လုချန်းကျီကို ရှာတွေ့ခြင်း

ရင်းနှီးနေသော ခရမ်းရောင်ဝါးတောမှာ အရင်ကအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။

ထန်ထျန်းက ဝါးတောရှေ့တွင် ရပ်ကာ အတိတ်ကို အနည်းငယ် သတိရတမ်းတမိသွားသည်။

ဤနေရာက ဤကမ္ဘာတွင် သူ၏အစပျိုးရာနေရာဟု ဆိုနိုင်သည်။

သူ၏ အစောပိုင်းကြီးထွားမှု၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် သုံးစွဲမှုအမှတ် များ စုဆောင်းမှုအားလုံးမှာ ဤဝါးတောထဲတွင်ပင် ပြီးမြောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နှစ်နှစ်ကြာမှ တစ်ခါ ပြန်လာရခြင်းဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးခံစားရသည်။

"ဝါးတောတာအိုဆရာက အရင်က ဒီမှာ နေခဲ့တာလား"

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "သူ ထျန်းဖူနန်းတော်ကနေ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းကို ရောက်လာတဲ့ အချိန်တွေကို ဒီမှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့တာပါ"

"ယွင်ခုံး ပြောပြတာတော့ သူက ဒီဝါးတောထဲမှာပဲ ကွယ်လွန်ခဲ့တာတဲ့"

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချကာ "ထျန်းဖူနန်းတော် မှာ ရှိတုန်းကလည်း သူ့အကြောင်း ငါကြားဖူးပါတယ်"

" အတော်အတန် ရင်းနှီးတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ သူက လူအများရဲ့ လေးစားအားကျမှုကို ခံရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဆိုတာ သိတယ်"

" သေမျိုး အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းပဲ ရှိပေမဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အများအပြားရဲ့ လေးစားမှုကို ရခဲ့တာပါ။ သူ ကွယ်လွန်သွားတာက တကယ်ကို နှမြောဖို့ကောင်းပါတယ်"

ထန်ထျန်း ဘာမှပြန်မပြောမိပေ။

ဝါးတောတာအိုဆရာနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများအားလုံးမှာ အလင်းရောင်ထဲမှ ကောင်းမွန်သော ပုံရိပ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူကွယ်လွန်ပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ကြာသည့်တိုင် အမှတ်တရ တမ်းတနေသူများ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် အတိတ်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ယခု လုချန်းကျီ အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ချင်နေသည့် ဝါးတောတာအိုဆရာမှာ အရင်ကထက် ပို၍ ရှုပ်ထွေးနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

"စီနီယာ ရှင်းဟယ်..."

ထန်ထျန်းက ဖြေးညှင်း စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အရင်ဝင်ကြည့်ချင်ပါတယ် စီနီယာကတော့ အပြင်မှာ ခဏစောင့်ပေးပါ"

" အခြေအနေတစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော် အကြောင်းကြားပါ့မယ်"

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ကောင်းပြီ၊ သွားလေ"

" တခြားလူတွေ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် ငါ အပြင်ကနေ စောင့်ကြည့်ပေးထားမယ်"

" အခွင့်အရေးရှိရင် သူ့ကို ငါ တွေ့ချင်သေးတယ်၊ တကယ်လို့ မသင့်တော်ဘူးဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး"

" သူ့အခြေအနေကို သိရရင်ပဲ တော်ပါပြီ"

ထန်ထျန်းက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ လက်သီးဆုပ်ပြလိုက်ပြီး ခရမ်းဝါးခြံဝင်း ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

ဤနေရာက အခြေအနေများမှာ သူထွက်သွားစဉ်ကအတိုင်းပင်။ ခရမ်းဝါးများမှာ မူလကတည်းက ကြီးထွားမှု နှေးကွေးသဖြင့် ဝါးမျှစ်အသစ်ပင် သိပ်မရှိပေ။

ခရမ်းဝါးခြံဝင်း တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ထန်ထျန်းက အပြင်ဘက်ရှိ အစီအရင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အပြင်အဆင်မှာလည်း ပြောင်းလဲမှု မရှိပေ။

သို့သော် နှစ်နှစ်ကြာသွားသဖြင့် ရှေးဟောင်း မိုးမခ ပင်ကြီးအောက်တွင် သစ်ရွက်ခြောက်များမှာ ထူထပ်စွာ ကျရောက်နေပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးနီးပါး ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

