အခန်း (၁၅-၁၆)

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

အခန်း ၁၅ ။ လမ်းပျောက်တတ်တဲ့သူက သတင်းထောက် လုပ်လို့ရလို့လား

လင်းယန်သည် အဝေးမှ ရန်ကျင်းလီကို သတိမထားမိဘဲ စူးရို့ရို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအကြောင်းကိုသာ မေးမြန်းနေလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘယ်နားမှာ လူကွဲသွားကြတာလဲ"

စူးရို့ရို့၏အကြည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် ဝေဝါးသွားတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နာကျင်သွားဟန်ဖြင့် -

"ကျွန်မ... ကျွန်မက..."

"ကျွန်မက လမ်းပျောက်တတ်တဲ့သူ (Road Sense မရှိသူ) လေ..."

"ကိုယ့်အိမ်ရာဝင်းထဲမှာတောင် လမ်းပျောက်တတ်တဲ့ အမျိုးအစားထဲမှာ ပါတယ်"

လင်းယန် ခေါင်းကိုက်သွားကာ နဖူးကို လက်ဖြင့် ပွတ်မိတော့သည်။ လမ်းပျောက်တတ်တဲ့သူက တောနက်ထဲကို ဇွတ်တိုးဝင်ရဲတယ်ပေါ့! တကယ်ကို အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေတာပဲ။ ပြီးတော့... လမ်းပျောက်တတ်တဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတင်းထောက် ဖြစ်လာတာလဲ။ ရုပ်ရည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ အားကိုးထားတာလား။ လင်းယန် စိတ်ထဲကနေပဲ ဝေဖန်နေမိတော့သည်။

"မင်းရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကော လမ်းပျောက်တတ်ကြလို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါဆိုရင်တော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ သူတို့ ဦးနှောက်သာ ပုံမှန်ရှိမယ်ဆိုရင် ဟိုနားဒီနားက လယ်ကွင်းတွေကို ကြည့်ပြီး ရွာကို ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ"

"မင်းကတော့ ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေလိုက်"

ထို့နောက်တွင် လင်းယန်သည် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ အပြန်အလှန် ရိုက်ကူးရေးများကို ကူညီပေးခဲ့သည်။ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ကလည်း လင်းယန်ကဲ့သို့ အခမဲ့ရရှိသည့် နာမည်ကြီး ပုံရိပ်ကို လက်လွှတ်မခံလိုကြပေ။

......

အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ မှောင်ရီပျိုးစတွင် အလုပ်သိမ်းသောအခါ လင်းယန်သည် စူးရို့ရို့ကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာကာ ရွာထဲ၌ ကောင်းကောင်း အနားယူရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ အင်တာဗျူးကိစ္စများကိုမူ နောက်မှ အေးဆေးလုပ်ဆောင်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

စူးရို့ရို့ပင် ရွာထဲသို့ မဝင်နိုင်ခဲ့ရာ အခြားသတင်းထောက်များ ဝင်လာရန်မှာလည်း မလွယ်ကူလှပေ။ တောင်ထဲဝင်သည့်လမ်းမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှသည် မဟုတ်လား။ သို့သော် လင်းယန်ကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက် လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေဆဲပင်။ လူလာမှသာ လယ်ထဲက ဖရဲသီးတွေကို ရောင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှန်းရွာကို ရှာတွေ့ခဲ့သည့် စူးရို့ရို့နှင့်မတူဘဲ နာမည်ကြီး အင်တာနက်ဆယ်လီ လီရှောင်ချီမှာမူ စိုက်ပျိုးရေးခရိုင်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း လူများစွာကို မေးမြန်းကြည့်ရာတွင် ချင်းရှန်းရွာမှာ မည်သည့်ဘက်၌ ရှိသည်ကိုပင် မည်သူမျှ မသိကြချေ။

"မြေပုံဆော့ဖ်ဝဲတွေထဲမှာတောင် ချင်းရှန်းရွာအကြောင်း ဘာမှမရှိဘူး"

"တစ်ခါမှ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသလိုပဲ"

ချင်းရှန်းရွာကို ရှာမတွေ့သူမှာ လီရှောင်ချီတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။ နာမည်ကြားရုံဖြင့် ရောက်လာကြသည့် အမျိုးသမီး ပရိသတ်များစွာမှာလည်း ခရိုင်မြို့လေးထဲ၌သာ သောင်တင်နေကြရသည်။ သူတို့အားလုံး လမ်းရှာမတွေ့ကြချေ။

