အခန်း (၂၆၇-၂၆၈)
Vol. 27 Ch. 267-268
အခန်း။ ၂၆၇
“ဘာကိစ္စလဲ”
ဝဖြိုးသော တာအိုဘုန်းကြီးက စိတ်မရှည်သလို မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဖိန်အန်းရွာက လာတာပါ။ အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ လာခဲ့တာပါ”
မိမိကိုယ်မိမိ ဖိန်အန်းရွာက ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခြင်းမှာ မည်သည့်နောက်ခံမှ မရှိသူ သို့မဟုတ် လုံကျန်းမြစ် တစ်ဖက်ကမ်းက လာသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။
“ဖိန်အန်းရွာလား... ဟို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ ဝေးပေခေါင်ဖျားတဲ့ နေရာလေးပေါ့”
ဝဖြိုးသော တာအိုဘုန်းကြီးက အံ့ဩသွားပုံရပြီး လုံယီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းမှာ ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိလို့လား”
“ကျွန်တော့်မှာ ယင်ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိပါတယ်”
လုံယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အတွင်းထဲ လိုက်ခဲ့”
ဝဖြိုးသော တာအိုဘုန်းကြီးသည် အလောင်းဂေဟာအတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး လုံယီကလည်း နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။
အလောင်းဂေဟာအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အေးစိမ့်လှသော ယင်
စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ့ထံသို့ တိုးဝှေ့လာသည်။ အကယ်၍ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဆိုလျှင် ဤအငွေ့အသက်နှင့် ထိတွေ့ရုံဖြင့် ဖျားနာသွားနိုင်သော်လည်း လုံယီ၏ ချီနှင့် သွေးစွမ်းအားမှာ အလွန်တောင့်တင်းသဖြင့် သူ ဘာမျှ မခံစားရချေ။
ဝင်းအတွင်း မြေပြင်ပေါ်၌ အလောင်းများကို စနစ်တကျ စီတန်းထားသည်။ အလောင်းအားလုံးမှာ မျက်လုံးများ မှိတ်လျက် အဖြူရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး နဖူးပေါ်တွင် အဝါရောင် အဆောင်စက္ကူတစ်ရွက်စီ ကပ်ထားရာ အတော်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းဖြစ်နေသည်။
သို့သော် လုံယီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သုသာန်တွေထဲမှာ နေ့တိုင်းလိုလို လှည့်လည်သွားလာပြီး သင်္ချိုင်းတွေ တူးနေခဲ့ရသူတစ်ဦးအတွက် ဤသည်မှာ ဘာမျှ မဟုတ်လှချေ။
လုံယီ၏ တည်ငြိမ်လှသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝဖြိုးသော တာအိုဘုန်းကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကြေးမှန်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ လုံယီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထိုးပြလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မှန်အတွင်း၌ ပျားအုံပုံသဏ္ဌာန် အမှုန်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သည့် ကျောက်တုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
ကျောက်တုံး၏ အစိတ်အပိုင်းအများစုမှာ မှိန်ဖျော့သော မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေသော်လည်း ဘယ်ဘက် အပေါ်ထောင့်ရှိ အပိုင်းလေးတစ်ခုမှာမူ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုအလင်းရောင်မှာ ကျောက်တုံးတစ်ခုလုံး၏ ၅ ရာခိုင်နှုန်း သို့မဟုတ် ၆ ရာခိုင်နှုန်း ခန့်သာ ရှိသည်။
“အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ်ပဲ။ သီသီလေးပဲ အောင်တယ်လို့ ပြောရမယ်။ အကယ်လို့ မင်းသာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းကို လာမယ်ဆိုရင်တော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်မှာတော့ နေရာအနှံ့မှာ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး ပေါ်ထွက်နေတော့ ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်”
ဝဖြိုးသော တာအိုဘုန်းကြီးက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလျှင် လုံယီသည် သူပိုင်ဆိုင်သမျှ ရွှေငွေရတနာများ ထည့်သွင်းထားသော အိတ်ကြီးကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ အနည်းဆုံး ငွေစင်တစ်ထောင်ခန့် ပါဝင်သည်။