၎င်းတို့ကို နင်းမိသည့်အခါ "ခရက် ခရက်" မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း တခြားလူ လာထားသည့် လက္ခဏာ မတွေ့ရပေ။

ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီးနောက် ကျောက်စားပွဲဝိုင်းဘက်သို့ လှမ်းလာခဲ့ပြီး နန့်ချွမ်ရှေးဟောင်းရေတွင်း ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

ရေတွင်းအောက်ခြေမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အချို့မှာ အငွေ့ပျံလာပြီး လန်းဆန်းသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

ဤရေတွင်းက ထန်ထျန်း စတင်ကျင့်ကြံစဉ်အချိန်က အထောက်အကူကောင်းများ ပေးခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က သူ၏ ပါရမီမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤသဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက သူ့ကို ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ပိုမိုနားလည်စေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လုချန်းကျီက ထန်ထျန်းကို ရေတွင်းအောက်ခြေသို့ ခေါ်သွားကာ သူငယ်စဉ်က "ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ခန်း" ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင်ပင် ချီယွမ်၏ စိတ်စွဲလမ်းမှုကို ထာဝရ ဖြေဖျောက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကတည်းက လုချန်းကျီသည် ဤနေရာနှင့် ဤခြံဝင်းအပေါ်တွင် အလွန်နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ် ရှိသည်ကို ထန်ထျန်း သိခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူ သေရတော့မည်ကို သိပါက သူ၏ အကြီးမားဆုံး စွဲလမ်းမှုမှာ ဤနေရာသို့ ပြန်လာရန်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် သူ့ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရသဖြင့် ရေတွင်းအောက်ခြေတွင်သာ ရှိနိုင်ပေတော့သည်။

ထန်ထျန်း အသက်ကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း ရှူလိုက်ပြီး ရေတွင်းဝမှ ခုန်ချကာ အောက်ခြေသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူ ဆင်းသွားသည်နှင့်အမျှ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ပေါ်လာတော့သည်။

"ငါ သိသားပဲ... တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင်..."

"အဲဒီလူက မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ထိုသူမှာ လုချန်းကျီ ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အကောင်းကြီး မဟုတ်ပေ။

ထူထပ်လှသော သေခြင်း အော်ရာများက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသလို ကြောက်စရာကောင်းသော ကောင်းကင်တာအိုအော်ရာ များကလည်း သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝါးကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ လျှို့ဝှက်အကန့်လေးမှာ ပွင့်နေပြီး ဝါးတောတာအိုဆရာ၏ နောက်ဆုံးမှတ်ဉာဏ်များကို သိမ်းဆည်းထားသော သေတ္တာလေးမှာလည်း တစ်ဝက်ပွင့်နေသည်။

လုချန်းကျီမှာမူ ဝါးကုတင်ပေါ်တွင် အလွန်ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေသည်။ ခြေထောက်များက အပေါ်သို့ ရောက်နေပြီး ဦးခေါင်းမှာ အောက်ဘက်သို့ စိုက်လျက် မျက်နှာမှာ မှိုတက်နေသော မြေပြင်နှင့် ကပ်နေသည်။

သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ ပေပွနေသည်။

"ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ..."

"ငါလည်း မင်းနဲ့ ဒီလိုပုံစံနဲ့ မဆုံချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဒဏ်ရာက အရမ်းပြင်းထန်နေတော့ လှုပ်တောင် မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး"

လုချန်းကျီက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက သူ့ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် လုချန်းကျီမှာ အရင်က ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှာ ရှိစဉ်ကအတိုင်း ဖြစ်နေပြန်သည်။

တက်လှမ်းခြင်း အဆင့်ရှိသော သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်တော့သည်။

ထန်ထျန်း အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

"ဒါဆို အဲဒီနေ့က မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ဒီမှာ ဝှက်ထားခဲ့ပြီးမှ ထွက်သွားတာပေါ့"

"ဒါကြောင့် မင်းထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အရင်နဲ့ မတူတာကို ငါ သတိထားမိခဲ့တာပဲ"

ထန်ထျန်းက ပြောသည်။

လုချန်းကျီက ဖြေးညှင်း စွာ ပြောသည်။ "ဟုတ်တယ်"

"အဲဒီအချိန်က ငါ မင်းကို ဘယ်လိုမှ မနိုင်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိခဲ့တယ်"

