ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် အဖြေရှာခြင်း

အနောက်တောင် ကန့်သတ်နယ်မြေဆိုသည်မှာ တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်ရှိ လူအများစုအတွက် တစ်သက်လုံး ခြေချခွင့်မရနိုင်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် အမျိုးမျိုးသော အစွမ်းထက် အစီအရင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အင်မော်တယ်အရှင် တစ်ယောက်ပင် မှားယွင်းဝင်ရောက်မိပါက အထဲတွင် ထာဝရ လမ်းပျောက်သွားနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ထျန်းချီတောင်က တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်၏ ဗဟိုချက်ဟု ဆိုလျှင် အနောက်တောင် ကန့်သတ်နယ်မြေမှာမူ ထျန်းဖူနန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အုတ်မြစ်ပင် ဖြစ်သည်။

ရာထူးမှ အနားယူသွားသော နန်းတော်သခင်များနှင့် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် အများအပြားမှာ ဤနေရာ၌ပင် လာရောက် အခြေချနေထိုင်ကြသည်။

လုချန်းကျီ၏ ပုန်ကန်မှုအတွင်း သခင်လေးဝမ်က အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့သည်မှအပ၊ အနောက်တောင် ကန့်သတ်နယ်မြေမှ အင်အားစုများသည်လည်း လျစ်လျူရှု၍မရသော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်များကို သုံး၍ အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ခေတ္တတက်လှမ်းလာသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူအများစုကို သူတို့ကပင် သုတ်သင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ လူရိပ်နှစ်ခုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းနေကြသည်။

၎င်းတို့မှာ ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်နှင့် ထန်ထျန်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးနယ်မြေနှင့် ယခုတစ်ကြိမ် ပုန်ကန်မှုကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ထန်ထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများစွာ ရှိနေခဲ့ရာ လုချန်းကျီနှင့် ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံပြီး အဖြေရှာရန် လိုအပ်နေသည်။

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်မှာလည်း လုချန်းကျီက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက သူ၏ မိတ်ဆွေလည်းဟုတ်၊ ရန်သူလည်းဖြစ်ခဲ့သော ပြိုင်ဘက်ဟောင်း 'လုမင်' ဟုတ်မဟုတ်ကို အလွန်သိချင်နေသည်။

မကြာမီ သူတို့က ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်က အစီအရင်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား တောအုပ်အပြင်ဘက်ရှိ အစီအရင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

ခေတ္တမျှအကြာတွင် လှပတင့်တယ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုမှာ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒါက ထိုက်ယန် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်ရဲ့ နေအိမ်ပဲ။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကတည်းက အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာ။ ထျန်းဖူနန်းတော် ငြိမ်းချမ်းသွားပြီးကတည်းက ဒီမှာပဲ အခြေချနေထိုင်ခဲ့တာ"

"ထိုက်ယန် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်က အရင်တုန်းက စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမ သခင်အဖြစ်လည်း တာဝန်ယူခဲ့ဖူးသလို နန်းတော်သခင်အဖြစ်လည်း အချိန်အတော်ကြာ တာဝန်ယူခဲ့ဖူးတယ်။ ထျန်းဖူနန်းတော်ရဲ့ အကြောင်းစုံကို သူ သိတယ်"

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်က ပြောပြသည်။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယင်းနောက် သူတို့နှစ်ဦး ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

သူတို့ မရောက်လာမီကပင် ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်က ထိုက်ယန် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်ထံ ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ အစီအရင်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် ခြံဝင်းအတွင်းမှ လူရိပ်သုံးခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသည်။

အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နှစ်ကာလများစွာ၏ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံနေထိုင်မှုကြောင့် သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ အလွန်ပင် ကြင်နာနွေးထွေးပုံရသော်လည်း အရင်က ရှိခဲ့သော ထည်ဝါလှသည့် ဂုဏ်အရှိန်အဝါများကိုမူ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

သူသည်ကား ထိုက်ယန် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်ပင် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဦးမှာ အနီရင့်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်ကာ မပြုံးမရယ်ဘဲနှင့်ပင် တစ်ဖက်လူကို ကြောက်ရွံ့စေသော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။

သူသည်ကား လက်ရှိ ထျန်းဖူနန်းတော်၏ နန်းတော်သခင် သုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ဝမ်ဟဲ အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် ပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာမူ ထန်ထျန်း ကောင်းကောင်းသိထားသော ဝမ်ကျိယွီ ပင် ဖြစ်သည်။

"ထိုက်ယန် စီနီယာ၊ ဝမ်ဟဲ နန်းတော်သခင်"

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်က လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုက်ယန် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "ရှင်းဟယ် နန်းတော်သခင်... ဒီခရီးစဉ်မှာ ပင်ပန်းသွားပြီ"