ငွေကြေးဟူသည် ပြင်ပပစ္စည်းသာဖြစ်ပြီး အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ခွင့်ရရှိရန်သာ အဓိကဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။ သို့သော် ငွေမက်လှသည်ဟု ထင်ရသော ဝဖြိုးသော တာအိုဘုန်းကြီးသည် ထိုအိတ်ကို ယူပြီးမှ ပြန်ပေးလိုက်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ဂိုဏ်းကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားနေကြရသလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ ဒီတစ်ဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် ရှေ့ခရီးလမ်းက ပွင့်လင်းသွားပြီ။ ငါ ယောင်ရှန့်ခန်းက မင်းရဲ့စည်းစိမ်ကို လောဘတက်နေတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့။ ပေးသလောက်ပဲ ရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါ။ မင်းပေးတဲ့ ပမာဏက မလုံလောက်သေးဘူး”
ဒီဝတုတ်က ငါ့ကို ကစားနေတာလား။
လုံယီ သံသယဝင်သွားသော်လည်း ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုအရ ထိုတာအိုဘုန်းကြီးသည် လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လုံယီသည် လိုက်ချီးသီးအရွယ်ခန့်ရှိသော အဝါရောင် ပုံဆောင်ခဲတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သစ်ရွက်နီတောအုပ်အတွင်း နွားမိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်စဉ်က ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဆရာသခင်ရှကိုယ်တိုင်ပင် အဖိုးတန်သည်ဟု မှတ်ချက်ပြုခဲ့ဖူးသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝဖြိုးသော တာအိုဘုန်းကြီးသည် ထိုအရာကို မြင်သည်နှင့် “နွားမိစ္ဆာပုံဆောင်ခဲလား” ဟု အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်မိသည်။
သူ၏မျက်လုံးများသည် အရောင်တောက်သွားကာ ထိုပုံဆောင်ခဲကို ချက်ချင်းလုယူရန် ပြင်သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လုံယီက ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒီလောက် မြန်တဲ့အရှိန်လား... အဆင့်မြင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ”
တာအိုဘုန်းကြီး၏ မျက်လုံးများသည် ကျုံ့သွားကာ လုံယီနှင့် အနီးကပ်မနေရဲဘဲ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမိသည်။ လုံယီ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် သူ့အား အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ဤလူက အလွယ်တကူ ကစား၍ရသူ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားစေသည်။
“ဒီနွားမိစ္ဆာပုံဆောင်ခဲကို ငါ့ကိုပေးပါ။ ငါ မင်းကို ကျင်းမြို့က မသေမျိုးလမ်းစဉ် ရှာဖွေရေးခန်းမဆီကို ထောက်ခံစာ ရေးပေးမယ်”
“ကောင်းပါပြီ။ ဆရာသခင်အနေနဲ့ ကတိတည်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
လုံယီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် အရောင်းအဝယ်မှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ထိုနေ့မှာပင် လုံယီသည် တာအိုဘုန်းကြီး ယောင်ရှန့်ခန်းထံမှ ထောက်ခံစာကို ရရှိခဲ့ပြီး ကျင်းမြို့ရှိ မသေမျိုးလမ်းစဉ် ရှာဖွေရေးခန်းမသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် တာအိုဆရာလီသည် လုံယီ၏ ဝိညာဉ်အမြစ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ထောက်ခံစာကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါတွင်မူ လုံယီအား လက်ခံရန် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
ထိုဝတုတ်သည် လောဘကြီးသလောက် အကျိုးအမြတ်ရရှိပြီးပါက အလုပ်ကိုတော့ ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးသားပဲဟု လုံယီ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ဤသို့ဖြင့် သူသည် မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ အခက်အခဲ အလှည့်အပတ်များစွာ မကြုံတွေ့ရဘဲ အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ခြေတစ်ဖက် လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အရင်က ငါ ဒုက္ခပေါင်းစုံကို ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။ အခု ဒီကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲကို ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့... ငါ အရင်လို စိတ်မလောတော့ဘူး။ အခြေအနေကို သေချာစောင့်ကြည့်မယ်။ ပြီးတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ပဲ ငါ့ရဲ့အစွမ်းတွေ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာအောင် ကြိုးစားရမယ်။
