အခန်း (၁၇-၁၈)

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

အခန်း ၁၇ ။ မိန်းကလေးတွေက ဒီလောက်တောင် ပွင့်လင်းကုန်ကြပြီလား

စူးရို့ရို့၏အင်တာဗျူးသည် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏အစီအစဉ်ထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော ဟိုးလေးတကျော်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

《အကန့်အသတ်မဲ့ စိန်ခေါ်မှု》 အစီအစဉ်သည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု ကူညီရေးအကြောင်းအရာဖြစ်သော်လည်း ဖျော်ဖြေရေးသဘောသဘာဝ ပါဝင်နေသေး၏။ ထို့ကြောင့် ရိုးရာသတင်းဌာနတစ်ခု၏ စစ်မှန်သော တင်ဆက်မှုနှင့်တော့ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။

ထို့ပြင်... စူးရို့ရို့နှင့် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာ ကင်မရာရှေ့၌ ဖရဲသီးကို အငမ်းမရ စားပြခဲ့ကြပြီး၊ ဤသည်မှာ "လူ့ဘဝတွင် မဖြစ်မနေ မြည်းစမ်းကြည့်သင့်သည့် အရာ" ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တိုင် ချီးကျူးခဲ့ကြသဖြင့် အချက်အလက်များစွာကို သက်သေပြလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ထိုဖရဲသီးမှာ တကယ်ပင် အရသာရှိလှပေသည်!

တစ်လုံးကို ယွမ်ငါးထောင် ပေးရပါစေဦးတော့၊ လုံးဝ မရှုံးပေ။

နာမည်ကျော် အစားအသောက် Blogger အချို့ပင်လျှင် ဤအနက်ရောင်ဖရဲသီးကို စိတ်ဝင်စားလာကြတော့သည်။ ဘယ်သူက ဒီအနက်ရောင်ဖရဲသီးကို အရင်ဆုံး မြည်းစမ်းဝေဖန်နိုင်မှာလဲ၊ ထိုသူသည် ပိုမိုများပြားသော ကြည့်ရှုသူများကို ရရှိမည် မဟုတ်လား။

"တကယ် မြည်းကြည့်ချင်လိုက်တာ!"

"ဒါပေမဲ့ ချင်းရှန်းရွာက ဘယ်နားမှာလဲ"

"မြေပုံပေါ်မှာလည်း ဘာမှ မရှိဘူး"

"ကြားရတာတော့ စူးရို့ရို့ တောင်ထဲသွားရှာတာ သေမလို့ပဲတဲ့၊ ကံကောင်းလို့ ဖရဲသီးကိုကိုကတွေ့ပြီး ကယ်လိုက်လို့"

"ချင်းရှန်းရွာရှိတဲ့နေရာက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

"လမ်းလည်း မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုသွားကြမှာလဲ"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အင်တာနက်ဆယ်လီများစွာမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြသည်။ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးကို မြင်နေရပါလျက်နှင့် ဝင်မတိုးနိုင်ခြင်းမှာ တကယ်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှ၏။

သို့သော် အချို့သော အင်တာနက်ဆယ်လီများကမူ အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့်သာ မှန်းဆဝေဖန်မှုများ ပြုလုပ်ကာ နာမည်ကြီးအောင် ကြိုးစားနေကြတော့သည်။ အဓိကမှာ ဈေးကြီးသော ဖရဲသီးနှင့် လင်းယန်တို့၏ နာမည်ကြီးမှုကို အမှီလိုက်လိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း လူအများအပြားသည် ချင်းရှန်းရွာ လမ်းဖောက်လုပ်ရေးကိစ္စကို အာရုံစိုက်လာကြသည်။ အချို့သော ဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီများမှာမူ အမြတ်မယူဘဲ ရင်းနှီးသည့်ဈေးနှင့်ပင် ဤလမ်းကို ဖောက်ပေးချင်နေကြသည်။ အကယ်၍ ဤလုပ်ငန်းကိုသာ လက်ခံရရှိပါက သတင်းမီဒီယာများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အသုံးချကာ မိမိတို့ ကုမ္ပဏီကို အခမဲ့ကြော်ငြာပြီးသား ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်လား။

ကုမ္ပဏီများစွာမှ တာဝန်ရှိသူများသည် စိုက်ပျိုးရေးခရိုင်၏ သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများသို့ သွားရောက်ကာ ဤလမ်းအတွက် တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ကူညီနိုင်ရန် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းကြတော့သည်။

သို့သော် လမ်းဖောက်ရန် ခက်ခဲမှုကို သိရှိသွားကြသောအခါ ဆယ်ပုံကိုးပုံသော ကုမ္ပဏီများမှာ နောက်ဆုတ်သွားကြတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသည့် ကုမ္ပဏီနှစ်ခုမှာမူ လမ်းဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ပြဿနာတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားကြ၏။

ကုန်ကျစရိတ်မှာ မြင့်မားလွန်းနေခြင်းပင်!

