ကျဲ့မင်ပုလဲ

ထန်ထျန်းက ထိုနာမည်ကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျိယွီ တစ်ကိုယ်လုံး ဆွံ့အသွားပြီး မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးမရှိသလို ဖြူလျော်သွားကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်၍မရသော ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ထန်ထျန်း ပါးစပ်ပိတ်ထား"

သူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထန်ထျန်း၏ ပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်ရန်ပင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။ "ဘာလဲ... မင်း သူ့အကြောင်း ကြားဖူးလို့လား"

ဝမ်ကျိယွီက မျက်နှာဖြူလျော်စွာဖြင့် တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "မ... မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့နာမည်ကို မပြောနဲ့"

"အဲဒါက အဆုံးမရှိတဲ့ ကပ်ဘေးပဲ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အိမ်မက်ဆိုး ထာဝရ တားမြစ်ချက်ပဲ"

"ဘယ်အချိန်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အကြောင်းကို လုံးဝ မပြောမိပါစေနဲ့"

ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများက လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် လွှမ်းမိုးသွားသည်။

နာမည်တစ်ခုတည်းက ဝမ်ကျိယွီကို ဤမျှအထိ ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှု ဖြစ်စေသည်မှာ ထန်ထျန်းအတွက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူ၏ အလေးအနက်ထားပုံကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းလည်း ထိုနာမည်ကို ထပ်မပြောတော့ပေ။

"မင်း သူ့အကြောင်း သိထားတာပဲ"

ထန်ထျန်းက ပြော သည်။

ဝမ်ကျိယွီက ခေါင်းကို အလေးအနက် ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်မှ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။

"ငါ အရင်က နတ်ဘုရားကျောင်းတော်မှာ ရှေးဟောင်းသမိုင်း မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ဖတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီးနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ တားမြစ်ချက်တချို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ရှိတယ်"

"အခု မင်းပြောတဲ့ အဲဒီအရှင်က အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်"

"အဲဒီလို တည်ရှိမှုမျိုးက သမိုင်းထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဆိုပေမဲ့လည်း လွယ်လွယ်နဲ့ မပြောသင့်ဘူး"

"မဟုတ်ရင်တော့ အဆုံးမရှိတဲ့ ကံဆိုးမှုတွေ သေချာပေါက် ကျရောက်လာလိမ့်မယ်"

ထိုမဟာကောင်းကင်အရှင်က ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအား ရှိလိမ့်မည်ဟု ထန်ထျန်း မထင်ထားခဲ့ပေ။

နာမည်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ဘာကိုမျှ မကြောက်တတ်သော ဝမ်ကျိယွီကို ဤမျှ တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ကြောင်ကလေးက မဟာကောင်းကင်အရှင် အကြောင်း ပြောစဉ်ကမူ ရွံရှာသော အမူအရာသာ ပြခဲ့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ကြောင်ကလေးနှင့် သူ၏ သခင်မှာ အရင်က ကမ္ဘာကြီး၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်ခဲ့သော အစွမ်းထက် တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။

အတော်ကြာပြီးမှ ဝမ်ကျိယွီက စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး မေးသည်။ "မင်း ဘာလို့ အဲဒီ တည်ရှိမှုအကြောင်း ပြောရတာလဲ"

"လုချန်းကျီ ဒါမှမဟုတ် လုမင်က သူနဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်လို့လား"

ထန်ထျန်းက စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုပဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လုမင်က အဲဒီ တာအိုကျင့်စဉ် သုံးခုကို သင်ယူနေတုန်းက ထူးဆန်းတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးခဲ့ဖူးတယ်"

"သူ သိချင်တာက အကယ်၍ သက်ရှိတစ်ခုရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို တစ်စုံတစ်ယောက်သော တည်ရှိမှုက ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့ရင် အောင်အောင်မြင်မြင် အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နိုင်မလား ဆိုတာပဲ"

ဝမ်ကျိယွီ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"သူက ဒီမေးခွန်းကို ဘာလို့ မေးတာလဲ"

