အခန်း (၇-၈)

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

အခန်း ၇ ။ သမီးကြီးလာရင် ကိုကို့ကိုပဲ ယူမှာ

ရန်ကျင်းလီသည် အဝါဖျော့ဖျော့ အိမ်စောင့်ခွေးတာ့ဟွမ်က ဖရဲသီးခွံကို အရည်များ တစိုစိုနှင့် ကိုက်စားနေသည်ကိုကြည့်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်လိုက်မိသည်။ ဤခွေးကြီး ဖရဲသီးခွံ စားနေပုံမှာ တကယ့်ကို အရသာတွေ့နေပုံရပြီး အားရစရာကောင်းလှသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် သူမ စောစောက စားခဲ့သော ဖရဲသီးခွံများကို လွှင့်ပစ်ခဲ့မိသည်ကိုပင် နောင်တရချင်သလို ဖြစ်သွားရ၏။

ထို့ပြင် လင်းမိသားစုမှ ခွေးတာ့ဟွမ်မှာ သူမ ထင်ထားသကဲ့သို့ ပိန်လှီမနေဘဲ အမွှေးအမျှင်များမှာ ပြောင်လက်တောက်ပနေကာ ကျန်းမာသန်စွမ်းနေသည်။ မောင်နှမနှစ်ယောက်၏ ပိန်လှီသော ပုံစံနှင့်ယှဉ်လျှင် သိသိသာသာ ကွာခြားလှပေသည်။ ခွေးကြီး ဖရဲသီးစားနေပုံမှာလည်း အမွှေးများပေါ်သို့ အရည်တစ်စက်မျှ မစင်အောင် အလွန်ပင် သန့်ရှင်းလှပြီး မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ထူးခြားသော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး အငွေ့အသက်များရှိနေသည်။

"သူ့အိမ်က ခွေးကတော့ တကယ့်ကို လူလို နားလည်နေသလိုပဲ"

ရန်ကျင်းလီ၏စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။ အကယ်၍ ဤခွေးကြီး၏ ဗီဒီယိုတိုလေးများကို အွန်လိုင်းပေါ် တင်ပေးလိုက်ပါက တိရစ္ဆာန်ချစ်သူများအကြား ချက်ချင်းပင် နာမည်ကြီးသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ဒါ ဘာခွေးမျိုးလဲဟင်၊ ရုပ်လေးက အရမ်းလှတာပဲ၊ လူကိုတော့ မကိုက်ဘူးမလား" ရန်ကျင်းလီသည် ခွေးလေးကို ကိုင်ကြည့်ချင်သော်လည်း လက်ကလေးကို လှမ်းလိုက်၊ ပြန်ရုပ်လိုက်နှင့်ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက ဒေသခံခွေးပါ၊ စိတ်ချလက်ချ ကိုင်လို့ရပါတယ်" လင်းယန်က အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ရုံနှင့် ခွေးတာ့ဟွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကာ ရန်ကျင်းလီကို ခေါင်းပွတ်ခွင့် ပေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးများ မှေးကာ အရသာခံနေလေသည်။

"တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလွန်းတယ်!"

ရန်ကျင်းလီ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အရည်ပျော်ကျသွားရသည်။ ဤရွာ၏အခြေအနေမှာ ခက်ခဲပင်ပန်းလှသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဉာဏ်ကောင်းသော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးနှင့် အတူရှိနေရခြင်းမှာ ဘဝကို ပို၍ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်စေကာ ပူပန်မှုများကို မေ့ပျောက်သွားစေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာတွင်သာ နေရလျှင်လည်း မဆိုးပါလားဟု သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုအတွေးကြောင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အံ့သြသွားကာ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ခိုးကြည့်မိလိုက်သည်။ သူတို့၏ ဝတ်စုံများမှာ 'တောသား' ဆန်နေသော်လည်း ထိုအရာက သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ချေ။ ဆင်းရဲကျပ်တည်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ကပင် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမိုကြံ့ခိုင်အောင် ပျိုးထောင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"သူတို့မောင်နှမသာ မြို့ကြီးပြကြီးမှာ နေရမယ်ဆိုရင် တကယ်ကို ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့သူတွေ ဖြစ်မှာပဲ" ဟု ရန်ကျင်းလီက တွေးမိလိုက်သည်။ ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့တဲ့မှုက သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြွယ်ဝမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ လင်းယန်နှင့် ပိုမို ထိတွေ့လာရသောအခါတွင် လူ့လောက၏ လောကဓံနှင့် ကင်းဝေးကာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေသော လူမျိုး တကယ်ရှိကြောင်း သူမ ယုံကြည်သွားရသည်။