ထိုသို့လုံယီ တွေးတောလိုက်သည်။
သူသည် မသေမျိုးလမ်းစဉ် ရှာဖွေရေးခန်းမသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကာ ဂိုဏ်းချုပ်ဆီသို့ ထွက်ခွာရမည့်အချိန်ကို ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ စစ်မှန်သောသွေးဂိုဏ်းနှင့်မတူသည်မှာ အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်း၏ ရှာဖွေရေးခန်းမက ဝိညာဉ်အမြစ်စစ်ဆေးမှုကို နေ့စဉ်ပြုလုပ်ပေးသော်လည်း ဂိုဏ်းသားအသစ်များကို ခေါ်ယူရန်အတွက်မူ တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်သာ ရထားလုံး စေလွှတ်လေ့ရှိသည်။
ရှာဖွေရေးခန်းမအတွင်း၌ လုံယီအပြင် အသက် (၁၀) နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး ငါးဦး၊ ခြောက်ဦးခန့် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် အများစုမှာ အေးစက်ပြီး သူစိမ်းများအပေါ် ယုံကြည်မှုမရှိကြချေ။ သူတို့သည် တစ်နေ့လုံး အခန်းအပြင်သို့မထွက်ဘဲ အချင်းချင်းလည်း စကားပြောဆိုခြင်း မရှိကြသလောက်ပင်။
ဆူးယွီအမည်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးသာလျှင် လုံယီနှင့် စကားပြောဆိုရန် ဆန္ဒရှိသည်။ ဆူးယွီသည် ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသားဖြူကာ အရပ်ရှည်သည်။ သာမန်ကုန်သည်မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် မယားငယ်မှ မွေးဖွားလာသူဖြစ်သဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံရကာ ဂရုစိုက်ခြင်းလည်း မခံရပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ စရိုက်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး ပြောဆိုသမျှမှာလည်း ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။
“ဟိုတင်းတိပ်တွေနဲ့တစ်ယောက်လေ... ငါစကားပြောတာကိုတောင် ပြန်မဖြေဘူး။ သူက သူ့ကိုယ်သူ သိမ်ငယ်နေတာနေမှာ”
“မင်းအခန်းဘေးက မိန်းကလေးဆိုရင်လည်း စကားပြောသံ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ သူက ဆွံ့အ နားမကြား ဖြစ်နေတာလား မသိပါဘူး”
“မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ။ ဪ... အဆင့်နိမ့်အဆင့်ပဲလား။ ငါလည်း အဆင့်နိမ့်အဆင့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ရောက်ဖို့ နည်းနည်းပဲ လိုတော့တာ။ ဝိညာဉ်အမြစ်ကောင်းတာက အစပိုင်းမှာပဲ လွယ်ကူစေတာပါ။ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါတို့ သူတို့ကို လိုက်မီနိုင်မှာပဲ။ အဲ့ဒီ ပါရမီရှင်တွေထက် ညံ့သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ဆူးယွီနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် စကားပြောကြည့်ပြီးနောက် ထိုလူသည် စကားကို ဆင်ခြင်ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်နေစရိုက်မှာလည်း ပုံမှန်မဟုတ်သဖြင့် အလွန်အကျွံ ရင်းနှီးရန် မသင့်တော်ကြောင်း လုံယီ သိရှိသွားသည်။ သို့သော် အားလပ်နေချိန်တွင် ဒေသခံတစ်ဦးနှင့် စကားပြောဆိုခြင်းမှာ အကျိုးမဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းလောကအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို သူ သိရှိနိုင်ခဲ့သည်။
ဥပမာအားဖြင့် အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် မြက်အလောင်း၊ ဝိညာဉအလောင်း၊ သံအလောင်း၊ ကြေးနီအလောင်း၊ ငွေအလောင်းနှင့် ရွှေအလောင်းဟူ၍ အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိသော အလောင်းများကို ထိန်းချုပ်ကြရသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအား အလောင်းသုံးပါး တာအိုဆရာဟု ခေါ်တွင်ပြီး သူသည် ငွေအလောင်း သုံးခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ရွှေအလောင်း တစ်ခုကိုပင် လျှို့ဝှက်ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် ကျောက်နိုင်ငံအတွင်း ယှဉ်နိုင်သူမရှိဘူးဟု ဆိုကြသည်။
ကျောက်နိုင်ငံနှင့် ချူနိုင်ငံတို့မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဖြစ်နေကြသဖြင့် အလောင်းထိန်းချုပ်