"ကုမ္ပဏီရဲ့ အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်မှုအရ ဒီလမ်းအတွက် အနည်းဆုံး ယွမ် သန်း ၁၂၀ လောက် လိုအပ်ပါတယ်"

"ဒီလောက် တောင်ကြားရွာလေး တစ်ရွာအတွက်တော့ ဒီလောက်အထိ အကုန်အကျခံဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး"

ဤသို့ဖြင့် ကုမ္ပဏီများသာမက ခရိုင်အဆင့် တာဝန်ရှိသူများပါ လက်လျှော့လိုက်ကြတော့သည်။ ဤလမ်းအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ငွေကြေးအလုံအလောက် မရှိကြချေ။

ထိုအချိန်တွင် လင်းယန်သည် အပြင်လောကမှ အခြေအနေများကို လုံးဝ မသိရှိပေ။ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ခရိုင်အစိုးရရုံးမှာ ဤလမ်းကိစ္စကြောင့် ရုတ်တရက် အလုပ်များပြားနေသည်ကိုလည်း သူ မသိရှာပေ။

ကုမ္ပဏီများစွာသည် ချင်းရှန်းရွာတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကာ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်လိုကြသော်လည်း၊ ခရိုင်အာဏာပိုင်များကမူ ချင်းရှန်းရွာမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် တန်ဖိုးမရှိဟုယူဆကာ ထိုလူများကို အခြားနေရာများသို့သာ လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးနေကြသည်။

ခရိုင်အတွင်းရှိ လူအများစုပင်လျှင် ချင်းရှန်းရွာမှာ အတိအကျ မည်သည့်နေရာ၌ရှိသည်ကို မသိကြချေ...။

....

"လယ်ထဲက ဖရဲသီးတွေက ရိတ်သိမ်းချိန် လွန်တော့မယ်"

"အကြာကြီး ထားလို့ မရတော့ဘူး"

လင်းယန်သည် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့၏ ရိုက်ကူးရေးများကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး၊ ရွာလူကြီးအိမ်မှ နွားရှောင်ဟွမ်ကို ငှားကာ လယ်ထဲမှ ဖရဲသီးများကို ရိတ်သိမ်းတော့သည်။ အကယ်၍ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ထားရှိပါက နောက်ထပ် တစ်လခွဲခန့်အထိ ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်ပါက လယ်ထဲမှာပင် ပုပ်သွားမည်ဆိုလျှင်တော့ တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းလှပေသည်။

ရန်ကျင်းလီမှာမူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ရှင်ကသာ ဈေးနည်းနည်း လျှော့ပေးမယ်ဆိုရင် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့က ရှင့်ဖရဲသီးတွေ အကုန်လုံးကို ဝယ်ပေးမှာပါ"

လင်းယန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"အကုန်လုံး ပုပ်သွားရင်တောင် ဈေးတော့ မလျှော့နိုင်ဘူး"

"ဘာလို့လဲ"

"ဒါက စည်းကမ်းပဲ"

လင်းယန် စကားများများ မပြောချင်ပေ။ ဂျပန်မှ သီးနှံများနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏ အနက်ရောင်ဖရဲသီး ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင်တန်နေပြီဖြစ်သည်။ မည်မျှရောင်းရသည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်ပေ၊ ဤပိုက်ဆံကိုလည်း သူ အလေးမထားပေ။

လင်းယန်သည် ကောက်ရိုးများ ခင်းထားသော နွားလှည်းကို မောင်းကာ လယ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ အနက်ရောင်ဖရဲသီးမှာ ကွဲလွယ်သဖြင့် သယ်ယူရာတွင် သတိထားရပေမည်။ နွားလှည်းမှာ ပို၍ ငြိမ်သက်အေးဆေးလှသည်။

စူးရို့ရို့သည် နွားလှည်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်လိုက်၏။

"ကျွန်မ ကူညီမယ်!"

