ဟင်းကောင်းတစ်ခွက်အတွက် စောင့်ရကျိုးနပ်တယ် ၃

၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ သွေးများ ထိုနေရာ၌ပင်ပန်းထွက်လာတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရ၏။

လူတိုင်းမှာ အသက်အောင့်ထားလိုက်ကြသည်။

"ငါက မဆုတ်ပေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။" ကျားဖြူနတ်ဆိုးကြီး၏ ပါးစပ်မှာ ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ၊ ရှန်းယီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်ရယ်စရာကောင်းသော ဟာသတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ မသိမသာသော်လည်း လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"မင်းက... မဆုတ်ပေးနိုင်ဘူး ဟုတ်လား။"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုသည် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

ကျားဖြူနတ်ဆိုးကြီး၏ လက်ဝါးများဖြင့် ထောက်ခံထားသော စားပွဲမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းပြိုကျသွားပြီး၊ ၎င်း၏ တံတောင်ဆစ်များသည် တိမ်တိုက်ပုံစံကြွေပြားများပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားရာ၊ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော ယွီတောင်ပင်လျှင် အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် မတ်တပ်ရပ်ရန် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း၊ ခေါင်းပေါ်ရှိ သွယ်လျသော လက်ဖဝါးအောက်တွင် ၎င်း၏ ခန့်ညားသော နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်မှာတင်းမာနေပြီး သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်မတတ် ဖောင်းကြွနေသော်လည်း တစ်လက်မမျှပင်ထနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ရှန်းယီသည် ကျားဖြူကို ငုံ့ကြည့်နေစဉ် မည်သည့်စကားမျှမပြောခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ အကြည့်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စောင့်ကြည့်နေသူများအား ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်စေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ထိုကျားအနေဖြင့် သူ၏အကြည့်ကို အဘယ်ကြောင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ဝံ့သနည်းဟု မေးမြန်းနေသကဲ့သို့ပင်။

လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ခန်းမကြီးထဲတွင် အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ပက်လယ်ပြာဂိုဏ်း၏ တာအိုကလေးငယ်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို နဖူးတွင် ထောက်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ရှည်လျားသော သက်တံမှာ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။

အကယ်၍ ဤလူငယ်သည် လူငယ်အသွင် ဖန်တီးထားသော အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် ထိုအချက်က တစ်ကဏ္ဍဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် သူသည် သူ၏အသွင်အပြင်အတိုင်း အမှန်တကယ် ငယ်ရွယ်နေမည်ဆိုပါက၊ အနောက်ပိုင်းဟုန်၏ အင်အားသည် တောင်ပိုင်းဟုန် ခုနစ်ဂိုဏ်းမှ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေနိုင်ပေသည်။

ယွင်ဟယ်ဂိုဏ်း၏ တာအိုကလေးငယ် အပါအဝင် အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဤကျားဖြူနတ်ဆိုးကြီးသည် တစ်ဖက်လူအား ၎င်း၏ တာအိုလက်နက်ကို အသုံးပြုရန်ပင် ဖိအားမပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာဖိနှိပ်ခံထားရရာ၊ လူငယ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့အနေဖြင့် ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ယခုအခါ တစ်ဖက်လူမှာ အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ ကျင့်ကြံသူ လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူ၏ အဆင့်အတန်း မည်မျှမြင့်မားသည်ကိုသာ မသိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိလိုက်သည့်အလား ရှန်းယီသည် ခုံးမိုးဆီသို့ အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကျားဖြူနတ်ဆိုးကြီး၏ ခေါင်းကို ချေမွပစ်တော့မည့်အလားဖြစ်နေသော သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ကျားဖြူကြီးမှာ ပြိုလဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်၊ နောက်ဆုံး၌ သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

ရှန်းယီသည် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ကချေသည်များထံသို့ ကျရောက်သွားကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဆက်ကကြလေ။"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ ကျားဖြူကြီးက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာချိန်တွင် အနက်ရောင်ဖိနပ်တစ်ရန်က ၎င်း၏မျက်နှာပေါ်သို့ သေသပ်စွာနင်းချလိုက်ပြီး အောက်သို့ပြန်လည်ဖိချလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲဖယ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ ကျားဖြူကြီးကိုကြည့်ရန်ပင် အနှောင့်အယှက် မခံဘဲ၊ ရှန်းယီ၏ ဂရုမစိုက်သော အသံက ညင်သာစွာ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ရှေ့မှာ မင်းလည်း မဆုတ်ပေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောပိုင်ခွင့်ရှိပါတယ်။"

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း၊ သူ၏ ဖိနပ်သည် ကျားဖြူကြီး၏ မျက်နှာကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပွတ်တိုက်နေခဲ့၏။

ထို့နောက် သူသည် ၎င်း၏အပေါ်မှ မထီမဲ့မြင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လွင့်လူးနေသော ဝတ်ရုံနက်နှင့်အတူ၊ သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည်ပုံရိပ်သည် ရှည်လျားသော စားပွဲတန်းများကိုဖြတ်ကျော်ကာ အဓိကနေရာဆီသို့ အလျင်စလိုမရှိ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သောမာနကြီးပြီး ရောင့်တက်သော လုပ်ရပ်များက နောက်ဆုံးတွင် ကျားဖြူမျိုးနွယ်မှ အကြီးအကဲ သုံးဦးကို လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်။

မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ၊ ထိုကျားနတ်ဆိုး သုံးကောင်သည် လူသားအသွင်ရှိနေသော်လည်း အစစ်အမှန် ကျားများကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လာကြပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

"ပြီးပြီ..."