ဂိုဏ်းနှင့် နေနီဂိုဏ်းတို့မှာလည်း မတည့်ကြဘဲ မဟာရန်သူတော်ကြီးများ ဖြစ်နေကြသည်။ ဆူးယွီ သိထားသည်များမှာ ကောလာဟလများသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လုံယီအတွက်မူ များစွာ အသုံးဝင်သည်။
ခုနစ်ရက် ကြာပြီးနောက် ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်မည့် တပည့်သစ် ရှစ်ဦးစလုံးသည် ရှာဖွေရေးခန်းမ၏ ဝင်းအတွင်း၌ စုဝေးကာ ထွက်ခွာရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အခန်း။ ၂၆၈
“ရထားလုံးက အခုထိ ဘာလို့ ရောက်မလာသေးတာလဲ”
ဆူးယွီက မနေနိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်ရာ ကျန်ရှိနေသောသူများ၏ မျက်နှာတွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အရိပ်ထင်လာကြသည်။ သူတို့သည် နံနက်စောစောကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ယခု မွန်းတည့်ချိန်အထိ ကြိုဆိုမည့်ရထားလုံးမှာ အဘယ်ကြောင့် နောက်ကျနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။
ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါသော အဝတ်အစားများကို ဆင်မြန်းထားသည့် မြင့်မြတ်သော လူငယ်တစ်ဦးသည် ခြံရံထားသူ တစ်ဒါဇင်ခန့်နှင့်အတူ ဝင်းအတွင်းသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။
၎င်းလူငယ်သည် ခေါင်းတွင် ရွှေသရဖူကို ဆောင်းထားပြီး ခရမ်းရွှေရောင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည်။ ရုပ်ရည်မှာ ချောမောသန့်ပြန့်ပြီး မောက်မာသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။ ယခင်က ယန်နိုင်ငံတွင် လုံယီ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် မှူးမတ်မျိုးနွယ် ရှန်ဟောက်ယွီပင်လျှင် ဤလူငယ်၏ အရှိန်အဝါနှင့် ယှဉ်ပါက များစွာ နိမ့်ကျနေပေလိမ့်မည်။
ထိုလူငယ်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ပါလာသော ဆံပင်ဖြူအဘိုးအို နှစ်ဦးရှိသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ နီမြန်းစိုပြည်ပြီး အရေးအကြောင်း တစ်ခုမျှပင် မရှိချေ။ တောင့်တင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားနှင့် သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အပူရှိန်အငွေ့အသက်များမှာ လုံယီကို များစွာ အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
သူတို့သည် ကိုယ်ခံပညာလောက၏ အထိပ်တန်းပညာရှင်များဖြစ်ကြပြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်နှင့် အသားမည်း ကိုယ်ခံပညာရှင်အဆင့်များနှင့် ယှဉ်နိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်တစ်ဦးက “ဒါ... ချိုးမင်းသားပဲ” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဘာ...”
အားလုံးပင် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။ ချိုးမင်းသားသည် ကျောက်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ အငယ်ဆုံးသော ညီတော်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အုပ်ချုပ်နယ်မြေ ချိုးမြို့မှာ ကျင်းမြို့နှင့် ကပ်လျက်တွင် တည်ရှိသည်။ သူ၏သားတော်သည် မင်းသား၊ မင်းသမီးများနှင့်ပင် တန်းတူညီမျှသော ဂုဏ်ဒြပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ ဤနေရာရှိသူများအဖို့မှာမူ မော့ကြည့်ရုံမှအပ မတတ်နိုင်ချေ။
ဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ချိုးမင်းသား၏ အစောင့်များက သူထိုင်ရန် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးကြသည်။ သူသည် လုံယီနှင့် အခြားသူများကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီလျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
“တော်တော်လေးကို ဟန်ကြီးပန်ကြီး လုပ်နေတာပဲ...”
လုံယီ၏ ဘေးနားရှိ ဆူးယွီက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်၏။
သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ချိုးမင်းသား၏ ဘေးရှိ အဘိုးအို နှစ်ဦးမှာ အကြားအာရုံ ထက်မြက်လှသဖြင့် သူတို့၏ စူးရှသော အကြည့်များက ဆူးယွီထံသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်လာသည်။ ဆူးယွီမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ မျက်နှာဖြူလျော့သွားပြီး ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ရတော့သည်။
ခလောက်... ခလောက်... ခလောက်...