စူးရို့ရို့သည် ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် အင်တာဗျူးပြီးသော်လည်း မပြန်သေးဘဲ လင်းယန်၏အိမ်၌ပင် ဆက်လက် တည်းခိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချက်က ရန်ကျင်းလီ၏စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ စူးရို့ရို့ ဤနေရာမှာ နေနေသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ မရိုးရှင်းလှပေ။

"ကျွန်မလည်း လိုက်မယ်!"

ရန်ကျင်းလီသည် အင်္ကျီလက်များကို မတင်ကာ လှည်းပေါ်တက်ရန် ပြင်သော်လည်း သူမ၏လက်ထောက်က အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့မှာ ရိုက်ကူးရေးလုပ်ငန်းတွေ ကျန်သေးတယ်လေ"

ရန်ကျင်းလီသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အလွန်ပင် ခံရခက်နေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် "ဟွန့်" ကနဲ အသံပြုကာ ခြေဆောင့်ပြီး ထွက်သွားရတော့သည်။

သူမက အရင် ရောက်တာလေ!

....

လင်းယန်သည် စူးရို့ရို့ကို မတားဆီးခဲ့ပေ။ အလုပ်လုပ်ရန် မဟုတ်သည့်တိုင် နွားလှည်းကိုတော့ ကြည့်ပေးနိုင်သည် မဟုတ်လား။ ဤနွားကြီးမှာ လူမပါဘဲ လုပ်ငန်းခွင်ကို ကျွမ်းကျင်နေသော်လည်းပေါ့...။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လယ်ထဲမှာလည်း အများကြီးမကျန်တော့သဖြင့် မကြာမီမှာပင် အကုန်လုံး ပြီးစီးသွားမည်ဖြစ်သည်။

စူးရို့ရို့သည် လှုပ်ခါနေသော နွားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

"လှည်းစီးရတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ၊ တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းလိုက်တာ!"

"ဒီနွားကြီးက တကယ်ကို ဖြည်းဖြည်း လျှောက်တာပဲနော်!"

"ဒီလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေး ဘဝကို တကယ် သဘောကျတယ်"

"ဒီမှာ အင်တာနက်သာရှိမယ်ဆိုရင် ပိုကောင်းမှာပဲ"

စူးရို့ရို့သည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေပြီး သူမ၏ဝတ်စုံမှာလည်း အေးအေးလူလူ ရှိလှသည်။ လင်းယန်၏အကြည့်မှာလည်း သူမထံသို့ မတော်တဆ ရောက်သွားမိ၏။ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး မိန်းကလေးတွေက တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။

လင်းယန်၏အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် စူးရို့ရို့၏မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားကာ ကျန်းနန်အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားရသည်။

"ရှင်... လမ်းကိုပဲကြည့်ပြီး မောင်းပါဦး"

"စိတ်ချပါ၊ ဒီနွားကြီးက သူ့ဘာသာသူ လမ်းသိတယ်"

နွားကြီးက လင်းယန်၏ စကားကို နားလည်သကဲ့သို့ "မူးးး" ကနဲ အော်လိုက်လေသည်။

"ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းတာလား"

စူးရို့ရို့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပါးစပ်ဟသွားကာ နွား၏တင်ပါးကို ပုတ်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် လင်းယန်က သူမ၏လက်မောင်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။

"သတိထားဦး"

"မင်းရဲ့ အသားက အရမ်းနုတယ်၊ နွားမြီးနဲ့ ရိုက်မိရင် တကယ်ကို နာမှာနော်"

စူးရို့ရို့ မျက်နှာလေး ပို၍ပင် နီသွားတော့သည်။

"ဆင်ခြေတွေ! ကျွန်မလက်ကို ကိုင်ချင်ရင် တည့်တည့်ပြောလေ၊ ကျွန်မက ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"???"

ဒီဘက်ခေတ်က မိန်းကလေးတွေက ဒီလောက်တောင် ပွင့်လင်းကုန်ကြပြီလား။ နွားမြီးက တကယ်ပဲ လူကို ရိုက်တတ်တာလေ! စူးရို့ရို့၏ လူနေမှုဗဟုသုတမှာ သိသိသာသာကို အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင်... သူမ၏ လက်ကလေးမှတစ်ဆင့် ရရှိသော ခံစားချက်မှာ တကယ်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။ လင်းယန်၏အကြည့်မှာလည်း အနည်းငယ် အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားမိ၏။

ထိုနေရာဆိုရင်တော့... ခံစားချက်က ပိုကောင်းမှာပဲ!