အချို့ကမူ ချင်းရှန်းရွာဆိုသည်မှာ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က လုပ်ကြံဖန်တီးထားသည့် နေရာဟုပင် သံသယ ဝင်လာကြသည်။ နိုင်ငံ၏ အခြေခံအဆောက်အအုံများ ဤမျှဖွံ့ဖြိုးနေပါလျက် လမ်းအကောင်းမရှိသည့် ရွာဆိုသည်မှာ ရှိနိုင်ပါ့မလား။ ထို့ပြင် ထိုကဲ့သို့ ဆင်းရဲသည့်ရွာတွင် "ဖရဲသီးကိုကို" ကဲ့သို့ ချောမောသူတစ်ဦး ရှိနေနိုင်ပါ့မလား။ ဒါတွေက ကြော်ငြာရုံသက်သက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ!

အမျိုးသမီး ပရိသတ်များစွာမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်သွားကြသော်လည်း အချို့မှာမူ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ စူးစမ်းရေးအဖွဲ့များ ဖွဲ့စည်းကာ ချင်းရှန်းရွာအကြောင်းကို အနှံ့အပြား မေးမြန်းနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤလူများမှာ ငွေရော အချိန်ရော ပေါနေသည့် လူတန်းစားများ ဖြစ်ကြ၏။

"ရှာနေတာ လေးရက်ရှိပြီ၊ လုံးဝ ရှာမတွေ့ဘူး"

"ငါတော့ စိတ်ပျက်သွားပြီ၊ ပြန်တော့မယ်"

"ငါကတော့ ဆက်ရှာဦးမှာ၊ ဖရဲသီးကိုကို,ကို ရှာတွေ့ရင် သူက ငါ့အပိုင်ပဲ"

လူဦးရေ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားသော်လည်း အချို့သော ပရိသတ်များမှာမူ ဇွဲမလျှော့ဘဲ ဆက်လက် ကြိုးစားနေကြဆဲဖြစ်သည်။

.....

လင်းယန်မှာမူ အပြင်လောက၏ အခြေအနေကို မသိရှိပေ။ သို့သော် စူးရို့ရို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဤအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး အတွဲမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကြသော်လည်း ရိုက်ကူးရေး ပစ္စည်းကိရိယာများမှာမူ စုံစုံလင်လင် ရှိနေကြ၏။

စူးရို့ရို့မှာလည်း အနားယူပြီးနောက် ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာကာ အဝတ်အစား သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်များ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားရာ တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဖွေးဝင်းပနေတော့သည်။ သူမသည် အင်္ကျီဝတ်ထားလျှင် ပိန်သယောင်ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အချိုးအစားပြည့်စုံလှပသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လင်းယန် ဘယ်လိုသိလဲဆိုတော့... ဒီလူအလေးတုံးမလေးက လမ်းလျှောက်မှ ခြေထောက် ခေါက်သွားတာကို သိလိုက်ရလို့ လင်းယန်ကပဲ အိမ်အရောက် ကုန်းပိုးလာခဲ့ရလို့ပါပဲ!

ပြောရဦးမည်ဆိုလျှင် ရန်ကျင်းလီနှင့်ယှဉ်ပါက စူးရို့ရို့မှာ ပိုမို ပြည့်စုံထွားကျိုင်းလှပေသည်။ ရွာထဲက အဘွားအိုများသာမြင်လျှင် "ဒီလို ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနဲ့ ထွားထွားလေးက ကလေးမွေးရင် အားကောင်းမှာ" ဟု သေချာပေါက် ချီးကျူးကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မနေ့ညက ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ အလွန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် ရွာသားအများစုမှာ အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စူးရို့ရို့သည် ရန်ကျင်းလီ ရွာထဲဝင်စဉ်ကဲ့သို့ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းများမှ ကံကောင်းစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့ရ၏။

"ဒီနေ့ပဲ အင်တာဗျူး လုပ်ချင်တာလား။ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီးလား"

"ဖရဲသီးခင်းကို သွားကြမလို့လား"