မကြာမီမှာပင် မသေမျိုးလမ်းစဉ် ရှာဖွေရေးခန်းမ အပြင်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် လူခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်က မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအား ခြံရံ၍ ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် (၁၆) နှစ် သို့မဟုတ် (၁၇) နှစ်ခန့်ရှိပြီး အစိမ်းနုရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားကာ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် ထူးခြားလှပသော မျက်နှာထား ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာပြင်တွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသဖြင့် အခြားသူများ အနားမကပ်ရဲအောင် ဖြစ်နေတော့သည်။
သူမ ရောက်ရှိလာပုံမှာလည်း ခမ်းနားလှသဖြင့် သူမ၏ နောက်ခံမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာသည်။
“ဒါက... စစ်သေနာပတိချုပ်ယိုရဲ့ သမီးတော်ပဲ”
ချိုးမင်းသားကို မှတ်မိခဲ့သော အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်ကပင် ထိုမိန်းကလေး၏ အမည်ကို ထပ်မံ၍ အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောကြားလိုက်ပြန်သည်။
စစ်သေနာပတိချုပ် ယိုသည် နန်းတွင်း၌ ထင်ရှားကျော်ကြားသော စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချူနိုင်ငံနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲများတွင် သူ၏ စွမ်းဆောင်ချက်များကြောင့် ကျောက်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ ယုံကြည်အားကိုးခြင်းကို ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။
“ချင်းယီ ရောက်လာပြီပဲ”
အိပ်ချင်ဟန် ဆောင်နေသော ချိုးမင်းသားသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးကို တက်ကြွစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ခမည်းတော် ပြောပြလို့ ကြားမိတယ် ချင်းယီ... မင်းမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ယင်ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိတယ်ဆိုပဲ ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲကို အတူတူ ဝင်ကြမှာဆိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပိုပြီး ဖေးမကူညီကြတာပေါ့”
“မင်းသားက ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ”
စစ်သေနာပတိချုပ်၏ သမီးတော် ယိုချင်းယီက ချိုးမင်းသား၏ အဆင့်အတန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ခပ်တန်းတန်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
ချိုးမင်းသားမှာမူ စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံးသာ နေလိုက်သည်။
ထိုစဉ် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လက်ချင်းချိတ်ထားသော မိန်းကလေး နှစ်ဦး တံခါးဝ၌ ပေါ်လာပြန်သည်။ သူတို့သည် ပုံစံချင်း ဆင်တူလှသဖြင့် အမွှာညီအစ်မများ ဖြစ်ကြသည်မှာ သေချာသည်။ တစ်ဦးက ပန်းရောင် ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဦးကမူ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ သွယ်လျပြီး ချိုသာပြီးနှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်ရည်များ ရှိကြသည်။
တစ်ဦးချင်းစီ၏ အလှအပမှာ စစ်သေနာပတိချုပ်၏ သမီးတော် ယိုချင်းယီကို မမီသော်လည်း နှစ်ဦးတွဲလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသဖြင့် ချိုးမင်းသားပင်လျှင် သူတို့ထံသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်မိသည်။
ယခုအခါတွင်မူ အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းသို့ သွားရောက်ကြမည့် တပည့်လောင်း အားလုံး စုစည်းမိကြပြီ ဖြစ်သည်။
တာအိုဆရာလီ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ရထားလုံးသုံးစီးသည် မသေမျိုးလမ်းစဉ် ရှာဖွေရေးခန်းမမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း ချိုးမင်းသားနှင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်သမီး ယိုချင်းယီတို့မှာမူ အခြွေအရံများစွာဖြင့် ရထားလုံးတစ်စီးစီကို သီးသန့်စီးနင်းခွင့်ရရှိကာ အခြားသူများထက် များစွာသာလွန်သော အထူးအခွင့်အရေးကို ရရှိထားကြသည်။ လုံယီ၊ ဆူးယွီနှင့် အခြားတပည့်သစ်များမှာမူ တတိယမြောက် ရထားလုံးအတွင်း၌ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပူးကပ်လျက် ကျဉ်းကျပ်စွာ လိုက်ပါကြရပြီး ခြေဆန့်ရန်နေရာမရှိသလောက်ပင်။