"လူယုတ်မာလေး"

စူးရို့ရို့သည် သူမ၏လက်ကို အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားတော့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရအောင်ပင် ရှုပ်ထွေးနေတော့၏။

"ငါက သူ့ကို တမင် စချင်တာပါ၊ ဘာလို့ ငါကိုယ်တိုင်က ရှက်နေရတာလဲ!"

"သူက အရမ်းချောနေတော့... ငါ့ကိုယ်ငါတောင် မထိန်းနိုင်တော့ဘူး" စူးရို့ရို့ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။

လင်းယန်က ထိုပုံစံကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိ၏။ မကြာမီမှာပင် ဖရဲသီးခင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

စနစ်က ပေးထားသော မျိုးစေ့များမှာ အရည်အသွေး အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် နေရောင်ခြည်၊ မြေဆီလွှာနှင့် ရေ ရရှိမှု ကွဲပြားသော်လည်း ၎င်းက ဖရဲသီး၏အရွယ်အစားကိုသာ ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်။

"ယောကျ်ားနှင့် မိန်းမ တွဲဖက်လုပ်ကိုင်လျှင် အလုပ်မပင်ပန်း" ဟူသော စကားအတိုင်းပင်၊ စူးရို့ရို့နှင့်အတူရှိနေသဖြင့် လင်းယန်သည် ဖရဲသီး ရိတ်သိမ်းရာတွင် ပို၍ တက်ကြွနေသည်။ ညမမှောင်ခင်မှာပင် သူသည် အကုန်လုံးကို ခူးဆွတ်ပြီးသွားကာ ဒုတိယမြောက်လှည်းကို ရွာသို့ ပြန်သယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ် စနစ်၏အသံ တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာ၏။

[ဂုဏ်ယူပါတယ် Host၊ ဖရဲသီးခင်း တစ်ခင်းလုံးကို အောင်မြင်စွာ ရိတ်သိမ်းပြီးပါပြီ။ စုစုပေါင်း ၁၉၆ ပင်မှ ဆွတ်ခူးရရှိခဲ့သဖြင့် ဝင်ငွေ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁,၉၆၀,၀၀၀ ရရှိပါသည်။]

ယွမ်သန်းပေါင်း များစွာသော ဝင်ငွေ!

ရိတ်သိမ်းရသည်မှာ တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းလှပေသည်။ ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ငွေရှာနိုင်သည့်နှုန်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ယှဉ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်... ငွေကြေးဝင်ငွေမှာ ဒုတိယအဆင့်သာ ဖြစ်သည်။

စနစ်၏ ဆုကြေးမှာ ဤမျှအထိ သာမန်ကာလျှံကာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။ နောက်ထပ် အထူးဆုကြေးများမှာလည်း လင်းယန်ကို စောင့်ကြိုနေလေပြီ!

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

အခန်း ၁၈ ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မိုးရွာလာတာလဲ

"ဖွင့်မယ်"

လက်ဆောင်သေတ္တာလေးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာ၏။ အတွင်း၌ ထူးခြားသော ပစ္စည်းများ ပါမလာဘဲ မျိုးစေ့များသာ ပါရှိသည်။

"စူပါ စပါးမျိုးစေ့တွေလား"

"တစ်ဧကစာလောက်တော့ စိုက်လို့ရမယ် ထင်တယ်"

လင်းယန်သည် ထိုမျိုးစေ့များကို စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ အံ့ဖွယ်စိုက်ပျိုးရေးစနစ်မှ ပေးသော မျိုးစေ့များမှာ အမြဲတမ်း ထူးခြားလေ့ရှိ၏။ မည်မျှအထိ ထူးခြားသလဲဆိုသည်ကိုမူ စိုက်ပျိုးပြီးမှသာ သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကပင် လင်းယန်ကို စိုက်ပျိုးခြင်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်စေသည်။ အရသာရှိသော အစားအစာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်ပေးသည့် အကောင်းဆုံးဆုလာဘ်ပင်ဖြစ်သည်။ ရွာလေးမှာ ဆင်းရဲသော်လည်း စားသမျှမှာ သဘာဝအတိုင်းစစ်မှန်ပြီး ညစ်ညမ်းမှုမရှိသဖြင့် အလွန်ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်လှသည်။ ဒါဟာလည်း လင်းယန် ဤနေရာကို နှစ်သက်ရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

.....

