ လုံးဝ မရိပ်မိချေ။

ရှန့်လျှို သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လူအုပ်ကြီး၏ အခြေအနေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လူများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းများ ဝန်းရံထားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရမှသာ ဝေ့ဝူယင် လှုပ်ရှားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အခြေအနေကို သူ၏ တပည့်များက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထပ်မံ အကူအညီတောင်းရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ဘုန်း...

ထိုအခိုက်တွင်ပင် ရေပူလှောင်အိမ်ကြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ယုချီယီစန်းမှာ မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်ရန် ပန်းချီစုတ်တံကို အသုံးချလိုက်သော်လည်း စုတ်တံမှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နံရံကို ရိုက်မိကာ လူတစ်ကိုယ်စာ အပေါက်ကြီးဖြစ်သွားပြီး အမှောင် ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လွင့်စဉ်သွားပြန်သည်။

တောင်ပစ်သူတော်စင်သည် ဝိညာဉ်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသော အပြာနုရောင် အဆောင် တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများမှာ နတ်ဘုရားဆန်ဆန် ရှုပ်ထွေးလှပလှရာ ဝေ့ဝူယင်အတွက် ယင်းကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအဆောင်ပေါ်တွင် သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း နားလည်နေသည့် သင်္ကေတများ ပါရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ မက်ဂီမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသော ထူးခြားချက်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီး ယင်းမှာ "ပဲ့တင်ထပ် ချီအဆောင်" ဖြစ်ကြောင်းလည်း နားလည်လိုက်သည်။

၎င်းသည် "ပဲ့တင်ထပ် ဝိညာဉ် အဆင့်" ရှိ အစစ်အမှန် အထွတ်အထိပ် သူတော်စင်တစ်ဦး၏ ခွန်အားကို ထည့်သွင်းထားသည့် အခြေခံအကျဆုံး မန္တန်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ဦးတည်ချက် သို့မဟုတ် ထိန်းချုပ်မှုမရှိသော သူတော်စင်၏ သန့်စင်သည့် ခွန်အားများသာ ပါရှိသော်လည်း၊ ထိုခွန်အားမှာ နတ်ဘုရားဆန်ဆန် အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ၎င်းတွင် အထွတ်အထိပ် သူတော်စင်တစ်ဦး၏ စွမ်းအား ၀.၀၀၀၀၀၀၀၁ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ပါဝင်နိုင်သော်လည်း ယင်းမှာ လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသေးသည်။

***

အပိုင်း(၂၂၂၈)

ဘုန်း...

ယုချီယီစန်း အသုံးပြုနေသော ကောင်းကင်တံခါး စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်သော တန်ပြန်ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ဆက်သွယ်မှုမှာ ပြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် လွင့်စဉ်သွားရုံသာမက သတိပါ လစ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားခဲ့ပြီး "အစစ်အမှန် ဝိညာဉ်အဆင့်" သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

"ရောင်းရင်း ယိစန်း..."

အောက်ဘက်မှ ကျိုက်ရင်ဝမ်သည် ခဲရာခဲဆစ် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပင်မခန်းမအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသော်လည်း၊ ထိုဝိညာဉ်အလင်းများမှာ သူ၏ အာရုံများကို လောင်မြိုက်စေသဖြင့် အနားသို့ မကပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ယုချီယီစန်း လွင့်စဉ်သွားသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။

သူ စကားပင် မပြောနိုင်သေးမီမှာပင် တောင်ပစ်သူတော်စင်က ထိုအဆောင်၏ စွမ်းအား အစအနတစ်ခုကို ကျိုက်ရင်ဝမ်ထံသို့ ဦးတည်စေလိုက်သည်။ နှလုံးသား ကလဲ့စား သူတော်စင်သည် သူ၏ မပြည့်စုံသော ကောင်းကင်ရတနာနှင့် လျှို့ဝှက်စွမ်းအား အားလုံးကို အသုံးပြုကာ အဆင့်ဆင့် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ဉာဏ်အလင်းရ သူတော်စင်တစ်ဦး၏ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ လှံရှည်မှာ ကြေမွသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုစွမ်းအားများဖြင့် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

အလင်းတန်းများ ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် ကျိုက်ရင်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မှတ်မိနိုင်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ဆုံးနေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း နားလည်ရခက်သော ပြင်းထန်သည့် ဒဏ်ရာများကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် လွင့်စဉ်မသွားဘဲ ကျန်ရှိနေသော ခြေထောက်တစ်ဖက်နှင့်သာ မယိုင်လဲအောင် ရပ်တည်နေရရှာတော့သည်။

အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားမှုမှာ မူးဝေစရာပင် ကောင်းလှသည်။

ရှန့်လျှို၏ မျက်လုံးများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပြူးကျယ်သွားတော့၏။ ဤသူတော်စင်က မည်သူနည်း။ မည်သည့် အထွတ်အထိပ် သူတော်စင်က သူ့ကို "ပဲ့တင်ထပ် ချီအဆောင်" ပေးလိုက်သနည်း။ ထိုမေးခွန်းများကို မဖြေနိုင်သေးမီမှာပင် အဆောင် အလင်းမှိန်သွားပြီး ပြာအဖြစ် ကြွေကျပျက်စီးသွားတော့သည်။ သူတော်စင် နှစ်ဦးကို အပြီးအပိုင် နှိမ်နင်းလိုက်ပြီးနောက် တောင်ပစ်သူတော်စင်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ နန်းတော်အပေါက်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

