အခွင့်အရေး

လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကတည်းက တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်သည် နယ်မြေအနှံ့ စစ်ချီခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်း များကို ဖျက်ဆီးကာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။

ထျန်းဖူနန်းတော် ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ဤကမ္ဘာက စည်ပင်ဝပြောလာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုဝပြောမှု၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ စုပုံထားသော အရိုးစုများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုဝပြောမှုအပေါ်တွင် ရပ်တည်နေသူများမှာမူ ထျန်းဖူနန်းတော်ကို အထူးလေးစားကြပြီး ယခုကဲ့သို့ စည်ပင်သော ဘဝကို ပျော်မွေ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုအရိုးစုများကြားတွင် အသက်ရှင်နေရသူများအတွက်မူ အဆုံးမရှိသော နာကျည်းချက်များသာ ရှိပြီး အိပ်မက်မက်လျှင်ပင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေတတ်သည်။

လုချန်းကျီနှင့် ပုန်ကန်သူများမှာ နောက်ပိုင်းလူစုထဲတွင် ပါဝင်ကြသည်။

ဤအရာသည် နယ်မြေသိမ်းပိုက်မှု တိုင်းတွင် မဖြစ်မနေ ထွက်ပေါ်လာလေ့ရှိသည့် ကွဲပြားသော ရလဒ်နှစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီအကြောင်းကို ငါတို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ခရမ်းဝါးခြံဝင်းမှာတုန်းက ပြော ခဲ့ကြဖူးတယ် ထင်တယ်"

ထန်ထျန်းက ဖြေညှင်း စွာ ပြောလိုက်သည်။

လုချန်းကျီက "အင်း..."

"အဲဒီတုန်းက မင်းနဲ့ စကားပြောခဲ့ရလို့လည်း ငါ့ရဲ့ အတွေး တွေ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ"

" မဟုတ်ရင်တော့ ထျန်းချီတောင် ပြိုကျရုံနဲ့ တင် ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး"

"ငါ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်က ထျန်းဖူနန်းတော် တစ်ခုလုံးကို မီးပင်လယ်၊ သွေးပင်လယ်ထဲ နှစ်မြှုပ်ပစ်ဖို့ပဲ။ သူတို့ကိုလည်း လူ့ငရဲဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မြည်းစမ်းကြည့်စေချင်ခဲ့တာ"

" ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို သတိပေးခဲ့တယ်"

" မလိုအပ်တဲ့ သတ်ဖြတ်မှုတွေက တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ငါအမုန်းဆုံးလူအဖြစ် မပြောင်းသွားချင်ဘူး"

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပတ်သက်မှုမျိုး ရှိနေခဲ့သည်လား

အကယ်၍ လုချန်းကျီသာ တကယ်လုပ်ချင်ခဲ့လျှင် ထျန်းဖူနန်းတော် တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်ဟု သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောရအောင်"

ထန်ထျန်းက ပြောသည်။ "ငါ မင်းကို လာရှာတာက ဒီအကြောင်းတွေကို ဆက်ပြီး ငြင်းခုံဖို့ မဟုတ်ဘူး"

လုချန်းကျီက ပြုံးလျက် "ငါလည်း မင်းကို ဒီလောက်အထိ အားနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ပါဘူး"

ယင်းနောက် ထန်ထျန်းက လုချန်းကျီကို တွဲကာ နန့်ချွမ်ရေတွင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ခရမ်းဝါးခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်း မိုးမခပင်အောက်ရှိ သူထိုင်နေကျ နေရာဟောင်းတွင် သူ့ကို ထိုင်စေပြီး ထန်ထျန်းကတော့ ကျောက်စားပွဲဘက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင်။

သို့သော် ကွဲပြားခြားနားသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး သစ်ရွက်ခြောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာကပဲ နေလို့အကောင်းဆုံးပါလား"