“တောက်... သူတို့ကျတော့ တစ်ယောက်တစ်စီး စီးရတယ်လား”
ဆူးယွီက မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်၏။
“သူတို့က ငါတို့နဲ့ အဆင့်အတန်းမှ မတူတာ”
ချိုးမင်းသားကို မှတ်မိခဲ့သော အနက်ရောင်ဝတ်လူငယ်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင် သူတို့က အနည်းဆုံး ငွေစင် ရာဂဏန်းလောက် အပိုပေးထားကြတာလေ။ မင်းရော အဲ့ဒီလောက် ပေးနိုင်လို့လား”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆူးယွီသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဆက်၍ စကားမပြောရဲတော့ပေ။
ခေတ္တမျှအကြာတွင် ရထားလုံးမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှ အားမာန်ပါသော အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မိန်းကလေးရွှီ... ကျွန်တော်တို့ မင်းသားက ခင်ဗျားတို့ကို လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ ဖိတ်ကြားနေပါတယ်”
ထို့နောက် ချိုသာသောရုပ်ရည်ရှိသည့် အမွှာညီအစ်မနှစ်ဦးသည် ကျဉ်းကျပ်သော ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ ချိုးမင်းသား၏ ရထားလုံးပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြသည်။
“လှတာလည်း ကောင်းတာပဲ”
ဆူးယွီက မဲ့ကာရွဲ့ကာ ပြောလိုက်၏။
“ချောတဲ့အမျိုးသားတွေလည်း မဆိုးပါဘူး။ တချို့မှူးမတ်တွေက အဲ့ဒါမျိုးကို ပိုကြိုက်တတ်ကြတယ်။ မင်းကတော့ အဲ့ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ မတွေ့သေးတာ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်”
တစ်ဦးက စနောက်လိုက်ရာ ရထားလုံးအတွင်း၌ ရယ်မောသံများ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ဆူးယွီတစ်ဦးတည်းသာ မျက်နှာပျက်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ရထားလုံးကို ဆွဲသောမြင်းများမှာ အရပ်အမောင်း မြင့်မားကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲသော အမွှေးအမျှင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ဆီသုတ်ထားသကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေသည်။ ထိုမြင်းများမှာ သာမန်မြင်းများထက် များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။
တစ်နေ့နှင့် တစ်ည ခရီးနှင်ပြီးနောက် ကျင်းမြို့မှ မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီဝေးကွာသော တောအုပ်ငယ်တစ်ခု၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် အလားတူ ရထားလုံး တစ်ဒါဇင်ခန့် ကြိုတင်ရောက်ရှိ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို တွေ့ရ၏။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကွက်လပ်ပေါ်တွင် အခြားမြို့များမှ ရောက်ရှိလာကြသည့် အသက် (၃၀) မှ (၄၀) ကြား လူငယ်အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများ စုဝေးနေကြသည်။
စောင့်ဆိုင်းနေကြသူများသည် နေရာနှစ်ခုသို့ သိသိသာသာ ကွဲပြားစွာ ခွဲထွက်နေကြသည်။ တစ်အုပ်စုမှာ ခမ်းနားသော အဝတ်အစားများကို ဆင်မြန်းထားပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေကြသည့် ဒေသအသီးသီးမှ သူဌေးသား၊ သူဌေးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ အခြားတစ်အုပ်စုမှာမူ သာမန်ဝတ်စုံများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အများစုမှာ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေပုံရပြီး လူစုလူဝေးနှင့် ဝေးရာတွင်သာ ခပ်ကျဲကျဲ ရပ်နေကြသည်။
ထိုသာမန်လူတန်းစား တပည့်သစ်များသည် စုဝေးနေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်စုဝင် သူဌေးသား၊ သူဌေးသမီးများနှင့် သွားရောက်ရောနှောရန် မဝံ့ရဲကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ချိုးမင်းသားနှင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်သမီး ယိုချင်းယီတို့ကို မြင်တွေ့ရသည်နှင့် ထိုအထက်တန်းလွှာ အုပ်စုမှ လှမ်း၍ လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။
“မင်းသား... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်”