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်က "ထျန်းဖူနန်းတော် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ကပ်ဘေးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်က အရာအားလုံးက အေးဆေးလွန်းပါတယ်။ ပင်ပန်းတယ်လို့ မပြောနိုင်ပါဘူး"

"ကျွန်တော်က နန်းတော်မှာ နေပြီး ဒီလို လူယုတ်မာတွေကို နှိမ်နင်းချင်ခဲ့တာပါ"

ထိုက်ယန် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်က "ဒီတစ်ကြိမ် မြင့်မြတ်သားတော် စမ်းသပ်ပွဲက ကမ္ဘာကြီးနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာမို့လို့ ဒါကလည်း အရေးကြီးပါတယ်။ မင်း ဘာမှ အများကြီး မတွေးပါနဲ့၊ ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ် ကျေပွန်ရင် ရပါပြီ"

ပြောပြီးနောက် သူက ထန်ထျန်းကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကာ "ဒါက ထန်ထျန်း ထင်တယ်"

"တကယ့်ကို သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးပဲ"

ထန်ထျန်းက လက်သီးဆုပ် ကာ "တပည့် ထန်ထျန်းက ထိုက်ယန် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်နဲ့ ဝမ်ဟဲ နန်းတော်သခင်ကို ဂါရဝပြု ပါတယ်"

နှစ်ဦးသားက ခေါင်းအသာညိတ်ပြကြပြီး ဝမ်ဟဲ နန်းတော်သခင်က ပြောသည်။ "အပြင်မှာ ရပ်မနေကြနဲ့တော့၊ အထဲဝင်ရအောင်"

ယင်းနောက် လူအားလုံး ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

ခြံဝင်းထဲ ရောက်သည်နှင့် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် သုံးဦးမှာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန်အတွက် တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားကြရာ ထန်ထျန်းနှင့် ဝမ်ကျိယွီ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ဝမ်ကျီယွီက ထန်ထျန်းကို ကြည့်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် "ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဲဒီကောင်က မင်း ထျန်းဖူနန်းတော်ကနေ ထွက်သွားချိန်ကိုပဲ ရွေးပြီး တိုက်ခိုက် သွားတယ်"

"ဒါပေမဲ့... ငါ တွက်မထားမိတဲ့ ကိစ္စတချို့လည်း ဖြစ်သွားတယ်"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။ "အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် အော်ရာရှိတဲ့ လူပေါင်း ရာကျော် ကိစ္စလား"

ဝမ်ကျီယွီက ခေါင်းခါပြပြီး "အထဲရောက်ရင် မင်း သိလိမ့်မယ်"

ထို့နောက် ဝမ်ကျီယွီ ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ထန်ထျန်းက ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်လာသည်။

ဤနေရာတွင် အစီအရင်များကို အထပ်ထပ် အကာအကွယ်ပေးထားပြီး ပြင်ပလောကနှင့် လုံးဝ အဆက်ပြတ်နေအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ ၎င်းမှာ ထျန်းဖူနန်းတော်အကျဉ်းထောင်ထက်ပင် ပို၍ ခိုင်ခံ့ပုံရရာ လူတစ်ယောက် ဤနေရာတွင် ပိတ်မိသွားပါက တစ်သက်လုံး ပြန်ထွက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လျှို့ဝှက်အခန်းအတွင်း၌ ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။

သူသည်ကား ခရမ်းဝါးခြံဝင်း မှ ခွဲခွာခဲ့ပြီးနောက် တစ်ခါမှ ပြန်မတွေ့ရတော့သော လုချန်းကျီ ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"မင်းလည်း သတိထားမိတယ် မဟုတ်လား"

ဝမ်ကျီယွီက ပြောသည်။ "ဒီ လုချန်းကျီက..."

"ခန္ဓာအလွတ် သက်သက်ပဲ"

ထန်ထျန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မျက်ရှေ့ရှိ လုချန်းကျီမှာ မည်သည့် အသက်စွမ်းအား မှ မရှိသလို ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ် သို့မဟုတ် စိတ်ဆန္ဒပင် မရှိတော့ပေ။ အတုလုပ်ထားသော အရိုးစု တစ်ခုနှင့်သာ တူနေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ထန်ထျန်းက တစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

၎င်းမှာ လုမင် ပင် ဖြစ်သည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လက်ရှိ လုချန်းကျီသည် အရင်က လုမင် ဖြစ်ကြောင်း သူ ပို၍ ယုံကြည်သွားသည်။

သို့သော် သူက ဤအကြောင်းကို ချက်ချင်း မပြောသေးဘဲ ဝမ်ကျီယွီ အား အသေးစိတ် အခြေအနေကို အရင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ကျီယွီက သက်ပြင်းချကာ "လုချန်းကျီ တိုက်ခိုက် မယ့် အချိန်ကို ငါ တွက်ထားပြီးသားမို့လို့ သူ လှုပ်ရှားတာနဲ့ ငါ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့တယ်"