လုချန်းကျီက ရေရွတ်ရင်း သစ်ပင်အုပ်အုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒီမိုးမခပင်ကြီးကို ပထမဆုံး မြင်ခဲ့တုန်းက ပန်းတွေ စပွင့်နေချိန်ပေါ့"

"အဲဒီတုန်းက ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ပန်းရနံ့တွေနဲ့ သင်းပျံ့နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဗိုက်ကတော့ တဂွဂွနဲ့ မြည်နေခဲ့တယ်"

" အဘိုးက အဲဒါကို မြင်တော့ ငါ့အတွက် ပန်းတွေကို လက်တစ်ဆုပ်စာ အပြည့် ခူးပေးခဲ့တယ်"

" အဲဒီပန်းတွေကို ကိုင်ထားရတာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသလိုပဲ"

ထန်ထျန်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအခါ နွေရာသီသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ မိုးမခပန်းများမှာ ကြွေလွင့်ကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက လုချန်းကျီ၏ အမှတ်တရ တမ်းတချိန်ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ လနတ်သမီးဝိုင် ကို ထုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်နေလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လုချန်းကျီက ဖြေးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘာတွေ သိချင်သေးလဲ၊ မေးတော့"

"ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့တာ ငါကိုယ်တိုင်လည်း သိပါတယ်"

ထန်ထျန်း ခေတ္တ ငြိမ်သွားပြီးမှ စကားစလိုက်သည်။ "ငါ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးနယ်မြေ ကို ရောက်ခဲ့တယ် "

"အဲဒီမှာ ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်"

"ပြီးတော့... အရင်က မင်းကိုလည်း တွေ့ခဲ့တယ်"

လုချန်းကျီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..."

"ငါ သိသားပဲ၊ မင်းလိုကောင်မျိုးက အရာအားလုံးကို သေချာပေါက် စုံစမ်းနိုင်လိမ့်မယ်ဆိုတာ"

" ဒါကြောင့် ငါ လှုပ်ရှားတိုင်း မင်း ထျန်းဖူမှာ မရှိတဲ့အချိန်ကိုပဲ ရွေးခဲ့တာပေါ့"

" ဟားဟား... ငါ တော်တယ်မလား"

" ငါ့ကို တော်တယ်လို့ ချီးကျူးစမ်းပါ"

ထန်ထျန်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရသည်။ ဤလူက မည်သို့ကြောင့် ဤမျှ ကလေးဆန်သော အမူအရာမျိုး ရှိနေရသနည်း၊ အရင်က မသိခဲ့ရပေ။

"အေးပါ... မင်းက အတော်ဆုံးပါပဲ"

" ဒါဆို မင်းက ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားဖို့ စိတ်မကူးတော့ဘူးပေါ့"

လုချန်းကျီက အတန်ကြာအောင် ရယ်မောပြီးမှ ပြောသည်။ "ငါ သေရတော့မှာပဲ၊ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားစရာ လိုသေးလို့လဲ"

" ပြီးတော့ မင်း ငါ့ကို လာရှာတယ်ဆိုကတည်းက အရာအားလုံးကို စုံစမ်းပြီးလို့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"

" အဲဒီတော့ ငါက ဘာကို ဖုံးကွယ်ရဦးမှာလဲ"

ထန်ထျန်းက အသံကို နိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို...မင်း အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ချင်နေတဲ့သူက ဝါးတောတာအိုဆရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း မင်း သိနေတာပေါ့"

လုချန်းကျီက အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောသည်။ "ဘာလို့ မဟုတ်ရမှာလဲ"

"အဘိုးက အရင်က ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက ငါ့ရဲ့ အချစ်ရဆုံး ဆွေမျိုးပဲ"

" ဖြစ်နိုင်တာက သူ အသက်ပြန်ရှင်လာရင် တခြားမှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိလာပြီး ငါ့ကို လုံးဝ မေ့သွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ"

" ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူက သူပါပဲ"

"ပြီးတော့ ဒါက ရှောင်းရင် ကို ငါ ပေးခဲ့တဲ့ ကတိပဲ"