ခွေးတာ့ဟွမ်ကြောင့်ပင် သူတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာ သိသိသာသာ ပိုမို ရင်းနှီးသွားခဲ့သည်။

"ရွာထဲက အဘိုးအဘွားတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အမြဲ စိတ်ပူနေကြတာ။ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ထောင်မြန်မြန်ကျပြီး ရွာအတွက် မျိုးဆက်သစ် ကျန်စေချင်နေကြလို့ မင်းကို မြင်တော့ နားလည်မှုလွဲကုန်ကြတာပါ။ တကယ်ပဲ အားနာပါတယ်"

ရန်ကျင်းလီကမူ ပြုံးပြုံးလေးနှင့်ပင် ဆံပင်လေးများကို နားရွက်နောက်သို့ သိမ်းလိုက်ရင်း ခွေးပွတ်ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုတွင်သာ အာရုံရောက်နေသည်။ "နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ မိဘတွေလည်း ကျွန်မကို ရည်းစားတစ်ယောက်လောက် အမြန်ရှာစေချင်နေကြတာပဲ"

ထိုစဉ် လင်းရှောင်ဝူက ရုတ်တရက် နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ လင်းယန်၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်လိုက်သည်။ "သမီး ကြီးလာရင် ကိုကို့ကိုပဲ ယူမှာ" တစ်စုံတစ်ယောက်က လင်းယန်ကို လုယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်ပုံစံလေး ဖြစ်နေသည်။

ရန်ကျင်းလီက ခေါင်းလေးစောင်းကာ "ဒါဆိုရင်တော့ ညီမလေး အမြန်ကြီးလာအောင် လုပ်ရမှာပေါ့" ဟု နောက်လိုက်သည်။

လင်းယန်က အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကာ "ကလေးဆိုတော့ ဘာမှ မသိသေးလို့ပါ" ဟု ပြောရှာသည်။

သို့သော် လင်းရှောင်ဝူကမူ "သမီး အများကြီးစားရင် အမြန်ကြီးလာမှာပါ" ဟု အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်ငြင်းလေသည်။

ရန်ကျင်းလီမှာ ထိုချစ်စရာကောင်းသော ကလေးမလေးကိုတွေ့ကာ စိတ်အေးချမ်းသွားရသည်။ အကယ်၍ ရှောင်ဝူက သူမကို သတိမထားနေပါက ဒီချစ်စရာကောင်းသော ကလေးမလေး၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးချင်နေမိပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ရန်ကျင်းလီ၏စကားကြောင့် ရှောင်ဝူ၏ စိတ်ထိခိုက်စရာ အမှတ်အသားကို သွားထိမိသွားကာ ရှောင်ဝူမှာ "ဝါး" ကနဲ အော်ငိုလိုက်တော့သည်။

"အိမ်မှာ ဆန်မရှိတော့ဘူး..."

ရန်ကျင်းလီမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားကာ ရှောင်ဝူ၏ ငိုသံကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသော်လည်း မည်သို့ ချော့ရမှန်း မသိတော့ချေ။ လင်းယန်ကမူ ရှောင်ဝူကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ ချော့လိုက်သည်။ "ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ ဗိုက်မဆာစေရဘူးနော်"

ထိုစကားက ရှောင်ဝူအတွက် ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုရှိနေသကဲ့သို့ ငိုသံမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်သွားသော်လည်း လင်းယန်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆန်မရှိသော ရက်ပေါင်းများစွာကို သူတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။ လင်းယန် ဤသို့ပြောတိုင်း သူတို့ စားစရာ အမြဲရလေ့ရှိသဖြင့် သူမသည် လင်းယန်ကို အလွန်ပင် အားကိုးမိနေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ရန်ကျင်းလီ၏အမြင်တွင်မူ လင်းယန်၏စကားမှာ ကလေးကို ချော့သည့် စကားဟုသာ ထင်မိသည်။ ချင်းရှန်းရွာမှာ လူသူပြတ်လပ်သည့် နေရာဖြစ်သဖြင့် လင်းယန်တွင် ဖရဲသီးရောင်းရသည့် ပိုက်ဆံများစွာ ရှိနေပါစေဦးတော့၊ ထိုပိုက်ဆံကို စားစရာအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ချေ။ ယခုကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ရိက္ခာပစ္စည်းမှာ ပိုက်ဆံထက် ပို၍ အရေးကြီးလှသည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်မတို့ ရိုက်ကူးရေးမှာ ကူညီပေးမလား၊ ကျွန်မတို့ဆီမှာ စားစရာတွေ အများကြီး ပါပါတယ်"