လင်းယန်က ငြင်းဆိုခြင်း မရှိပေ။ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏အလုပ်မှာလည်း ပြီးဆုံးတော့မည်ဖြစ်ရာ သူ့မှာ အချိန်အား ရှိနေသည်။ ထို့ပြင် စူးရို့ရို့တို့ သုံးယောက်မှာ ငွေသားများစွာ ယူဆောင်လာကြသည် မဟုတ်လား။

အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လင်းယန်သည် သူတို့ကို ဖရဲသီးခင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ လင်းယန်၏ခွင့်ပြုချက်ကို ရယူပြီးနောက် သူတို့သည် ရိုက်ကူးရေးကို စတင်လိုက်ကြသည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မက စူးရို့ရို့ ပါ"

"ဒီနေ့ အင်တာနက်မှာ အရမ်းနာမည်ကြီးနေတဲ့ ဈေးကြီးတဲ့ ဖရဲသီးဖြစ်ရပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မက သတင်းတင်ဆက်ပေးဖို့ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို အရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်"

"အခု မြင်တွေ့နေရတာကတော့ ဖရဲသီးခင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒီက ဖရဲသီးတွေက တစ်လုံးလုံး အမည်းရောင်ဖြစ်ပြီး မျိုးစိတ်ကလည်း ထူးခြားပါတယ်"

"စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ပုံစံကလည်း ကျဲကျဲလေးပါပဲ"

"ကျွန်မတို့က ယွမ် ၅၀၀၀ အကုန်အကျခံပြီး တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိ၊ မရှိကို မြည်းစမ်းကြည့်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်"

ကင်မရာမှာ လင်းယန်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ သတင်းထောက်များကလည်း လင်းယန်၏ အွန်လိုင်းမှ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို အသုံးချချင်နေကြသည်မှာ သိသာလှ၏။ သို့သော် လင်းယန်ကတော့ ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ ပို၍ ဂရုစိုက်သည်မှာ ရွာကိုသွားမည့် လမ်းပင်ဖြစ်သည်။

စကားများများ မပြောဘဲ စူးရို့ရို့ ပေးသည့် ပိုက်ဆံကိုသာ သူ သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုစဉ် စနစ်ထံမှ ဆယ်ဆ ဆုကြေးသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

[ဂုဏ်ယူပါတယ် Host၊ ဖရဲသီးတစ်လုံး ရောင်းချပြီးပါပြီ၊ ဆယ်ဆ ဆုကြေးငွေ ယွမ် ၅၀,၀၀၀ ရရှိပါသည်။]

ဤပိုက်ဆံထက် လင်းယန်သည် သတင်းတင်ဆက်နေသည့် စူးရို့ရို့၏ပုံစံကို ပို၍ သဘောကျမိသည်။ သူမသည် တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်သည့် သတင်းထောက်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်... သူတို့ ဖရဲသီးကို ပထမဆုံးတစ်လုပ် မြည်းစမ်းလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ စူးရို့ရို့၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာကာ သူမ၏ပုံရိပ်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အလျှင်အမြန် စားတော့သည်။

"တကယ်ကို ချိုတာပဲ!"

ကင်မရာဆရာမှာလည်း စားပြီးနောက် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဝိုး... ဝိုး... ဝိုး..."

သူသည် အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ သတင်းထောက်တစ်ဦးအနေဖြင့် တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။ အခြားအမျိုးသမီး သတင်းထောက်မှာလည်း အားမကျဘဲ အငမ်းမရ စားနေရင်းနှင့် ငိုပင် ငိုလာတော့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် အရသာရှိရတာလဲ!"

ဖရဲသီးကြီးတစ်လုံးကို သူတို့ သုံးယောက် အမြန်ဆုံး စားပစ်လိုက်ကြသည်။

"နောက်ထပ် နှစ်လုံးလောက် ထပ်ယူမယ်!"

"ဒီနေ့တော့ ဗိုက်အဝ စားသွားဦးမယ်!"