လင်းယန်သည် နွားလှည်းကို မောင်းနှင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။ စူးရို့ရို့မှာမူ လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ခြေတံလေးများကို လွှဲယမ်းရင်း သီချင်းတညည်းညည်း လုပ်နေတော့သည်။ သိသာလှသည်မှာ သူမသည် ဤအေးချမ်းသော အချိန်လေးကို အလွန်ပင် သဘောကျနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် သူမသည် အလုပ်အကြောင်း၊ အခြားသူများ၏ ဝေဖန်မှုများ သို့မဟုတ် အခြားသော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် အရာများကို ဂရုစိုက်နေရန် မလိုတော့ချေ။ ဤကဲ့သို့ ဖိအားကင်းကင်းနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်မှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်။

"လင်းယန်... ရှင် ကျွန်မကိုပဲ လက်ထပ်လိုက်ပါလား၊ ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ လယ်စိုက်မယ်လေ"

လင်းယန်သည် စူးရို့ရို့၏စိတ်ကူးကို နားမလည်နိုင်ပေ။ သိရသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာရှိသေးသည် မဟုတ်လား။ အိမ်ထောင်ပြုမည့်အဆင့်အထိ ရောက်သွားပြီတဲ့လား။ ပြီးတော့... မင်းရဲ့ မိဘတွေကရော သဘောတူပါ့မလား။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ဒီညပဲ မင်္ဂလာဦးအိပ်ခန်း ဝင်ကြတာပေါ့" လင်းယန်က ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

စူးရို့ရို့၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားရသည်။

"အာ... အဲ့လောက်တောင် အလောတကြီးလား..."

"ကျွန်မ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှု မလုပ်ရသေးဘူး"

"နောက်တာပါ"

အတင်းအကျပ် လုပ်ယူထားသောအရာမှာ မချိုမြိန်နိုင်သကဲ့သို့၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် အတူအိပ်ရန်ကိစ္စမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း သွားရမည် မဟုတ်လား။ သူမ၏ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒ ပါလာမှသာ ဖြစ်သင့်ပေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စနောက်ကျီစယ်ရခြင်းမှာလည်း အလွန်ပင် ပျော်စရာကောင်းလှ၏။

လင်းယန်၏ အပြုံးကို မြင်သောအခါ စူးရို့ရို့မှာ နှုတ်ခမ်းလေးစူသွားတော့သည်။ အစကတော့ တကယ့်ကို ရိုးသားတဲ့သူလို့ ထင်ထားတာ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လူယုတ်မာလေးဖြစ်နေရတာလဲ! တစ်ခါ စနောက်လိုက်တိုင်း သူမသာ ပြန်ပြီး အစခံနေရသည်။ သို့သော် သူ့ပုံစံကို ကြည့်ကာ သူမ တကယ်လည်း စိတ်မဆိုးနိုင်ချေ။

စူးရို့ရို့ အတန်ကြာ စိတ်ကောက်နေပြီးမှ ဆက်၍ မစဉ်းစားတော့ပေ။

"ကျွန်မ အမေက ငယ်ငယ်ကတည်းက ပြောဖူးတယ်၊ စာကောင်းကောင်းမသင်ရင် လယ်စိုက်ရလိမ့်မယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ လယ်စိုက်ရတာလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

လင်းယန် စကားများများ မပြောတော့ပေ။ လယ်ထဲမှာ မင်း ဘာအလုပ်လုပ်လို့လဲ!

မှန်ပါသည်၊ အလုပ်လုပ်နေစဉ် ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး အဖော်ရှိနေခြင်းမှာ ဇိမ်တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ သူမကို ကြည့်နေရုံနှင့်ပင် စိတ်နှလုံးကို ကြည်နူးစေ၏။ အထူးသဖြင့် စူးရို့ရို့သည် လင်းယန်အတွက် ချွေးများကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးသည့်အခါတိုင်း သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့သင်းသင်းလေးက သူ့ကို မိန်းမောသွားစေသည်။ တကယ်ကို အိမ်တောင် ပြန်ချင်စိတ် မရှိတော့သည့် အခြေအနေပင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖရဲသီးခင်းထဲမှာလည်း တဲ ရှိနေတာပဲလေ...။

"မြဲမြဲထိုင်နော်၊ မိုးရွာတော့မယ်"