သမီးဖြစ်သူမှာ မိမိ ဘဝထဲမှ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားတော့မည်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာသော ရှန့်လျှိုမှာ သမီးအတွက် သူ၏ မာနများကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"လောကရှန့်ထို အာရုဏ်ဦး... ဒီရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ချက်ချင်း နှိမ်နင်းပေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ်... သူရဲကောင်းတာအို နန်းတော်က လူကြီးမင်းအပေါ်မှာ ထာဝရ ကျေးဇူးတင်ရှိနေမှာပါ..."

"..."

ဝေ့ဝူယင်မှာ "ပဲ့တင်ထပ် ချီအဆောင်" ကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ထိုမန္တန်အကြောင်းကို ကျန်းကျန့်ဝမ်၊ သူတော်စင် နွေဦးကွင်းပြင်နှင့် ပုရောဟိတ်ပိုင်တို့၏ မှတ်ဉာဏ်များမှတစ်ဆင့်သာ သူ သိရှိခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ အထွတ်အထိပ် သူတော်စင်တစ်ဦး၏ စွမ်းအား အစအနလေးမျှသာ ပါဝင်ပြီး ဥပဒေသများနှင့် ပေါင်းစပ်ထားခြင်း မရှိသော အနိမ့်ဆုံးအဆင့် အဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ စွမ်းအား အစအနလေးတစ်ခု၏ တန်ဖိုးမှာလည်း ပိုမို ကြီးမားလာသည်။ အထွတ်အထိပ် သူတော်စင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မန္တန်တစ်ခု ဖန်တီးရန် ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီ၍ အချိန်ပေးရနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အချိန်များ ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။

"ဟင်း..."

ဝေ့ဝူယင်က ခပ်တိုးတိုး ညည်းညူရင်း သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် ရှန့်လျှိုက အကူအညီတောင်းမည့် ဤအချိန်ကို စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမှသာ ပထမသူရဲကောင်းတိုက်ကြီးကို ဝယ်ယူရန်နှင့် ယွီစွန်းလီ၏ အနုပညာခရီးလမ်းတွင် ပန်းချီကြယ်တာရာ သူတော်စင်ထံမှ လေ့ကျင့်မှုများ ရရှိရန်အတွက် အသာစီးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြေအနေများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ... သူ၏ ရည်မှန်းချက် ထက်ဝက်ခန့်ကိုတော့ သူ အောင်မြင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပန်းချီကြယ်တာရာ သူတော်စင်မှာမူ လုံးဝ ပျက်စီးမသွားလျှင်ပင် အသက်လုနေရသည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ သူ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် ထိုလူ အဘယ်ကြောင့် ယခုထိ လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးသနည်းဟု တွေးရင်း ထိုင်ခုံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်သည်။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှားသွားသည်လား။

သူ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ပျက်စီးနေသော မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ထပ် ဥက္ကာခဲတစ်ခု ကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းချီးခံကတော့ နောက်ဆုံးမှာ ပေါ်လာပြီပေါ့"

ရွှမ်း...

ဓားသံတစ်ချက်က ကောင်းကင်ယံကို တုန်ခါသွားစေ၏။ ထက်မြက်လှသော ဓားစွမ်းအား မိုးစပက်များမှာ တောင်ပစ်သူတော်စင်ထံသို့ ဒလဟော ဆင်းသက်လာလေတော့သည်

…

ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်နိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူအများအပြား၏ စွမ်းအားများ၊ မပြည့်စုံသေးသော ကောင်းကင်ရတနာများ၊ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များနှင့် သာလွန်ထူးကဲသော လျှို့ဝှက်စွမ်းအားများကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော လောကကြီးသည် ပင်မခန်းမအတွင်းသို့ ဒလဟောစီးကျလာသည့် ဓားအလင်းတန်းများကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ အခြားသူမဟုတ်...။ တောင်ပစ်သူတော်စင်ပင် ဖြစ်၏။

သူတို့သည် ရှန့်ဝမ်ချင်းကို ဖမ်းဆီးရမိသည့် ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်၍ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် အခြားအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ထပ်မံခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဓားအလင်းတန်းများစွာမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားတော့သည်။

တောင်ပစ်သူတော်စင်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံပြုရင်း လက်များကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဓားအလင်းမိုးများက ဝါးမြိုသွားလေတော့သည်။