လူတိုင်းက သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် တပြိုင်နက် သက်ပြင်းချလိုက်ကြ၏။ ယနေ့ ကိစ္စများကတော့ အမှန်တကယ်ကိုကြီးကျယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ နဂါးကြင်ယာတော်က သူတို့ကို ဒေါသအလျောက် အပြစ်မပေးဖို့ကိုသာ မျှော်လင့်ရတော့သည်။

သို့သော်၊ အန္တရာယ်ကို သတိမထားမိပုံရသော ရှန်းယီသည် ခြေတစ်လှမ်းမျှ တွန့်ဆုတ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံသုံးကြိမ် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော နတ်ဆိုးသုံးကောင်သည် ယခုအခါမြေပြင်ပေါ်သို့ သပ်ရပ်စွာ ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်ပြန်လည်မငြိမ်သက်မီ ဖရိုဖရဲဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

အားလုံး၏ မိန်းမောတွေဝေနေသော အကြည့်များအောက်တွင်..ငှက်မွှေးများပါသောဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရှန်းယီ၏အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

သူမသည်လည်း အကြည့်ကို လွှဲဖယ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ မြေပြင်မှနေ၍ စူးရဲစွာ ကြည့်နေသော ကြမ်းတမ်းလှသည့် ကျားနတ်ဆိုးသုံးကောင်ကို ဂရုမစိုက်ပုံရလေ၏။

ရှန်းယီသည် အဓိကနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် နောက်သို့ မှီကာထိုင်လိုက်၏။

သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းကို ဒူးပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားလျက်၊ သူ၏ နက်မှောင်သောသူငယ်အိမ်များထဲတွင် ပိုမို သိသာထင်ရှားသော အထင်သေးမှုများဖြင့် လူတိုင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ယွီလန်က သူ၏နောက်သို့ နာခံမှုရှိစွာ လျှောက်လာပြီး၊ ဒူးထောက်ကာ သူ၏ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သောအခါ၊ ထိုကိုယ်နေဟန်ထားမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျနေပုံရပေသည်။

အစိမ်းရောင်ဖီးနစ်ငှက်မျိုးနွယ်စုသည် ဤမျှ အောက်ကျို့ရသော အနေအထားမျိုးကို အမှန်တကယ်ပင် သဘောတူ လက်ခံခဲ့သည်လော။

သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများအရ၊ သူတို့သည် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ အတော်လေးကျေနပ်နေပုံပင် ရပေသည်။

ရှန်းယီသည် သူ့အတွက် အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော အရက်တစ်ခွက်ကို ထပ်မံ ငှဲ့လိုက်ပြီး၊ခွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လည်ရင်း၊နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်များကို ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သတိထားကာ စူးရဲစွာကြည့်နေသောကျားဖြူနတ်ဆိုးကြီး အချို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"မကျေနပ်တဲ့သူတွေရှိရင် မင်းတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ခေါ်ပြီး အစိမ်း‌ရောင်ဖီးနစ်ငှက်မျိုးနွယ်စုဆီကို လာရှာလှည့်ပါ။ အချိန်မရွေး လာခဲ့လို့ရတယ်။ ပြီးတော့ လူပိုများများ ခေါ်လာဖို့လည်း မမေ့နဲ့ဦး။ ငါ မင်းတို့ကို စောင့်နေမယ်။"

နောက်ဆုံးတွင် လူငယ်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ အထင်သေးလှောင်ပြောင်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘဲ၊ စကားကို ရိုးရှင်းစွာ အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အကြည့်များမှာ နဂါးနန်းတော်၏ ကချေသည်များထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

သူသည် အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ကဲ... ဆက်ကကြတော့။"

အစမှ ယခုအချိန်အထိ၊ ဤသည်မှာ ရှန်းယီ အမှန်တကယ်ပြောချင်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော စကားပင် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ပွဲခံရသည်မှာ အလွန်တော့ အဆင်မပြေလှပေ။

ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးနှင့် သင့်လျော်သော မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ ပျော်ရွှင်စွာခံစားတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် ပိတ်ပင်တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ ၎င်းမှာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သောနတ်ဆိုးစွမ်းအားရှိသည့် သိကျွမ်းသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤကျားနတ်ဆိုးများ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ယုံကြည်ရပါက၊ သူတို့ ရေပြင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူတို့သည် သူ့ကို သာယာသော အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကောင်းမွန်သော အရာများသည် စောင့်ဆိုင်းသူများထံသို့သာ ရောက်ရှိလာစမြဲ ဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တော့ ၎င်းကို ဤအတိုင်းလေးသာ အချိန်ယူ ပွက်ပွက်ဆူပါစေဦးမည်။

သို့သော်၊ ရှန်းယီကို အရှုပ်ထွေးဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ နဂါးကြင်ယာတော်ပင်။ သူမသည် ဤနေရာတွင်ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ရှင်းလင်းစွာ သတိပြုမိပြီး ဤကျားနတ်ဆိုးများကို ကယ်တင်ချင်နေသည်မှာ သေချာပါလျက်နှင့်၊အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တိုင်တိုက်ရိုက်ပေါ်မလာသနည်း သို့မဟုတ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို မစေလွှတ်ဘဲ၊ အဘယ်ကြောင့် သူမ၏ အနှစ်သာရကိုဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူ့ကို ဤမျှသိမ်မွေ့စွာ သတိပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရသနည်း။