စူးရို့ရို့သည် သူမတွင် ကျန်ရှိနေသော ငွေသား အများစုကို လင်းယန်အား ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖရဲသီး နှစ်လုံးကိုလည်း အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူလိုက်၏။

လင်းယန်မှာမူ စနစ်ဆီမှ ဆုကြေးသံများကို နားထောင်ရင်း စိတ်ထဲ၌ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။ ဆုကြေးငွေများ အပါအဝင်ဆိုလျှင် ယခုပင် ယွမ် ၁၆၅,၀၀၀ ခန့် ဝင်ငွေ ရရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် စူးရို့ရို့၏ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ့ဖရဲသီးခင်း တစ်ခုလုံးကိုတောင် ကုန်အောင် စားမည့်ပုံ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ သုံးယောက်မှာ ဗိုက်ကလေးများ စူထွက်လာကာ လေချဉ်များပင် တက်လာသည့်တိုင်အောင် စားပြီးမှ နောက်ထပ် ရိုက်ကူးရေးများကို ဆက်လုပ်ကြတော့သည်။

စူးရို့ရို့သည် မိုက်ကရိုဖုန်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ကိုင်မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒီဖရဲသီးက တစ်လုံးကို ယွမ်ငါးထောင်ဆိုပေမဲ့ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်။ လူ့ဘဝမှာ ဒီလိုဖရဲသီးမျိုး မမြည်းစမ်းရဘူးဆိုရင်တော့ တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းပါတယ်... အစ်..."

နောက်ဆုံးတွင် စူးရို့ရို့မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ လေချဉ်တက်သွားတော့သည်။ လင်းယန်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရ၏။

သူမက ကျွမ်းကျင်တဲ့ သတင်းထောက်ဆိုတာ ဒါမျိုးလား။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သတင်းတင်ဆက်မှုမှာ မပြီးဆုံးသေးပေ။

"နောက်ထပ်တော့ အားလုံး မျှော်လင့်နေကြတဲ့ 'ဖရဲသီးကိုကို' နဲ့ သီးသန့် အင်တာဗျူး အစီအစဉ်ကို တင်ဆက်ပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်"

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

အခန်း ၁၆ ။ ကျွန်တော် တကယ် ချမ်းသာတာပါ

"အကုန်လုံး ကျွန်တော် စိုက်ထားတာပါ"

"မျိုးစေ့တွေက မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတာ"

"မိဘတွေ မရှိတော့ဘူး..."

"လူပျိုပါ..."

"အရပ်က ၁၈၀၊ ကိုယ်အလေးချိန်တော့ မသိဘူး"

"အချစ်ရေး အတွေ့အကြုံလည်း မရှိဖူးဘူး..."

လင်းယန်သည် ဖြေကြားရင်းနှင့် တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလာရသည်။ ကျွမ်းကျင်သော သတင်းထောက်တစ်ယောက်ဖြစ်ပါလျက်နှင့် ဘယ်လိုကြောင့် မေးခွန်းတွေက ဒီလောက်အထိ လမ်းချော်နေရတာလဲ။

"ကျွန်တော် လူပျိုဖြစ်တာ၊ မဖြစ်တာက ဖရဲသီးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"ပရိသတ်တွေက ဒါကို စိတ်ဝင်စားကြလို့လေ။ ရှင်က ဒီအပိုင်းကိုထည့်တာ မကြိုက်ဘူးဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ ဖြတ်ထုတ်ပေးလို့ ရပါတယ်"

စူးရို့ရို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

လင်းယန် ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။ ဒီမိန်းကလေးက တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် နာမည်ကြီးသော သတင်းထောက်တစ်ဦး ဟုတ်ပါရဲ့လား။ အကယ်၍ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ကသာ စူးရို့ရို့၏ အထောက်အထားကို အတည်မပြုပေးခဲ့ပါက၊ သူမသည် သတင်းထောက်အမည်ခံကာ အခြားတစ်စုံတစ်ရာကို ကြံစည်နေသူဟု သူ သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းယန်သည် ကင်မရာကိုကြည့်ကာ တစ်ရွာလုံး၏မျှော်လင့်ချက်ကို တည်ကြည်စွာ ပြောကြားလိုက်တော့သည်။

"အကယ်၍ အပြင်လောကကိုသွားနိုင်မယ့် လမ်းတစ်ကြောင်းသာရှိမယ်ဆိုရင်၊ ချင်းရှန်းရွာဟာ ဆင်းရဲတွင်းကနေ သေချာပေါက် ရုန်းထွက်နိုင်မှာပါ!"