ဘေးမှ ကင်မရာဆရာလေးကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်အခြေအနေကို ရိုက်ချင်တယ်၊ အခကြေးငွေလည်း ပေးပါ့မယ်" ကင်မရာဆရာမှာ စောစောက ကင်မရာပိတ်ခဲ့မိသည်ကို အလွန်ပင် နောင်တရနေသည်။ မောင်နှမနှစ်ယောက်နှင့် ခွေးတာ့ဟွမ် အေးအေးဆေးဆေး ဖရဲသီးစားနေသည့် ထိုပုံရိပ်မှာ တကယ့်ကို ငြိမ်းချမ်းလှသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုသာ မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့ပါက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေမည်မှာ အသေအချာပင်။ ခက်ခဲနွမ်းပါးလှသော်လည်း စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍မရသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမှာ ခေတ်သစ်လူသားများတွင် ချို့တဲ့နေသည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဝူသည် ရှိုက်သံများ ရပ်သွားကာ လင်းယန်၏ရင်ခွင်ထဲမှနေ၍ ထိုကင်မရာဆရာကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ စားစရာပေးမည့် လူစိမ်းကို ဘယ်တော့မှ မယုံရဟု လင်းယန်က သူမ ငယ်ငယ်ကတည်းက သင်ပေးထားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

အခန်း ၈ ။ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ - ဒီစံအိမ်ကြီးက မင်မင်းဆက်ဦးကတည်းကပဲ!

ရှောင်ဝူမှာ ဖရဲသီးစားထားသဖြင့် ဗိုက်ကားနေသော်လည်း စားစရာအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖန်ပြန်၍ ဆာလောင်လာပြန်သည်။ လင်းယန်ကလည်း ညီမလေး၏ စားဝတ်နေရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ရိပ်မိလိုက်၏။ သူသည် ရွာသားများ၏ရိက္ခာကို ရယူနိုင်မည့် နည်းလမ်းရှိသော်လည်း အပြင်မှ စားစရာများ ရလာမည်ဆိုလျှင်တော့ ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့မှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု ကူညီရေးအတွက် လာခြင်းဖြစ်သည်ကို သူ နားလည်ထားသည်။ ရွာထဲတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများသာရှိသဖြင့် သူတို့အား လမ်းပြနိုင်မည့်သူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရိုက်ကူးရေးတွင် ကူညီရန် သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်" ဟု လင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သောအခါ ကင်မရာဆရာလေးမှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ခုန်ပင်ပေါက်ချင်သွားသည်။ ရန်ကျင်းလီမှာလည်း မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ကူညီခွင့်ရပြီဟု ထင်ကာ ပျော်ရွှင်နေသလို၊ ရှောင်ဝူ၏မျက်နှာတွင်လည်း စားစရာများရတော့မည်ဟု သိလိုက်သဖြင့် ချိုမြိန်သော အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ကျွန်တော့်အိမ်က ရွာထဲမှာ အကျယ်ဆုံးမို့လို့၊ ညဘက်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့အဖွဲ့ထဲက တချို့က ကျွန်တော့်အိမ်မှာပဲ တည်းရလိမ့်မယ်" ဟု လင်းယန်က ပြောလိုက်သည်။

ရန်ကျင်းလီက အိမ်ကို သေချာကြည့်ကာ "တကယ်ပဲ လူဆံ့ပါ့မလား" ဟု သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

လင်းယန်က ပြုံးကာ ရှေးဟောင်းသစ်သားတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ရန်ကျင်းလီမှာ အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ ထူးခြားသော မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားရတော့သည်။

"ခြံဝင်းအထပ်ထပ်နဲ့လား" ဟု ရန်ကျင်းလီက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကင်မရာဆရာလေးမှာလည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ကင်မရာဖြင့် အဆက်မပြတ် ရိုက်ကူးတော့သည်။ "ဒီအိမ်ထဲက အခန်းတွေက သက်တမ်းရင့်နေပြီး တချို့က နေလို့မရတော့ဘူး ဆိုပေမဲ့၊ ဒီလက်ရာတွေကတော့ တကယ့်ကို ရှေးကျလွန်းတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။

လင်းယန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ရွာထဲက အဘိုးအဘွားတွေ ပြောတာတော့ ဒီစံအိမ်က ယုံလဲ့ ၁၂ နှစ်မှာ ဆောက်ခဲ့တာတဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် ကင်မရာဆရာလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ကင်မရာကိုပင် မြဲအောင် မကိုင်နိုင်တော့ပေ။ "ဒါ... ဒါဆိုရင် မင်မင်းဆက်ဦးကပေါ့၊ သက်တမ်း လေးရာကျော်နေပြီပဲ"