"အကယ်၍ သူက ဝါးတောတာအိုဆရာကို တကယ် အသက်ပြန်ရှင်စေချင်တာ ဆိုရင် ဒါက မလိုအပ်ဘူးလေ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝါးတောတာအိုဆရာရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက ချိပ်ပိတ်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလောကထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ ရှိတာ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ သံသယပဲ"

"ပြီးတော့ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်"

"အကယ်၍ လုမင်က ဝါးတောတာအိုဆရာကိုပဲ အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ချင်တာ ဆိုရင် ဘာလို့ အားစိုက်ထုတ်ပြီး သူ့ရဲ့ အရိုးစုကို တုအဲ့နယ်မြေဆီ ပို့ခဲ့တာလဲ"

"ဒီလောကထဲမှာတင် ဒါကို လုပ်လို့ရနေတာပဲလေ"

ဝမ်ကျိယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ အရိုးစုက အထူးဆန်းဆုံး ပဲ"

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ထန်ထျန်းကို မေးသည်။ "လုမင် သင်ယူခဲ့တဲ့ အသက်ပြန်ရှင်ခြင်း ကျင့်စဉ် က ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးတွေ လိုအပ်လဲ"

ထန်ထျန်းက "လုံလောက်တဲ့ စွဲလမ်းမှု ရှိရင် ရပြီ..."

ပြောရင်းနှင့် သူက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"အရင်က ပုန်ကန်ခဲ့တဲ့လူတွေထဲမှာ အရှင်ဖမ်းမိတဲ့သူ ရှိလား"

ဝမ်ကျိယွီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် အုံ့မှိုင်းသွားပြီး "မရှိဘူး၊ သူတို့က လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်နဲ့ အင်မော်တယ် ဧကရာဇ်အဆင့်ကို အတင်းတက်ထားကြတာ၊ အဲဒီကျင့်စဉ်ကို သုံးတဲ့ အချိန်ကတည်းက သူတို့က သေပြီးသား ဖြစ်နေပြီ"

"ပြီးတော့..."

"သူတို့ သေသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘာ စိတ်ဆန္ဒ (လင်နန့်) မှ ကျန်မနေခဲ့ဘူး"

"ဒါက ဒုတိယမြောက် ထူးဆန်းတဲ့ အချက်ပဲ"

လင်နန့် ဆိုသည်မှာ သက်ရှိတစ်ခု၏ အတွေးစိတ်ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။

သက်ရှိတစ်ခု သေဆုံးပြီးနောက်တွင် မကျေနပ်ချက်၊ သေခြင်း အငွေ့အသက် စသည့် မတူညီသော စိတ်အာရုံများ ကျန်ရစ်တတ်သည်။

စွဲလမ်းမှု ဆိုသည်မှာလည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သည်။

ထန်ထျန်းက ဤမေးခွန်းကို မေးရခြင်းမှာ လုချန်းကျီက ထိုလူများကို မည်သည့် "အမိန့်" ပေးခဲ့သည်ကို သိလို၍ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝါးတောတာအိုဆရာကို အသက်ပြန်ရှင်စေရန် ဆိုလျှင် ပြောစရာ မရှိသော်လည်း၊ အကယ်၍...

ထန်ထျန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး "ဒါဆို အခုထိ လုမင်နဲ့ လုချန်းကျီက လူတစ်ယောက်တည်း ဆိုတာကို မင်း မယုံသေးဘူးလား"

ဝမ်ကျိယွီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုနဲ့ ပတ်သက်နေပြီ ဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ဘယ်လောက်ပဲ နည်းပါစေ၊ သေချာအောင် စုံစမ်းရလိမ့်မယ်"

"ဒါက ဒီလောကထဲက သက်ရှိအားလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ကိစ္စပဲ"

ထန်ထျန်းက "ဒါဆို နောက်ဆုံး ကျန်တဲ့ အချိန်လေးမှာ လုချန်းကျီကို မြန်မြန် ရှာကြစို့"

"အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနိုင်မှာက သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်"

သို့သော် ဝမ်ကျိယွီက ခေါင်းခါလျက် "မမှီတော့ဘူး"

"သူ သေဖို့အတွက် အများဆုံး ၅ နာရီပဲ ကျန်တော့တယ်"

" ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ကျင့်စဉ် ရှိတဲ့ သူက ဒီလောကရဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆို ရှိနေနိုင်တယ်၊ ဒီလောက် အချိန်တိုလေးအတွင်း သူ့ကို ရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့..."