စူးရို့ရို့ကလည်း ထောက်ခံလိုက်၏။ လမ်းမရှိသော တောတောင်ကြီးမှာ တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သူမသာ လမ်းရှိလျှင်ပင် လမ်းပျောက်နိုင်သည် မဟုတ်လား။ သို့သော် သူမသည် မိသားစု၏အင်အားကိုအသုံးပြုကာ လင်းယန်အတွက် ဤလမ်းကို ဖောက်ပေးနိုင်ရန် ကြိုးစားမည်ဟု တွေးတောမိသည်။ ဤသည်မှာ ကျေးလက်ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါ၏။ အင်း... ဖရဲသီး လာစားရ လွယ်ကူစေရန်အတွက်တော့ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။

လင်းယန်သည် စူးရို့ရို့၏အတွေးကို ရိပ်မိသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒီလမ်းကို ဖောက်ဖို့က မလွယ်ဘူးဆိုတာ မင်း မေ့မထားနဲ့ဦး"

"အပြင်က လမ်းမကြီးနဲ့ အနီးဆုံး နေရာကနေကြည့်ရင် မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်းဆို ၁၅ ကီလိုမီတာ (မိုင် ၃၀) ပဲ ဝေးတယ်"

"ဒါပေမဲ့ တောင်တွေကို တက်လိုက် ဆင်းလိုက်နဲ့ ပတ်သွားမယ်ဆိုရင် ကီလိုမီတာ ၅၀ (မိုင် ၁၀၀) လောက် ခရီးနှင်ရလိမ့်မယ်"

"အဲ့ဒီအထဲက အချို့နေရာတွေက မြေပြိုတတ်တော့ လမ်းကို ပျက်စီးစေနိုင်တယ်"

"ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ တောင်ကို ဖောက်ပြီး ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း လုပ်ဖို့ပဲ"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လင်းယန်လည်း အားကိုးရာမဲ့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း ဖောက်ရန်အတွက် ကြီးမားသော စက်ယန္တရားများ လိုအပ်ပေသည်။ တစ်မီတာ တူးဖော်ရန် ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယွမ် ၄,၀၀၀ မှ ၈,၀၀၀ အထိ ရှိနိုင်၏။ အကယ်၍ ၁၀ ကီလိုမီတာ ခန့် ရှည်သော ဥမင်ကို တူးမည်ဆိုလျှင် ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယွမ်သန်း ၄၀ မှ ၈၀ အထိ ရှိပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ လမ်းခင်းခနှင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းခများ မပါဝင်သေးချေ။

လင်းယန်၏ ယွမ်သန်းနှင့်ချီသော ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို သုံးလိုက်လျှင်ပင် ဤလမ်းကို မနည်းဖောက်ယူရပေလိမ့်မည်။ ကုန်ကျစရိတ် အလွန်မြင့်မားပြီး အခက်အခဲများလွန်းသောကြောင့်သာ ခရိုင်မြို့နယ်ကလည်း ဤလမ်းဖောက်ရန်ကိစ္စကို လက်လျှော့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အထိရောက်ဆုံးသော ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု ကူညီရေးမှာ တစ်ရွာလုံးကို ပြောင်းရွှေ့ပေးခြင်းသာဖြစ်၏။

သို့သော်... လင်းယန်၏ လယ်မြေများမှာ စနစ်၏စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ ဤနေရာကို စွန့်လွှတ်၍ မရနိုင်ပေ။ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံး ကုန်သွားပါစေဦးတော့၊ သူ ဤလမ်းကို ဖြစ်အောင် ဖောက်ရမည်။ လမ်းပေါက်မှသာ သူသည် စနစ်မှတစ်ဆင့် လယ်စိုက်ကာ ပိုမိုများပြားသော ဝင်ငွေများကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

စူးရို့ရို့သည် ထိုအချက်ကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် တည်ကြည်သွားရသည်။

"ဒီရင်းနှီးမှုက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းတယ်"

"ရွာက အိမ်ခြေအနည်းငယ်အတွက်နဲ့တော့ ဘယ်သူမှ ဒီလိုမျိုး အကုန်အကျခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ နည်းလမ်းရှိမှာပါ" စူးရို့ရို့ စတင် စဉ်းစားတော့သည်။

"ရပါတယ်၊ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့သာ လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်" လင်းယန်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ကင်မရာဆရာလေးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရသည်။