"ဒါက တကယ့် သမိုင်းဝင် အမွေအနှစ်တွေပဲ! ဘာပျက်စီးမှုမှမရှိဘဲ ကျန်ရစ်နေတဲ့ သမိုင်းတန်ဖိုး အလွန်မြင့်မားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေပဲ!" ဟု ကင်မရာဆရာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်နေ၏။

လင်းယန်ကမူ ပြုံးကာ "အခန်းတွေက လေနည်းနည်းတိုးပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း မိုးမရွာနိုင်တော့ ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာပဲ အဆင်ပြေသလို နေကြပေါ့"

အိမ်ဝင်းအတွင်းတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပင်များ စိုက်ပျိုးထားသဖြင့် လင်းယန်က "သတိထားဦး၊ ငါ့ပျိုးပင်လေးတွေကို မနင်းမိစေနဲ့" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ရန်ကျင်းလီက ပြိုကျနေသော တံတိုင်းနောက်မှ နောက်ထပ် ဝင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် "အဲ့ဒီနောက်မှာလည်း ဝင်းတစ်ခု ရှိသေးတာလား" ဟု မေးရာ၊

လင်းယန်က "အင်း၊ သုံးထပ်ဝင်းလေ။ အလယ်ဝင်းနဲ့ အနောက်ဝင်းကို လူမနေတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပဲ စိုက်ထားတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ရှင့်အိမ်က တကယ်ကြီးတာပဲ၊ ဒီလို သုံးထပ်ဝင်းနဲ့ နေနိုင်တယ်ဆိုတော့ ရှင့်မိသားစုက မရိုးရှင်းဘူးပဲ" ဟု ရန်ကျင်းလီက ဆိုရာ၊

လင်းယန်က "ဒီရွာမှာ ကျွမ်းယွမ် (စာမေးပွဲပထမရသူ) တစ်ယောက် ထွက်ဖူးတယ်၊ သူက အရာရှိကြီးတွေနဲ့ ပြဿနာဖြစ်ပြီး ဒီမှာလာဆောက်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီအိမ်မှာ လာနေဖြစ်ရုံသက်သက်ပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က နေထိုင်ခအတွက် ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့် စသည့် ရိက္ခာများ ပေးခဲ့သဖြင့် ရှောင်ဝူမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။ ဤရိက္ခာများမှာ သူတို့မောင်နှမအတွက် တစ်နှစ်စာမျှ ဖူလုံပေသည်။ စကားစပ်မိရင်း ရန်ကျင်းလီက သူတို့မိဘများအကြောင်း မေးမြန်းရာ၊ လင်းယန်က သူတို့ငယ်ငယ်ကတည်းက ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရွာမှ လူငယ်များမှာ လမ်းဖောက်ရင်း မြေပြိုမှုကြောင့် အကုန်လုံး သေဆုံးသွားခဲ့ရကြောင်း တည်ငြိမ်စွာပင် ရှင်းပြခဲ့သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး" ဟု ရန်ကျင်းလီက တောင်းပန်ကာ လင်းယန်၏လက်ကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မတို့ ရှင့်တို့ကို ကူညီပေးပါ့မယ်"

လင်းယန်သည် သူမ၏လက်ကလေးမှ နူးညံ့မှုနှင့် ကိုယ်သင်းနံ့ကို ခံစားမိကာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွား၏။

ရန်ကျင်းလီက ရွာအတွက် လမ်းဖောက်ပေးရန် နိုင်ငံတော်ကို အကူအညီတောင်းပေးမည်ဟု ကတိပေးသော်လည်း လင်းယန်ကမူ ရယ်ရုံသာ ရယ်လိုက်သည်။ တောင်တန်းကြီးမှာ မြေပြိုမှု ခဏခဏဖြစ်တတ်သဖြင့် လမ်းဖောက်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း သူက ကောင်းစွာ သိထားသည်။ "ခင်ဗျားတို့ လမ်းပြမပါဘဲ ဒီနေရာကို ရောက်လာနိုင်တာ တကယ် ထူးဆန်းတယ်"

ထိုအခါ ကင်မရာဆရာက "ဒရုန်း ရှိလို့ပေါ့" ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဒါက နည်းပညာရဲ့ စွမ်းအားပဲလေ" ဟု ရန်ကျင်းလီက ပြုံးကာ ဆိုသည်။

လင်းယန်ကလည်း လိုက်ပါရယ်မောရင်း "ညစာစားဖို့ အချိန်နီးပြီ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ငါးဖမ်းကျွေးမယ်"

"ငါးက ဘယ်မှာလဲ"

"လာ... ကျွန်တော် လိုက်ဖမ်းပြမယ်"

***