"ငါ့မှာ တခြား နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါက တချို့ ကိစ္စတွေကို သက်သေပြနိုင်လိမ့်မယ်"

ပြောပြီးနောက် သူက လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ ဖြူဖျော့ဖျော့ ပုလဲလုံးလေး တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

ထိုပုလဲမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ထန်ထျန်းမှာမူ ထိုအရာထံမှ ပြင်းထန်သော ကောင်းကင်တာအို အော်ရာ ကို ခံစားနေရသည်။

"ဒီပုလဲ နာမည်က ကျဲ့မင်ပုလဲ လို့ ခေါ်တယ်"

ဝမ်ကျိယွီက ပြောသည်။ "ဒါက မူလတာအိုပစ္စည်း တစ်ခုပဲ"

"ကျဲ့မင်ပုလဲက ကောင်းကင်တာအိုအောက်မှာ ရှိတဲ့ လောကရဲ့ အမှန်တရား မှန်သမျှကို ထွင်းဖောက် မြင်နိုင်တယ်။ ဘယ်လို လိမ်ညာမှုမှ သူ့ကို မကျော်လွှားနိုင်ဘူး"

"အကယ်၍ ဒါကို ယဇ်ပူဇော် လိုက်ရင် ကောင်းကင်တာအို အထက်က အရာတွေကိုတောင် မြင်နိုင်တယ်"

သူက ထန်ထျန်းကို ကြည့်ပြီး "အခု အကြီးဆုံး သံသယက လက်တွေ့ ရှုထောင့်အရ လုမင်နဲ့ လုချန်းကျီက လူနှစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီး မတူညီတဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းတွေ ရှိနေတာပဲ"

"အကယ်၍ ကျဲ့မင်ပုလဲက သူတို့ဟာ လူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ရင် မင်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေ အားလုံးက မှန်ကန်သွားပြီ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မူလတာအိုပစ္စည်း တစ်ခုကို ယဇ်ပူဇော်ရခြင်းမှာ ရင်းနှီးရမှု အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

သို့သော် မဟာကောင်းကင်အရှင်နှင့် ပတ်သက်နေပြီ ဖြစ်ရာ အရာအားလုံးက ထိုက်တန်ပေသည်။

ဝမ်ကျိယွီကလည်း ထိုအချက်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။

အချိန်မဆိုင်းဘဲ သူက ချက်ချင်း တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ကျဲ့မင်ပုလဲကို လက်ဖဝါးပေါ် တင်လိုက်ရာ အစွမ်းထက်သော အော်ရာ များ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအစွမ်းကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ထန်ထျန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ဒါက အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် အဆင့် အော်ရာ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တာအိုအဆင့် ထက်ပင် သာလွန်နေမည်မှာ သေချာသည်။

နိယာမများ ချို့ယွင်းနေသော ဤထျန်းဖူလောကသို့ လာရန်အတွက် သူ၏ ကျင့်စဉ်ကို အတင်း ဖိနှိပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျိယွီ၏ စွမ်းအားများကြောင့် ကျဲ့မင်ပုလဲမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းများ စတင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျောလွင့်နေသည်။

ခေတ္တမျှအကြာတွင် ပုလဲ၏ အလင်းရောင်မှာ ပို၍ တောက်ပလာပြီး ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ တောက်ပသော အမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ကျိယွီက မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ လည်ပတ်နေသော ယင်ယန် ထိုက်ကျိ ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပြင်းထန်သော ကောင်းကင်တာအို လှိုင်းလုံးများမှာ သူ၏ ကိုယ်မှ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။