“ချင်းယီညီမလေး... ဒီဘက်ကို လာခဲ့ပါဦး”
ချိုးမင်းသားသည် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ရှည်ကို ခါယမ်းကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်သွားရာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မောက်မာဝင့်ကြွားမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ထင်ရှားကျော်ကြားသည့် လူငယ်များကြားတွင်ပင် သူသည် အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရဆုံး ဗဟိုချက်မ ဖြစ်နေတော့သည်။
ယိုချင်းယီမှာမူ သူမ၏ မြင့်မြတ်အေးစက်သော အငွေ့အသက်များကြောင့် ရေခဲတောင်ပေါ်တွင် ပွင့်လန်းနေသည့် နှင်းကြာပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူလှသည်။ သူမသည် ချိုးမင်းသားကဲ့သို့ သိသိသာသာ လွှမ်းမိုးခြင်း မရှိသော်လည်း လူအုပ်ကြားတွင် မော့ကြည့်ရမည့် ထူးခြားသော ပုံရိပ်အဖြစ် တည်ရှိနေဆဲပင်။
သူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လုံယီမှာမူ သတိမမူမိလောက်အောင်ပင် သာမန်ကာလျှံကာ ဖြစ်နေပြီး သာမန်တပည့်သစ်များအကြား တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း ထိုအထက်တန်းလွှာ မျိုးဆက်သစ်များ၏ စကားဝိုင်းကို နားစွင့်နေမိသည်။
“မင်းသား... အခုလို မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လာပြီဆိုတော့ ချိုးမင်းသားဘွဲ့ထူးတွေကို ဆက်ခံဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူးလား”
မှူးမတ်မျိုးနွယ် လူငယ်တစ်ဦးက စနောက်လိုက်သည်။
ချိုးမင်းသားက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒီလောကီစည်းစိမ်တွေဆိုတာ ခဏတာ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေလိုပါပဲ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တာပဲလေ။ အခု အလောင်းထိန်းချုပ်ဂိုဏ်းမှာ အစကနေ ပြန်စရမယ် ဆိုပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ ယုံကြည်မှုရှိပါတယ်။ တစ်နေ့မှာ မသေမျိုးလမ်းစဉ်မှာ အောင်မြင်မှုကြီးကြီးမားမား ရလာမှာပါ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ထာဝရအသက်ကို ရရှိပြီး တိုင်းနိုင်ငံအနှံ့ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာရတာက ပိုပြီး ပျော်စရာမကောင်းဘူးလား”
မင်းသား၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အားကျဖွယ်ကောင်းလှပြီး သူ၏ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိသော လေသံနှင့် ချောမောသော ရုပ်ရည်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေတော့သည်။ ထိုနေရာရှိ လူအများအပြားက အထင်ကြီးလေးစားဟန် ပြသကြပြီး မှူးမတ်မျိုးနွယ် မိန်းကလေးအချို့မှာမူ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ချင်လောက်အောင်ပင် စွဲလန်းတပ်မက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
လုံယီသည် ကျင်းမြို့အသင်းတွင် ရပ်နေစဉ်မှာပင် အမွှာညီအစ်မနှစ်ဦးကပါ ချိုးမင်းသားအပေါ် အာရုံစိုက်နေကြသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဘေးနားရှိ ဆူးယွီမှာ မျက်နှာပျက်နေတော့သည်။ အချို့သောသူများသည် မွေးကတည်းက မြင့်မြတ်စွာ မွေးဖွားလာကြပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကမ္ဘာကြီး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရကာ အားလုံး၏ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်နေတတ်ကြစမြဲပင်။
ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံထက်၌ မီးခိုးရောင် အဝတ်စတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာရာ ၎င်းမှာ အနားသတ်များ စုတ်ပြတ်နေပြီး အပေါက်များစွာ ပါရှိသည့် စုတ်ပြတ်နေသော ဖျာကြမ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမီးခိုးရောင် အဝတ်စပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ပြီး နားထင်၌ ဆံပင်ဖြူများ သန်းနေကာ မျက်နှာမှာလည်း အတော်ပင် ပိန်ပြီး ချိုင့်
ဝင်နေသည်။ သူ၏ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။
“ဆရာဦးလေး”
“အကြီးအကဲဖန်”
တာအိုဆရာလီနှင့် အခြားဒေသအသီးသီးမှ ရှာဖွေရေးခန်းမ ခေါင်းဆောင်များသည် ထိုအဘိုးအိုအား ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။