ဓားအလင်းတစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းမှာ ထက်မြက်သည်။ အေးချမ်းသည်။ မြင့်မြတ်သည်။ တောင်ပစ်သူတော်စင်မှာ ဆက်တိုက်ဆင်းသက်လာသော တိုက်ကွက်များကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မုန်တိုင်းအပြီး အရုဏ်တက်လာသကဲ့သို့ ဓားအလင်းမိုးများမှာ ဖြည်းညင်းစွာ စဲသွားပြီး တောင်ပစ်သူတော်စင်အား ခဏတာ အသက်ရှူခွင့် ပေးလိုက်သည်။ "ပဲ့တင်ထပ် ချီအဆောင်" ကို အသုံးပြု၍ သူတော်စင်နှစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့သည့် နောက်ဆုံးလှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် တောင်ပစ်သူတော်စင်၏ နာကျင်စွာ အသက်ရှူသံနှင့် လေထုထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသည့် ဓားသံသဲ့သဲ့တို့သာ ကြားနေရတော့သည်။ ထိုဓားသံမှာ သတ်ဖြတ်တော့မည့် လူသတ်သမားတစ်ဦး၏ ဓားကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေဆဲ ဖြစ်၏။

အထက်ရှိ အပေါက်တစ်ခုမှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။ အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ထိုလူရိပ်ထံသို့ ထိတ်လန့်အံ့သြမှု သို့မဟုတ် စပ်စုလိုသော စိတ်များဖြင့် ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဤရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကြောင့် လူအများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြရသည်။

"နောက်တစ်ယောက်လား၊ ထပ်ပြီးတော့လား..."

သူတို့အားလုံး တွေးနေကြမိသည်။ သူရဲကောင်းတာအို နန်းတော်၏ လေ့ကျင့်ပေးထားသော သူတော်စင်သုံးဦးစလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကံကြမ္မာများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် အလွန်အမင်း အားကောင်းသော အခြားလူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသူသည် မိတ်ဆွေလား၊ ရန်သူလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိသည့်အတွက် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ်နှင့် တုန်လှုပ်နေကြရသည်။

ဟူး... ဟူး...

ထိုလူရိပ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံဆင်းလာသည်။ သူသည် ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် လူငယ်ဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်တရာ ခန့်ညားလှပပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်ပေသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံတိုင်း၊ ခြေလှမ်းတိုင်းနှင့် အေးချမ်းသော်လည်း ထက်မြက်လှသည့် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိသော သူရဲကောင်းဆန်သည့် ဟန်ပန်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ရှည်လျားလှသည့် မီးခိုးရောင် ဆံပင်များကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားခြင်းက သူ၏ ရုပ်ရည်ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေကာ၊ လူ့ပြည်သို့ ခေတ္တကြွမြန်းလာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် အော်ရာကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူသည် ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်းနှင့် ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အာရုံများဖြင့် ထိတွေ့၍ ရနေစေကာမူ၊ ရှေးဟောင်းပုံပြင်တစ်ပုဒ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အိမ်မက်ဆန်သော မြူခိုးတစ်ခုကဲ့သို့ လက်တွေ့မဆန်လှပေ။

လူငယ်၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဓားအိမ်စွပ်ထားသော ဓားတစ်စင်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ ညာလက်တွင်မူ မီးခိုးရောင် လက်စွပ်တစ်ကွင်းမှလွဲ၍ ဘာမျှ မရှိချေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ရှုပ်ထွေးနေသော ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်မှာ ဓားရာများ ထင်ကျန်နေသည့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ တုန်ရီနေသော ခန္ဓာကိုယ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အား..."

နာကျင်စွာ ညည်းတွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် ထရပ်လိုက်သည်။ လေးရောင်စပ် ဝတ်ရုံမှာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ပြဲထွက်နေပြီး သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော ထိုဝတ်ရုံ၏ စွမ်းအားမှာလည်း အပြီးအပိုင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်ကွက်တစ်ချက်တည်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင်...။

"ဝမ်ချင်း ဘယ်မှာလဲ"

ထိုမေးခွန်းမှာ လူငယ်၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှသော်လည်း အလွန်အမင်း နက်ရှိုင်းခြင်း သို့မဟုတ် ပေါ့ပါးခြင်း မရှိဘဲ နားထောင်ရသည်မှာ ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သို့သော် လျစ်လျူရှုရန်မူ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဘုန်း...

တောင်ပစ်သူတော်စင်သည် သူ၏ ခွန်အားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ လျှို့ဝှက်စွမ်းအား မုန်တိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ လောက၏ အခြေခံနိယာမများကိုပါ ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။ ထိုသူမှာ ဝတ်ရုံများ သို့မဟုတ် ဖုံးကွယ်မှုများနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေခြင်း မရှိတော့ချေ။

ဤသူတော်စင်သည် စတုတ္ထတန်းစား "သူတော်စင်၏ အစစ်အမှန် အသက်ရှူခြင်း" ကို အခြေခံ၍ သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခဲ့သော အလွန်အားကောင်းသည့် သူတော်စင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ အခြေခံမှာလည်း ခိုင်မာလှပြီး "ပဲ့တင်ထပ် ချီအဆောင်" ကို အသုံးပြုနိုင်သည်ကို ကြည့်လျှင် နောက်ခံအင်အားနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမှာလည်း မနည်းလှကြောင်း သိသာပေသည်။

"နင်..."

နောက်ဆုံးတွင် ထိုသူက စကားပြောလိုက်ရာ အေးစက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဒေါသသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"မိန်းမလား..."

***