ပိုက်ဆံရှိတယ် ဟုတ်လား။

ဖရဲသီးကို ဘယ်လောက်ပဲ ဈေးကြီးကြီး ရောင်းရပါစေ၊ အလုံးပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ရောင်းမှ ဤလမ်းကို ဖောက်နိုင်မည်နည်း။ ယေဘုယျ စီးပွားရေးသမားကြီးများအတွက်ပင် ဤလမ်းဖောက်ခမှာ နက္ခတ္တဗေဒ ကိန်းဂဏန်းများကဲ့သို့ များပြားလှသည်။ ထို့ပြင် မင်းက လယ်သမားတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။

လင်းယန်သည် အွန်လိုင်းပေါ်တွင် နာမည်ကြီးလာပြီး ပရိသတ်များက အလှူငွေများ ပေးကြဦးတော့၊ ဤမျှ များပြားသော ငွေကို ရရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ စူးရို့ရို့ကလည်း လင်းယန်ကို ကလေးတစ်ယောက်လို ချော့ရသည့်အလား ရိုးသားလွန်းသည်ဟု ထင်မိသွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့၊ ရှင့်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်"

စူးရို့ရို့၏ စကားလုံးများမှာ ပြီးစလွယ်ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လင်းယန်သည် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိ၏။ သိသာလှသည်မှာ သူ မည်သို့ပင် ရှင်းပြပါစေ စူးရို့ရို့တို့အဖွဲ့မှာ ယုံကြမည် မဟုတ်ပေ။

"တကယ်လို့ ဆောက်လုပ်ပေးမယ့်သူရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်ပေးပါ"

"အိုခေ၊ ဒါဆို ကျွန်မတို့ WeChat ချိတ်ထားကြမလား" စူးရို့ရို့သည် ဖုန်းကို ကိုင်မြှောက်ကာ မျက်တောင်လေး ခတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ သူမတွင် အခြားသော စိတ်ကူးများ ရှိနေသည်မှာ အထင်အရှားပင်။

"ကျွန်တော့်မှာ WeChat မရှိဘူး"

"ဖုန်းနံပါတ်ကော"

"မရှိဘူး"

"အများသုံးဖုန်းတော့ ရှိမှာပေါ့"

"ရွာမှာ မီးတောင် မရှိဘူး"

"..."

စူးရို့ရို့မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရသည်။ သူမသည် လင်းယန်နှင့် မတူညီသော ခေတ်နှစ်ခုတွင် နေထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် စကားပြောဆိုရာတွင်တော့ အဆင်ပြေနေသည်မှာ အံ့သြစရာပင်။

လင်းယန်၏အသိဥာဏ်မှာ တစ်ခုခုချို့ယွင်းနေသည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။ တောင်ကြားထဲမှ တောသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် မြို့ကြီးပြကြီး၏ သာယာဝပြောမှုကို မမြင်ဖူးသဖြင့် ပိုက်ဆံ၏တန်ဖိုးကို ဘယ်လောက်များ သိနိုင်မှာလဲ။

စူးရို့ရို့တို့အဖွဲ့သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လင်းယန်နှင့် ထပ်မံ မဆွေးနွေးတော့ပေ။ သူတို့၏အမြင်တွင် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့နှင့် သတင်းထောက်များက မည်မျှပင် ဖော်ပြပေးပါစေ၊ "ဖရဲသီးကိုကို" က မည်မျှပင် နာမည်ကြီးပါစေ၊ ဤလမ်းကို ဖောက်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ငွေကြေးပြဿနာသာဖြစ်သည်။ လမ်းဖောက်ရန် ရင်းနှီးရသည့် တန်ဖိုးနှင့် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်မှာ လုံးဝ မမျှတပေ။

သို့သော် သတင်းထောက်ကျင့်ဝတ်အရ သူတို့သည် ရွာသားများ၏ မျှော်လင့်ချက်ကိုတော့ ဝါဒဖြန့်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စူးရို့ရို့သည် ယူဆောင်လာသော ကိရိယာများဖြင့် ဗီဒီယိုကို တည်းဖြတ်ကာ တင်လိုက်တော့သည်။

လင်းယန်သည် ထိုဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာများ၏ သဘောတရားကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။ သာမန်ဆက်သွယ်ရေးမှာ တာဝါတိုင်များကို အခြေခံသော်လည်း စူးရို့ရို့တို့ ယူလာသည်မှာ ဂြိုဟ်တုဆက်သွယ်ရေးဖြစ်သည်။ ဂြိုဟ်တုမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်နေရာကိုမဆို လွှမ်းခြုံနိုင်သည်။ အားနည်းချက်မှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာခြင်း သို့မဟုတ် မြူထူထူထပ်ခြင်းများရှိပါက လိုင်းပျောက်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

"နောက်ကျရင် ဒီလိုစက်မျိုး နှစ်လုံးလောက် ဝယ်ထားမှ" ဟု လင်းယန် တွေးမိသည်။

......