ထန်ထျန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ "မင်း လင်းရင် ကို မှတ်မိသေးတာလား"

လုချန်းကျီက "ငါ မှတ်မိတာပေါ့"

" သူမက အဘိုးရဲ့ မြေးအရင်းလေ။ ငါနဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာပြီး သေတွင်းထဲက အတူတူ ထွက်လာခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်မှာလဲ"

" ထန်ထျန်း... မင်း ဒီနေ့ မေးတဲ့ မေးခွန်းတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထူးဆန်းနေပါလား"

ထန်ထျန်း စဉ်းစားလိုက်ပြီး အဖြစ်မှန်ကို ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဝမ်ကျိယွီ... ပြီးတော့ လင်းရင်"

" သူတို့ရဲ့ ဘဝမှတ်တမ်းတွေကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်တာအိုထဲကနေ အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီ"

"အခု ဒီကမ္ဘာမှာ မင်းနဲ့ ငါကလွဲရင် သူတို့ ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိတော့ဘူး"

ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လုချန်းကျီ ကြောင်သွားပုံရသည်။

သို့သော် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ထန်ထျန်း ထင်ထားသလောက် မပြင်းထန်ပေ။

ထိုအစား သူ တွက်ဆထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။

"မင်းရဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းက ပြောင်းလဲခံခဲ့ရဖူးတာကို မင်း သိလား"

ထန်ထျန်းက မေးသည်။

လုချန်းကျီက ဖြေးညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "သိတာပေါ့"

"ငါ ရှောင်းရင် နဲ့ အဘိုးရဲ့ ရုပ်အလောင်း ကို ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး ဆီ ပို့လိုက်ချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ရှိအခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာ"

" မဟုတ်ရင် ဝမ်ကျိယွီက ငါ့ကို စောစောစီးစီး ရှာတွေ့နေမှာပေါ့"

"အခု ဝမ်ကျိယွီပါ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီဆိုတော့... အမှန်တရားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတချို့ကို သူ စုံစမ်းမိသွားလို့နေမှာပေါ့"

ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ"

" အမှန်တရားကကော ဘာလဲ"

လုချန်းကျီက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါပြသည်။

"ငါ မသိဘူး"

"အသက်ပြန်ရှင်လာမယ့် အဘိုးက ဘယ်သူဖြစ်မလဲဆိုတာလည်း ငါ မသိဘူး"

" အဲဒီတုန်းက ငါနဲ့ ရှောင်းရင် ကျင့်ကြံခဲ့တာက ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာဖို့၊ လက်စားချေဖို့နဲ့ အဘိုးကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ"

" ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အစီအစဉ် မှာပဲ ရှောင်းရင် က အထွတ်အထိပ် တည်ရှိမှုတစ်ခုဆီက ညွှန်ကြား မှုကို ရခဲ့တယ်"

"အဲဒီလူက ငါတို့ကို ပြောပြတယ်... အဘိုးက သာမန်သက်ရှိတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ သူက ဒီကမ္ဘာထဲမှာ ချိပ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်တဲ့"

" သူ့ကို အသက်ပြန်ရှင်စေချင်ရင် လမ်းတစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"

"ရှောင်းရင် က အဘိုးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မြေးမလေးဖြစ်ပြီး သူတို့ကြားက သံယောဇဉ်က သွေးထက်တောင် ပိုနက်ရှိုင်းတယ်။ ငါလည်း ထို့အတူပဲ"

" အဘိုးကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိမှတော့ ငါတို့ လက်မလျှော့ဘူးလေ။ နောက်တော့ အဲဒီလူရဲ့ ညွှန်ကြား မှုအတိုင်း ဒီလမ်းကို ရွေးခဲ့တာပဲ"

ပြောရင်းနှင့် သူက သက်ပြင်းတစ်ချက် အသာချကာ ဆက်ပြောသည်။ "တကယ်တော့ ရှောင်းရင် က ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့ချင်တာ။ သူက အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့သူဆိုတော့ အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုလွယ်တာပေါ့"

"ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်က အထက်ကလူတွေက ရှောင်းရင် ရဲ့ အမှတ်အသား ထူးခြားတာကို သတိထားမိနေပြီ"

" ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါကပဲ သူ့ကို ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး ဆီ သွားဖို့ အတင်းတိုက်တွန်းခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ ပါရမီတွေက နိယာမတွေ ချို့တဲ့နေတဲ့ ဒီကမ္ဘာထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်မနေသင့်ဘူးလေ"

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ လင်းရင်က လုချန်းကျီကို စွန့်ပစ်ပြီး အထက်လောကသို့ တစ်ဦးတည်း တက်သွားသည်ဟု သူ အစက ထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါဆို တုအဲ့နယ်မြေ မှာ ပေါ်လာတဲ့ အရိုးစုက လင်းရင် ရဲ့ လက်ချက်ပေါ့"

ထန်ထျန်းက မေးသည်။

လုချန်းကျီ ခေါင်းညိတ်သည်။ "သူမလက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ဒီကိစ္စက အထက်ကလူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမယ်ဆိုတာ ငါသိလို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီး ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းမှာ လာပုန်းနေခဲ့တာ"

" တစ်ဖက်က ခရမ်းဝါးခြံဝင်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့၊ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ အမြင်ကို ရှုပ်ထွေးစေဖို့ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဝမ်ကျိယွီကလည်း တကယ့်ပါရမီရှင်ပဲ။ သူက ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖောက်ထွက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားသလို ငါ့အသက်ကိုလည်း နှုတ်ယူသွားနိုင်ခဲ့တယ်"

" သူကတော့... နှမြောစရာပါပဲ..."

ထန်ထျန်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်း အောင်မြင်သွားတာပဲ"

"ထျန်းဖူနန်းတော် ကို ပုန်ကန်တာက အပြင်ပန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်းရဲ့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်က ယဇ်ပူဇော်တာ ပဲ"

" နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေါ်လာတာနဲ့ ဝါးတောတာအိုဆရာ အသက်ပြန်ရှင်လာနိုင်ပြီ"

ဘိုးဘေးပိုင်ရွှီ၏ ပြောကြားချက်အရ ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော စိတ်ဆန္ဒကို ပြန်လည် နိုးထစေရန်မှာ အခြေအနေတစ်ခု၊ သို့မဟုတ် အခွင့်အရေးတစ်ခု လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ ဝါးတောတာအိုဆရာက ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ လူဝင်စားသာ မှန်ကန်ပါက ထိုအခွင့်အရေးသည် တားမြစ်ထားသော ရုပ်တု ပေါ်တွင်သာ ပေါ်ပေါက်နိုင်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း၏ ပြောကြားချက်ကို လုချန်းကျီက ခေါင်းအသာခါယမ်းလိုက်သည်။

ယင်းနောက် သူက ဖြေးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အခွင့်အရေးက... ပေါ်လာပြီးပြီ"

"မဟုတ်ရင် ငါလည်း ဒီနောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို အလောတကြီး လှမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

" ဘာမှ အမှားအယွင်း မရှိဘူးဆိုရင် အဘိုးက အခုဆိုရင် အသက်ပြန်ရှင်လာလောက်ပြီ"

ထန်ထျန်း မှင်တက်သွားရသည်။

"ပေါ်လာပြီးပြီ ဟုတ်လား"

" ဘယ်တုန်းကလဲ"

လုချန်းကျီ စဉ်းစားဟန်ပြုကာ "မကြာသေးခင်ကပဲ..."

"နေဦး... အင်း... မင်း ထျန်းချီတောင်ထဲကို စ ဝင်သွားတဲ့ အချိန်လောက်မှာ ထင်တယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်းက ရှန်လင် သန့်စင်မှု ကို ခံယူနေချိန်ပေါ့"

ထန်ထျန်း တစ်ကိုယ်လုံး ဆွံ့အသွားတော့သည်။