လင်းယန်သည် နွားလှည်းကို မောင်းနှင်သည့် ခြေလှမ်းများကို သိသိသာသာ မြန်ဆန်လိုက်သည်။

"ဟင်? ကောင်းကင်ကြီးက ဒီလောက် ပြာလွင်နေတာကို၊ လေလည်း မအိုက်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် မိုးရွာမှာလဲ"

"နာရီဝက်တောင် မကြာဘူး" လင်းယန် စကားအရှည်မဆက်တော့ပေ။ ရာသီဥတုအပေါ် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ မိုးလေဝသ ခန့်မှန်းချက်ထက်ပင် ပိုမို တိကျလှသည်။

စူးရို့ရို့က နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ကလေးလို လာမလိမ်နဲ့"

"ဒါဆို လောင်းမလား" လင်းယန်က စိန်ခေါ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ! ကျွန်မ ရှုံးရင် ရှင့်ကို တစ်ချက် နမ်းမယ်! ရှင် ရှုံးရင်ကော ဘာလုပ်မလဲ"

"မင်း ပြောတဲ့အတိုင်းပဲပေါ့"

"အင်း... ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို မနှိပ်စက်ပါဘူး၊ ကျွန်မ ခိုင်းတဲ့ တစ်ခုခုကို လုပ်ပေးရင်ရပြီ"

"ရတယ်" လင်းယန်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ရှုံးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လမ်းလျှောက်လာသော်လည်း ကောင်းကင်မှာ ပြာလွင်နေဆဲဖြစ်ပြီး တိမ်တစ်လုံးပင် မရှိချေ။

"ဟားဟား! ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်မှာလဲ မိုးရွာမယ့်ပုံ။ ရှင် ရှုံးရင် ဘာခိုင်းရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သေချာ စဉ်းစားထားရမယ်"

"ကျွန်တော် မရှုံးနိုင်ဘူး" လင်းယန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ယုံကြည်ချက်တွေ ပြင်းထန်လှချေလား၊ လောင်းကြေး ထပ်တိုးမလား"

"ပြောကြည့်လေ"

"ကျွန်မတို့ အဝတ်အစားတွေက ပေနေပြီဆိုတော့၊ ရှုံးတဲ့သူက တစ်ဖက်လူရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို လျှော်ပေးရမယ်လေ"

လင်းယန်သည် စူးရို့ရို့၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ကြည့်ကာ နှမြောသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ "အတွင်းခံတွေရော ပါမှာလား"

စူးရို့ရို့ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်သီးလေးကို ယမ်းတော့သည်။ "လူယုတ်မာလေး!"

နှစ်ဦးသား စနောက်ရင်းနှင့် အိမ်ဝင်းထဲသို့ အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ လင်းယန်သည် နွားလှည်းကို တဲအောက်သို့ မောင်းသွင်းလိုက်၏။

"ရှင် ရှုံးတော့မယ်"

"ဘာလောနေတာလဲ၊ နာရီဝက်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ"

လင်းယန် စကားဆုံးသည်နှင့် တိမ်ကင်းစင်နေသော ကောင်းကင်ယံ၌ ရုတ်တရက် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းလာကာ သည်းထန်စွာသော မိုးစက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ ကျလာတော့သည်။ စူးရို့ရို့မှာ အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်ဟသွားပြီးနောက် အော်ဟစ်ကာ လင်းယန်နှင့်အတူ အိမ်ခေါင်မိုးအောက်သို့ ပြေးဝင်ပုန်းလိုက်ရသည်။

စိုကုန်ပြီ! ဒီမိုးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ရွာချရတာလဲ!

လင်းယန်သည် စိုရွှဲနေသော အဝတ်အစားများကြားမှ စူးရို့ရို့၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးလွှဲရန် ခက်ခဲနေသည်။

"မင်း ရှုံးပြီ"

"ရှုံးတော့ ဘာဖြစ်လဲ!" စူးရို့ရို့က ဇွတ်တိုးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လောင်းကြေးကို ဖျက်ချင်လို့လား"

"ကျွန်မ ဖျက်ရင်ရော ရှင် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

လင်းယန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ဘာမှတော့ မလုပ်နိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာပဲ။ သို့သော် ချက်ချင်းကြီးတော့လည်း အလောတကြီး မလိုအပ်ပေ။

သူ အနည်းငယ် နှမြောနေစဉ်မှာပင် ပါးပြင်ပေါ်သို့ နွေးခနဲ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လင်းယန်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်ခဲသွားရသည်။ စူးရို့ရို့သည် ပုစဉ်းရင်ကွဲ ရေထိသကဲ့သို့ အသာအယာလေး နမ်းလိုက်ပြီးနောက် အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ဘယ်သူမှ မမြင်လောက်ပါဘူးနော်။ ဒါက သူမရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းလေ။ စိတ်ထဲမှာတော့ တုန်လှုပ်နေမိပြီ!

