တောဝက်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ဆီရပြီ၊ ပို၍ ပူပြင်းလာခြင်း

ဝမ်ချိုင်၏ ဟောင်သံက ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ရာ ရှောင်းယီသည် အသံလာရာဘက်သို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။

“ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်”

“အုဒ် အုဒ် အုဒ်!”

“ဒါ ဝက်အော်သံပဲ။”

ရှောင်းယီ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒီမှာ အိမ်မွေးဝက်တွေ မရှိဘူးဆိုတော့ ဒါဟာ တောအုပ်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ တောဝက်တစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

တောဝက်ဟု ဆိုလိုက်သည်နှင့် ရှောင်းယီ၏ ခေါင်းထဲသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာသည်မှာ အစားအစာမဟုတ်ဘဲ “အန္တရာယ်” ဖြစ်သည်။

ဒေါသထွက်နေသော တောဝက်အထီးကြီးတစ်ကောင်ကို ခြင်္သေ့နှင့် ကျားများပင် ရှောင်ရှားကြရသည်ဟု ဆိုရိုးရှိပေသည်။

ရှောင်းယီသည် ခြံစည်းရိုးနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ တောအုပ်နှင့် အလွန်နီးကပ်သော နေရာတွင် ဝမ်ချိုင်နှင့် တောဝက်တစ်ကောင် ရင်ဆိုင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

တောဝက်သည် ရှောင်းယီကို မြင်သော်လည်း ထွက်မပြေးဘဲ ဝမ်ချိုင်ကိုသာ ရန်မူနေသကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေဆဲပင်။

ရှောင်းယီသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တောဝက်၏ မျက်လုံးကို ဦးတည်ကာ ဒူးလေးဖြင့် တစ်ချက် ပစ်လိုက်သည်။

တောဝက်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်လျင်မြန်လှ၏။ ၎င်းက ကိုယ်ကို ရှောင်တမ်းလိုက်ရာ မြားသည် ကိုယ်ထည်ကိုသာ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

တောဝက်၏ အရေခွံက ထူထဲလှပေသည်။ ဒူးလေးမြားသည် အရေခွံကို မထိုးဖောက်နိုင်ဘဲ အစင်းရာလေးတစ်ခုသာ ထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့ပြီး မြက်ခင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ထိုမြားချက်က တောဝက်ကို ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ရှောင်းယီရှိရာသို့ တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာတော့သည်။

သို့သော် ဝမ်ချိုင်က တောဝက်ကို ရှောင်းယီနားသို့ ကပ်ခွင့်မပေးဘဲ ဘေးတိုက်မှ ဝင်တိုက်လိုက်၏။

“ဝုန်း”

တောဝက်မှာ နှစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းရသေးသော်လည်း ဝမ်ချိုင်၏ တိုက်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားခဲ့သည်။

“S အဆင့် ဝမ်ချိုင်က တကယ်ကြမ်းတာပဲ။”

ရှောင်းယီက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

တကယ်တော့ ဝမ်ချိုင်သာ တောဝက်ကို ဝင်မတိုက်ခဲ့လျှင်ပင် ရှောင်းယီသည် ထိုတောဝက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။

တောဝက် သူ့ဆီ ပြေးဝင်လာချိန်တွင် ၎င်း၏ အရှိန်မှာ အလွန်နှေးကွေးနေသည်ကို ရှောင်းယီ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ရှောင်တိမ်းရန် လုံးဝ မခက်ခဲပေ။ သူ့လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်သာရှိလျှင် တောဝက်၏ မျက်လုံးကို တိတိကျကျပင် ထိုးစိုက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

တောဝက်ကို စမြင်စဥ်က ရှောင်းယီသည် သူနှင့် ဝမ်ချိုင်တို့ ၎င်းကို အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မလားဟုပင် စိုးရိမ်ခဲ့သေးသည်။

ယခုမူ S အဆင့် ဝမ်ချိုင်ရော၊ အဆင့်သတ်မှတ်ထားသော အစားအစာများကို စားသုံးထား၍ ကြံ့ခိုင်မှု မြင့်မားနေသော သူကိုယ်တိုင်ပါ ဤတောဝက်ကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရှောင်းယီ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။

“ငါက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေပြီပဲ။”

တောဝက်သည် လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် ရန်သူမှာ မလွယ်ကူမှန်းသိသွားကာ တောအုပ်ထဲသို့ လှည့်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

“ရောက်လာမှတော့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့လိုက်တော့။”

ရှောင်းယီသည် ထိုသို့ပြောရင်း အရှေ့သို့ ပြေးတက်သွား၏။ ဝမ်ချိုင်သည်လည်း နှောင့်နှေးမနေဘဲ ထပ်မံ ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။

ရှောင်းယီသည် သူ၏အရှိန်မှာ အစွမ်းကုန်ပြေးနေသော ဝမ်ချိုင်ထက်ပင် မြန်နေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

တောဝက် တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ခါနီးတွင် ရှောင်းယီက လိုက်မီသွား၏။ သူသည် တောဝက်၏ တင်ပါးကို အားရပါးရ ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

“အူးးး...”