စူးရို့ရို့ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ပုံရိပ်များမှာ မကြာမီမှာပင် သတင်းဌာနသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင် ဗီဒီယိုတို ပလက်ဖောင်းများပေါ်သို့ တင်လိုက်သောအခါ ကြီးမားသော ဟိုးလေးတကျော်မှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဈေးကြီးတဲ့ ဖရဲသီး? တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် တန်လို့လား"

"နတ်သမီးလေးရို့ရို့ကတော့ လိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ပဲ အဲ့လောက် စားကောင်းလို့လား"

"ရွာသားတွေရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒက လမ်းဖောက်ဖို့တဲ့လား"

"လမ်းလည်းမရှိ၊ မီးလည်းမရှိ၊ အင်တာနက်လည်း မရှိဘူးတဲ့။ ချင်းရှန်းရွာက တကယ် သနားဖို့ကောင်းတာပဲ!"

"ဒါကြောင့်လည်း ချင်းရှန်းရွာကို သွားမယ့်လမ်းကို ရှာမတွေ့ကြတာကိုး!"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဗီဒီယိုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လူအများအပြားသည် ဤဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသော ရွာလေးကို အာရုံစိုက်လာကြသည်။ အချို့ကမူ အလှူငွေများ စုပေါင်းကာ လမ်းဖောက်ရန် အကြံပြုကြ၏။ အင်တာနက်ပေါ်ရှိ လင်းယန်အပေါ် ဝေဖန်မှုများမှာလည်း အများအပြား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းတောရွာလေးအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အွန်လိုင်းအသုံးပြုသူ အမြောက်အမြားမှာ သနားကရုဏာ သက်လာကြသည်။ တစ်လုံး ယွမ်ငါးထောင်တန် ဖရဲသီးကိုပင် လက်ခံလာကြတော့၏။ ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးကြီးများစွာမှာလည်း လင်းယန်အတွက် ထိုလမ်းကို ဖောက်ပေးချင်ကြောင်း ငွေထုတ်ပြကာ ပြောဆိုလာကြသည်။

သို့သော် ဤလမ်းကို ဖောက်ရန် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်းကိုတော့ မည်သူမျှ အသေအချာ မသိကြပေ။

ကျန်းချန်ရှိ ယွမ်ကျင်းဂရုသည် နိုင်ငံအတွင်း ထိပ်တန်း ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ပိုင်ဆိုင်မှု တန်ဖိုးမှာ ယွမ်သန်းပေါင်း သောင်းချီ၍ ရှိပေသည်။ ဥက္ကဌဖြစ်သူ ကျင်းယွမ်ဟန်သည် ပျင်းပျင်းရှိသဖြင့် ဗီဒီယိုတိုများကို ကြည့်နေစဉ် ဤဗီဒီယိုကို မတော်တဆ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

ဗီဒီယိုနောက်ခံမှ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းနှင့် ကြည်လင်သော စမ်းရေကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာတော့သည်။ အခြေအနေကို အသေအချာ လေ့လာပြီးနောက် ကျင်းယွမ်ဟန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

"တကယ့်ကို သဘာဝအတိုင်း ရှိနေတဲ့ နေရာပဲ!"

"သဘာဝ အောက်ဆီဂျင်စက်ရုံ၊ မင်မင်းဆက်ခေတ်က ရှေးဟောင်းရွာလေး! ထူးခြားတဲ့ သီးနှံတွေ!"

"ဒါကတော့ ခရီးသွားလုပ်ငန်းအတွက် နေရာသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ လုံလောက်နေပြီ!"

"ဒီလမ်းကို ငါတို့ ယွမ်ကျင်းဂရုက သေချာပေါက် ဖောက်ပေးရမယ်!"

***