"သူ ပေါ်လာတဲ့ အချိန်ကတည်းက သူ ရှုံးနိမ့်ဖို့က သေချာနေပြီးသားပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ငါ မထင်မှတ်ထားတာက သူက 'ရွှေပိုးကောင် အခွံချွတ်ခြင်း' ဆိုတဲ့ လှည့်ကွက် ကို သုံးသွားတာပဲ"

"အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီး ငါ သူ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပြီလို့ ထင်နေတုန်းမှာပဲ သူက ငါ့မျက်စိအောက်မှာတင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်"

ထန်ထျန်း ဆိတ်ဆိတ်သာ နေလိုက်သည်။

အကယ်၍ လုချန်းကျီသာ တကယ်ပဲ လုမင် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်ခြင်းမှာ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ လုချန်းကျီရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စီစဉ်ခဲ့တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကလဲ့စားချေဖို့ သက်သက်ပဲလို့ ထင်နေတာလား"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျီယွီက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ "လက်ရှိ အထောက်အထားတွေအရ ဆိုရင်တော့ ဒါက အမှန်ပဲ"

"ဝါးတောတာအိုဆရာ အသတ်ခံရချိန်ကစပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျည်းချက်တွေ ကိန်းအောင်းနေခဲ့တာ"

"နှစ်ပေါင်း တစ်ရာအတွင်းမှာ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီရည်မှန်းချက် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိပြီး တစ်ဆင့်ချင်းစီ အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့တာပဲ"

"သူ တကယ်လည်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဝါးတောတာအိုဆရာ သေဆုံးအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေကို သူ ကိုယ်တိုင် သတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အကယ်၍ ငါသာ ဒီမှာ မရှိရင် တိမ်တိုက်ထျန်းဖူနန်းတော်ရဲ့ အုတ်မြစ်တစ်ခုလုံးလည်း ထိခိုက်ပြီး ပြိုလဲသွားဖို့က မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး"

"တစ်ကိုယ်တည်း ခွန်အားနဲ့ ဒီကမ္ဘာရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရှင်သခင်ကို ဖြိုလဲလုနီးပါး လုပ်နိုင်ခဲ့တာမို့ လုချန်းကျီက လေးစားထိုက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ပါပဲ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မည်သည့် ရှုထောင့်မှ ကြည့်ကြည့် လုချန်းကျီက ဤလောကတွင် ရှားပါးလှသော ထိပ်တန်း တည်ရှိမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မဖြေရှင်းရသေးသော ပဟေဠိများစွာ ရှိနေဆဲပင်။

"ဒါဆိုရင် ဝါးတောတာအိုဆရာရဲ့ အရိုးစု ကိစ္စကိုကျတော့ ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ"

ထန်ထျန်းက မေးသည်။

ဝမ်ကျီယွီက ပခုံးတွန့်ပြကာ "ရှင်းပြလို့ မရဘူး"

"အနည်းဆုံးတော့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ လုချန်းကျီက ကလဲ့စားချေဖို့ပဲ လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး အရိုးစု နဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိပုံမရဘူး"

"ဒါမှမဟုတ် သူ့မှာ အရိုးစု ကို တုအဲ့ နယ်မြေ ထဲမှာ ထားနိုင်လောက်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ငါ့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ဦးတည်ချက်က အစကတည်းက မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးမှာ ဖြစ်တဲ့ကိစ္စကို ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံး ဘက်ကနေပဲ စပြီး စုံစမ်းသင့်တာ"

"အရာအားလုံးက တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလို ခံစားရတုန်းပဲ ဆိုပေမဲ့ တခြား သဲလွန်စတော့ ရှာမတွေ့တော့ဘူး"

"ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို... ဒီမှာတင်ပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်"

ထန်ထျန်း ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး "လုချန်းကျီက ထွက်ပြေးသွားတာ မဟုတ်လား"

"မင်း သူ့ကို ပြန်ရှာပြီး မေးဖို့ စိတ်မကူးတော့ဘူးလား"

"တစ်ခါတလေ ငါတို့ လျစ်လျူရှုမိခဲ့တဲ့ တခြားအရာတွေကို ရှာတွေ့နိုင်တာမျိုးလည်း ရှိနိုင်တယ်လေ"

ဝမ်ကျီယွီက ခေါင်းခါလျက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "သူက ထွက်ပြေးသွားရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ သူ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"ငါက မူလတာအိုလက်နက် တစ်ခုနဲ့ သူ့ရဲ့ အသက်မူလစွမ်းအား ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တယ်"

"သူ့မှာ ရွှေပိုးကောင် အခွံချွတ်တဲ့ လှည့်ကွက် တွေ ဘယ်လောက်ရှိရှိ၊ ခန္ဓာ တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ အသုံးမဝင်တော့ဘူး"

"လုချန်းကျီက... သေချာပေါက် သေရတော့မှာပဲ"