တောဝက်သည် အော်ဟစ်ရင်း ရှေ့ရှိ သစ်ပင်နှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ဝင်တိုက်မိသွားခဲ့သည်။

တောဝက် မူးဝေနေစဉ်မှာပင် ဝမ်ချိုင်က ချက်ချင်း ခုန်အုပ်ကာ ၎င်း၏လည်ပင်းကို ကိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

“ဖျစ်!”

တောဝက်၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

စောစောက ဒူးလေးမြားသည် ၎င်း၏ အရေခွံကို မထိုးဖောက်နိုင်သော်လည်း ဝမ်ချိုင်ကတော့ အလွယ်တကူပင် ကိုက်ဖောက်နိုင်ခဲ့သည်။

တောဝက်သည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်လာပြီး ၎င်း၏ မာကျောသော ခွာများဖြင့် ဝမ်ချိုင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသောခြစ်ရာ အချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ရှောင်းယီသည် ချက်ချင်းပင် အနားသို့ တိုးသွားပြီး ငြိမ်ငြိမ်မနေသော ဝက်ခေါင်းကို ဒူးလေးဖြင့် ပစ်လိုက်၏။

မြားသည် တောဝက်၏ မျက်လုံးထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ၎င်း၏ ရုန်းကန်မှုကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။

တောဝက် သေသွားပြီဟု ခံစားရသောအခါမှ ဝမ်ချိုင်သည် ကိုက်ထားသော လည်ပင်းကို လွှတ်လိုက်တော့လေသည်။

“ဝုတ် ဝုတ်”

၎င်းက ရှောင်ယီကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူနေသကဲ့သို့ နှစ်ချက်ဟောင်လိုက်သည်။

“အေးပါ မင်း တော်တာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင် စိတ်မလောနဲ့။ ကြည့်ဦး မင်း ဒဏ်ရာရသွားပြီ။”

ရှောင်းယီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

တောဝက်မှာ ကီလိုဂရမ် ၁၅၀ ခန့် အလေးချိန်ရှိသည်။ ရှောင်းယီသည် ၎င်းကို အလွယ်တကူ ကောက်မကာ တိုက်ခန်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

နေရောင်က အလွန်ပူပြင်းလှသဖြင့် ရှောင်းယီမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် တောဝက်ကို မီးဖိုဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး တိုက်ခန်းထဲသို့ အပြေးဝင်လိုက်၏။

သူသည် ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရေအရင်ချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်မှသာ အေးမြသွားတော့သည်။

“စောစောက အကင်ခံနေရပြီလို့တောင် ထင်နေတာ။”

ရှောင်းယီက ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ဒီရာသီဥတုကတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိအောင်ကို ပူနေတော့တာပဲ။”

သို့သော် ရာသီဥတုက မည်မျှပင် ဆိုးရွားပါစေ ရှောင်းယီသည် အပြင်ထွက်၍ ဝက်သားများကို စီမံရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ပူပြင်းသော ရာသီဥတုတွင် အသားများကို သေချာမစီမံဘဲ ရေခဲသေတ္တာထဲ မထည့်ထားလျှင် အသားများ ချက်ချင်း ပုပ်သိုးသွားပေလိမ့်မည်။

“ဟူး... ငါလည်း အလုပ်ရှုပ်ဖို့ပဲ မွေးလာတာထင်ပါရဲ့။”

ရှောင်းယီ သက်ပြင်းချပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ အသားခုတ်ဓား၊ အရိုးနွှင်ဓားများကို ယူဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

တောဝက်မှာ သေပြီးစဖြစ်၍ သူသည် ဝက်သွေးများကို ဇလုံအသေးလေးတစ်ခုထဲသို့ အရင်ထည့်ကာ ပင်လယ်ဆား အနည်းငယ်ထည့်၍ ခဲသွားသည်အထိ မွှေပေးကာ တစ်ဖက်တွင် ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝက်ကို အရေခွံခွာပြီး အရိုးနွှင်တော့သည်။ ဝက်သွေးကို မည်သို့ စီမံရမည်ကို သိသော်လည်း ဝက်ကိုယ်ထည်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို သေချာခွဲခြားရန်မှာ မလွယ်ကူသဖြင့် အကြမ်းဖျင်းသာ ခွဲထုတ်ကာ ရေခဲသေတ္တာထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်လေသည်။

“နေ့လယ်စာအတွက်တော့ အသီးအနှံတွေပဲ စားလိုက်ကြပါ။ ချက်ပြုတ်ဖို့က အရမ်းပူလွန်းတယ်။”

ရှောင်းယီ သူတို့ထံ စာပို့လိုက်ပြီးနောက် စတော်ဘယ်ရီ အချို့နှင့် ပန်းသီးစိတ် အချို့ကို ပို့ပေးလိုက်၏။

ယခုအခါ ရှောင်းယီသည် ပန်းသီးများကို စိတ်ကာ ပန်းသီးစေ့ ပါ၊ မပါကို အမြဲစစ်ဆေးတတ်သည်။