လင်းယန်သည် သူ့ညာဘက်ပါးကို ပွတ်ကြည့်လိုက်ရာ စိုစွတ်စွတ် ဖြစ်နေသည်။ သွားရည်လား၊ မိုးရေလားတော့ သူ မသေချာပေ။ သို့သော် စူးရို့ရို့၏ ထွက်ပြေးသွားသော ပုံစံလေးကတော့ အလွန်ပင် ပျော်စရာကောင်းလှ၏။

....

မကြာမီမှာပင် ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပြေးဝင်လာကြသည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မိုးရွာရတာလဲ"

"ကြွက်စုတ်တွေလို ဖြစ်ကုန်ပြီ၊ ဖျားမသွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ"

"စက်ပစ္စည်းတွေပေါ်က ရေတွေကို အမြန်သုတ်ကြဦး၊ ပျက်ကုန်ဦးမယ်"

အိမ်ဝင်းထဲ ရောက်သော်လည်း ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့မှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်ဖြစ်သူ ရန်ကျင်းလီမှာမူ အဝတ်အစား အသစ်လဲကာ လင်းယန်၏အနားသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဖရဲသီးတွေ သိမ်းပြီးပြီလား"

"မိုးရွာမှာ ကြောက်လို့ မြန်မြန် လုပ်လိုက်တာ"

"စူးရို့ရို့ရော? သူ ရှင့်ဘေးမှာ ကပ်မနေတာ ထူးဆန်းတယ်နော်" လင်းယန်သည် လေထုထဲတွင် အနည်းငယ်သော သဝန်တိုမှု ရနံ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဝတ်လဲနေတာ ထင်တယ်"

....

အခန်းထဲတွင် ဆံပင်များကို ညှစ်နေသော စူးရို့ရို့မှာမူ လမ်းတွင် လင်းယန်နှင့် လောင်းခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားရင်း ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

"သူက ဘာလို့ ရာသီဥတုကို အဲ့ဒီလောက် တိတိကျကျ ခန့်မှန်းနိုင်ရတာလဲ"

"မိုးရွာမယ်ဆို ရွာတာပဲလား"

"အချိန်တောင် သိပ်မကွာဘူးနော်"

"ဒါက တစ်ခုခုသော ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားလား"

"ဒါမှမဟုတ် ကံကောင်းတာလား"

"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သေချာနေတဲ့ ပုံစံအရ ကံကောင်းတာတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး"

"ဒါဆိုရင်..."

စူးရို့ရို့၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"တောင်သူလယ်သမားတိုင်းက ရာသီဥတုကိုကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းနိုင်ကြတာလား"

"ဒါဆိုရင်တော့ မိုးလေဝသဌာနထက်တောင် အများကြီး ပိုတော်နေပြီ!"

ကျေးလက်အတွေ့အကြုံမရှိသော စူးရို့ရို့မှာတော့ အတွေးလွဲသွားချေပြီ။ သူမသည် ဤအရာမှာ လင်းယန်၏ ထူးခြားသော စွမ်းအားဖြစ်သည်ကို မသိရှာပေ။ ဤစွမ်းအား၏ အကျိုးကျေးဇူးမှာ လယ်စိုက်ချိန်တွင် အပူဒဏ်နှင့် မိုးဒဏ်များမှ တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ လယ်ကွင်းထဲတွင် ခိုလှုံစရာမှ မရှိဘဲကိုး။

.....

စူးရို့ရို့၏ ခန့်မှန်းချက်များကို လင်းယန် မသိပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပေနေတဲ့ အဝတ်တွေကိုတော့ ရှောင်ဝူ လျှော်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ စူးရို့ရို့ကတော့ ရှုံးနိမ့်မှုကို ရှောင်လွှဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ထိုစဉ် သူ့ဘေးရှိ ရန်ကျင်းလီ၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်မ မကြာခင် ထွက်သွားတော့မယ်" ရန်ကျင်းလီ၏စကားကြောင့် လင်းယန် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားရလေတော့သည်။

***