" ဒါကြောင့် ချီယွမ်ကို ရူးအောင် ငါ လုပ်ခဲ့တာ"

"တစ်ဖက်က အဘိုးရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒလေးကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်လို့၊ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ ကိုယ့်အတွက် နောက်ဆုတ်လမ်းတစ်ခု ချန်ထားချင်လို့ပဲ"

"ဒီသေတ္တာက စုံစမ်းထောက်လှမ်းတာတွေကို တားဆီးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတော့ အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ"

" ဒါပေမဲ့ ဝမ်ကျိယွီက အဲဒီလို အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ပင်ကိုယ်တာအိုပစ္စည်းကို ယူလာပြီး ငါ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအား နဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းပစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... အဲဒါက အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေတဲ့ အနာဆိုးလိုပဲ၊ ငါ မသေမချင်း ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဝမ်ကျိယွီ ကို မှတ်မိသေးတာလား"

လုချန်းကျီက "ဒါ ဘယ်လိုစကားလဲ၊ ငါ သူ့ကို မှတ်မိတာပေါ့"

"ဒါနဲ့... ငါ့ကို အရင် တွဲထူပေးပါဦးလား"

" ဒီပုံစံကြီးက တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလွန်းလို့ပါ..."

ထန်ထျန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း လက်ကို မြှောက်ကာ သူ့ကို ဝါးကုတင်ပေါ်မှ မကာ ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် မှီထိုင်စေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများကို သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။

"ဝမ်ကျိယွီ မင်းနဲ့အတူ မလိုက်လာဘူးလား"

"ငါလို ရှုံးနိမ့်သူရဲ့ သနားစဖွယ် အခြေအနေကို သူ မကြည့်ချင်ဘူးလား"

လုချန်းကျီက မေးသည်။

ထန်ထျန်း ခေတ္တ ငြိမ်သွားပြီး ဝမ်ကျိယွီ "ပျောက်ကွယ်" သွားသည့်အကြောင်းကို ချက်ချင်း မပြောသေးပေ။

ယင်းနောက် သူက "သူ့မှာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိလို့ မလာတာပါ"

" ဒါပေမဲ့ ငါ တခြားလူတစ်ယောက်ကိုတော့ ခေါ်လာတယ်"

"ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်"

လုချန်းကျီ၏ အကြည့်များ ခဏမျှ တန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားကာ "အော်..." ဟုသာ ခပ်အေးအေး ပြန်ထူးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူနှင့် ဘာမှမဆိုင်သကဲ့သို့ပင်။

ထန်ထျန်းကလည်း သူ့ကို ထုတ်မပြောသေးပေ။ လုချန်းကျီ၏ အတွေးတွင် ထန်ထျန်းက သူ၏ နောက်ထပ် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို မသိသေးဟု ထင်နေပုံရသည်။

ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါ၊ နောက်ထပ် ၂ နာရီကျော် အချိန်ရှိသေးသည်ဖြစ်ရာ အရာအားလုံးကို ရှင်းအောင် လုပ်ရန် လုံလောက်ပါသည်။

ဒါဆို... အလွယ်ဆုံးကနေ စကြရအောင်။

"မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုတွေ လုပ်ရတာလဲ"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

ဤမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လုချန်းကျီက မျက်လုံးပင့်ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ"

"အဘိုး မရှိရင် ငါလည်း မရှိဘူး။ သူက ငါ့ဘဝမှာ အလေးစားရဆုံးနဲ့ အချစ်ရဆုံး ဆွေမျိုးပဲ"

"ကိုယ့်ဆွေမျိုးက မတရား အသတ်ခံလိုက်ရတာကို ငါက ကူညီပြီး လက်စားမချေသင့်ဘူးလား"

သူက ပြန်မေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ချေသင့်တာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက အရင်က အဲဒီကိစ္စကို လုပ်ခဲ့တဲ့လူတွေကို သတ်ပြီးသွားပြီပဲ။ ဘာလို့ ဆက်ပြီး ပုန်ကန်နေရတာလဲ ထျန်းဖူနန်းတော်ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်တစ်ခုလုံးကိုပါ ဘာလို့ ဖျက်ဆီးချင်နေရတာလဲ"

လုချန်းကျီက အကြည့်များကို စူးစိုက်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်က ငါ့ရဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သတ်ခဲ့တယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"သူတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေက ရေတွက်လို့တောင် မကုန်နိုင်ဘူး"