အရင်က ဆုဝမ်တို့ ယူလာပေးသော ပန်းသီးအူတိုင်များတွင် အစေ့တစ်စေ့မှ မပါသဖြင့် ရှောင်းယီသည် ဤကမ္ဘာ၏ စည်းမျဉ်းများက A အဆင့်ပန်းသီးစေ့ ရရှိနိုင်ခြေကို လျှော့ချထားသလားဟုပင် သံသယဝင်လာမိလေသည်။

“မနက်စာကိုလည်း အများကြီးစားထားတယ်။ ပြီးတော့ မနက်က ဘာမှလည်း မလုပ်ရသေးဘူးဆိုတော့ နေ့လယ်စာအတွက် ဗိုက်သိပ်မဆာသေးပါဘူး။ အသီးတောင် မလိုဘူး။”

ဆုဝမ်က စာပြန်ပို့လိုက်သည်။

အခြားနှစ်ယောက်၏ အဖြေမှာလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

“ရပါတယ်။ မုန့်စားသလိုပဲ စားလိုက်ပါ။ ဒီညနေကျရင်တော့ စားပွဲကြီး တည်ခင်းကျွေးမွေးမယ်။”

ရှောင်းယီက ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ”

ရှောင်းယီသည် အပြင်သို့ တစ်ခေါက်ပြန်ထွက်ကာ ကြက်ခြံနှင့် နွားတင်းကုပ်ထဲသို့ အစာများ ထည့်ပေးပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ပြန်ဝင်ကာ နေ့လယ်ခင်း တစ်ရေးတမောအိပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဒီနေ့တော့ တောအုပ်က အမဲလိုက်သားကို အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ပေးသွားသဖြင့် ရှောင်းယီ တောထဲအထိ သွားစရာမလိုတော့ပေ။

တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်ထားပြီး ကြက်ပေါက်လေးများ၏ နှောင့်ယှက်မှု မရှိတော့သဖြင့် ရှောင်းယီ အေးအေးလူလူ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ နေ့လယ် ၃ နာရီခွဲတွင် ပြန်နိုးလာခဲ့သည်။

သူ့အတွက် နေ့စဉ် ဤအချိန်တွင် နိုးလာခြင်းမှာ ဇီဝနာရီ သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အိပ်ရာမှ ထ၍ တိုက်ခန်းအပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် နောက်အခိုက်တွင် ရှောင်းယီ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်မိသည်။

“ဒီရာသီဥတုက ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ။ ညနေ ၃ နာရီကျော်နေပြီကို။ အခုထိ ဒီလောက်တောင် ပူနေတုန်းလားဟ။”

ရှောင်းယီ အံ့ဩသွား၏။ ကျွန်းအထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်သို့ ပြန်သွားကြည့်ရာ အများသုံးချန်နယ်တွင် စည်ကားနေဆဲပင်။

“ဒီနေ့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီအချိန်အထိ ပူနေရတာလဲ။”

“ဟုတ်တယ်။ ရိက္ခာတွေတောင် ဆယ်ယူခွင့် မပေးတော့ဘူးလား။”

“ငါ အခု နားလည်သွားပြီ။ ဒီကမ္ဘာက ငါတို့ကို သေခိုင်းနေတာပဲ။ အားလုံး လက်လျှော့လိုက်ကြတော့။”

“တော်သေးတာပေါ့။ သူဌေးက အစားအစာနဲ့ ရေတွေ လဲလှယ်ဖို့ လိုအပ်ချက်တွေကို လျှော့ချပေးထားလို့။ မဟုတ်ရင် ငါတော့ ရေဓာတ်ခမ်းခြောက်ပြီး သေမှာ သေချာတယ်။”

“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီသူဌေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး။ တွေ့ခွင့်ရရင်တော့ သေချာပေါက် ကျေးဇူးတင်ရမယ်။”

“ကျေးဇူးတင်ရမယ် ဟုတ်လား။ သူက ငါတို့ကို အလကားပေးနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်ရမှာလဲ။ ငါတို့လည်း အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ လဲနေတာပဲ။ သူ့ကို ဖားနေစရာ မလိုပါဘူး။”

“အပေါ်ကလူ မင်း ဘယ်လို စကားပြောလိုက်တာလဲကွ။ ‘ဖားတယ်’ ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ မင်းက မင်းရပိုင်ခွင့်လို့ ထင်နေရုံနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်တာကို ဖားတယ်လို့ ပြောရသလား။ စိတ်မနှံ့တဲ့လူပဲ။”

“မင်းလို ကျေးဇူးမသိတဲ့လူကို သူဌေးက ဘလော့ခ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်။ အဲ့ဒီအခါကျမှ မင်းမှာ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိနေရင်တောင် ရေနဲ့ အစားအစာ လဲလို့ မရနိုင်ဘူးဆိုတာ သိသွားမှာ။”

ဈေးကွက်တွင် လက်ရှိ၌ ရှောင်းယီ တစ်ဦးတည်းသာ ရေနှင့် အစားအစာများကို ရောင်းချပေးနေပြီး အခြားသူ မရှိပေ။